ವರಾಹಪುರಾಣಮ್

ಸರ್ವೇಷಾಂ ಚೈವ ದೇವಾನಾಂ ಯದ್ ವಿತ್ತಂ ಫಲಮೇವ ಚ । ತತ್ಸರ್ವಂ ಪಾಹಿ ಯೇನೋಕ್ತಂ ತಸ್ಮಾದ್ ಧನಪತಿರ್ಭವತ್ ।। ೩೦.

ಎಲ್ಲ ದೇವತೆಗಳಿಗೆ ಇರುವ ಧನ ಮತ್ತು ಫಲವನ್ನು ನೀನು ಕಾಯಬೇಕು ಎಂದು ಆಜ್ಞಾಪಿಸಲಾಯಿತು. ಆ ಕಾರಣದಿಂದ ನೀನು ಧನದಾಧಿಪತಿಯಾಗು ಎಂದು ಹೇಳಲಾಯಿತು.

ತಸ್ಯ ಬ್ರಹ್ಮಾ ದದೌ ತುಷ್ಟಸ್ತಿಥಿಮೇಕಾದಶೀಂ ಪ್ರಭುಃ । ತಸ್ಯಾಮನಗ್ನಿಪಕ್ವಾಶೀ ಯೋ ಭವೇನ್ನಿಯತಃ ಶುಚಿಃ ।। ೩೦.

ಬ್ರಹ್ಮನು ಸಂತೋಷದಿಂದ ಅವನಿಗೆ ಏಕಾದಶೀ ವ್ರತವನ್ನು ಕೊಟ್ಟನು. ಆ ದಿನ ಅಗ್ನಿಯಲ್ಲಿ ಬೇಯದ ಆಹಾರವನ್ನು ಶುದ್ಧವಾಗಿ ಮತ್ತು ನಿಯಮದಿಂದ ತಿನ್ನುವವನು—

ತಸ್ಯಾಶು ಧನದೋ ದೇವಸ್ತುಷ್ಟಃ ಸರ್ವಂ ಪ್ರಯಚ್ಛತಿ । ಏಷಾ ಧನಪತೇರ್ಮೂರ್ತಿಃ ಸರ್ವಕಿಲ್ಬಿಷನಾಶಿನೀ ।। ೩೦.

ಅವನಿಗೆ ಧನದ ದೇವತೆ ಸಂತೋಷದಿಂದ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಶೀಘ್ರವಾಗಿ ಕೊಡುತ್ತಾರೆ. ಈ ಧನಪತಿಯ ರೂಪವು ಎಲ್ಲ ಪಾಪಗಳನ್ನು ನಾಶಮಾಡುತ್ತದೆ.

ಯ ಏತಾಂ ಶ್ರೃಣುಯಾದ್ ಭಕ್ತ್ಯಾ ಪುರುಷಃ ಪಠತೇಽಪಿ ವಾ । ಸರ್ವಕಾಮಮವಾಪ್ನೋತಿ ಸ್ವರ್ಗಲೋಕಂ ಚ ಗಚ್ಛತಿ ।। ೩೦.

ಯಾರು ಈ ಕಥೆಯನ್ನು ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಕೇಳುತ್ತಾರೆ ಅಥವಾ ಓದುತ್ತಾರೆ, ಅವರು ಎಲ್ಲ ಇಚ್ಛೆಗಳನ್ನೂ ಪಡೆಯುತ್ತಾರೆ ಮತ್ತು ಸ್ವರ್ಗಲೋಕವನ್ನು ಸೇರುತ್ತಾರೆ.

ಮಹಾತಪಾ ಉವಾಚ । ಮನೋರ್ನಾಮ ಮನುತ್ವಂ ಚ ಯದೇತತ್ ಪಠ್ಯತೇ ಕಿಲ । ಪ್ರಯೋಜನವಶಾದ್ ವಿಷ್ಣುರಸಾವೇವ ತು ಮೂರ್ತ್ತಿಮಾನ್ ।। ೩೧.

ಮಹಾತಪಾ ಹೇಳಿದರು: 'ಮನು' ಎಂಬುದು ಮತ್ತು 'ಮನುತ್ವ' ಎಂಬುದು ಯಾವುದು ಪಠಿಸಲಾಗುತ್ತದೆವೋ, ಅವುಗಳಿಗಾಗಿ ಅಗತ್ಯದಿಂದ ವಿಷ್ಣುವೇ ದೇಹವನ್ನು ಪಡೆದನು.

ಯೋಽಸೌ ನಾರಾಯಣೋ ದೇವಃ ಪರಾತ್ ಪರತರೋ ನೃಪ । ತಸ್ಯ ಚಿನ್ತಾ ಸಮುತ್ಪನ್ನಾ ಸೃಷ್ಟಿಂ ಪ್ರತಿ ನರೋತ್ತಮ ।। ೩೧.

ಅತಿ ಉನ್ನತ ದೇವರಾದ ನಾರಾಯಣನಿಗೆ ಸೃಷ್ಟಿಯ ಬಗ್ಗೆ ಒಂದು ಕಲ್ಪನೆ ಉದಯಿಸಿತು, ರಾಜನೇ, ಮಾನ್ಯನಾದವನೇ.

ಸೃಷ್ಟಾ ಚೇಯಂ ಮಯಾ ಸೃಷ್ಟಿಃ ಪಾಲನೀಯಾ ಮಯೈವ ಹ । ಕರ್ಮಕಾಣ್ಡಂ ತ್ವಮೂರ್ತ್ತೇನ ಕರ್ತುಂ ನೈವೇಹ ಶಕ್ಯತೇ । ತಸ್ಮಾನ್ಮೂರ್ತ್ತಿಂ ಸೃಜಾಮ್ಯೇಕಾಂ ಯಯಾ ಪಾಲ್ಯಮಿದಂ ಜಗತ್ ।। ೩೧.

ಈ ಸೃಷ್ಟಿಯನ್ನು ನಾನು ಮಾಡಿದ್ದೇನೆ; ಅದನ್ನು ನಾನು ಕಾಯಬೇಕು. ಆದರೆ ದೇಹವಿಲ್ಲದವನು ಕರ್ಮಗಳನ್ನು ಮಾಡಲಾಗದು. ಆದ್ದರಿಂದ, ನಾನು ಒಂದು ದೇಹವನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸುತ್ತೇನೆ, ಅದರ ಮೂಲಕ ಈ ಜಗತ್ತನ್ನು ಕಾಯಬಹುದು.

ಏವಂ ಚಿನ್ತಯತಸ್ತಸ್ಯ ಸತ್ಯಾಭಿಧ್ಯಾಯಿನೋ ನೃಪ । ಪ್ರಾಕ್ಸೃಷ್ಟಿಜಾತಂ ರಾಜನ್ ವೈ ಮೂರ್ತ್ತಿಮತ್ ತತ್ಪುರೋ ಬಭೌ ।। ೩೧.

ಹೀಗೆ ಸತ್ಯಸಂಕಲ್ಪದಿಂದ ಯೋಚಿಸುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ರಾಜನೇ, ಅವನ ಮುಂದೆ ಸೃಷ್ಟಿಗೆ ಮುಂಚಿತವಾಗಿ ಹುಟ್ಟಿದ ಒಂದು ರೂಪವು ಕಾಣಿಸಿಕೊಂಡಿತು.

ಪುರೋಭೂತೇ ತತಸ್ತಸ್ಮಿನ್ ದೇವೋ ನಾರಾಯಣಃ ಸ್ವಯಮ್ । ಪ್ರವಿಶನ್ತಂ ದದರ್ಶಾಥ ತ್ರೈಲೋಕ್ಯಂ ತಸ್ಯ ದೇಹತಃ ।। ೩೧.

ಆ ರೂಪವು ಅವನ ಮುಂದೆ ನಿಂತಾಗ, ನಾರಾಯಣ ದೇವರು ಸ್ವತಃ ಅವನ ದೇಹದಿಂದ ಮೂರು ಲೋಕಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಪ್ರವೇಶಿಸುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ನೋಡಿದರು.

ತತಃ ಸಸ್ಮಾರ ಭಗವಾನ್ ವರದಾನಂ ಪುರಾತನಮ್ । ವಾಗಾದೀನಾಂ ತತಸ್ತುಷ್ಟಃ ಪ್ರಾದಾತ್ ತಸ್ಯ ಪುನರ್ವರಮ್ ।। ೩೧.

ಆಮೇಲೆ ಭಗವಂತನು ಹಳೆಯ ವರವನ್ನು ನೆನಪಿಸಿಕೊಂಡನು; ಅವನ ಮಾತು ಮತ್ತು ಗುಣಗಳಿಂದ ಸಂತೋಷಗೊಂಡು ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಅವನಿಗೆ ವರವನ್ನು ಕೊಟ್ಟನು.

ಸರ್ವಜ್ಞಃ ಸರ್ವಕರ್ತಾ ತ್ವಂ ಸರ್ವಲೋಕನಮಸ್ಕೃತಃ । ತ್ರೈಲೋಕ್ಯವಿಶನಾಚ್ಚ ತ್ವಂ ಭವ ವಿಷ್ಣುಃ ಸನಾತನಃ ।। ೩೧.

ನೀನು ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ತಿಳಿದವನು, ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಮಾಡುವವನು, ಮೂರು ಲೋಕಗಳೂ ಗೌರವಿಸುವವನು; ನೀನು ಮೂರು ಲೋಕಗಳಿಗೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದ್ದರಿಂದ ಶಾಶ್ವತ ವಿಷ್ಣುವಾಗು.

ದೇವಾನಾಂ ಸರ್ವದಾ ಕಾರ್ಯಂ ಕರ್ತ್ತವ್ಯಂ ಬ್ರಹ್ಮಣಸ್ತಥಾ । ಸರ್ವಜ್ಞತ್ವಂ ಚ ಭವತು ತವ ದೇವ ನ ಸಂಶಯಃ ।। ೩೧.

ಎಲ್ಲ ದೇವತೆಗಳ ಕೆಲಸ ಮತ್ತು ಬ್ರಹ್ಮನ ಕೆಲಸವನ್ನು ನೀನು ಯಾವಾಗಲೂ ಮಾಡಬೇಕು; ಮತ್ತು ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ತಿಳಿಯುವ ಶಕ್ತಿ ನಿನಗೆ ಇರಲಿ, ದೇವಾ—ಇದರಲ್ಲಿ ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ.

ಏವಮುಕ್ತ್ವಾ ತತೋ ದೇವಃ ಪ್ರಕೃತಿಸ್ಥೋ ಬಭೂವ ಹ । ವಿಷ್ಣುರಪ್ಯಧುನಾ ಪೂರ್ವಾಂ ಬುದ್ಧಿಂ ಸಸ್ಮಾರ ಚ ಪ್ರಭುಃ ।। ೩೧.

ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದ ಮೇಲೆ ದೇವರು ತನ್ನ ಸ್ವಭಾವದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿರರಾದರು; ವಿಷ್ಣುವೂ ಈಗ ತನ್ನ ಹಳೆಯ ಸಂಕಲ್ಪವನ್ನು ನೆನಪಿಸಿಕೊಂಡನು.

ತದಾ ಸಂಚಿನ್ತ್ಯ ಭಗವಾನ್ ಯೋಗನಿದ್ರಾಂ ಮಹಾತಪಾಃ । ತಸ್ಯಾಂ ಸಂಸ್ಥಾಪ್ಯ ಭಗವಾನಿನ್ದ್ರಿಯಾರ್ಥೋದ್ಭವಾಃ ಪ್ರಜಾಃ । ಧ್ಯಾತ್ವಾ ಪರೇಣ ರೂಪೇಣ ತತಃ ಸುಷ್ವಾಪ ವೈ ಪ್ರಭುಃ ।। ೩೧.

ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಮಹಾತಪಸ್ವಿ ಭಗವಂತನು ಯೋಗನಿದ್ರೆಯನ್ನು ಚಿಂತಿಸಿ, ತನ್ನೊಳಗೆ ಇಂದ್ರಿಯಗಳ ಮತ್ತು ಅವುಗಳ ವಿಷಯಗಳಿಂದ ಹುಟ್ಟಿದ ಪ್ರಜೆಗಳನ್ನೆಲ್ಲಾ ಆ ಯೋಗನಿದ್ರೆಯಲ್ಲಿ ಸ್ಥಾಪಿಸಿ, ಪರಮ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಧ್ಯಾನಮಗ್ನನಾಗಿ ವಿಶ್ರಾಂತಿಗೆ ಒಳಗಾದನು.

ತಸ್ಯ ಸುಪ್ತಸ್ಯ ಜಠರಾನ್ಮಹತ್ಪದ್ಮಂ ವಿವಿಃಸೃತಮ್ । ಸಪ್ತದ್ವೀಪವತೀ ಪೃಥ್ವೀ ಸಸಮುದ್ರಾ ಸಕಾನನಾ ।। ೩೧.

ಆ ಭಗವಂತನು ನಿದ್ರಿಸುತ್ತಿದ್ದಾಗ ಅವನ ಹೊಟ್ಟೆಯಿಂದ ದೊಡ್ಡ ಕಮಲವು ಹೊರಬಂದಿತು; ಆ ಕಮಲದ ಮೇಲೆ ಏಳು ದ್ವೀಪಗಳುಳ್ಳ ಭೂಮಿ, ಸಮುದ್ರಗಳು ಮತ್ತು ಕಾಡುಗಳೊಡನೆ ಪ್ರಪಂಚವು ಕಾಣಿಸಿಕೊಂಡಿತು.

ತಸ್ಯ ರೂಪಸ್ಯ ವಿಸ್ತಾರಂ ಪಾತಾಲಂ ನಾಲಸಂಸ್ಥಿತಮ್ । ಕರ್ಣಿಕಾಯಾಂ ತಥಾ ಮೇರುಸ್ತನ್ಮಧ್ಯೇ ಬ್ರಹ್ಮಣೋ ಭವಃ ।। ೩೧.

ಆ ರೂಪದ ವ್ಯಾಪ್ತಿ ಪಾತಾಳವರೆಗೆ ಹರಡಿತ್ತು; ಕಮಲದ ದಂಡವು ಆಧಾರವಾಗಿತ್ತು. ಕಮಲದ ಮಧ್ಯಭಾಗದಲ್ಲಿ ಮೇರುಪರ್ವತವೂ, ಅದರ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ಬ್ರಹ್ಮನ ನಿವಾಸವೂ ಇದ್ದವು.

ಏವಂ ದೃಷ್ಟ್ವಾ ಪರಂ ತಸ್ಯ ಶರೀರಸ್ಯ ತು ಸಂಭವಮ್ । ಮುಮುಚೇ ತಚ್ಛರೀರಸ್ಥೋ ವಾಯುರ್ವಾಯುಂ ಸಮಂ ಸೃಜತ್ ।। ೩೧.

ಈ ರೀತಿ ಆ ಪರಮ ದೇಹದ ಉತ್ಪತ್ತಿಯನ್ನು ನೋಡಿ, ಆ ದೇಹದಲ್ಲಿದ್ದ ವಾಯುವನ್ನು ಹೊರಹಾಕಿ, ಸಮಾನವಾಗಿ ವಾಯುವನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿದನು.

ಅವಿದ್ಯಾವಿಜಯಂ ಚೇಮಂ ಶಙ್ಖರೂಪೇಣ ಧಾರಯ । ಅಜ್ಞಾನಚ್ಛೇದನಾರ್ಥಾಯ ಖಙ್ಗಂ ತೇಽಸ್ತು ಸದಾ ಕರೇ ।। ೩೧.

ಅಜ್ಞಾನವನ್ನು ಜಯಿಸುವ ಸಂಕೇತವಾದ ಈ ಶಂಖವನ್ನು ನೀನು ಧರಿಸು; ಅಜ್ಞಾನವನ್ನು ಕಡಿದುಹಾಕಲು ಖಡ್ಗವು ಸದಾ ನಿನ್ನ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಇರಲಿ.

ಕಾಲಚಕ್ರಮಿಮಂ ಘೋರಂ ಚಕ್ರಂ ತ್ವಂ ಧಾರಯಾಚ್ಯುತ । ಅಧರ್ಮಗಜಘಾತಾರ್ಥಂ ಗದಾಂ ಧಾರಯ ಕೇಶವ ।। ೩೧.

ಈ ಭಯಾನಕ ಕಾಲಚಕ್ರವನ್ನು ನೀನು ಧರಿಸು, ಅಚ್ಯುತ; ಅಧರ್ಮ ಎಂಬ ಗಜವನ್ನು ನಾಶಮಾಡಲು ಗದೆಯನ್ನು ನೀನು ಧರಿಸು, ಕೇಶವ.

ಮಾಲೇಯಂ ಭೂತಮಾತಾ ತೇ ಕಣ್ಠೇ ತಿಷ್ಠತು ಸರ್ವದಾ । ಶ್ರೀವತ್ಸಕೌಸ್ತುಭೌ ಚೇಮೌ ಚನ್ದ್ರಾದಿತ್ಯಚ್ಛಲೇನ ಹ ।। ೩೧.

ಭೂತಮಾತೆಯಾದ ಈ ಹಾರವು ಸದಾ ನಿನ್ನ ಕಂಠದಲ್ಲಿ ಇರಲಿ; ಶ್ರೀವತ್ಸ ಮತ್ತು ಕೌಸ್ತುಭ ರತ್ನಗಳು ಚಂದ್ರ ಮತ್ತು ಸೂರ್ಯನಂತೆ ನಿನ್ನ ಮೇಲೆ ಪ್ರಕಾಶಿಸಲಿ.

ಮಾರುತಸ್ತೇ ಗತಿರ್ವೀರ ಗರುತ್ಮಾನ್ ಸ ಚ ಕೀರ್ತ್ತಿತಃ । ತ್ರೈಲೋಕ್ಯಗಾಮಿನೀ ದೇವೀ ಲಕ್ಷ್ಮೀಸ್ತೇಽಸ್ತು ಸದಾಶ್ರಯೇ । ದ್ವಾದಶೀ ಚ ತಿಥಿಸ್ತೇಽಸ್ತು ಕಾಮರೂಪೀ ಚ ಜಾಯತೇ ।। ೩೧.

ವಾಯುವು ನಿನ್ನ ಚಲನೆಯಾಗಲಿ, ವೀರ; ಗರುಡನು ನಿನ್ನ ವಾಹನವಾಗಲಿ ಎಂದು ಪ್ರಸಿದ್ಧವಾಗಿದೆ. ಮೂರು ಲೋಕಗಳಲ್ಲಿ ಸಂಚರಿಸುವ ದೇವಿ ಲಕ್ಷ್ಮೀ ಸದಾ ನಿನ್ನ ಆಶ್ರಯವಾಗಿರಲಿ; ದ್ವಾದಶಿ ತಿಥಿಯು ನಿನ್ನದಾಗಲಿ, ಅವಳು ಬೇಕಾದ ರೂಪವನ್ನು ತಾಳಲಿ.

ಘೃತಾಶನೋ ಭವೇದ್ಯಸ್ತು ದ್ವಾದಶ್ಯಾಂ ತ್ವಲ್ಪರಾಯಣಃ । ಸ ಸ್ವರ್ಗವಾಸೀ ಭವತು ಪುಮಾನ್ ಸ್ತ್ರೀ ವಾ ವಿಶೇಷತಃ ।। ೩೧.

ಯಾರು ದ್ವಾದಶಿ ದಿನದಲ್ಲಿ ತುಪ್ಪವನ್ನು ಸೇವಿಸುತ್ತಾರೋ, ಅವರು ಸ್ವಲ್ಪ ಭಕ್ತಿಯಿದ್ದರೂ ಪುರುಷರಾಗಿರಲಿ, ಸ್ತ್ರೀಯರಾಗಿರಲಿ, ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಸ್ವರ್ಗದಲ್ಲಿ ವಾಸಮಾಡುತ್ತಾರೆ.

ಏಷ ವಿಷ್ಣುಸ್ತವಾಖ್ಯಾತೋ ಮೂರ್ತಯೋ ದೇವದಾನವಾನ್ । ಹನ್ತಿ ಪಾತಿ ಶರೀರಾಣಿ ಸೃಜತ್ಯನ್ಯಾನಿ ಚಾತ್ಮನಃ ।। ೩೧.

ಈ ವಿಷ್ಣುವು, ನಿನಗೆ ವಿವರಿಸಿದಂತೆ, ದೇವತೆಗಳು ಮತ್ತು ದಾನವರುಗಳ ದೇಹಗಳನ್ನು ರಕ್ಷಿಸಲು ಮತ್ತು ನಾಶಮಾಡಲು ವಿವಿಧ ರೂಪಗಳನ್ನು ತಾಳುತ್ತಾನೆ; ತನ್ನಿಂದಲೇ ಹೊಸ ದೇಹಗಳನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸುತ್ತಾನೆ.

ಯುಗೇ ಯುಗೇ ಸರ್ವಗೋಽಯಂ ವೇದಾನ್ತೇ ಪುರುಷೋ ಹ್ಯಸೌ । ನ ಹೀನಬುದ್ಧ್ಯಾ ವಕ್ತವ್ಯೋ ಮನುಷ್ಯೋಽಯಂ ಕದಾಚನ ।। ೩೧.

ಪ್ರತಿಯುಗದಲ್ಲಿಯೂ ಈ ಸರ್ವವ್ಯಾಪಿ ಪುರುಷನು ವೇದಾಂತದಲ್ಲಿ ವರ್ಣಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದಾನೆ; ಕಡಿಮೆ ಬುದ್ಧಿಯವರು ಈತನನ್ನು ಯಾವಾಗಲೂ ಮಾನವನಂತೆ ಹೇಳಬಾರದು.

ಯ ಏವಂ ಶ್ರೃಣುಯಾತ್ ಸರ್ಗಂ ವೈಷ್ಣವಂ ಪಾಪನಾಶನಮ್ । ಸ ಕೀರ್ತಿಮಿಹ ಸಂಪ್ರಾಪ್ಯ ಸ್ವರ್ಗಲೋಕೇ ಮಹೀಯತೇ ।। ೩೧.

ಯಾರು ಈ ವೈಷ್ಣವ ಸೃಷ್ಟಿಯ ಕಥೆಯನ್ನು ಕೇಳುತ್ತಾರೋ, ಅದು ಪಾಪವನ್ನು ನಾಶಮಾಡುತ್ತದೆ; ಅವರು ಇಲ್ಲಿ ಕೀರ್ತಿಯನ್ನು ಪಡೆದು, ಸ್ವರ್ಗಲೋಕದಲ್ಲಿ ಗೌರವವನ್ನು ಹೊಂದುತ್ತಾರೆ.

ಪೂರ್ವಂ ಬ್ರಹ್ಮಾಽವ್ಯಯಃ ಶುದ್ಧಃ ಪರಾದಪರಸಂಜ್ಞಿತಃ । ಸ ಸಿಸೃಕ್ಷುಃ ಪ್ರಜಾಸ್ತ್ವಾದೌ ಪಾಲನಂ ಚ ವಿಚಿನ್ತಯತ್ ।। ೩೨.

ಹಿಂದೆ ಅವಿನಾಶಿ, ಶುದ್ಧನಾದ, ಪರಮ ಮತ್ತು ಅಪರ ಎಂದು ಕರೆಯಲ್ಪಡುವ ಬ್ರಹ್ಮನು ಪ್ರಪಂಚವನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಲು ಇಚ್ಛಿಸಿ, ಪ್ರಜೆಗಳ ರಕ್ಷಣೆಯನ್ನೂ ಚಿಂತಿಸಿದನು.

ತಸ್ಯ ಚಿನ್ತಯತಸ್ತ್ವಙ್ಗಾದ್ ದಕ್ಷಿಣಾಚ್ಛ್ವೇತಕುಣ್ಡಲಃ । ಪ್ರಾದುರ್ಬಭೂವ ಪುರುಷಃ ಶ್ವೇತಮಾಲ್ಯಾನುಲೇಪನಃ ।। ೩೨.

ಅವನು ಹೀಗೆ ಚಿಂತಿಸುತ್ತಿದ್ದಾಗ ಅವನ ದೇಹದ ಬಲಭಾಗದಿಂದ ಬಿಳಿ ಕುಂಡಲ, ಹಾರ ಮತ್ತು ಲೇಪನಗಳಿಂದ ಅಲಂಕೃತನಾದ ಪುರುಷನು ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷನಾದನು.

ತಂ ದೃಷ್ಟ್ವೋವಾಚ ಭಗವಾಂಶ್ಚತುಷ್ಪಾದಂ ವೃಷಾಕೃತಿಮ್ । ಪಾಲಯೇಮಾಃ ಪ್ರಜಾಃ ಸಾಧೋ ತ್ವಂ ಜ್ಯೇಷ್ಠೋ ಜಗತೋ ಭವ ।। ೩೨.

ಅವನನ್ನು ನೋಡಿ ಭಗವಂತನು ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದರು: "ನobleನೆ, ನೀನು ನಾಲ್ಕು ಕಾಲುಗಳಿರುವ ಎಮ್ಮೆ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಈ ಪ್ರಜೆಗಳ ರಕ್ಷಣೆ ಮಾಡು; ನೀನು ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಹಿರಿಯನಾಗಿರು."

ಇತ್ಯುಕ್ತಃ ಸಮವಸ್ಥೋಽಸೌ ಚತುಃಪದ್ಭ್ಯಾಂ ಕೃತೇ ಯುಗೇ । ತ್ರೇತಾಯಾಂ ಸ ಸಮಸ್ತೃಭ್ಯಾಂ ದ್ವೇ ಚೈವ ದ್ವಾಪರೇಽಭವತ್ । ಕಲಾವೇಕೇನ ಪಾದೇನ ಪ್ರಜಾಃ ಪಾಲಯತೇ ಪ್ರಭುಃ ।। ೩೨.

ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದ ಮೇಲೆ, ಅವನು ಕೃತಯುಗದಲ್ಲಿ ನಾಲ್ಕು ಕಾಲುಗಳ ಮೇಲೆ ಸ್ಥಿರವಾಗಿ ನಿಂತನು; ತ್ರೇತಾಯುಗದಲ್ಲಿ ಮೂರು ಕಾಲುಗಳ ಮೇಲೆ, ದ್ವಾಪರಯುಗದಲ್ಲಿ ಎರಡು ಕಾಲುಗಳ ಮೇಲೆ, ಕಳಿಯುಗದಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬ ಕಾಲಿನಿಂದ ಪ್ರಜೆಗಳ ರಕ್ಷಣೆ ಮಾಡುತ್ತಾನೆ.