ವರಾಹಪುರಾಣಮ್

ಇತ್ಯುಕ್ತ್ವಾ ತು ತದಾ ಬ್ರಹ್ಮಾ ತೇಷಾಂ ಪನ್ಥಾನಮಾಕರೋತ್ । ದಕ್ಷಿಣಾಯನಸಂಜ್ಞಂ ತು ಪಿತೄಣಾಂ ಚ ಪಿತಾಮಹಃ ।। ೩೪.

ಹೀಗೆ ಹೇಳಿ, ಬ್ರಹ್ಮನು ಅವರಿಗೆ ದಕ್ಷಿಣಾಯನ ಎಂಬ ಪಥವನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಿದನು; ಪಿತೃಗಳ ಪಿತಾಮಹನಾಗಿ.

ತೂಷ್ಣೀಂ ಸಸರ್ಜ ಭೂತಾನಿ ತಮೂಚುಃ ಪಿತರಸ್ತತಃ । ವೃತ್ತಿಂ ನೋ ದೇಹಿ ಭಗವನ್ ಯಯಾ ವಿನ್ದಾಮಹೇ ಸುಖಮ್ ।। ೩೪.

ಅನಂತರ ಬ್ರಹ್ಮನು ಮೌನವಾಗಿ ಭೂತಗಳನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿದನು; ಆಗ ಪಿತೃಗಳು ಅವನಿಗೆ ಹೀಗೆಂದರು: 'ಪ್ರಭು, ನಮಗೆ ಜೀವನೋಪಾಯವನ್ನು ನೀಡಿ, ಅದರಿಂದ ನಾವು ಸುಖವನ್ನು ಪಡೆಯೋಣ.'

ಬ್ರಹ್ಮಾ ಉವಾಚ । ಅಮಾವಾಸ್ಯಾದಿನಂ ವೋಽಸ್ತು ತಸ್ಯಾಂ ಕುಶತಿಲೋದಕೈಃ । ತರ್ಪಿತಾ ಮಾನುಷೈಸ್ತೃಪ್ತಿಂ ಪರಾಂ ಗಚ್ಛಥ ನಾನ್ಯಥಾ ।। ೩೪.

ಬ್ರಹ್ಮನು ಹೇಳಿದನು: 'ಅಮಾವಾಸ್ಯೆ ದಿನವು ನಿಮ್ಮದಾಗಲಿ; ಆ ದಿನ ಮಾನವರು ಕುಶ ಮತ್ತು ಎಳ್ಳಿನ ನೀರಿನಿಂದ ತರ್ಪಣ ಮಾಡಿದರೆ ನೀವು ಪರಮ ತೃಪ್ತಿಯನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತೀರಿ, ಬೇರೆ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಅಲ್ಲ.'

ತಿಲಾ ದೇಯಾಸ್ತಥೈತಸ್ಯಾಮುಪೋಷ್ಯ ಪಿತೃಭಕ್ತಿತಃ । ಪರಮಂ ತಸ್ಯ ಸಂತುಷ್ಟಾ ವರಂ ಯಚ್ಛತ ಮಾ ಚಿರಮ್ ।। ೩೪.

ಈ ದಿನ ಪಿತೃಗಳಿಗೆ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಉಪವಾಸ ಮಾಡಿ, ಎಳ್ಳನ್ನು ದಾನ ಮಾಡಿದರೆ, ಅವರು ತುಂಬಾ ಸಂತೋಷಪಟ್ಟು ಬೇಗನೆ ವರವನ್ನು ಕೊಡುತ್ತಾರೆ.

ಮಹಾತಪಾ ಉವಾಚ । ಬ್ರಹ್ಮಣೋ ಮಾನಸಃ ಪುತ್ರಃ ಅತ್ರಿರ್ನಾಮ ಮಹಾತಪಾಃ । ತಸ್ಯ ಪುತ್ರೋಽಭವತ್ಸೋಮೋ ದಕ್ಷಜಾಮಾತೃತಾಂ ಗತಃ ।। ೩೫.

ಮಹಾತಪಸ್ವಿ ಹೇಳಿದನು: ಬ್ರಹ್ಮನ ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ಹುಟ್ಟಿದ ಅತ್ರಿ ಎಂಬ ಮಹಾತಪಸ್ವಿ ಇದ್ದನು. ಅವನ ಮಗನಾಗಿ ಸೋಮನು ಜನಿಸಿದನು. ಸೋಮನು ದಕ್ಷನ ಅಳಿಯನಾದನು.

ಸಪ್ತವಿಂಶತಿ ಯಾಃ ಕನ್ಯಾ ದಾಕ್ಷಾಯಣ್ಯಃ ಪ್ರಕೀರ್ತ್ತಿತಾಃ । ಸೋಮಪತ್ನ್ಯೋಽತಿಮನ್ತವ್ಯಾಸ್ತಾಸಾಂ ಶ್ರೇಷ್ಠಾ ತು ರೋಹಿಣಿ ।। ೩೫.

ದಕ್ಷನಿಗೆ ಇಪ್ಪತ್ತೇಳು ಹೆಣ್ಣುಮಕ್ಕಳು ಇದ್ದರು ಎಂದು ಪ್ರಸಿದ್ಧವಾಗಿದೆ. ಆ ಎಲ್ಲರೂ ಸೋಮನ ಹೆಂಡಿರಾಗಿದ್ದರು. ಅವರಲ್ಲಿ ರೋಹಿಣಿ ಅತ್ಯುತ್ತಮಳು.

ತಾಮೇವ ರಮತೇ ಸೋಮೋ ನೇತರಾ ಇತಿ ಶುಶ್ರುಮಃ । ಇತರಾಃ ಪ್ರೋಚುರಾಗತ್ಯ ದಕ್ಷಸ್ಯಾಸಮತಾಂ ಶಶೇಃ ।। ೩೫.

ನಾವು ಕೇಳಿದ್ದೇನೆಂದರೆ, ಸೋಮನು ರೋಹಿಣಿಯಲ್ಲೇ ಮಾತ್ರ ಆಸಕ್ತನಾಗಿದ್ದನು, ಇತರರಲ್ಲಿಲ್ಲ. ಉಳಿದವರು ಒಟ್ಟಾಗಿ ಬಂದು, ದಕ್ಷನಿಗೆ ಸಮಾನತೆ ಇಲ್ಲವೆಂದು ದೂರಿದರು.

ದಕ್ಷೋಽಪ್ಯಸಕೃದಾಗತ್ಯ ತಮುವಾಚ ಸ ನಾಕರೋತ್ । ಸಮತಾಂ ಸೋಽಪಿ ತಂ ದಕ್ಷಃ ಶಶಾಪಾನ್ತರ್ಹಿತೋ ಭವ ।। ೩೫.

ದಕ್ಷನು ಕೂಡಾ ಪುನಃ ಪುನಃ ಬಂದು ಅವನಿಗೆ ಹೇಳಿದನು, ಆದರೆ ಸೋಮನು ಸಮಾನವಾಗಿ ವರ್ತಿಸಲಿಲ್ಲ. ಆಗ ದಕ್ಷನು ಅವನನ್ನು 'ನೀನು ಮರೆಯಾಗು' ಎಂದು ಶಪಿಸಿದನು.

ಏವಂ ಶಪ್ತಸ್ತು ದಕ್ಷೇಣ ಸೋಮೋ ದೇಹಂ ತ್ಯಜೇದಥ । ಉವಾಚ ಸೋಮೋ ದಕ್ಷಂ ತು ಭವಾನೇವಂ ಭವಿಷ್ಯತಿ । ಅನೇಕಜೋ ವಿಹಾಯೇಮಂ ಬ್ರಹ್ಮದೇಹಂ ಸನಾತನಮ್ ।। ೩೫.

ಹೀಗೆ ದಕ್ಷನಿಂದ ಶಾಪವನ್ನು ಪಡೆದ ಸೋಮನು ದೇಹವನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಲು ಸಿದ್ಧನಾದಾಗ, ಸೋಮನು ದಕ್ಷನಿಗೆ ಹೇಳಿದನು: 'ನಿನಗೂ ಹೀಗೇ ಆಗಲಿ; ಅನೇಕ ಸಂತಾನಗಳನ್ನು ಹೊಂದಿ, ನೀನು ಈ ಶಾಶ್ವತ ಬ್ರಹ್ಮದೇಹವನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಬಿಡುವೆ.'

ಏವಮುಕ್ತ್ವಾ ಕ್ಷಯಂ ಸೋಮ ಅಗಮದ್ ದಕ್ಷಶಾಪತಃ । ದೇವಾ ಮನುಷ್ಯಾಃ ಪಶವೋ ನಷ್ಟೇ ಸೋಮೇ ಸವೀರುಧಃ ।। ೩೫.

ಹೀಗೆ ಹೇಳಿ, ದಕ್ಷನ ಶಾಪದಿಂದ ಸೋಮನು ಕ್ಷಯವಾಗಲು ಆರಂಭಿಸಿದನು. ಸೋಮನು ಇಲ್ಲದಾಗ ದೇವರು, ಮಾನವರು, ಜಾನುವಾರುಗಳು ಮತ್ತು ಸಸ್ಯಗಳು ನಾಶವಾಗತೊಡಗಿದವು.

ಕ್ಷೀಣಾಭವಂಸ್ತದಾ ಸರ್ವಾ ಓಷಧ್ಯಶ್ಚ ವಿಶೇಷತಃ । ಕ್ಷಯಂ ಗಚ್ಛದ್ಭಿರತ್ಯರ್ಥಮೋಷಧೀಭಿಃ ಸುರರ್ಷಭಾಃ ।। ೩೫.

ಅವತ್ತು ಎಲ್ಲ ಜೀವಿಗಳು ಕ್ಷೀಣವಾಗಿದವು, ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಔಷಧಿಗಳು ಬಹಳವಾಗಿ ಹಾಳಾದವು. ಸಸ್ಯಗಳು ಒಣಗುತ್ತಾ ಹೋದಾಗ ದೇವತೆಗಳು ತುಂಬಾ ಕಷ್ಟಪಟ್ಟರು.

ಮೂಲೇಷು ವೀರುಧಾಂ ಸೋಮಃ ಸ್ಥಿತ ಇತ್ಯೂಚುರಾತುರಾಃ । ತೇಷಾಂ ಚಿನ್ತಾಽಭವತ್ ತೀವ್ರಾ ವಿಷ್ಣುಂ ಚ ಶರಣಂ ಯಯುಃ ।। ೩೫.

ಅವರು ದುಃಖದಿಂದ, 'ಸೋಮನು ಸಸ್ಯಗಳ ಬೇರುಗಳಲ್ಲಿ ಉಳಿದಿದ್ದಾನೆ' ಎಂದು ಹೇಳಿದರು. ಅವರ ಚಿಂತೆಯು ತುಂಬಾ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ, ಅವರು ವಿಷ್ಣುವನ್ನು ಆಶ್ರಯಿಸಿದರು.

ಭಗವಾನಾಹ ತಾನ್ ಸರ್ವಾನ್ ಬ್ರೂತ ಕಿಂ ಕ್ರಿಯತೇ ಮಯಾ । ತೇ ಚೋಚುರ್ದೇವ ದಕ್ಷೇಣ ಶಪ್ತಃ ಸೋಮೋ ವಿನಾಶಿತಃ ।। ೩೫.

ಭಗವಂತನು ಎಲ್ಲರಿಗೂ, 'ನಾನು ಏನು ಮಾಡಲಿ?' ಎಂದು ಕೇಳಿದನು. ಅವರು ಉತ್ತರಿಸಿದರು: 'ದೇವಾ, ದಕ್ಷನ ಶಾಪದಿಂದ ಸೋಮನು ನಾಶವಾಗಿದೆ.'

ತಾನುವಾಚ ತದಾ ದೇವೋ ಮಥ್ಯತಾಂ ಕಲಶೋದಧಿಃ । ಓಷಧ್ಯಃ ಸರ್ವತೋ ದೇವಾಃ ಪ್ರಕ್ಷಿಪ್ಯಾಶು ಸುಸಂಯತೈಃ ।। ೩೫.

ಆಗ ದೇವರು ಹೇಳಿದರು: 'ಕಲಶಸಮುದ್ರವನ್ನು ಮಥಿಸಿರಿ. ಎಲ್ಲ ದೇವತೆಗಳು ಎಲ್ಲೆಡೆಯಿಂದ ಔಷಧಿಗಳನ್ನು ಸಮರ್ಪಕವಾಗಿ ಹಾಕಿ ಮಥಿಸಿರಿ.'

ಏವಮುಕ್ತ್ವಾ ತತೋ ದೇವಾನ್ ದಧ್ಯೌ ರುದ್ರಂ ಹರಿಃ ಸ್ವಯಮ್ । ಬ್ರಹ್ಮಾಣಂ ಚ ತಥಾ ದಧ್ಯೌ ವಾಸುಕಿಂ ನೇತ್ರಕಾರಣಾತ್ ।। ೩೫.

ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದ ಮೇಲೆ, ಹರಿಯು ಸ್ವತಃ ರುದ್ರನನ್ನು ಧ್ಯಾನಿಸಿದನು. ಅವನು ಬ್ರಹ್ಮನನ್ನೂ ಹಾಗೆಯೇ ಧ್ಯಾನಿಸಿ, ವಾಸುಕಿಯನ್ನು ಮಥನಕ್ಕಾಗಿ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ನೆನೆಸಿದನು.

ತೇ ಸರ್ವೇ ತತ್ರ ಸಹಿತಾ ಮಮನ್ಥುರ್ವರುಣಾಲಯಮ್ । ತಸ್ಮಿಂಸ್ತು ಮಥಿತೇ ಜಾತಃ ಪುನಃ ಸೋಮೋ ಮಹೀಪತೇ ।। ೩೫.

ಅವರು ಎಲ್ಲರೂ ಒಟ್ಟಾಗಿ ವರುಣನ ನಿವಾಸವನ್ನು ಮಥಿಸಿದರು. ಅದು ಮಥಿಸಲ್ಪಟ್ಟಾಗ, ರಾಜನೇ, ಸೋಮನು ಪುನಃ ಹುಟ್ಟಿದನು.

ಯೋಽಸೌ ಕ್ಷೇತ್ರಜ್ಞಸಂಜ್ಞೋ ವೈ ದೇಹೇಽಸ್ಮಿನ್ ಪುರುಷಃ ಪರಃ । ಸ ಏವ ಸೋಮೋ ಮನ್ತವ್ಯೋ ದೇಹಿನಾಂ ಜೀವಸಂಜ್ಞಿತಃ । ಪರೇಚ್ಛಯಾ ಸ ಮೂರ್ತ್ತಿಂ ತು ಪೃಥಕ್ ಸೌಮ್ಯಾಂ ಪ್ರಪೇದಿವಾನ್ ।। ೩೫.

ಈ ದೇಹದಲ್ಲಿ ಇರುವ ಕ್ಷೇತ್ರಜ್ಞನೆಂದು ಕರೆಯಲ್ಪಡುವ ಪರಪುರುಷನು, ಅವನೇ ಸೋಮನು, ದೇಹಿಗಳ ಜೀವನೆಂದು ತಿಳಿಯಬೇಕು. ಪರಮಾತ್ಮನ ಇಚ್ಛೆಯಿಂದ ಅವನು ಪ್ರತ್ಯೇಕವಾಗಿ ಮೃದುರೂಪವನ್ನು ಧರಿಸಿದನು.

ತಮೇವ ದೇವಮನುಜಾಃ ಷೋಡಶೇಮಾಶ್ಚ ದೇವತಾಃ । ಉಪಜೀವನ್ತಿ ವೃಕ್ಷಾಶ್ಚ ತಥೈವೋಷಧಯಃ ಪ್ರಭುಮ್ ।। ೩೫.

ಮಾನವರು, ಹದಿನಾರು ದೇವತೆಗಳು, ಮರಗಳು ಮತ್ತು ಔಷಧಿಗಳು ಎಲ್ಲರೂ ಅವನನ್ನು ಒಡೆಯನಾಗಿ ಭರಿಸಿಕೊಂಡು ಜೀವಿಸುತ್ತವೆ.

ರುದ್ರಸ್ತಮೇವ ಸಕಲಂ ದಧಾರ ಶಿರಸಾ ತದಾ । ತದಾತ್ಮಿಕಾ ಭವನ್ತ್ಯಾಪೋ ವಿಶ್ವಮೂರ್ತಿರಸೌ ಸ್ಮೃತಃ ।। ೩೫.

ಆಗ ರುದ್ರನು ಅವನನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ತನ್ನ ತಲೆಯ ಮೇಲೆ ಧರಿಸಿದನು. ಆ ಸಮಯದಿಂದ ನೀರು ಅವನ ಸ್ವರೂಪವಾಯಿತು, ಅವನು ವಿಶ್ವರೂಪನೆಂದು ನೆನಪಾಗುತ್ತಾನೆ.

ತಸ್ಯ ಬ್ರಹ್ಮಾ ದದೌ ಪ್ರೀತಃ ಪೌರ್ಣಮಾಸೀಂ ತಿಥಿಂ ಪ್ರಭುಃ । ತಸ್ಯಾಮುಪೋಷಯೇದ್ ರಾಜಂಸ್ತಮರ್ಥಂ ಪ್ರತಿಪಾದಯೇತ್ ।। ೩೫.

ಬ್ರಹ್ಮನು ಸಂತೋಷಪಟ್ಟು ಅವನಿಗೆ ಪೌರ್ಣಮಿಯ ದಿನವನ್ನು ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಕೊಟ್ಟನು. ಆ ದಿನ ಉಪವಾಸ ಮಾಡಿ ಅವನಿಗೆ ಯೋಗ್ಯವಾದ ಗೌರವವನ್ನು ಸಲ್ಲಿಸಬೇಕು, ರಾಜನೇ.

ಯವಾನ್ನಹಾರಶ್ಚ ಭವೇತ್ ತಸ್ಯ ಜ್ಞಾನಂ ಪ್ರಯಚ್ಛತಿ । ಕಾನ್ತಿಂ ಪುಷ್ಟಿಂ ಚ ರಾಜೇನ್ದ್ರ ಧನಂ ಧಾನ್ಯಂ ಚ ಕೇವಲಮ್ ।। ೩೫.

ಆ ದಿನ ಯವದಿಂದ ತಯಾರಾದ ಆಹಾರ ಸೇವಿಸಬೇಕು. ಅವನು ಜ್ಞಾನ, ಕಾಂತಿ, ಪೌಷ್ಟಿಕತೆ, ಧನ ಮತ್ತು ಧಾನ್ಯವನ್ನು ಸಮೃದ್ಧಿಯಾಗಿ ನೀಡುತ್ತಾನೆ, ರಾಜೇಂದ್ರ.

ಮಹಾತಪಾ ಉವಾಚ । ಆದಿತ್ರೇತಾಸು ರಾಜಾನೋ ಮಣಿಜಾ ಯೇ ಪ್ರಕೀರ್ತ್ತಿತಾಃ । ಕಥಯಿಷ್ಯಾಮಿ ತಾನ್ ರಾಜನ್ ಯತ್ರ ಜಾತೋಽಪಿ ಪಾರ್ಥಿವ ।। ೩೬.

ಮಹಾತಪಸ್ವಿ ಹೇಳಿದನು: ರಾಜನೇ, ಕೃತಯುಗ ಮತ್ತು ತ್ರೇತಾಯುಗಗಳಲ್ಲಿ ಪ್ರಸಿದ್ಧರಾದ ಮಣಿಯಂತೆ ಬೆಳಗಿದ ರಾಜರು ಯಾರು ಎಂಬುದನ್ನು ನಾನು ಹೇಳುತ್ತೇನೆ. ನೀನು ಯಾವ ವಂಶದಲ್ಲಿ ಹುಟ್ಟಿದ್ದೀಯೋ ಅದನ್ನೂ ವಿವರಿಸುತ್ತೇನೆ.

ಯೋಽಸೌ ಸುಪ್ರಭನಾಮಾಸೀತ್ ಸ ತ್ವಂ ರಾಜನ್ ಕೃತೇ ಯುಗೇ । ಜಾತೋಽಸಿ ನಾಮ್ನಾ ವಿಖ್ಯಾತಃ ಪ್ರಜಾಪಾಲೇತಿ ಶೋಭನಃ ।। ೩೬.

ಕೃತಯುಗದಲ್ಲಿ ಸುಪ್ರಭ ಎಂಬ ಹೆಸರಿನಿಂದ ಪ್ರಸಿದ್ಧನಾಗಿದ್ದವನು ನೀನೇ ರಾಜನೇ. ನೀನು ಪ್ರಜಾಪಾಲ ಎಂಬ ಚೆನ್ನಾದ ಹೆಸರಿನಿಂದ ಜನರಲ್ಲಿ ಪ್ರಸಿದ್ಧನಾಗಿದ್ದೆ.

ಶೇಷಾಸ್ತ್ರೇತಾಯುಗೇ ರಾಜನ್ ಭವಿಷ್ಯನ್ತಿ ಮಹಾಬಲಾಃ । ಯೋ ದೀಪ್ತತೇಜಾ ಮಣಿಜಃ ಸ ಶನ್ತೇತಿ ಪ್ರಕೀರ್ತಿತಃ ।। ೩೬.

ಉಳಿದ ರಾಜರು ತ್ರೇತಾಯುಗದಲ್ಲಿ ಮಹಾಬಲಶಾಲಿಗಳಾಗಿ ಜನ್ಮ ತಾಳುತ್ತಾರೆ. ಅವರಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಾಶಮಾನನಾದ ಮಣಿಯಂತೆ ಬೆಳಗುವವನು ಶಾಂತಿ ಎಂದು ಹೆಸರಾಗಿದ್ದಾನೆ.

ಸುರಶ್ಮಿರ್ಭವಿತಾ ರಾಜಾ ಶಶಕರ್ಣೋ ಮಹಾಬಲಃ । ಶುಭದರ್ಶನಃ ಪಾಞ್ಚಾಲೋ ಭವಿಷ್ಯತಿ ನರಾಧಿಪಃ ।। ೩೬.

ಸುರಶ್ಮಿ ಎಂಬವನು ರಾಜನಾಗುತ್ತಾನೆ, ಶಶಕರ್ಣನು ಮಹಾಬಲಶಾಲಿಯಾಗಿರುತ್ತಾನೆ. ಶುಭದರ್ಶನ ಎಂಬ ಪಾಂಚಾಲ ವಂಶದ ರಾಜಕುಮಾರನು ನರಾಧಿಪನಾಗಿ ರಾಜ್ಯವಾಳುತ್ತಾನೆ.

ಸುಶಾನ್ತಿರಙ್ಗವಂಶೇ ವೈ ಸುನ್ದರೋಽಪ್ಯಙ್ಗ ಇತ್ಯುತ । ಸುನ್ದಶ್ಚ ಮುಚುಕುನ್ದೋಽಭೂತ್ಸುದ್ಯುಮ್ನಸ್ತುರ ಏವ ಚ ।। ೩೬.

ಅಂಗವಂಶದಲ್ಲಿ ಸುಶಾಂತಿ ಜನ್ಮ ತಾಳುತ್ತಾನೆ. ಸುಂದರನು ಕೂಡ ಅಂಗ ಎಂಬ ಹೆಸರಿನಿಂದ ಪ್ರಸಿದ್ಧನಾಗುತ್ತಾನೆ. ಸುಂದ, ಮುಚುಕುಂದ, ಸುದ್ಯುಮ್ನ ಮತ್ತು ತುರ ಕೂಡ ಜನ್ಮ ತಾಳಿದ್ದಾರೆ.

ಸುಮನಾಃ ಸೋಮದತ್ತಸ್ತು ಶುಭಃ ಸಂವರಣೋಽಭವತ್ । ಸುಶೀಲೋ ವಸುದಾನಸ್ತು ಸುಖದೋ ಸುಪತಿರ್ಭವತ್ ।। ೩೬.

ಸುಮನಸ್ಸು ಸೋಮದತ್ತನಾಗಿ ಹುಟ್ಟಿದನು. ಶುಭನಾದ ಸಂವರಣನು ಜನ್ಮ ತಾಳಿದನು. ಸುಶೀಲನು ವಸುಧಾನನಾಗಿ, ಸುಖದನು ಸುಪತಿಯಾಗಿ ಜನ್ಮ ತಾಳಿದನು.

ಶಮ್ಭುಃ ಸೇನಾಪತಿರಭೂತ್ ಸುಕಾನ್ತೋ ದಶರಥಃ ಸ್ಮೃತಃ । ಸೋಮೋಽಭೂಜ್ಜನಕೋ ರಾಜಾ ಏತೇ ತ್ರೇತಾಯುಗೇ ನೃಪ ।। ೩೬.

ಶಂಭು ಸೇನಾಪತಿಯಾಗಿ ಜನ್ಮ ತಾಳಿದನು. ಸುಕಾಂತನು ದಶರಥ ಎಂದು ಪ್ರಸಿದ್ಧನಾದನು. ಸೋಮನು ಜನಕನಾಗಿ ಜನ್ಮ ತಾಳಿದನು. ಇವರೆಲ್ಲರೂ ತ್ರೇತಾಯುಗದ ರಾಜರು.

ಸರ್ವೇ ಭೂಮಿಮಿಮಾಂ ರಾಜನ್ ಭುಕ್ತ್ವಾ ತೇ ವಸುಧಾಧಿಪಾಃ । ಇಷ್ಟ್ವಾ ಚ ವಿವಿಧೈರ್ಯಜ್ಞೈರ್ದಿವಂ ಪ್ರಾಪ್ಸ್ಯನ್ತ್ಯಸಂಶಯಮ್ ।। ೩೬.

ರಾಜನೇ, ಇವರೆಲ್ಲರೂ ಭೂಮಿಯನ್ನು ಆಳಿದ ನಂತರ, ವಿವಿಧ ಯಜ್ಞಗಳನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಿ, ನಿರ್ವಿಘ್ನವಾಗಿ ಸ್ವರ್ಗವನ್ನು ಹೊಂದುತ್ತಾರೆ.