ವರಾಹಪುರಾಣಮ್

ರುದ್ರೋಽಪಿ ವಾಸುಕಿಂ ಧ್ಯಾತ್ವಾ ತಕ್ಷಕಂ ಚ ಧನಂಜಯಮ್ । ವಲಯಂ ಕಟಿಂಸೂತ್ರಂ ಚ ಚಕಾರ ಪರಮೇಶ್ವರಃ ।। ೨೭.

ರುದ್ರನು ವಾಸುಕಿಯನ್ನು, ತಕ್ಷಕನನ್ನು ಮತ್ತು ಧನಂಜಯನನ್ನು ಧ್ಯಾನಿಸಿ, ಅವುಗಳನ್ನು ಕೈಕಂಕಣ, ಕಟಿಬಂಧ, ಯಜ್ಞೋಪವೀತವಾಗಿ ಧರಿಸಿದನು.

ನೀಲನಾಮಾ ಚ ದೈತ್ಯೇನ್ದ್ರೋ ಹಸ್ತೀ ಭೂತ್ವಾ ಭವಾನ್ತಿಕಮ್ । ಆಗತಸ್ತ್ವರಿತಃ ಶಕ್ರಹಸ್ತೀವೋದ್ಧತರೂಪವಾನ್ ।। ೨೭.

ನೀಲ ಎಂಬ ದೈತ್ಯರಾಜನು, ಗಜರೂಪವನ್ನು ತಾಳಿಕೊಂಡು, ಇಂದ್ರನ ಗಜದಂತೆ ಬಲಶಾಲಿಯಾಗಿ ಭವನ ಬಳಿಗೆ ವೇಗವಾಗಿ ಬಂದನು.

ಸ ಜ್ಞಾತೋ ನನ್ದಿನಾ ದೈತ್ಯೋ ವೀರಭದ್ರಾಯ ದರ್ಶಿತಃ । ವೀರಭದ್ರೋಽಪಿ ಸಿಂಹೇನ ರೂಪೇಣಾಹತ್ಯ ಚ ದ್ರುತಮ್ ।। ೨೭.

ಆ ದೈತ್ಯನನ್ನು ನಂದಿ ಗುರುತಿಸಿ, ವೀರಭದ್ರನಿಗೆ ತೋರಿಸಿದನು. ವೀರಭದ್ರನು ಸಿಂಹರೂಪವನ್ನು ತಾಳಿಕೊಂಡು, ಅವನನ್ನು ತಕ್ಷಣ ಹೊಡೆದುಬೀಳಿಸಿದನು.

ತಸ್ಯ ಕೃತ್ತಿಂ ವಿದಾರ್ಯಾಶು ಕರಿಣಸ್ತ್ವಞ್ಜನಪ್ರಭಾಮ್ । ರುದ್ರಾಯಾರ್ಪಿತವಾನ್ ಸೋಽಪಿ ತಮೇವಾಮ್ಬರಮಾಕರೋತ್ । ತತಃ ಪ್ರಭೃತಿ ರುದ್ರೋಽಪಿ ಗಜಚರ್ಮಪಟೋಽಭವತ್ ।। ೨೭.

ಆ ಆಂಜನದಂತೆ ಕಪ್ಪಾಗಿದ್ದ ಆನೆ ಚರ್ಮವನ್ನು ಹರಿದು, ವೀರಭದ್ರನು ಅದನ್ನು ರುದ್ರನಿಗೆ ಅರ್ಪಿಸಿದನು. ರುದ್ರನು ಅದನ್ನು ತನ್ನ ವಸ್ತ್ರವನ್ನಾಗಿ ಮಾಡಿಕೊಂಡನು. ಅದಿನಿಂದ ರುದ್ರನು ಗಜಚರ್ಮವನ್ನು ಧರಿಸುವವನಾದನು.

ಗಜಚರ್ಮ್ಮಪಟೋ ಭೂತ್ವಾ ಭುಜಂಗಾಭರಣೋಜ್ಜ್ವಲಃ । ಆದಾಯ ತ್ರಿಶಿಖಂ ಭೀಮಂ ಸಗಣೋಽನ್ಧಕಮನ್ವಯಾತ್ ।। ೨೭.

ಗಜಚರ್ಮವನ್ನು ಉಡಿದು, ಹಾವುಗಳ ಆಭರಣಗಳಿಂದ ಪ್ರಕಾಶಿಸುತ್ತಾ, ಭೀಕರವಾದ ತ್ರಿಶೂಲವನ್ನು ಹಿಡಿದು, ತನ್ನ ಗಣಗಳೊಂದಿಗೆ ಅಂಧಕನನ್ನು ಹಿಂಬಾಲಿಸಿದನು.

ತತಃ ಪ್ರವೃತ್ತೇ ಯುದ್ಧೇ ಚ ದೇವದಾನವಯೋರ್ಮಹತ್ । ಇನ್ದ್ರಾದ್ಯಾ ಲೋಕಪಾಲಾಸ್ತು ಸ್ಕನ್ದಃ ಸೇನಾಪತಿಸ್ತಥಾ । ಸರ್ವೇ ದೇವಗಣಾಶ್ಚಾನ್ಯೇ ಯುಯುಧುಃ ಸಮರೇ ತದಾ ।। ೨೭.

ಆಗ ದೇವತೆಗಳೂ ದೈತ್ಯರ ನಡುವೆ ಭಾರಿ ಯುದ್ಧ ಶುರುವಾಯಿತು. ಇಂದ್ರನು, ಲೋಕಪಾಲಕರು, ಸೇನಾಧಿಪತಿ ಸ್ಕಂದನು ಮತ್ತು ಇತರ ದೇವತೆಗಳೆಲ್ಲಾ ಆ ಸಮರದಲ್ಲಿ ಹೋರಾಡಿದರು.

ತಂ ದೃಷ್ಟ್ವಾ ನಾರದಾ ಯುದ್ಧಂ ಯಯೌ ನಾರಾಯಣಂ ಪ್ರತಿ । ಶಶಂಸ ಚ ಮಹದ್ ಯುದ್ಧಂ ಕೈಲಾಸೇ ದಾನವೈಃ ಸಹ ।। ೨೭.

ಆ ಯುದ್ಧವನ್ನು ನೋಡಿ ನಾರದನು ನಾರಾಯಣನ ಬಳಿಗೆ ಹೋಗಿ, ಕೈಲಾಸದಲ್ಲಿ ದೈತ್ಯರೊಂದಿಗೆ ನಡೆಯುತ್ತಿರುವ ಮಹಾ ಯುದ್ಧವನ್ನು ವಿವರಿಸಿದನು.

ತಚ್ಛ್ರುತ್ವಾ ಚಕ್ರಮಾದಾಯ ಗರುಡಸ್ಥೋ ಜನಾರ್ದನಃ । ತಮೇವ ದೇಶಮಾಗತ್ಯ ಯುಯುಧೇ ದಾನವೈಃ ಸಹ ।। ೨೭.

ಅದು ಕೇಳಿದ ಜನಾರ್ದನನು, ಗರುಡನ ಮೇಲೆ ಏರಿ, ಚಕ್ರವನ್ನು ಹಿಡಿದು, ಆ ಸ್ಥಳಕ್ಕೆ ಬಂದು ದೈತ್ಯರೊಂದಿಗೆ ಯುದ್ಧ ಮಾಡಿದನು.

ಆಗತ್ಯ ಚ ತತೋ ದೇವಾ ಹರಿಣಾಪ್ಯಾಯಿತಾ ರಣೇ । ವಿಷಣ್ಣವದನಾಃ ಸರ್ವೇ ಪಲಾಯನಪರಾ ಭವನ್ ।। ೨೭.

ಹರಿಯು ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ದೇವತೆಗಳಿಗೆ ಸಹಾಯ ಮಾಡಿದರೂ, ದೇವತೆಗಳೆಲ್ಲರೂ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ದುಃಖಗೊಂಡು, ಓಡಿಹೋದರು.

ತತ್ರ ಭಗ್ನೇಷು ದೇವೇಷು ಸ್ವಯಂ ರುದ್ರೋಽನ್ಧಕಂ ಯಯೌ । ತತ್ರ ತೇನ ಮಹದ್ಯುದ್ಧಮಭವಲ್ಲೋಮಹರ್ಷಣಮ್ ।। ೨೭.

ಅಲ್ಲಿ ದೇವತೆಗಳು ಸೋತುಹೋದಾಗ, ರುದ್ರನು ಸ್ವತಃ ಅಂಧಕನ ಎದುರಿಗೆ ಹೋದನು. ಅವರಿಬ್ಬರ ನಡುವೆ ಭಯಾನಕವಾದ, ರೋಮಾಂಚನ ಉಂಟುಮಾಡುವ ಯುದ್ಧ ನಡೆಯಿತು.

ತತ್ರ ದೇವೋಽಪ್ಯಸೌ ದೈತ್ಯಂ ತ್ರಿಶೂಲೇನಾಹನದ್ ಭೃಶಮ್ । ತಸ್ಯಾಹತಸ್ಯ ಯದ್ ರಕ್ತಮಪತದ್ ಭೂತಲೇ ಕಿಲ । ತತ್ರಾನ್ಧಕಾ ಅಸಂಖ್ಯಾತಾ ಬಭೂವುರಪರೇ ಭೃಶಮ್ ।। ೨೭.

ಅಲ್ಲಿ ದೇವರು ಆ ದೈತ್ಯನನ್ನು ತ್ರಿಶೂಲದಿಂದ ಭಾರಿಯಾಗಿ ಹೊಡೆದನು. ಅಂಧಕನ ರಕ್ತ ಭೂಮಿಗೆ ಬೀಳುತ್ತಿದ್ದಂತೆ, ಅಲ್ಲಿ ಅನೇಕ ಅಂಧಕರು ಹುಟ್ಟಿಕೊಂಡರು.

ತದ್ ದೃಷ್ಟ್ವಾ ಮಹದಾಶ್ಚರ್ಯಂ ರುದ್ರೋ ಶೂಲೇಽನ್ಧಕಂ ಮೃಧೇ । ಗೃಹೀತ್ವಾ ತ್ರಿಶಿಖಾಗ್ರೇಣ ನನರ್ತ್ತ ಪರಮೇಶ್ವರಃ ।। ೨೭.

ಆ ಮಹಾ ಆಶ್ಚರ್ಯವನ್ನು ನೋಡಿ, ರುದ್ರನು ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ಅಂಧಕನನ್ನು ತ್ರಿಶೂಲದ ತುದಿಯಲ್ಲಿ ಹಿಡಿದು, ಪರಮೇಶ್ವರನು ನೃತ್ಯ ಮಾಡಿದನು.

ಇತರೇಽಪ್ಯನ್ಧಕಾಃ ಸರ್ವೇ ಚಕ್ರೇಣ ಪರಮೇಷ್ಠಿನಾ । ನಾರಾಯಣೇನ ನಿಹತಾಸ್ತತ್ರ ಯೇಽನ್ಯೇ ಸಮುತ್ಥಿತಾಃ । ೨೭.

ಅಲ್ಲಿ ಹುಟ್ಟಿದ ಇತರ ಅಂಧಕರನ್ನೂ ಪರಮೇಶ್ವರನಾದ ನಾರಾಯಣನು ತನ್ನ ಚಕ್ರದಿಂದ ಸಂಹರಿಸಿದನು.

ಅಸೃಗ್ಧಾರಾತುಷಾರೈಸ್ತು ಶೂಲಪ್ರೋತಸ್ಯ ಚಾಸಕೃತ್ । ಅನಾರತಂ ಸಮುತ್ತಸ್ಥುಸ್ತತೋ ರುದ್ರೋ ರುಷಾನ್ವಿತಃ ।। ೨೭.

ಅವನ ರಕ್ತದ ಹರಿವು ಮತ್ತು ಹಿಮದಿಂದ, ತ್ರಿಶೂಲದಿಂದ ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಹೊಡೆದಾಗ, ನಿರಂತರವಾಗಿ ಏಳುತ್ತಲೇ ಇತ್ತು. ಆಗ ರುದ್ರನು ಕೋಪದಿಂದ ತುಂಬಿ ಬಂತು.

ತಸ್ಯ ಕ್ರೋಧೇನ ಮಹತಾ ಮುಖಾಜ್ಜ್ವಾಲಾ ವಿನಿರ್ಯಯೌ । ತದ್ರೂಪಧಾರಿಣೀ ದೇವೀ ಯಾಂ ತಾಂ ಯೋಗೇಶ್ವರೀಂ ವಿದುಃ ।। ೨೭.

ಅವನ ಮಹಾಕೋಪದಿಂದ ಬಾಯಿಂದ ಬೆಂಕಿಯ ಜ್ವಾಲೆ ಹೊರಬಂತು; ಆ ಜ್ವಾಲೆ ದೇವಿಯ ರೂಪವನ್ನು ತಾಳಿತು. ಆಕೆಯನ್ನು ಯೋಗಿಗಳು ಯೋಗೇಶ್ವರಿ ಎಂದು ತಿಳಿಯುತ್ತಾರೆ.

ಸ್ವರೂಪಧಾರಿಣೀ ಚಾನ್ಯಾ ವಿಷ್ಣುನಾಪಿ ವಿನಿರ್ಮಿತಾ । ಬ್ರಹ್ಮಣಾ ಕಾರ್ತಿಕೇಯೇನ ಇನ್ದ್ರೇಣ ಚ ಯಮೇನ ಚ । ವರಾಹೇಣ ಚ ದೇವೇನ ವಿಷ್ಣುನಾ ಪರಮೇಷ್ಠಿನಾ ।। ೨೭.

ಇನ್ನೊಬ್ಬ ದೇವಿಯನ್ನು, ಅವಳ ಸ್ವರೂಪದಲ್ಲಿಯೇ, ವಿಷ್ಣು, ಬ್ರಹ್ಮ, ಕಾರ್ತಿಕೇಯ, ಇಂದ್ರ, ಯಮ, ವರಾಹ ಮತ್ತು ಪರಮ ವಿಷ್ಣುವು ಕೂಡ ಸೃಷ್ಟಿಸಿದರು.

ಪಾತಾಲೋದ್ಧರಣಂ ರೂಪಂ ತಸ್ಯಾ ದೇವ್ಯಾ ವಿನಿರ್ಮಮೇ । ಮಾಹೇಶ್ವರೀ ಚ ರಾಜೇನ್ದ್ರ ಇತ್ಯೇತಾ ಅಷ್ಟಮಾರತಃ ।। ೨೭.

ಆ ದೇವಿಯ ರೂಪವನ್ನು ಪಾತಾಳವನ್ನು ಎತ್ತಲು ನಿರ್ಮಿಸಲಾಯಿತು; ಆಕೆಯನ್ನು ಮಹೇಶ್ವರಿ ಎಂದು ಕರೆಯುತ್ತಾರೆ, ರಾಜನೇ—ಇವು ಎಂಟು ಮಾತೃಗಳು.

ಕಾರಣಂ ತಾನಿ ಯತ್ಪ್ರೋಕ್ತಂ ಕ್ಷೇತ್ರಜ್ಞೇನಾವಧಾರಣಮ್ । ಶರೀರಾದ್ ದೇವತಾನಾಂ ತು ತದಿದಂ ಕೀರ್ತಿತಂ ಮಯಾ ।। ೨೭.

ಯಾವ ಕಾರಣವನ್ನು ಕ್ಷೇತ್ರಜ್ಞನು ಹೇಳಿದನೋ, ದೇವತೆಗಳ ದೇಹಗಳಿಂದ ಅದು ಉಂಟಾಯಿತು ಎಂದು ನಾನು ವಿವರಿಸಿದ್ದೇನೆ.

ಕಾಮಃ ಕ್ರೋಧಸ್ತಥಾ ಲೋಭೋ ಮದೋ ಮೋಹೋಽಥ ಪಞ್ಚಮಃ । ಮಾತ್ಸರ್ಯಂ ಷಷ್ಠಮಿತ್ಯಾಹುಃ ಪೈಶುನ್ಯಂ ಸಪ್ತಮಂ ತಥಾ । ಅಸೂಯಾ ಚಾಽಷ್ಟಮೀ ಜ್ಞೇಯಾ ಇತ್ಯೇತಾ ಅಷ್ಟಮಾತರಃ ।। ೨೭.

ಕಾಮ, ಕ್ರೋಧ, ಲೋಭ, ಮದು, ಮೋಹ ಎಂಬ ಐದನೆಯದು, ಮಾದ್ಸರ್ಯ ಎಂಬ ಆರನೆಯದು, ಪೈಶುನ್ಯ ಎಂಬ ಏಳನೆಯದು, ಅಸೂಯೆ ಎಂಬ ಎಂಟನೆಯದು—ಇವುಗಳನ್ನು ಎಂಟು ಮಾತೃಗಳು ಎಂದು ತಿಳಿಯಬೇಕು.

ಕಾಮಂ ಯೋಗೇಶ್ವರೀಂ ವಿದ್ಧಿ ಕ್ರೋಧೋ ಮಾಹೇಶ್ವರೀಂ ತಥಾ । ಲೋಭಸ್ತು ವೈಷ್ಣವೀ ಪ್ರೋಕ್ತಾ ಬ್ರಹ್ಮಾಣೀ ಮದ ಏವ ಚ ।। ೨೭.

ಕಾಮವನ್ನು ಯೋಗೇಶ್ವರಿ ಎಂದು, ಕ್ರೋಧವನ್ನು ಮಹೇಶ್ವರಿ ಎಂದು, ಲೋಭವನ್ನು ವೈಷ್ಣವಿ ಎಂದು, ಮದವನ್ನು ಬ್ರಾಹ್ಮಣಿ ಎಂದು ತಿಳಿಯಬೇಕು.

ಮೋಹಃ ಸ್ವಯಂಭೂಃ ಕೌಮಾರೀ ಮಾತ್ಸರ್ಯಂ ಚೇನ್ದ್ರಜಂ ವಿದುಃ । ಯಮದಣ್ಡಧರಾ ದೇವೀ ಪೈಶುನ್ಯಂ ಸ್ವಯಮೇವ ಚ । ಅಸೂಯಾ ಚ ವರಾಹಾಖ್ಯಾ ಇತ್ಯೇತಾಃ ಪರಿಕೀರ್ತಿತಾಃ ।। ೨೭.

ಮೋಹ ಸ್ವಯಂಭುವಾಗಿದ್ದು, ಕೌಮಾರಿ ಮಾದ್ಸರ್ಯ, ಇಂದ್ರಜನು ಮಾದ್ಸರ್ಯ ಎಂದು ತಿಳಿಯಬೇಕು; ಯಮದಂಡಧಾರಿಣಿ ದೇವಿ ಪೈಶುನ್ಯ, ಅಸೂಯೆ ವರಾಹ ಎಂದು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ.

ಕಾಮಾದಿಗಣ ಏಷೋಽಯಂ ಶರೀರೇ ಪರಿಕೀರ್ತಿತಃ । ಜಗ್ರಾಹ ಮೂರ್ತ್ತಿಂ ತು ಯಥಾ ತಥಾ ತೇ ಕೀರ್ತಿತಂ ಮಯಾ ।। ೨೭.

ಈ ಕಾಮಾದಿಗಳ ಗುಂಪು ದೇಹದಲ್ಲಿ ಇಂತೆಯೇ ವಿವರಿಸಲಾಗಿದೆ; ಪ್ರತಿಯೊಂದು ರೂಪವನ್ನು ಹೇಗೆ ಪಡೆದವೆಯೋ, ಹಾಗೆಯೇ ನಾನು ವಿವರಿಸಿದ್ದೇನೆ.

ಏತಾಭಿರ್ದೇವತಾಭಿಶ್ಚ ತಸ್ಯ ರಕ್ತೇಽತಿಶೋಷಿತೇ । ಕ್ಷಯಂ ಗತಾಽಽಸುರೀ ಮಾಯಾ ಸ ಚ ಸಿದ್ಧೋಽನ್ಧಕೋಽಭವತ್ । ಏತತ್ ತೇ ಸರ್ವಮಾಖ್ಯಾತಮಾತ್ಮವಿದ್ಯಾಽಮೃತಂ ಮಯಾ ।। ೨೭.

ಈ ದೇವತೆಗಳು ಅವನ ರಕ್ತವನ್ನು ತುಂಬಾ ಹೀರಿದಾಗ, ಅಸುರುವಿನ ಮಾಯೆ ನಾಶವಾಯಿತು, ಅಂಧಕನು ಸಿದ್ಧನಾದನು; ಈ ಎಲ್ಲವನ್ನು ನಾನು ನಿನಗೆ ಆತ್ಮಜ್ಞಾನ ಅಮೃತವಾಗಿ ಹೇಳಿದೆನು.

ಯ ಏತಚ್ಛೃಣುಯಾನ್ನಿತ್ಯಂ ಮಾತೄಣಾಮುದ್ಭವಂ ಶುಭಮ್ । ತಸ್ಯ ತಾಃ ಸರ್ವತೋ ರಕ್ಷಾಂ ಕುರ್ವನ್ತ್ಯನುದಿನಂ ನೃಪ ।। ೨೭.

ಯಾರು ಈ ಮಾತೃಗಳ ಶುಭವಾದ ಉದ್ಭವವನ್ನು ಪ್ರತಿದಿನವೂ ಕೇಳುತ್ತಾರೋ, ಅವರಿಗೆ ಆ ದೇವತೆಗಳು ಎಲ್ಲ ಕಡೆ ದಿನವೂ ರಕ್ಷಣೆ ನೀಡುತ್ತಾರೆ, ರಾಜನೇ.

ಯಶ್ಚೈತತ್ ಪಠತೇ ಜನ್ಮ ಮಾತೄಣಾಂ ಪುರುಷೋತ್ತಮ । ಸ ಧನ್ಯಃ ಸರ್ವದಾ ಲೋಕೇ ಶಿವಲೋಕಂ ಚ ಗಚ್ಛತಿ ।। ೨೭.

ಯಾರು ಈ ಮಾತೃಗಳ ಜನನವನ್ನು ಪಠಿಸುತ್ತಾರೋ, ಪುರುಷೋತ್ತಮನೇ, ಅವರು ಸದಾ ಧನ್ಯರಾಗಿರುತ್ತಾರೆ ಮತ್ತು ಶಿವಲೋಕವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾರೆ.

ತಾಸಾಂ ಚ ಬ್ರಹ್ಮಣಾ ದತ್ತಾ ಅಷ್ಟಮೀ ತಿಥಿರುತ್ತಮಾ । ಏತಾಃ ಸಂಪೂಜಯೇದ್ ಭಕ್ತ್ಯಾ ಬಿಲ್ವಾಹಾರೋ ನರಃ ಸದಾ । ತಸ್ಯ ತಾಃ ಪರಿತುಷ್ಟಾಸ್ತು ಕ್ಷೇಮಾರೋಗ್ಯಂ ದದನ್ತಿ ಚ ।। ೨೭.

ಬ್ರಹ್ಮನು ಅವರಿಗೆ ಎಂಟನೆಯ ತಿಥಿಯನ್ನು ಶ್ರೇಷ್ಠವಾಗಿ ಕೊಟ್ಟನು; ಯಾರು ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಅವಳನ್ನು ಪೂಜಿಸುತ್ತಾರೋ, ಸದಾ ಬಿಲ್ವಪತ್ರವನ್ನು ಸೇವಿಸುತ್ತಾ, ಅವರಿಗೆ ಆ ದೇವತೆಗಳು ಸಂತೋಷದಿಂದ ಕ್ಷೇಮ ಹಾಗೂ ಆರೋಗ್ಯವನ್ನು ನೀಡುತ್ತಾರೆ.

ಪ್ರಜಾಪಾಲ ಉವಾಚ । ಕಥಂ ಮಾಯಾ ಸಮುತ್ಪನ್ನಾ ದುರ್ಗಾ ಕಾತ್ಯಾಯನೀ ಶುಭಾ । ಆದಿಕ್ಷೇತ್ರೇ ಸ್ಥಿತಾ ಸೂಕ್ಷ್ಮಾ ಪೃಥಗ್ಮೂರ್ತ್ತಾ ವ್ಯಜಾಯತ ।। ೨೮.

ಪ್ರಜಾಪಾಲನು ಕೇಳಿದನು: ಮಾಯೆ ಹೇಗೆ ಹುಟ್ಟಿತು? ದುರ್ಗೆ, ಶುಭಕರವಾದ ಕಾತ್ಯಾಯನಿ, ಆದಿಕ್ಷೇತ್ರದಲ್ಲಿ ಸೂಕ್ಷ್ಮವಾಗಿ ಇದ್ದು, ಪ್ರತ್ಯೇಕವಾಗಿ ಹೇಗೆ ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷಳಾದಳು?

ಮಹಾತಪಾ ಉವಾಚ । ಆಸೀದ್ ರಾಜಾ ಪುರಾ ರಾಜನ್ ಸಿನ್ಧುದ್ವೀಪಃ ಪ್ರತಾಪವಾನ್ । ವರುಣಾಂಶೋ ಮಹಾರಾಜ ಸೋಽರಣ್ಯೇ ತಪಸಿ ಸ್ಥಿತಃ ।। ೨೮.

ಮಹಾತಪನು ಉತ್ತರಿಸಿದನು: ಒಮ್ಮೆ ಸಿಂಧುದ್ವೀಪ ಎಂಬ ಬಲಶಾಲಿಯಾದ ರಾಜನು ಇದ್ದನು, ಅವನು ವರಣದ ಅಂಶದಿಂದ ಹುಟ್ಟಿದವನು, ಅರಣ್ಯದಲ್ಲಿ ತಪಸ್ಸು ಮಾಡುತ್ತಾ ವಾಸಿಸುತ್ತಿದ್ದನು.

ಪುತ್ರೋ ಮೇ ಶಕ್ರನಾಶಾಯ ಭವೇದಿತಿ ನಾರಧಿಪಃ । ಏವಂ ಕೃತಮತಿಃ ಸೋಽಥ ಮಹತಾ ತಪಸಾ ಸ್ವಕಮ್ । ಕಲೇವರಂ ಸ್ಥಿತೋ ಭೂತ್ವಾ ಶೋಷಯಾಮಾಸ ಸುವ್ರತ ।। ೨೮.

ಅವನಿಗೆ ಮಗನು ಶಕ್ರನ ನಾಶಕ್ಕಾಗಿ ಹುಟ್ಟಬೇಕು ಎಂದು ನಿರ್ಧರಿಸಿದನು; ಹಾಗೆ ಮಹಾತಪಸ್ಸಿನಿಂದ ತನ್ನ ದೇಹವನ್ನು ಬಲವಂತವಾಗಿ ಒಣಗಿಸುತ್ತಾ ನಿರಂತರ ತಪಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ನಿರತರಾದನು.