ವರಾಹಪುರಾಣಮ್

ತ್ವಯಾ ತತಂ ಸರ್ವತ ಏವ ತೇಜಃ ಪ್ರತಾಪಿನಾ ಸೂರ್ಯ ಯಜುಃಪ್ರವೃತ್ತೇ । ತಿಗ್ಮಂ ರಥಾಙ್ಗಂ ತವ ದೇವಕಲ್ಪಂ ಕಾಲಾಖ್ಯಮಧ್ವಾನ್ತಕರಂ ವದನ್ತಿ ।। ೨೬.

ಸೂರ್ಯನೇ, ನಿನ್ನ ಪ್ರಕಾಶ ಎಲ್ಲೆಡೆ ಹರಡಿದೆ, ಯಜುರ್ವೇದ ಆರಂಭವಾಗುವಾಗ ನೀನು ಜ್ವಲಿಸುತ್ತೀಯೆ. ನಿನ್ನ ತೀಕ್ಷ್ಣವಾದ ರಥಚಕ್ರವನ್ನು ದೇವತೆಗಳು ಕಾಲವೆಂದು ಕರೆಯುತ್ತಾರೆ, ಅದು ಅಂಧಕಾರವನ್ನು ದೂರಮಾಡುತ್ತದೆ.

ಪ್ರಭಾಕರಸಕ್ತ್ವಂ ರವಿರಾದಿದೇವ ಆತ್ಮಾ ಸಮಸ್ತಸ್ಯ ಚರಾಚರಸ್ಯ । ಪಿತಾಮಹಸಕ್ತ್ವಂ ವರುಣೋ ಯಮಶ್ಚ ಭೂತಂ ಭವಿಷ್ಯಚ್ಚ ವದನ್ತಿ ಸಿದ್ಧಾಃ ।। ೨೬.

ಭಾಸ್ಕರನು, ಸೂರ್ಯನು, ಎಲ್ಲ ಚರಾಚರಗಳ ಆತ್ಮವೆಂದು ಋಷಿಗಳು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ. ವರుణ ಮತ್ತು ಯಮನು ಪಿತಾಮಹನ ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ಹೊಂದಿದ್ದಾರೆ, ಅವನು ಭೂತವೂ ಭವಿಷ್ಯವೂ ಆಗಿದ್ದಾನೆ ಎಂದು ಸಿದ್ಧರು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ.

ಧ್ವಾನ್ತಂ ಪ್ರಣು ತ್ವಂ ಸುರಲೋಕಪೂಜ್ಯ ಪ್ರಯಾಹಿ ಶಾನ್ತಿಂ ಪಿತರೋ ವದನ್ತಿ । ವೇದಾನ್ತವೇದ್ಯೋಽಸಿ ಮಖೇಷು ದೇವ ತ್ವಂ ಹೂಯಸೇ ವಿಷ್ಣುರಸಿ ಪ್ರಸಹ್ಯ । ಇತಿ ಸ್ತುತಸ್ತೈಃ ಸುರನಾಥ ಭಕ್ತ್ಯಾ ಪ್ರಪಾಹಿ ಶಂಭೋ ನ ಇತಿ ಪ್ರಸಹ್ಯ ।। ೨೬.

ನೀನು ಅಂಧಕಾರವನ್ನು ದೂರಮಾಡುವವನು, ದೇವತೆಗಳ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಪೂಜಿತನಾದವನು. ಪಿತೃಗಳು 'ಶಾಂತಿಯ ಕಡೆಗೆ ಹೋಗು' ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ. ವೇದಾಂತದಿಂದ ಅರಿಯಲ್ಪಡುವವನು, ಯಜ್ಞಗಳಲ್ಲಿ ಹೋಮವಾಗುವವನು, ನಿಜವಾಗಿ ನೀನು ವಿಷ್ಣುವೇ. ಹೀಗೆ ದೇವತೆಗಳು ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಸ್ತುತಿಸಿ, 'ಶಂಭೋ, ನಮ್ಮನ್ನು ರಕ್ಷಿಸು, ನಮ್ಮ ಮೇಲೆ ಪ್ರಭಾವ ಬೀಳಬೇಡ' ಎಂದು ಪ್ರಾರ್ಥಿಸಿದರು.

ಏವಮುಕ್ತಸ್ತದಾ ದೇವೈಃ ಸೌಮ್ಯಾಂ ಮೂರ್ತ್ತಿಮಥಾಕರೋತ್ । ಪ್ರಕಾಶತ್ವಂ ಜಗಾಮಾಶು ದೇವತಾನಾಂ ಮಹಾಪ್ರಭಃ ।। ೨೬.

ದೇವತೆಗಳು ಹೀಗೆ ಪ್ರಾರ್ಥಿಸಿದಾಗ, ಆ ಮಹಾ ಪ್ರಕಾಶಮಾನನು ಶಾಂತವಾದ ರೂಪವನ್ನು ಧರಿಸಿ, ದೇವತೆಗಳಿಗಾಗಿ ತಕ್ಷಣ ಪ್ರಕಾಶಮಾನನಾದನು.

ಏತತ್ಸರ್ವಂ ಸುರಾಣಾಂ ತು ದಹನಂ ಶಾಮಿತಂ ಪುರಾ । ಸಪ್ತಮ್ಯಾಂ ಖಲು ಸೂರ್ಯೇಣ ಮೂರ್ತ್ತಿತ್ವಂ ಕೃತವಾನ್ ಭುವಿ ।। ೨೬.

ಅಂದು ದೇವತೆಗಳೆಲ್ಲರ ದಹನ ಶಾಂತವಾಯಿತು. ಏಳನೇ ದಿನ ಸೂರ್ಯನು ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ರೂಪವನ್ನು ಪಡೆದನು.

ಏತಾಂ ಯಃ ಪುರುಷೋ ಭಕ್ತ್ಯಾ ಉಪಾಸ್ತೇ ಸೂರ್ಯಮರ್ಚಯೇತ್ । ಭಾಸ್ಕರೇಣ ಚ ತಸ್ಯಾಸೌ ಫಲಮಿಷ್ಟಂ ಪ್ರಯಚ್ಛತಿ ।। ೨೬.

ಯಾರು ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಸೂರ್ಯನನ್ನು ಪೂಜಿಸುತ್ತಾರೋ, ಭಾಸ್ಕರನು ಅವರಿಗೆ ಬಯಸಿದ ಫಲವನ್ನು ನೀಡುತ್ತಾನೆ.

ಏತತ್ ತೇ ಕಥಿತಂ ರಾಜನ್ ಸೂರ್ಯಾಖ್ಯಾನಂ ಪುರಾತನಮ್ । ಆದಿಮನ್ವನ್ತರೇ ವೃತ್ತಂ ಮಾತರಃ ಶ್ರೃಣು ಸಾಂಪ್ರತಮ್ ।। ೨೬.

ರಾಜನೇ, ಹೀಗೆ ನಾನು ನಿನಗೆ ಸೂರ್ಯನ ಪುರಾತನ ಕಥೆಯನ್ನು ಹೇಳಿದೆ. ಈಗ ಮೊದಲ ಮಾನ್ವಂತರದಲ್ಲಿ ನಡೆದ ಘಟನೆಯನ್ನು ಕೇಳು, ತಾಯಿ.

ಮಹಾತಪಾ ಉವಾಚ । ಪೂರ್ವಮಾಸೀನ್ಮಹಾದೈತ್ಯೋ ಬಲವಾನನ್ಧಕೋ ಭುವಿ । ಸ ದೇವಾನ್ ವಶಮಾನಿನ್ಯೇ ಬ್ರಹ್ಮಣೋ ವರದರ್ಪಿತಃ ।। ೨೭.

ಮಹಾತಪಾ ಹೇಳಿದರು: ಹಿಂದೆ ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಅಂಧಕ ಎಂಬ ಮಹಾ ಬಲಶಾಲಿ ದೈತ್ಯನು ಇದ್ದನು. ಬ್ರಹ್ಮನ ವರದಿಂದ ಅವನು ದೇವತೆಗಳನ್ನು ತನ್ನ ವಶಕ್ಕೆ ತಂದನು.

ತೇನಾತ್ಮವಾನ್ ಸುರಾಃ ಸರ್ವೇ ತ್ಯಾಜಿತಾ ಮೇರುಪರ್ವತಮ್ । ಬ್ರಹ್ಮಾಣಂ ಶರಣಂ ಜಗ್ಮುರನ್ಧಕಸ್ಯ ಭಯಾರ್ದಿತಾಃ ।। ೨೭.

ಅವನಿಂದ ದೇವತೆಗಳು ತಮ್ಮ ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಂಡು, ಮೆರು ಪರ್ವತವನ್ನು ಬಿಟ್ಟುಬಿಟ್ಟರು. ಅಂಧಕನ ಭಯದಿಂದ ಅವರು ಬ್ರಹ್ಮನ ಆಶ್ರಯವನ್ನು ಹೋದರು.

ತಾನಾಗತಾಂಸ್ತದಾ ಬ್ರಹ್ಮಾ ಉವಾಚ ಸುರಸತ್ತಮಾನ್ । ಕಿಮಾಗಮನಕೃತ್ಯಂ ವೋ ದೇವಾ ಬ್ರೂತ ಕಿಮಾಸ್ಯತೇ ।। ೨೭.

ಅವರು ಬಂದಾಗ ಬ್ರಹ್ಮನು ಆ ದೇವತೆಗಳಿಗೆ, 'ನೀವು ಏಕೆ ಬಂದಿದ್ದೀರಿ? ನಿಮಗೆ ಯಾವ ಕಾರಣವಿದೆ?' ಎಂದು ಕೇಳಿದನು.

ದೇವಾ ಊಚುಃ । ಅನ್ಧಕೇನಾರ್ದಿತಾಃ ಸರ್ವೇ ವಯಂ ದೇವಾ ಜಗತ್ಪತೇ । ತ್ರಾಹಿ ಸರ್ವಾಂಶ್ಚತುರ್ವಕ್ತ್ರ ಪಿತಾಮಹ ನಮೋಽಸ್ತು ತೇ ।। ೨೭.

ದೇವತೆಗಳು ಹೇಳಿದರು: ಜಗತ್ತಿನಾಧಿಯೇ, ನಾವು ದೇವತೆಗಳು ಅಂಧಕನಿಂದ ತುಂಬಾ ಪೀಡಿತರಾಗಿದ್ದೇವೆ. ನಾಲ್ಕು ಮುಖಗಳ ಪಿತಾಮಹನೇ, ನಮ್ಮನ್ನು ರಕ್ಷಿಸು, ನಿನಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ.

ಬ್ರಹ್ಮೋವಾಚ । ಅನ್ಧಕಾನ್ನೈವ ಶಕ್ತೋಽಹಂ ತ್ರಾತುಂ ವೈ ಸುರಸತ್ತಮಾಃ । ಭವಂ ಶರ್ವಂ ಮಹಾದೇವಂ ವ್ರಜಾಮ ಶರಣಾರ್ಥಿನಃ ।। ೨೭.

ಬ್ರಹ್ಮನು ಹೇಳಿದರು: ದೇವತೆಗಳೆ, ನಾನು ಅಂಧಕನಿಂದ ನಿಮ್ಮನ್ನು ರಕ್ಷಿಸಲು ಅಸಾಧ್ಯ. ನಾವು ಮಹಾದೇವನಾದ ಶರ್ವನ ಆಶ್ರಯಕ್ಕೆ ಹೋಗೋಣ.

ಕಿನ್ತು ಪೂರ್ವಂ ಮಯಾ ದತ್ತೋ ವರಸ್ತಸ್ಯ ಸುರೋತ್ತಮಾಃ । ಅವಧ್ಯಸ್ತ್ವಂ ಹಿ ಭವಿತಾ ನ ಶರೀರಂ ಸ್ಪೃಶೇನ್ಮಹೀಮ್ ।। ೨೭.

ಆದರೆ ದೇವತೆಗಳೆ, ನಾನು ಅವನಿಗೆ ಹಿಂದೆ ಒಂದು ವರವನ್ನು ಕೊಟ್ಟಿದ್ದೇನೆ. ಅವನ ದೇಹ ಭೂಮಿಯನ್ನು ಸ್ಪರ್ಶಿಸದವರೆಗೆ ಅವನನ್ನು ಯಾರು ಹತ್ತಿಕ್ಕಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ.

ತಸ್ಯೈವಂ ಬಲಿನಸ್ತ್ವೇಕೋ ಹನ್ತಾ ರುದ್ರಃ ಪರಂತಪಃ । ತತ್ರ ಗಚ್ಛಾಮಹೇ ಸರ್ವೇ ಕೈಲಾಸನಿಲಯಂ ಪ್ರಭುಮ್ ।। ೨೭.

ಆ ಬಲಶಾಲಿಯನ್ನೆಲ್ಲರಲ್ಲಿಯೂ ರುದ್ರನೇ ಒಂದು ಒಬ್ಬನು ಸಂಹರಿಸಬಲ್ಲನು. ನಾವು ಎಲ್ಲರೂ ಕೈಲಾಸದಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುವ ಪ್ರಭುವಿನ ಬಳಿಗೆ ಹೋಗೋಣ.

ಏವಮುಕ್ತ್ವಾ ಯಯೌ ಬ್ರಹ್ಮಾ ಸದೇವೋ ಭವಸನ್ನಿಧೌ । ತಸ್ಯ ಸಂದರ್ಶನಾದ್ ರುದ್ರಃ ಪ್ರತ್ಯುತ್ಥಾನಾದಿಕಾಃ ಕ್ರಿಯಾಃ । ಕೃತ್ವಾಭ್ಯುವಾಚ ದೇವೇಶೋ ಬ್ರಹ್ಮಾಣಂ ಭುವನೇಶ್ವರಮ್ ।। ೨೭.

ಹೀಗೆ ಹೇಳಿ ಬ್ರಹ್ಮನು ದೇವತೆಗಳೊಂದಿಗೆ ಭವನ ಸನ್ನಿಧಿಗೆ ಹೋದನು. ಅವರನ್ನು ನೋಡಿ ರುದ್ರನು ಆತಿಥ್ಯಾದಿ ವಿಧಿಗಳನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಿ, ಭುವನೇಶ್ವರನಾದ ಬ್ರಹ್ಮನನ್ನು ಉದ್ದೇಶಿಸಿ ಮಾತನಾಡಿದನು.

ಶಂಭುರುವಾಚ । ಕಿಂ ಕಾರ್ಯಂ ದೇವತಾಃ ಸರ್ವಾ ಆಗತಾ ಮಮ ಸನ್ನಿಧೌ । ಯೇನಾಹಂ ತತ್ಕರೋಮ್ಯಾಶು ಆಜ್ಞಾ ಕಾರ್ಯಾ ಹಿ ಸತ್ವರಮ್ ।। ೨೭.

ಶಂಭುನು ಹೇಳಿದನು: ದೇವತೆಗಳೆಲ್ಲಾ ನನ್ನ ಬಳಿಗೆ ಬಂದಿದ್ದೀರಿ, ನಿಮಗೆ ಯಾವ ಕೆಲಸವಿದೆ? ಅದನ್ನು ನನಗೆ ಹೇಳಿ, ನಾನು ತಕ್ಷಣವೇ ಅದನ್ನು ಮಾಡುತ್ತೇನೆ. ನಿಮ್ಮ ಆಜ್ಞೆ ಶೀಘ್ರ ಮಾಡಬೇಕು.

ದೇವಾ ಊಚುಃ । ರಕ್ಷಸ್ವ ದೇವ ಬಲಿನಸ್ತ್ವನ್ಧಕಾದ್ ದುಷ್ಟಚೇತಸಃ ।। ೨೭.

ದೇವತೆಗಳು ಹೇಳಿದರು: ಪ್ರಭು, ದುಷ್ಟಮನಸ್ಸುಳ್ಳ ಬಲಶಾಲಿಯಾದ ಅಂಧಕನಿಂದ ನಮ್ಮನ್ನು ರಕ್ಷಿಸು.

ಯಾವದೇವಂ ಸುರಾ ಸರ್ವೇ ಶಂಸನ್ತಿ ಪರಮೇಷ್ಠಿನಃ । ತಾವತ್ ಸೈನ್ಯೇನ ಮಹತಾ ತತ್ರೈವಾನ್ಧಕ ಆಯಯೌ ।। ೨೭.

ಎಲ್ಲಾ ದೇವತೆಗಳು ಪರಮೇಶ್ವರನಿಗೆ ಹೀಗೆ ಹೇಳುತ್ತಿರುವಾಗಲೇ, ಅಂಧಕನು ದೊಡ್ಡ ಸೇನೆಯೊಂದಿಗೆ ಅಲ್ಲಿ ಬಂದುಹೋದನು.

ಬಲೇನ ಚತುರಙ್ಗೇಣ ಹನ್ತುಕಾಮೋ ಭವಂ ಮೃಧೇ । ತಸ್ಯ ಭಾರ್ಯಾಂ ಗಿರಿಸುತಾಂ ಹರ್ತುಮಿಚ್ಛನ್ ಸಸಾಧನಃ ।। ೨೭.

ಅವನಿಗೆ ನಾಲ್ಕು ವಿಧದ ಸೇನೆಯೂ ಜೊತೆಯಾಗಿತ್ತು. ಭವನನ್ನು ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ಕೊಲ್ಲಬೇಕೆಂಬ ಆಸೆ, ಪರ್ವತಕುಮಾರಿಯನ್ನು ತನ್ನ ಪತ್ನಿಯನ್ನು ಅಪಹರಿಸಬೇಕೆಂಬ ಇಚ್ಛೆ, ಎಲ್ಲವೂ ಅವನಲ್ಲಿತ್ತು.

ತಂ ದೃಷ್ಟ್ವಾ ಸಹಸಾಽಯಾನ್ತಂ ದೇವಶಕ್ರಪ್ರಹಾರಿಣಮ್ । ಸನ್ನಹ್ಯ ಸಹಸಾ ದೇವಾ ರುದ್ರಸ್ಯಾನುಚರಾ ಭವನ್ ।। ೨೭.

ಅವನನ್ನು ಹಠಾತ್ ಬರುವುದನ್ನು ನೋಡಿ, ದೇವತೆಗಳು ಭಯದಿಂದ ತಕ್ಷಣ ಆಯುಧಗಳನ್ನು ಹಿಡಿದು, ರುದ್ರನ ಅನುಯಾಯಿಗಳಾದರು.

ರುದ್ರೋಽಪಿ ವಾಸುಕಿಂ ಧ್ಯಾತ್ವಾ ತಕ್ಷಕಂ ಚ ಧನಂಜಯಮ್ । ವಲಯಂ ಕಟಿಂಸೂತ್ರಂ ಚ ಚಕಾರ ಪರಮೇಶ್ವರಃ ।। ೨೭.

ರುದ್ರನು ವಾಸುಕಿಯನ್ನು, ತಕ್ಷಕನನ್ನು ಮತ್ತು ಧನಂಜಯನನ್ನು ಧ್ಯಾನಿಸಿ, ಅವುಗಳನ್ನು ಕೈಕಂಕಣ, ಕಟಿಬಂಧ, ಯಜ್ಞೋಪವೀತವಾಗಿ ಧರಿಸಿದನು.

ನೀಲನಾಮಾ ಚ ದೈತ್ಯೇನ್ದ್ರೋ ಹಸ್ತೀ ಭೂತ್ವಾ ಭವಾನ್ತಿಕಮ್ । ಆಗತಸ್ತ್ವರಿತಃ ಶಕ್ರಹಸ್ತೀವೋದ್ಧತರೂಪವಾನ್ ।। ೨೭.

ನೀಲ ಎಂಬ ದೈತ್ಯರಾಜನು, ಗಜರೂಪವನ್ನು ತಾಳಿಕೊಂಡು, ಇಂದ್ರನ ಗಜದಂತೆ ಬಲಶಾಲಿಯಾಗಿ ಭವನ ಬಳಿಗೆ ವೇಗವಾಗಿ ಬಂದನು.

ಸ ಜ್ಞಾತೋ ನನ್ದಿನಾ ದೈತ್ಯೋ ವೀರಭದ್ರಾಯ ದರ್ಶಿತಃ । ವೀರಭದ್ರೋಽಪಿ ಸಿಂಹೇನ ರೂಪೇಣಾಹತ್ಯ ಚ ದ್ರುತಮ್ ।। ೨೭.

ಆ ದೈತ್ಯನನ್ನು ನಂದಿ ಗುರುತಿಸಿ, ವೀರಭದ್ರನಿಗೆ ತೋರಿಸಿದನು. ವೀರಭದ್ರನು ಸಿಂಹರೂಪವನ್ನು ತಾಳಿಕೊಂಡು, ಅವನನ್ನು ತಕ್ಷಣ ಹೊಡೆದುಬೀಳಿಸಿದನು.

ತಸ್ಯ ಕೃತ್ತಿಂ ವಿದಾರ್ಯಾಶು ಕರಿಣಸ್ತ್ವಞ್ಜನಪ್ರಭಾಮ್ । ರುದ್ರಾಯಾರ್ಪಿತವಾನ್ ಸೋಽಪಿ ತಮೇವಾಮ್ಬರಮಾಕರೋತ್ । ತತಃ ಪ್ರಭೃತಿ ರುದ್ರೋಽಪಿ ಗಜಚರ್ಮಪಟೋಽಭವತ್ ।। ೨೭.

ಆ ಆಂಜನದಂತೆ ಕಪ್ಪಾಗಿದ್ದ ಆನೆ ಚರ್ಮವನ್ನು ಹರಿದು, ವೀರಭದ್ರನು ಅದನ್ನು ರುದ್ರನಿಗೆ ಅರ್ಪಿಸಿದನು. ರುದ್ರನು ಅದನ್ನು ತನ್ನ ವಸ್ತ್ರವನ್ನಾಗಿ ಮಾಡಿಕೊಂಡನು. ಅದಿನಿಂದ ರುದ್ರನು ಗಜಚರ್ಮವನ್ನು ಧರಿಸುವವನಾದನು.

ಗಜಚರ್ಮ್ಮಪಟೋ ಭೂತ್ವಾ ಭುಜಂಗಾಭರಣೋಜ್ಜ್ವಲಃ । ಆದಾಯ ತ್ರಿಶಿಖಂ ಭೀಮಂ ಸಗಣೋಽನ್ಧಕಮನ್ವಯಾತ್ ।। ೨೭.

ಗಜಚರ್ಮವನ್ನು ಉಡಿದು, ಹಾವುಗಳ ಆಭರಣಗಳಿಂದ ಪ್ರಕಾಶಿಸುತ್ತಾ, ಭೀಕರವಾದ ತ್ರಿಶೂಲವನ್ನು ಹಿಡಿದು, ತನ್ನ ಗಣಗಳೊಂದಿಗೆ ಅಂಧಕನನ್ನು ಹಿಂಬಾಲಿಸಿದನು.

ತತಃ ಪ್ರವೃತ್ತೇ ಯುದ್ಧೇ ಚ ದೇವದಾನವಯೋರ್ಮಹತ್ । ಇನ್ದ್ರಾದ್ಯಾ ಲೋಕಪಾಲಾಸ್ತು ಸ್ಕನ್ದಃ ಸೇನಾಪತಿಸ್ತಥಾ । ಸರ್ವೇ ದೇವಗಣಾಶ್ಚಾನ್ಯೇ ಯುಯುಧುಃ ಸಮರೇ ತದಾ ।। ೨೭.

ಆಗ ದೇವತೆಗಳೂ ದೈತ್ಯರ ನಡುವೆ ಭಾರಿ ಯುದ್ಧ ಶುರುವಾಯಿತು. ಇಂದ್ರನು, ಲೋಕಪಾಲಕರು, ಸೇನಾಧಿಪತಿ ಸ್ಕಂದನು ಮತ್ತು ಇತರ ದೇವತೆಗಳೆಲ್ಲಾ ಆ ಸಮರದಲ್ಲಿ ಹೋರಾಡಿದರು.

ತಂ ದೃಷ್ಟ್ವಾ ನಾರದಾ ಯುದ್ಧಂ ಯಯೌ ನಾರಾಯಣಂ ಪ್ರತಿ । ಶಶಂಸ ಚ ಮಹದ್ ಯುದ್ಧಂ ಕೈಲಾಸೇ ದಾನವೈಃ ಸಹ ।। ೨೭.

ಆ ಯುದ್ಧವನ್ನು ನೋಡಿ ನಾರದನು ನಾರಾಯಣನ ಬಳಿಗೆ ಹೋಗಿ, ಕೈಲಾಸದಲ್ಲಿ ದೈತ್ಯರೊಂದಿಗೆ ನಡೆಯುತ್ತಿರುವ ಮಹಾ ಯುದ್ಧವನ್ನು ವಿವರಿಸಿದನು.

ತಚ್ಛ್ರುತ್ವಾ ಚಕ್ರಮಾದಾಯ ಗರುಡಸ್ಥೋ ಜನಾರ್ದನಃ । ತಮೇವ ದೇಶಮಾಗತ್ಯ ಯುಯುಧೇ ದಾನವೈಃ ಸಹ ।। ೨೭.

ಅದು ಕೇಳಿದ ಜನಾರ್ದನನು, ಗರುಡನ ಮೇಲೆ ಏರಿ, ಚಕ್ರವನ್ನು ಹಿಡಿದು, ಆ ಸ್ಥಳಕ್ಕೆ ಬಂದು ದೈತ್ಯರೊಂದಿಗೆ ಯುದ್ಧ ಮಾಡಿದನು.

ಆಗತ್ಯ ಚ ತತೋ ದೇವಾ ಹರಿಣಾಪ್ಯಾಯಿತಾ ರಣೇ । ವಿಷಣ್ಣವದನಾಃ ಸರ್ವೇ ಪಲಾಯನಪರಾ ಭವನ್ ।। ೨೭.

ಹರಿಯು ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ದೇವತೆಗಳಿಗೆ ಸಹಾಯ ಮಾಡಿದರೂ, ದೇವತೆಗಳೆಲ್ಲರೂ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ದುಃಖಗೊಂಡು, ಓಡಿಹೋದರು.