ವರಾಹಪುರಾಣಮ್

ಸರ್ವಜ್ಞಃ ಸರ್ವಕರ್ತಾ ತ್ವಂ ಸರ್ವಲೋಕನಮಸ್ಕೃತಃ । ತ್ರೈಲೋಕ್ಯವಿಶನಾಚ್ಚ ತ್ವಂ ಭವ ವಿಷ್ಣುಃ ಸನಾತನಃ ।। ೩೧.

ನೀನು ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ತಿಳಿದವನು, ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಮಾಡುವವನು, ಮೂರು ಲೋಕಗಳೂ ಗೌರವಿಸುವವನು; ನೀನು ಮೂರು ಲೋಕಗಳಿಗೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದ್ದರಿಂದ ಶಾಶ್ವತ ವಿಷ್ಣುವಾಗು.

ದೇವಾನಾಂ ಸರ್ವದಾ ಕಾರ್ಯಂ ಕರ್ತ್ತವ್ಯಂ ಬ್ರಹ್ಮಣಸ್ತಥಾ । ಸರ್ವಜ್ಞತ್ವಂ ಚ ಭವತು ತವ ದೇವ ನ ಸಂಶಯಃ ।। ೩೧.

ಎಲ್ಲ ದೇವತೆಗಳ ಕೆಲಸ ಮತ್ತು ಬ್ರಹ್ಮನ ಕೆಲಸವನ್ನು ನೀನು ಯಾವಾಗಲೂ ಮಾಡಬೇಕು; ಮತ್ತು ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ತಿಳಿಯುವ ಶಕ್ತಿ ನಿನಗೆ ಇರಲಿ, ದೇವಾ—ಇದರಲ್ಲಿ ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ.

ಏವಮುಕ್ತ್ವಾ ತತೋ ದೇವಃ ಪ್ರಕೃತಿಸ್ಥೋ ಬಭೂವ ಹ । ವಿಷ್ಣುರಪ್ಯಧುನಾ ಪೂರ್ವಾಂ ಬುದ್ಧಿಂ ಸಸ್ಮಾರ ಚ ಪ್ರಭುಃ ।। ೩೧.

ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದ ಮೇಲೆ ದೇವರು ತನ್ನ ಸ್ವಭಾವದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿರರಾದರು; ವಿಷ್ಣುವೂ ಈಗ ತನ್ನ ಹಳೆಯ ಸಂಕಲ್ಪವನ್ನು ನೆನಪಿಸಿಕೊಂಡನು.

ತದಾ ಸಂಚಿನ್ತ್ಯ ಭಗವಾನ್ ಯೋಗನಿದ್ರಾಂ ಮಹಾತಪಾಃ । ತಸ್ಯಾಂ ಸಂಸ್ಥಾಪ್ಯ ಭಗವಾನಿನ್ದ್ರಿಯಾರ್ಥೋದ್ಭವಾಃ ಪ್ರಜಾಃ । ಧ್ಯಾತ್ವಾ ಪರೇಣ ರೂಪೇಣ ತತಃ ಸುಷ್ವಾಪ ವೈ ಪ್ರಭುಃ ।। ೩೧.

ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಮಹಾತಪಸ್ವಿ ಭಗವಂತನು ಯೋಗನಿದ್ರೆಯನ್ನು ಚಿಂತಿಸಿ, ತನ್ನೊಳಗೆ ಇಂದ್ರಿಯಗಳ ಮತ್ತು ಅವುಗಳ ವಿಷಯಗಳಿಂದ ಹುಟ್ಟಿದ ಪ್ರಜೆಗಳನ್ನೆಲ್ಲಾ ಆ ಯೋಗನಿದ್ರೆಯಲ್ಲಿ ಸ್ಥಾಪಿಸಿ, ಪರಮ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಧ್ಯಾನಮಗ್ನನಾಗಿ ವಿಶ್ರಾಂತಿಗೆ ಒಳಗಾದನು.

ತಸ್ಯ ಸುಪ್ತಸ್ಯ ಜಠರಾನ್ಮಹತ್ಪದ್ಮಂ ವಿವಿಃಸೃತಮ್ । ಸಪ್ತದ್ವೀಪವತೀ ಪೃಥ್ವೀ ಸಸಮುದ್ರಾ ಸಕಾನನಾ ।। ೩೧.

ಆ ಭಗವಂತನು ನಿದ್ರಿಸುತ್ತಿದ್ದಾಗ ಅವನ ಹೊಟ್ಟೆಯಿಂದ ದೊಡ್ಡ ಕಮಲವು ಹೊರಬಂದಿತು; ಆ ಕಮಲದ ಮೇಲೆ ಏಳು ದ್ವೀಪಗಳುಳ್ಳ ಭೂಮಿ, ಸಮುದ್ರಗಳು ಮತ್ತು ಕಾಡುಗಳೊಡನೆ ಪ್ರಪಂಚವು ಕಾಣಿಸಿಕೊಂಡಿತು.

ತಸ್ಯ ರೂಪಸ್ಯ ವಿಸ್ತಾರಂ ಪಾತಾಲಂ ನಾಲಸಂಸ್ಥಿತಮ್ । ಕರ್ಣಿಕಾಯಾಂ ತಥಾ ಮೇರುಸ್ತನ್ಮಧ್ಯೇ ಬ್ರಹ್ಮಣೋ ಭವಃ ।। ೩೧.

ಆ ರೂಪದ ವ್ಯಾಪ್ತಿ ಪಾತಾಳವರೆಗೆ ಹರಡಿತ್ತು; ಕಮಲದ ದಂಡವು ಆಧಾರವಾಗಿತ್ತು. ಕಮಲದ ಮಧ್ಯಭಾಗದಲ್ಲಿ ಮೇರುಪರ್ವತವೂ, ಅದರ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ಬ್ರಹ್ಮನ ನಿವಾಸವೂ ಇದ್ದವು.

ಏವಂ ದೃಷ್ಟ್ವಾ ಪರಂ ತಸ್ಯ ಶರೀರಸ್ಯ ತು ಸಂಭವಮ್ । ಮುಮುಚೇ ತಚ್ಛರೀರಸ್ಥೋ ವಾಯುರ್ವಾಯುಂ ಸಮಂ ಸೃಜತ್ ।। ೩೧.

ಈ ರೀತಿ ಆ ಪರಮ ದೇಹದ ಉತ್ಪತ್ತಿಯನ್ನು ನೋಡಿ, ಆ ದೇಹದಲ್ಲಿದ್ದ ವಾಯುವನ್ನು ಹೊರಹಾಕಿ, ಸಮಾನವಾಗಿ ವಾಯುವನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿದನು.

ಅವಿದ್ಯಾವಿಜಯಂ ಚೇಮಂ ಶಙ್ಖರೂಪೇಣ ಧಾರಯ । ಅಜ್ಞಾನಚ್ಛೇದನಾರ್ಥಾಯ ಖಙ್ಗಂ ತೇಽಸ್ತು ಸದಾ ಕರೇ ।। ೩೧.

ಅಜ್ಞಾನವನ್ನು ಜಯಿಸುವ ಸಂಕೇತವಾದ ಈ ಶಂಖವನ್ನು ನೀನು ಧರಿಸು; ಅಜ್ಞಾನವನ್ನು ಕಡಿದುಹಾಕಲು ಖಡ್ಗವು ಸದಾ ನಿನ್ನ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಇರಲಿ.

ಕಾಲಚಕ್ರಮಿಮಂ ಘೋರಂ ಚಕ್ರಂ ತ್ವಂ ಧಾರಯಾಚ್ಯುತ । ಅಧರ್ಮಗಜಘಾತಾರ್ಥಂ ಗದಾಂ ಧಾರಯ ಕೇಶವ ।। ೩೧.

ಈ ಭಯಾನಕ ಕಾಲಚಕ್ರವನ್ನು ನೀನು ಧರಿಸು, ಅಚ್ಯುತ; ಅಧರ್ಮ ಎಂಬ ಗಜವನ್ನು ನಾಶಮಾಡಲು ಗದೆಯನ್ನು ನೀನು ಧರಿಸು, ಕೇಶವ.

ಮಾಲೇಯಂ ಭೂತಮಾತಾ ತೇ ಕಣ್ಠೇ ತಿಷ್ಠತು ಸರ್ವದಾ । ಶ್ರೀವತ್ಸಕೌಸ್ತುಭೌ ಚೇಮೌ ಚನ್ದ್ರಾದಿತ್ಯಚ್ಛಲೇನ ಹ ।। ೩೧.

ಭೂತಮಾತೆಯಾದ ಈ ಹಾರವು ಸದಾ ನಿನ್ನ ಕಂಠದಲ್ಲಿ ಇರಲಿ; ಶ್ರೀವತ್ಸ ಮತ್ತು ಕೌಸ್ತುಭ ರತ್ನಗಳು ಚಂದ್ರ ಮತ್ತು ಸೂರ್ಯನಂತೆ ನಿನ್ನ ಮೇಲೆ ಪ್ರಕಾಶಿಸಲಿ.

ಮಾರುತಸ್ತೇ ಗತಿರ್ವೀರ ಗರುತ್ಮಾನ್ ಸ ಚ ಕೀರ್ತ್ತಿತಃ । ತ್ರೈಲೋಕ್ಯಗಾಮಿನೀ ದೇವೀ ಲಕ್ಷ್ಮೀಸ್ತೇಽಸ್ತು ಸದಾಶ್ರಯೇ । ದ್ವಾದಶೀ ಚ ತಿಥಿಸ್ತೇಽಸ್ತು ಕಾಮರೂಪೀ ಚ ಜಾಯತೇ ।। ೩೧.

ವಾಯುವು ನಿನ್ನ ಚಲನೆಯಾಗಲಿ, ವೀರ; ಗರುಡನು ನಿನ್ನ ವಾಹನವಾಗಲಿ ಎಂದು ಪ್ರಸಿದ್ಧವಾಗಿದೆ. ಮೂರು ಲೋಕಗಳಲ್ಲಿ ಸಂಚರಿಸುವ ದೇವಿ ಲಕ್ಷ್ಮೀ ಸದಾ ನಿನ್ನ ಆಶ್ರಯವಾಗಿರಲಿ; ದ್ವಾದಶಿ ತಿಥಿಯು ನಿನ್ನದಾಗಲಿ, ಅವಳು ಬೇಕಾದ ರೂಪವನ್ನು ತಾಳಲಿ.

ಘೃತಾಶನೋ ಭವೇದ್ಯಸ್ತು ದ್ವಾದಶ್ಯಾಂ ತ್ವಲ್ಪರಾಯಣಃ । ಸ ಸ್ವರ್ಗವಾಸೀ ಭವತು ಪುಮಾನ್ ಸ್ತ್ರೀ ವಾ ವಿಶೇಷತಃ ।। ೩೧.

ಯಾರು ದ್ವಾದಶಿ ದಿನದಲ್ಲಿ ತುಪ್ಪವನ್ನು ಸೇವಿಸುತ್ತಾರೋ, ಅವರು ಸ್ವಲ್ಪ ಭಕ್ತಿಯಿದ್ದರೂ ಪುರುಷರಾಗಿರಲಿ, ಸ್ತ್ರೀಯರಾಗಿರಲಿ, ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಸ್ವರ್ಗದಲ್ಲಿ ವಾಸಮಾಡುತ್ತಾರೆ.

ಏಷ ವಿಷ್ಣುಸ್ತವಾಖ್ಯಾತೋ ಮೂರ್ತಯೋ ದೇವದಾನವಾನ್ । ಹನ್ತಿ ಪಾತಿ ಶರೀರಾಣಿ ಸೃಜತ್ಯನ್ಯಾನಿ ಚಾತ್ಮನಃ ।। ೩೧.

ಈ ವಿಷ್ಣುವು, ನಿನಗೆ ವಿವರಿಸಿದಂತೆ, ದೇವತೆಗಳು ಮತ್ತು ದಾನವರುಗಳ ದೇಹಗಳನ್ನು ರಕ್ಷಿಸಲು ಮತ್ತು ನಾಶಮಾಡಲು ವಿವಿಧ ರೂಪಗಳನ್ನು ತಾಳುತ್ತಾನೆ; ತನ್ನಿಂದಲೇ ಹೊಸ ದೇಹಗಳನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸುತ್ತಾನೆ.

ಯುಗೇ ಯುಗೇ ಸರ್ವಗೋಽಯಂ ವೇದಾನ್ತೇ ಪುರುಷೋ ಹ್ಯಸೌ । ನ ಹೀನಬುದ್ಧ್ಯಾ ವಕ್ತವ್ಯೋ ಮನುಷ್ಯೋಽಯಂ ಕದಾಚನ ।। ೩೧.

ಪ್ರತಿಯುಗದಲ್ಲಿಯೂ ಈ ಸರ್ವವ್ಯಾಪಿ ಪುರುಷನು ವೇದಾಂತದಲ್ಲಿ ವರ್ಣಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದಾನೆ; ಕಡಿಮೆ ಬುದ್ಧಿಯವರು ಈತನನ್ನು ಯಾವಾಗಲೂ ಮಾನವನಂತೆ ಹೇಳಬಾರದು.

ಯ ಏವಂ ಶ್ರೃಣುಯಾತ್ ಸರ್ಗಂ ವೈಷ್ಣವಂ ಪಾಪನಾಶನಮ್ । ಸ ಕೀರ್ತಿಮಿಹ ಸಂಪ್ರಾಪ್ಯ ಸ್ವರ್ಗಲೋಕೇ ಮಹೀಯತೇ ।। ೩೧.

ಯಾರು ಈ ವೈಷ್ಣವ ಸೃಷ್ಟಿಯ ಕಥೆಯನ್ನು ಕೇಳುತ್ತಾರೋ, ಅದು ಪಾಪವನ್ನು ನಾಶಮಾಡುತ್ತದೆ; ಅವರು ಇಲ್ಲಿ ಕೀರ್ತಿಯನ್ನು ಪಡೆದು, ಸ್ವರ್ಗಲೋಕದಲ್ಲಿ ಗೌರವವನ್ನು ಹೊಂದುತ್ತಾರೆ.

ಪೂರ್ವಂ ಬ್ರಹ್ಮಾಽವ್ಯಯಃ ಶುದ್ಧಃ ಪರಾದಪರಸಂಜ್ಞಿತಃ । ಸ ಸಿಸೃಕ್ಷುಃ ಪ್ರಜಾಸ್ತ್ವಾದೌ ಪಾಲನಂ ಚ ವಿಚಿನ್ತಯತ್ ।। ೩೨.

ಹಿಂದೆ ಅವಿನಾಶಿ, ಶುದ್ಧನಾದ, ಪರಮ ಮತ್ತು ಅಪರ ಎಂದು ಕರೆಯಲ್ಪಡುವ ಬ್ರಹ್ಮನು ಪ್ರಪಂಚವನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಲು ಇಚ್ಛಿಸಿ, ಪ್ರಜೆಗಳ ರಕ್ಷಣೆಯನ್ನೂ ಚಿಂತಿಸಿದನು.

ತಸ್ಯ ಚಿನ್ತಯತಸ್ತ್ವಙ್ಗಾದ್ ದಕ್ಷಿಣಾಚ್ಛ್ವೇತಕುಣ್ಡಲಃ । ಪ್ರಾದುರ್ಬಭೂವ ಪುರುಷಃ ಶ್ವೇತಮಾಲ್ಯಾನುಲೇಪನಃ ।। ೩೨.

ಅವನು ಹೀಗೆ ಚಿಂತಿಸುತ್ತಿದ್ದಾಗ ಅವನ ದೇಹದ ಬಲಭಾಗದಿಂದ ಬಿಳಿ ಕುಂಡಲ, ಹಾರ ಮತ್ತು ಲೇಪನಗಳಿಂದ ಅಲಂಕೃತನಾದ ಪುರುಷನು ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷನಾದನು.

ತಂ ದೃಷ್ಟ್ವೋವಾಚ ಭಗವಾಂಶ್ಚತುಷ್ಪಾದಂ ವೃಷಾಕೃತಿಮ್ । ಪಾಲಯೇಮಾಃ ಪ್ರಜಾಃ ಸಾಧೋ ತ್ವಂ ಜ್ಯೇಷ್ಠೋ ಜಗತೋ ಭವ ।। ೩೨.

ಅವನನ್ನು ನೋಡಿ ಭಗವಂತನು ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದರು: "ನobleನೆ, ನೀನು ನಾಲ್ಕು ಕಾಲುಗಳಿರುವ ಎಮ್ಮೆ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಈ ಪ್ರಜೆಗಳ ರಕ್ಷಣೆ ಮಾಡು; ನೀನು ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಹಿರಿಯನಾಗಿರು."

ಇತ್ಯುಕ್ತಃ ಸಮವಸ್ಥೋಽಸೌ ಚತುಃಪದ್ಭ್ಯಾಂ ಕೃತೇ ಯುಗೇ । ತ್ರೇತಾಯಾಂ ಸ ಸಮಸ್ತೃಭ್ಯಾಂ ದ್ವೇ ಚೈವ ದ್ವಾಪರೇಽಭವತ್ । ಕಲಾವೇಕೇನ ಪಾದೇನ ಪ್ರಜಾಃ ಪಾಲಯತೇ ಪ್ರಭುಃ ।। ೩೨.

ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದ ಮೇಲೆ, ಅವನು ಕೃತಯುಗದಲ್ಲಿ ನಾಲ್ಕು ಕಾಲುಗಳ ಮೇಲೆ ಸ್ಥಿರವಾಗಿ ನಿಂತನು; ತ್ರೇತಾಯುಗದಲ್ಲಿ ಮೂರು ಕಾಲುಗಳ ಮೇಲೆ, ದ್ವಾಪರಯುಗದಲ್ಲಿ ಎರಡು ಕಾಲುಗಳ ಮೇಲೆ, ಕಳಿಯುಗದಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬ ಕಾಲಿನಿಂದ ಪ್ರಜೆಗಳ ರಕ್ಷಣೆ ಮಾಡುತ್ತಾನೆ.

ಷಡ್ಭೇದೋ ಬ್ರಾಹ್ಮಣಾನಾಂ ಸ ತ್ರಿಧಾ ಕ್ಷತ್ರೇ ವ್ಯವಸ್ಥಿತಃ । ದ್ವಿಧಾ ವೈಶ್ಯೇಕಧಾ ಶೂದ್ರೇ ಸ್ಥಿತಃ ಸರ್ವಗತಃ ಪ್ರಭುಃ । ರಸಾತಲೇಷು ಸರ್ವೇಷು ದ್ವೀಪವರ್ಷೇ ಸ್ವಯಂ ಪ್ರಭುಃ ।। ೩೨.

ಬ್ರಾಹ್ಮಣರಲ್ಲಿ ಆರು ರೂಪಗಳಲ್ಲಿ, ಕ್ಷತ್ರಿಯರಲ್ಲಿ ಮೂರು ರೂಪಗಳಲ್ಲಿ, ವೈಶ್ಯರಲ್ಲಿ ಎರಡು ರೂಪಗಳಲ್ಲಿ, ಶೂದ್ರರಲ್ಲಿ ಒಂದು ರೂಪದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿತನಾಗಿದ್ದಾನೆ; ಭಗವಂತನು ಎಲ್ಲೆಡೆ, ಎಲ್ಲಾ ಪಾತಾಳಗಳಲ್ಲಿ ಮತ್ತು ಪ್ರತಿಯೊಂದು ದ್ವೀಪ, ವರ್ಷದಲ್ಲೂ ಇದ್ದಾನೆ.

ದ್ರವ್ಯಗುಣಕ್ರಿಯಾಜಾತಿಚತುಃಪಾದಃ ಪ್ರಕೀರ್ತಿತಃ । ಸಂಹಿತಾಪದಕ್ರಮಶ್ಚೈವ ತ್ರಿಶ್ರೃಙ್ಗೋಽಸೌ ಸ್ಮೃತೋ ಬುಧೈಃ ।। ೩೨.

ದ್ರವ್ಯ, ಗುಣ, ಕ್ರಿಯೆ ಮತ್ತು ಜಾತಿ ಎಂಬ ನಾಲ್ಕು ಅಂಶಗಳಿಂದ ಅವನು ನಾಲ್ಕು ಕಾಲುಗಳವನು ಎಂದು ಕರೆಯಲ್ಪಡುತ್ತಾನೆ; ಸಂಹಿತೆಯ ಕ್ರಮದಲ್ಲಿ ಅವನು ಮೂವರು ಶೃಂಗಗಳವನು ಎಂದು ಜ್ಞಾನಿಗಳು ನೆನಪಿಸುತ್ತಾರೆ.

ತಥಾ ಆದ್ಯನ್ತ ಓಙ್ಕಾರ ದ್ವಿಶಿರಾಃ ಸಪ್ತಹಸ್ತವಾನ್ । ತ್ರಿಬದ್ಧಬದ್ಧೋ ವಿಪ್ರಾಣಾಂ ಮುಖ್ಯಃ ಪಾಲಯತೇ ಜಗತ್ ।। ೩೨.

ಹೀಗಾಗಿ ಆದಿಯೂ ಅಂತ್ಯವೂ ಇಲ್ಲದ ಓಂ ಎಂಬುದು ಎರಡು ತಲೆಯೂ ಏಳು ಕೈಗಳೂ ಹೊಂದಿದ್ದು, ಮೂರು ಬಗೆಯ ಬಂಧನಗಳಿಂದ ಕಟ್ಟಲ್ಪಟ್ಟಿದೆ. ಅದು ಬ್ರಾಹ್ಮಣರಲ್ಲಿ ಮುಖ್ಯಸ್ಥನಾಗಿ ಜಗತ್ತನ್ನು ರಕ್ಷಿಸುತ್ತದೆ.

ಸ ಧರ್ಮಃ ಪೀಡಿತಃ ಪೂರ್ವಂ ಸೋಮೇನಾದ್ಭುತಕರ್ಮಣ । ತಾರಾಂ ಜಿಘೃಕ್ಷತಾ ಪತ್ನೀಂ ಭ್ರಾತುರಾಙ್ಗಿರಸಸ್ಯ ಹ ।। ೩೨.

ಆ ಧರ್ಮನು ಹಿಂದೆ ಅದ್ಭುತ ಕಾರ್ಯಗಳಿರುವ ಸೋಮನು ತನ್ನ ಅಣ್ಣನಾದ ಅಂಗಿರಸನ ಪತ್ನಿಯಾದ ತಾರೆಯನ್ನು ಪಡೆದುಕೊಳ್ಳಲು ಯತ್ನಿಸಿದಾಗ ಬಾಧೆ ಅನುಭವಿಸಿದನು.

ಸೋಽಪಾಯಾದ್ ಭೀಷಿತಸ್ತೇನ ಬಲಿನಾ ಕ್ರೂರಕರ್ಮಣಾ । ಅರಣ್ಯಂ ಗಹನಂ ಘೋರಮಾವಿವೇಶ ತದಾ ಪ್ರಭುಃ ।। ೩೨.

ಆ ಬಲಶಾಲಿಯಾದ ಕ್ರೂರ ಕಾರ್ಯವಂತನಿಂದ ಭಯಗೊಂಡ ಧರ್ಮನು ಅಲ್ಲಿಂದ ಹೊರಟು, ಭಯಾನಕವಾದ ದಟ್ಟ ಅರಣ್ಯಕ್ಕೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದನು.

ತಸ್ಮಿನ್ ಗತೇ ಸುರಾಃ ಸರ್ವೇ ಅಸುರಾಣಾಂ ತು ಪತ್ನಯಃ । ಜಿಘೃಕ್ಷನ್ತಸ್ತದೌಕಾಂಸಿ ಬಭ್ರಮುರ್ಧರ್ಮವಞ್ಚಿತಾಃ । ಅಸುರಾ ಅಪಿ ತದ್ವಚ್ಚ ಸುರವೇಶ್ಮನಿ ಬಭ್ರಮುಃ ।। ೩೨.

ಅವನು ಹೋದ ಮೇಲೆ, ಧರ್ಮದಿಂದ ವಂಚಿತರಾದ ಅಸುರರ ಪತ್ನಿಯರು ದೇವತೆಗಳ ಮನೆಗಳನ್ನು ಪಡೆದುಕೊಳ್ಳಲು ಅಲೆದಾಡಿದರು. ಅಸುರರೂ ಸಹ ದೇವತೆಗಳ ಮನೆಗಳಲ್ಲಿ ಅಲೆಯುತ್ತಿದ್ದರು.

ನಿರ್ಮರ್ಯಾದೇ ತಥಾ ಜಾತೇ ಧರ್ಮನಾಶೇ ಚ ಪಾರ್ಥಿವ । ದೇವಾಸುರಾ ಯುಯುಧಿರೇ ಸೋಮದೋಷೇಣ ಕೋಪಿತಾಃ । ಸ್ತ್ರೀಹೇತೋಶ್ಚ ಮಹಾಭಾಗ ವಿವಿಧಾಯುಧಪಾಣಯಃ ।। ೩೨.

ರಾಜನೆ, ಹೀಗೆ ಧರ್ಮ ನಾಶವಾದಾಗ ಮತ್ತು ನಿಯಮಗಳು ಕಳೆದುಹೋದಾಗ, ಸೋಮನ ತಪ್ಪಿನಿಂದ ಕೋಪಗೊಂಡ ದೇವತೆಗಳು ಮತ್ತು ಅಸುರರು, ಸ್ತ್ರೀಯರ ಕಾರಣದಿಂದ ವಿವಿಧ ಆಯುಧಗಳನ್ನು ಹಿಡಿದು ಯುದ್ಧಕ್ಕೆ ಇಳಿದರು.

ತಾನ್ ದೃಷ್ಟ್ವಾ ಯುಧ್ಯತೋ ದೇವಾನಸುರೈಃ ಸಹ ಕೋಪಿತಾನ್ । ನಾರದಃ ಪ್ರಾಹ ಸಂಗಮ್ಯ ಪಿತ್ರೇ ಬ್ರಹ್ಮಣಿ ಹರ್ಷಿತಃ ।। ೩೨.

ಅಂಗರಗೊಂಡ ದೇವತೆಗಳು ಮತ್ತು ಅಸುರರು ಯುದ್ಧ ಮಾಡುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ನೋಡಿ, ನಾರದನು ಸಂತೋಷದಿಂದ ತನ್ನ ತಂದೆಯಾದ ಬ್ರಹ್ಮನ ಬಳಿಗೆ ಹೋಗಿ ಮಾತನಾಡಿದನು.

ಸ ಹಂಸಯಾನಮಾರುಹ್ಯ ಸರ್ವಲೋಕಪಿತಾಮಹಃ । ನಿವಾರಯಾಮಾಸ ತದಾ ಕಸ್ಯಾರ್ಥೇ ಯುದ್ಧಮಬ್ರವೀತ್ ।। ೩೨.

ಅಪ್ಪಟ ಲೋಕಪಿತಾಮಹನಾದ ಬ್ರಹ್ಮನು ಹಂಸ ವಾಹನವನ್ನು ಏರಿ, ಅವರನ್ನು ತಡೆಯಲು ಬಂದನು ಮತ್ತು ಯಾರುಗಾಗಿ ಈ ಯುದ್ಧ ನಡೆಯುತ್ತಿದೆ ಎಂದು ಕೇಳಿದನು.

ಸರ್ವೇ ಶಶಂಸುಃ ಸೋಮಂ ತು ಸ ತು ಬುದ್ಧ್ವಾ ಸ್ವಕಂ ಸುತಮ್ । ಪೀಡನಾದಪಯಾತಂ ತು ಗಹನಂ ವನಮಾಶ್ರಿತಮ್ ।। ೩೨.

ಎಲ್ಲರೂ ಇದಕ್ಕೆ ಕಾರಣ ಸೋಮನೆಂದು ಹೇಳಿದರು. ಬ್ರಹ್ಮನು ತನ್ನ ಮಗನು ಬಾಧೆ ಅನುಭವಿಸಿ ದಟ್ಟವಾದ ಅರಣ್ಯದಲ್ಲಿ ಆಶ್ರಯ ಪಡೆದಿರುವುದನ್ನು ತಿಳಿದುಕೊಂಡನು.