ವರಾಹಪುರಾಣಮ್

ಕೃತೇ ಸಿತಂ ರಕ್ತತನುಂ ತಥಾ ಚ ತ್ರೇತಾಯುಗೇ ಪೂತತನುಂ ಪುರಾಣಮ್ । ತಥಾ ಹರಿಂ ದ್ವಾಪರತಃ ಕಲೌ ಚ ಕೃಷ್ಣೀಕೃತಾತ್ಮಾನಮಥೋ ನಮಾಮಿ ।। ೩.

ಕೃತಯುಗದಲ್ಲಿ ಬಿಳಿ, ತ್ರೇತಾಯುಗದಲ್ಲಿ ಕೆಂಪು ದೇಹ, ದ್ವಾಪರಯುಗದಲ್ಲಿ ಪವಿತ್ರ ಮತ್ತು ಪುರಾತನ, ಕಳಿಯುಗದಲ್ಲಿ ಕಪ್ಪು ದೇಹವನ್ನು ಧರಿಸುವ ಹರಿಯನ್ನು ನಾನು ವಂದಿಸುತ್ತೇನೆ.

ಸಸರ್ಜ ಯೋ ವಕ್ತ್ರತ ಏವ ವಿಪ್ರಾನ್ ಭುಜಾನ್ತರೇ ಕ್ಷತ್ರಮಥೋರುಯುಗ್ಮೇ । ವಿಶಃ ಪದಾಗ್ರೇಷು ತಥೈವ ಶೂದ್ರಾನ್ ನಮಾಮಿ ತಂ ವಿಶ್ವತನುಂ ಪುರಾಣಮ್ ।। ೩.

ತಾನು ಬಾಯಿಂದ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರನ್ನು, ಭುಜಗಳಿಂದ ಕ್ಷತ್ರಿಯರನ್ನು, ತೊಡೆಯಿಂದ ವೈಶ್ಯರನ್ನು, ಕಾಲಿನಿಂದ ಶೂದ್ರರನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿದ ಆ ವಿಶ್ವರೂಪ, ಪುರಾತನನಿಗೆ ನಾನು ವಂದನೆ ಮಾಡುತ್ತೇನೆ.

ಪರಾತ್ಪರಂ ಪಾರಗತಂ ಪ್ರಮೇಯಂ ಯುಧಾಂಪತಿಂ ಕಾರ್ಯತ ಏವ ಕೃಷ್ಣಮ್। ಗದಾಸಿಚರ್ಮಣ್ಯಭೃತೋತ್ಥಪಾಣಿಂ ನಮಾಮಿ ನಾರಾಯಣಮಪ್ರಮೇಯಮ್ ।। ೩.

ಪರಾತ್ಪರ, ಪಾರಗತ, ತಿಳಿಯಬಹುದಾದ, ಯೋಧರಾಧಿಪತಿ, ಕಾರ್ಯಕ್ಕಾಗಿ ಕೃಷ್ಣನಾಗಿ, ಗದೆಯೂ ಕವಚವನ್ನೂ ಹಿಡಿದು, ಕೈ ಎತ್ತಿರುವ, ಅಪ್ರಮೇಯನಾದ ನಾರಾಯಣನಿಗೆ ನಾನು ವಂದನೆ ಮಾಡುತ್ತೇನೆ.

ಇತಿ ಸ್ತುತೋ ದೇವವರಃ ಪ್ರಸನ್ನೋ ಜಗಾದ ಮಾಂ ನೀರದತುಲ್ಯಘೋಷಃ । ವರಂ ವೃಣೀಷ್ವೇತ್ಯಸಕೃತ್ ತತೋಽಹಂ ತಸ್ಯೈವ ದೇಹೇ ಲಯಮಿಷ್ಟವಾಂಶ್ಚ ।। ೩.

ಹೀಗೆ ಸ್ತುತಿಸಲ್ಪಟ್ಟು, ದೇವತೆಗಳಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠನು ಸಂತೋಷಪಟ್ಟು, ಮೇಘದ ನಾದದಂತೆ ಮಾತನಾಡಿ, 'ಒಂದು ವರವನ್ನು ಆಯ್ಕೆಮಾಡು' ಎಂದನು. ಆಗ ನಾನು ಪುನಃ ಪುನಃ ಅವನ ದೇಹದಲ್ಲೇ ಲಯವಾಗಬೇಕೆಂದು ಹಾರೈಸಿದೆನು.

ಇತಿ ಶ್ರುತ್ವಾ ವಚೋ ಮಹ್ಯಂ ದೇವದೇವಃ ಸನಾತನಃ । ಉವಾಚ ಪ್ರಕೃತಿಂ ವಿಪ್ರ ಸಂಸರಸ್ವಾಕ್ಷಯಾಮಿಮಾಮ್ ।। ೩.

ಈ ರೀತಿ ನನಗೆ ಉದ್ದೇಶಿಸಿ ಹೇಳಿದ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ, ಶಾಶ್ವತ ದೇವದೇವನು, 'ವಿಪ್ರನೇ, ಈ ಅಕ್ಷಯ ಪ್ರಕೃತಿಯಲ್ಲಿ ಲೀನನಾಗು' ಎಂದು ಹೇಳಿದರು.

ಬ್ರಹ್ಮಣೋ ಯುಗಸಾಹಸ್ತ್ರಂ ತತ್ತೇ ತಸ್ಮಾತ್ ಸಮುದ್ಭವಃ । ಭವಿತಾ ತೇ ತಥಾ ನಾಮ ದಾಸ್ಯತೇ ಸಂಪ್ರಯೋಜನಮ್ ।। ೩.

ಬ್ರಹ್ಮನ ಸಾವಿರ ಯುಗಗಳ ನಂತರ, ನೀನು ಅದರಿಂದ ಉದಯಿಸುತ್ತೀಯೆ. ಆಗ ನಿನಗೆ ಹೆಸರೂ, ಗುರಿಯೂ ಕೊಡಲಾಗುತ್ತದೆ.

ನಾರಂ ಪಾನೀಯಮಿತ್ಯುಕ್ತಂ ತಂ ಪಿತೄಣಾಂ ಸದಾ ಭವಾನ್ । ದದಾತಿ ತೇನ ತೇ ನಾಮ ನಾರದೇತಿ ಭವಿಷ್ಯತಿ ।। ೩.

ನೀನು ಸದಾ ಪಿತೃಗಳಿಗೆ 'ನಾರ' ಎಂಬ ನೀರನ್ನು ಅರ್ಪಿಸುತ್ತಿದ್ದರಿಂದ, ನಿನಗೆ 'ನಾರದ' ಎಂಬ ಹೆಸರು ಬರುತ್ತದೆ.

ಏವಮುಕ್ತ್ವಾ ಗತೋ ದೇವಃ ಸದ್ಯೋಽದರ್ಶನಮುಚ್ಚಕೈಃ । ಅಹಂ ಕಲೇವರಂ ತ್ಯಕ್ತ್ವಾ ಕಾಲೇನ ತಪಸಾ ತದಾ ।। ೩.

ಈ ರೀತಿ ದೇವರು ಹೇಳಿ ತಕ್ಷಣ ಅದೆಡೆಗೆ ಅಡಗಿಹೋದನು. ನಂತರ ನಾನು ಕಾಲಕ್ರಮದಲ್ಲಿ ತಪಸ್ಸಿನಿಂದ ನನ್ನ ದೇಹವನ್ನು ಬಿಟ್ಟೆ.

ಬ್ರಹ್ಮಣೋಽಙ್ಗೇ ಲಯಂ ಪ್ರಾಪ್ತಸ್ತದೋತ್ಪತ್ತಿಂ ಚ ಪಾರ್ಥಿವ । ದಿವಸೇ ತು ಪುನಃ ಸೃಷ್ಟೋ ದಶಭಿಸ್ತನಯೈಃ ಸಹ ।। ೩.

ನಾನು ಬ್ರಹ್ಮನ ಅಂಗದಲ್ಲಿ ಲಯವಾದೆ, ರಾಜನೇ. ನಂತರ ದಿನದ ಆರಂಭದಲ್ಲಿ ಹತ್ತು ಪುತ್ರರೊಂದಿಗೆ ಪುನಃ ಹುಟ್ಟಿಕೊಂಡೆ.

ದಿನಾದಿರ್ಯೋ ಹಿ ದೇವಸ್ಯ ಬ್ರಹ್ಮಣೋಽವ್ಯಕ್ತಜನ್ಮನಃ । ಸ ಸೃಷ್ಟ್ಯಾದಿಃ ಸಮಸ್ತಾನಾಂ ದೇವಾದೀನಾಂ ನ ಸಂಶಯಃ ।। ೩.

ಅವ್ಯಕ್ತದಿಂದ ಹುಟ್ಟಿದ ಬ್ರಹ್ಮನ ಒಂದು ದಿನವೇ ಎಲ್ಲ ದೇವತೆಗಳು ಮತ್ತು ಪ್ರಾಣಿಗಳ ಸೃಷ್ಟಿ ಹಾಗೂ ಲಯದ ಕಾಲವಾಗಿದೆ—ಇದರಲ್ಲಿ ಸಂದೇಹವಿಲ್ಲ.

ಸರ್ವಸ್ಯ ಜಗತಃ ಸೃಷ್ಟಿರೇಷೈವ ಪ್ರಭುಧರ್ಮತಃ । ಏತನ್ಮೇ ಪ್ರಾಕೃತಂ ಜನ್ಮ ಯನ್ಮಾಂ ಪೃಚ್ಛಸಿ ಪಾರ್ಥಿವ ।। ೩.

ಈ ಜಗತ್ತಿನ ಸೃಷ್ಟಿಯೆ ದೇವರ ನಿಯಮದಿಂದ ನಡೆಯುತ್ತದೆ. ನೀನು ಕೇಳಿದ ನನ್ನ ಈ ಜನ್ಮ ಸಹ ಸಹಜವಾದದ್ದು, ರಾಜನೇ.

ತಸ್ಮಾನ್ನಾರಾಯಣಂ ಧ್ಯಾತ್ವಾ ಪ್ರಾಪ್ತೋಽಸ್ಮಿ ಪರತೋ ನೃಪ । ತಸ್ಮಾತ್ ತ್ವಮಪಿ ರಾಜೇನ್ದ್ರ ಭವ ವಿಷ್ಣುಪರಾಯಣಃ ।। ೩.

ನಾನು ನಾರಾಯಣನನ್ನು ಧ್ಯಾನಿಸಿ ಪರಮ ಗತಿಯನ್ನಪ್ಪಿದ್ದೇನೆ, ರಾಜನೇ. ನೀನು ಕೂಡ ವಿಷ್ಣುವಿನ ಭಕ್ತನಾಗು.

ಧರಣ್ಯುವಾಚ । ಯೋಽಸೌ ನಾರಾಯಣೋ ದೇವಃ ಪರಮಾತ್ಮಾ ಸನಾತನಃ । ಭಗವನ್ ಸರ್ವಭಾವೇನ ಉತಾಹೋ ನೇತಿ ಶಂಸ ಮೇ ।। ೪.

ಧರಣಿಯು ಕೇಳಿತು: ಆ ನಾರಾಯಣನು, ಶಾಶ್ವತ ಪರಮಾತ್ಮನು—ಭಗವಂತಾ, ಅವನನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣ ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ಆರಾಧಿಸಬೇಕೆ, ಇಲ್ಲವೇ ಬೇಡವೇ ಎಂದು ನನಗೆ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಹೇಳು.

ಶ್ರೀವರಾಹ ಉವಾಚ । ಮತ್ಸ್ಯಃ ಕೂರ್ಮೋ ವರಾಹಶ್ಚ ನರಸಿಂಹೋಽಥ ವಾಮನಃ । ರಾಮೋ ರಾಮಶ್ಚ ಕೃಷ್ಣಶ್ಚ ಬುದ್ಧಃ ಕಲ್ಕೀ ಚ ತೇ ದಶ ।। ೪.

ಶ್ರೀ ವರಾಹನು ಹೇಳಿದರು: ಮತ್ಸ್ಯ, ಕೂರ್ಮ, ವರಾಹ, ನರಸಿಂಹ, ವಾಮನ, ರಾಮ, ಪರಶುರಾಮ, ಕೃಷ್ಣ, ಬುದ್ಧ, ಕಲ್ಕಿ—ಇವು ಅವನ ಹತ್ತು ರೂಪಗಳು.

ಇತ್ಯೇತಾಃ ಕಥಿತಾಸ್ತಸ್ಯ ಮೂರ್ತ್ತಯೋ ಭೂತಧಾರಿಣಿ । ದರ್ಶನಂ ಪ್ರಾಪ್ತುಮಿಚ್ಛೂನಾಂ ಸೋಪಾನಾನೀವ ಶೋಭತೇ ।। ೪.

ಈ ಅವನ ರೂಪಗಳು, ಭೂಧಾರಿಣಿ, ಅವನನ್ನು ಕಾಣಲು ಇಚ್ಛಿಸುವವರಿಗೆ ಮೆಟ್ಟಿಲುಗಳಂತೆ ಪ್ರಕಾಶಿಸುತ್ತವೆ.

ಯತ್ ತಸ್ಯ ಪರಮಂ ರೂಪಂ ತನ್ನ ಪಶ್ಯನ್ತಿ ದೇವತಾಃ । ಅಸ್ಮದಾದಿಸ್ವರೂಪೇಣ ಪೂರಯನ್ತಿ ತತೋ ಧೃತಿಮ್ ।। ೪.

ಅವನ ಪರಮ ರೂಪವನ್ನು ದೇವತೆಗಳು ಕೂಡ ಕಾಣಲಾಗದು; ನಮ್ಮಂಥ ರೂಪಗಳನ್ನು ಧರಿಸಿ ಅವರು ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾರೆ.

ಬ್ರಹ್ಮಾ ಭಗವತೋ ಮೂರ್ತ್ಯಾ ರಜಸಸ್ತಮಸಸ್ತಥಾ । ಯಾಭಿಃ ಸಂಸ್ಥಾಪ್ಯತೇ ವಿಶ್ವಂ ಸ್ಥಿತೌ ಸಂಚಾಲ್ಯತೇ ಚ ಹ ।। ೪.

ಬ್ರಹ್ಮನು ಭಗವಂತನ ರೂಪದಿಂದ, ಹಾಗೆಯೇ ರಜಸ್ಸು ಮತ್ತು ತಮಸ್ಸಿನಿಂದಲೂ, ವಿಶ್ವವನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಿ, ಅದರ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ಚಲನೆ ಉಂಟುಮಾಡುತ್ತಾನೆ.

ತ್ವಮೇಕಾ ತಸ್ಯ ದೇವಸ್ಯ ಮೂರ್ತಿರಾದ್ಯಾ ಧರಾಧರೇ । ದ್ವಿತೀಯಾ ಸಲಿಲಂ ಮೂರ್ತಿಸ್ತೃತೀಯಾ ತೈಜಸೀ ಸ್ಮೃತಾ ।। ೪.

ಪರ್ವತಧಾರಿಣಿ, ನೀನೇ ಆ ದೇವರ ಮೊದಲ ರೂಪ. ಎರಡನೆಯದು ನೀರು, ಮೂರನೆಯದು ಅಗ್ನಿ ಎಂದು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ.

ಚತುರ್ಥೀ ವಾಯುಮೂರ್ತಿಃ ಸ್ಯಾದಾಕಾಶಾಖ್ಯಾ ತು ಪಞ್ಚಮೀ । ಏತಾಸ್ತು ಮೂರತ್ಯಸ್ತಸ್ಯ ಕ್ಷೇತ್ರಜ್ಞತ್ವಂ ಹಿ ಮದ್ಧಿಯಾಮ್ । ಮೂರ್ತ್ತಿತ್ರಯಂ ತಥಾ ತಸ್ಯ ಇತ್ಯೇತಾಶ್ಚಾಷ್ಟಮೂರ್ತಯಃ ।। ೪.

ನಾಲ್ಕನೆಯದು ವಾಯುವಿನ ರೂಪ, ಐದನೆಯದು ಆಕಾಶ. ಇವು ಅವನ ರೂಪಗಳು, ಕ್ಷೇತ್ರಜ್ಞನೂ ಕೂಡ. ಹೀಗೆ ಮೂರು ರೂಪಗಳು ಮತ್ತು ಈ ಎಂಟು ರೂಪಗಳು ಅವನವು.

ಆಭಿವ್ಯಪ್ತಿಮಿದಂ ಸರ್ವಂ ಜಗನ್ನಾರಾಯಣೇನ ಹ । ಇತ್ಯೇತತ್ ಕಥಿತಂ ದೇವಿ ಕಿಮನ್ಯಚ್ಛ್ರೋತುಮಿಚ್ಛಸಿ ।। ೪.

ಈ ಜಗತ್ತು ಎಲ್ಲವೂ ನಾರಾಯಣನಿಂದ ತುಂಬಿದೆ. ದೇವಿ, ನಾನು ಇದನ್ನು ನಿನಗೆ ಹೇಳಿದೆ. ಇನ್ನೇನು ಕೇಳಲು ಬಯಸುತ್ತೀಯೆ?

ಧರಣ್ಯುವಾಚ । ನಾರದೇನೈವಮುಕ್ತಸ್ತು ತದಾ ರಾಜಾ ಪ್ರಿಯವ್ರತಃ । ಕೃತವಾನ್ ಕಿಂ ಮಮಾಚಕ್ಷ್ವ ಪ್ರಸಾದಾತ್ ಪರಮೇಶ್ವರ ।। ೪.

ಧರಣಿಯು ಕೇಳಿತು: ನಾರದನು ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದಾಗ, ರಾಜ ಪ್ರಿಯವ್ರತನು ಏನು ಮಾಡಿದನು? ಪರಮೇಶ್ವರಾ, ದಯವಿಟ್ಟು ನನಗೆ ಹೇಳು.

ಶ್ರೀವರಾಹ ಉವಾಚ । ಭವತೀಂ ಸಪ್ತಧಾ ಕೃತ್ವಾ ಪುತ್ರಾಣಾಂ ಚ ಪ್ರದಾಯ ಸಃ । ಪ್ರಿಯವ್ರತಸ್ತಪಸ್ತೇಪೇ ನಾರದಾಚ್ಛ್ರುತವಿಸ್ಮಯಃ ।। ೪.

ಶ್ರೀ ವರಾಹನು ಹೇಳಿದರು: ನಿನ್ನನ್ನು ಏಳು ಭಾಗಗಳಾಗಿ ಮಾಡಿ ತನ್ನ ಪುತ್ರರಿಗೆ ಹಂಚಿ, ನಾರದನ ಮಾತುಗಳಿಂದ ಆಶ್ಚರ್ಯಗೊಂಡ ಪ್ರಿಯವ್ರತನು ತಪಸ್ಸು ಮಾಡಿದನು.

ನಾರಾಯಣಾತ್ಮಕಂ ಬ್ರಹ್ಮ ಪರಂ ಜಪ್ತ್ವಾ ಸ್ವಯಂಭುವಃ । ತತಸ್ತುಷ್ಟಮನಾಃ ಪಾರಂ ಪರಂ ನಿರ್ವಾಣಮಾಪ್ತವಾನ್ ।। ೪.

ನಾರಾಯಣನಾದ ಬ್ರಹ್ಮವನ್ನು ಜಪಿಸಿ, ಸ್ವಯಂಭುವನು ಸಂತೋಷದಿಂದ ಪರಮ ಶಾಂತಿಯನ್ನು, ಮುಕ್ತಿಯನ್ನು ಪಡೆದನು.

ಶ್ರೃಣು ಚಾನ್ಯದ್ ವರಾರೋಹೇ ಯದ್ ವೃತ್ತಂ ಪರಮೇಷ್ಠಿನಃ । ಆರಾಧನಾಯ ಯತತಃ ಪುರಾಕಾಲೇ ನೃಪಸ್ಯ ಹ ।। ೪.

ಓ ಸುಂದರಿಯೇ, ಪರಮೇಶ್ವರನಿಗೆ ಪೂಜೆ ಸಲ್ಲಿಸಲು ಪುರಾತನ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬ ರಾಜನು ಯತ್ನಿಸಿದ ಕಥೆಯನ್ನು ಇನ್ನೂ ಕೇಳು.

ಆಸೀದಶ್ವಶಿರಾ ನಾಮ ರಾಜಾ ಪರಮಧಾರ್ಮಿಕಃ । ಸೋಽಶ್ವಮೇಧೇನ ಯಜ್ಞೇನ ಯಷ್ಟ್ವಾ ಸುಬಹುದಕ್ಷಿಣಃ ।। ೪.

ಅಶ್ವಶಿರಾ ಎಂಬ ಧರ್ಮನಿಷ್ಠ ರಾಜನು ಇದ್ದನು. ಅವನು ಅಶ್ವಮೇಧ ಯಜ್ಞವನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಿ, ಬಹಳ ದಾನಗಳನ್ನು ನೀಡಿದನು.

ಸ್ನಾತಶ್ಚಾವಭೃಥೇ ಸೋಽಥ ಬ್ರಾಹ್ಮಣೈಃ ಪರಿವಾರಿತಃ । ಯಾವದಾಸ್ತೇ ಸ ರಾಜರ್ಷಿಸ್ತಾವದ್ ಯೋಗಿವರೋ ಮುನಿಃ । ಆಯಯೌ ಕಪಿಲಃ ಶ್ರೀಮಾನ್ ಜೈಗೀಷವ್ಯಶ್ಚ ಯೋಗಿರಾಟ್ ।। ೪.

ಯಜ್ಞದ ಅಂತ್ಯದಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿ, ಬ್ರಾಹ್ಮಣರಿಂದ ಸುತ್ತುವರಿದು ಕುಳಿತಿದ್ದ ಆ ರಾಜರ್ಷಿಯನ್ನು, ಪ್ರಕಾಶಮಾನನಾದ ಯೋಗಿಶ್ರೇಷ್ಠ ಕಪಿಲನು ಮತ್ತು ಯೋಗಿಗಳ ರಾಜ ಜೈಗೀಷವ್ಯನು ಅಲ್ಲಿಗೆ ಬಂದರು.

ತತಸ್ತ್ವರಿತಮುತ್ಥಾಯ ಸ ರಾಜಾ ಸ್ವಾಗತಕ್ರಿಯಾಮ್ । ಚಕಾರ ಪರಯಾ ಯುಕ್ತಃ ಸ ಮುದಾ ರಾಜಸತ್ತಮಃ ।। ೪.

ಅವರನ್ನು ಕಂಡು, ಆ ರಾಜನು ತಕ್ಷಣ ಎದ್ದು, ತುಂಬಾ ಸಂತೋಷದಿಂದ ಆತಿಥ್ಯವನ್ನು ಸಲ್ಲಿಸಿದನು.

ತಾವರ್ಚ್ಚಿತಾವಾಸನಗೌ ದೃಷ್ಟ್ವಾ ರಾಜಾ ಮಹಾಬಲಃ । ಪಪ್ರಚ್ಛ ತೌ ತಿಗ್ಮಧಿಯೌ ಯೋಗಜ್ಞೌ ಸ್ವೇಚ್ಛಯಾಗತೌ ।। ೪.

ಅವರಿಬ್ಬರನ್ನು ಗೌರವಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಆಸನದಲ್ಲಿ ಕುಳ್ಳಿರಿಸಿ, ಮಹಾಬಲಿಯಾದ ರಾಜನು, ಯೋಗದಲ್ಲಿ ಪಾಂಡಿತ್ಯ ಹೊಂದಿದ, ತೀಕ್ಷ್ಣಬುದ್ಧಿಯುಳ್ಳ ಅವರಿಬ್ಬರನ್ನು ಪ್ರಶ್ನೆಮಾಡಿದನು.

ಭವನ್ತೌ ಸಂಶಯಂ ವಿಪ್ರೌ ಪೃಚ್ಛಾಮಿ ಪುರುಷೋತ್ತಮೌ । ಕಥಮಾರಾಧಯೇದ್ ದೇವಂ ಹರಿಂ ನಾರಾಯಣಂ ಪರಮ್ ।। ೪.

ಮಹಾನुभಾವರಾದ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರೆ, ನಾನು ನಿಮಗೆ ಒಂದು ಸಂಶಯವನ್ನು ಕೇಳುತ್ತೇನೆ. ಪರಮನಾದ ಹರಿಯನ್ನು ಹೇಗೆ ಪೂಜಿಸಬೇಕು ಎಂದು ತಿಳಿಸಿ.