ವರಾಹಪುರಾಣಮ್

ಅಬ್ರಹ್ಮಣ್ಯಂ ಗತಂ ಕನ್ಯೇ ಧಾವಸ್ವಾನಯ ಮಾಂ ರುಷಃ । ಯಾವನ್ನಾಯಾತಿ ವಿಕೃತಿಂ ತಾವನ್ಮಾಂ ತ್ರಾತುಮರ್ಹಸಿ ।। ೨೨.

'ಕನ್ಯೆಯೇ, ನಾನು ಈಗ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನಲ್ಲ. ಬೇಗ ಓಡಿ ಬಂದು ನನ್ನನ್ನು ರಕ್ಷಿಸು. ನಾನು ಇನ್ನಷ್ಟು ಹಾನಿಯಾಗುವ ಮೊದಲು ನನ್ನನ್ನು ಕಾಪಾಡಬೇಕು' ಎಂದು ಹೇಳಿದನು.

ಏವಮುಕ್ತಾ ತದಾ ಕನ್ಯಾ ಚಿನ್ತಯಾಮಾಸ ಪಾರ್ವತೀ । ಪಿತೃಭಾವೇನ ಶೈಲೇನ್ದ್ರಂ ಭರ್ತೃಭಾವೇನ ಶಂಕರಮ್ । ಸ್ಪೃಶಾಮಿ ತಪಸಾ ಪೂತಾ ಕಥಂ ವಿಪ್ರಂ ಸ್ಪೃಶಾಮ್ಯಹಮ್ ।। ೨೨.

ಹೀಗೆ ಕೇಳಿದ ಪಾರ್ವತೀ ತನ್ನ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಯೋಚಿಸಿದಳು: 'ಹಿಮವಂತನು ನನ್ನ ತಂದೆ, ಶಂಕರನು ನನ್ನ ಪತಿ. ತಪಸ್ಸಿನಿಂದ ಪವಿತ್ರಳಾದ ನಾನು ಬ್ರಾಹ್ಮಣನನ್ನು ಹೇಗೆ ಸ್ಪರ್ಶಿಸಲಿ?'

ಯದ್ಯೇನಂ ನಾಪಕರ್ಷಾಮಿ ಮಕರೇಣ ಜಲೇ ಧೃತಮ್ । ತದಾನೀಂ ಬ್ರಹ್ಮವಧ್ಯಾ ಮೇ ಭವತೀತಿ ನ ಸಂಶಯಃ ।। ೨೨.

'ನಾನು ನೀರಿನಲ್ಲಿ ಮಕರನು ಹಿಡಿದಿರುವ ಅವನನ್ನು ಹೊರತೆಗೆದಿಲ್ಲವಾದರೆ, ಬ್ರಾಹ್ಮಣ ಹತ್ಯೆಯ ಪಾಪ ನನಗೆ ತಪ್ಪದೆ ಬರುತ್ತದೆ ಎಂಬುದು ಸ್ಪಷ್ಟ.'

ಅನ್ಯವ್ಯತಿಕ್ರಮೇ ಧರ್ಮಮಪನೇತುಂ ಚ ಶಕ್ಯತೇ । ಬ್ರಹ್ಮವಧ್ಯಾ ಪುನರ್ನೈವಮೇವಮುಕ್ತವಾ ಗತಾ ತ್ವರಮ್ ।। ೨೨.

'ಇತರ ತಪ್ಪುಗಳಲ್ಲಿ ಪಾಪವನ್ನು ಪರಿಹರಿಸಬಹುದು. ಆದರೆ ಬ್ರಾಹ್ಮಣ ಹತ್ಯೆಗೆ ಪರಿಹಾರವಿಲ್ಲ.' ಹೀಗೆ ಹೇಳಿ, ಅವಳು ತಕ್ಷಣವೇ ಓಡಿಹೋದಳು.

ಸಾ ಗತ್ವಾ ತ್ವರಿತಂ ಭೀರುರ್ಗೃಹೀತ್ವಾ ಪಾಣಿನಾ ದ್ವಿಜಮ್ । ಚಕರ್ಷಾನ್ತರ್ಜಲಾತ್ ತಾವತ್ ಸ್ವಯಂ ಭೂತಪತಿರ್ಹರಃ ।। ೨೨.

ಅವಳು ಭಯದಿಂದ ಕೂಡಿದರೂ, ವೇಗವಾಗಿ ಹೋಗಿ, ತನ್ನ ಕೈಯಿಂದ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನನ್ನು ಹಿಡಿದು, ಅವನನ್ನು ನೀರಿನಿಂದ ಎಳೆದಳು. ಆ ಕ್ಷಣದಲ್ಲೇ ಪ್ರಾಣಿಗಳ ಒಡೆಯನಾದ ಹರನು ತನ್ನನ್ನು ತಾನೇ ತೋರಿಸಿದನು.

ಯಮಾರಾಧ್ಯ ತಪಶ್ಚರ್ತ್ತುಮಾರಬ್ಧಂ ಶೈಲಪುತ್ರಾಯಾ । ಸ ಏವ ಭಗವಾನ್ ರುದ್ರಸ್ತಸ್ಯಾಃ ಪಾಣೌ ವಿಲಮ್ಬತ ।। ೨೨.

ಪರ್ವತಕುಮಾರಿಯು ಯಾರು ಆರಾಧನೆ ಮಾಡಿ ತಪಸ್ಸು ಮಾಡಿದಳೋ, ಆ ದೇವರಾದ ರುದ್ರನೇ ಈಗ ಅವಳ ಕೈ ಹಿಡಿದು ನಿಂತಿದ್ದಾನೆ.

ತಂ ದೃಷ್ಟ್ವಾ ಲಜ್ಜಿತಾ ದೇವೀ ಪೂರ್ವತ್ಯಾಗಮನುಸ್ಮರನ್ । ನ ಕಿಂಚಿದುತ್ತರಂ ಸುಭ್ರೂರ್ವದತಿ ಸ್ಮ ಸುಲಜ್ಜಿತಾ ।। ೨೨.

ಅವನನ್ನು ನೋಡಿ, ದೇವಿಯು ಹಿಂದಿನ ತ್ಯಾಗವನ್ನು ನೆನೆಸಿ, ತುಂಬಾ ಲಜ್ಜೆಯಿಂದ, ಸುಂದರ ಭ್ರೂಗಳೊಂದಿಗೆ, ಒಂದು ಮಾತು ಕೂಡ ಹೇಳದೆ ನಿಂತಳು.

ತೂಷ್ಣೀಂಭೂತಾಂ ತು ತಾಂ ದೃಷ್ಟ್ವಾ ಗೌರೀಂ ರುದ್ರೋ ಹಸನ್ನಿವ । ಪಾಣೌ ಗೃಹೀತ್ವಾ ಮಾಂ ಭದ್ರೇ ಕಥಂ ತ್ಯಕ್ತುಮಿಹಾರ್ಹಸಿ ।। ೨೨.

ಗೌರಿಯು ಮೌನವಾಗಿ ನಿಂತಿರುವುದನ್ನು ನೋಡಿ, ರುದ್ರನು ನಗುವಂತೆ ಅವಳ ಕೈ ಹಿಡಿದು, "ಸುಮನೆ, ನೀನು ನನನ್ನು ಇಲ್ಲಿ ಬಿಟ್ಟು ಹೋಗುವುದು ಹೇಗೆ ಸಾಧ್ಯ?" ಎಂದು ಕೇಳಿದನು.

ಮತ್ಪಾಣಿಗ್ರಹಣಂ ಭದ್ರೇ ವೃಥಾ ಯದಿ ಕರಿಷ್ಯಸಿ । ತದಾನೀಂ ಬ್ರಹ್ಮಣಃ ಪುತ್ರ್ಯಾಮಾಹಾರಾರ್ಥಂ ಬ್ರವೀಮ್ಯಹಮ್ ।। ೨೨.

"ಸುಮನೆ, ನೀನು ನನ್ನ ಕೈ ಹಿಡಿಯುವುದನ್ನು ವ್ಯರ್ಥವಾಗಿಸಿದರೆ, ಆಗ ನಾನು ವಿವಾಹಕ್ಕಾಗಿ ಬ್ರಹ್ಮದ ಪುತ್ರಿಯನ್ನು ಕೇಳಲು ಹೋಗುತ್ತೇನೆ" ಎಂದು ಹೇಳಿದನು.

ನ ಭವೇತ್ ಪರಿಹಾಸೋಽಯಮುಕ್ತಾ ದೇವೀ ಪರಾಪರಾ । ಲಜ್ಜಮಾನಾ ತದಾ ವಾಕ್ಯಂ ವದತಿ ಸ್ಮಿತಪೂರ್ವಕಮ್ ।। ೨೨.

"ಇದು ಹಾಸ್ಯವಾಗಬಾರದು" ಎಂದು ಪರಮಾತ್ಮಸ್ವರೂಪಿಣಿಯಾದ ದೇವಿಯು ಲಜ್ಜೆಯಿಂದ ನಗುತ್ತಾ ಉತ್ತರಿಸಿದಳು.

ದೇವದೇವ ತ್ರಿಲೋಕೇಶ ತ್ವದರ್ಥೋಽಯಂ ಸಮುದ್ಯಮಃ । ಪ್ರಾಗ್ಜನ್ಮಾರಾಧಿತೋ ಭರ್ತ್ತಾ ಭವಾನ್ ದೇವೋ ಮಹೇಶ್ವರಃ ।। ೨೨.

"ದೇವದೇವಾ, ಮೂರು ಲೋಕಗಳ ಒಡೆಯಾ, ಈ ಎಲ್ಲಾ ಪ್ರಯತ್ನ ನಿನ್ನಿಗಾಗಿ. ಹಿಂದಿನ ಜನ್ಮದಲ್ಲಿ ನಾನಿನ್ನನ್ನು ಪತಿಯೆಂದು ಆರಾಧಿಸಿದ್ದೆ" ಎಂದು ದೇವಿಯು ಹೇಳಿದರು.

ಇದಾನೀಂ ಮೇ ಭವಾನ್ ದೇವಃ ಪತಿರ್ನಾನ್ಯೋ ಭವಿಷ್ಯತಿ । ಕಿನ್ತು ಸ್ವಾಮೀ ಪಿತಾ ಮಹ್ಯಂ ಶೈಲೇನ್ದ್ರೋ ಮೇ ವ್ರಜಾಮಿ ತಮ್ । ಅನುಜ್ಞಾಪ್ಯ ವಿಧಾನೇನ ತತಃ ಪಾಣಿಂ ಗೃಹೀಷ್ಯಸಿ ।। ೨೨.

"ಈಗ ದೇವಾ, ನೀನೇ ನನ್ನ ಪತಿ, ಬೇರೆ ಯಾರೂ ಅಲ್ಲ. ಆದರೆ ನನ್ನ ತಂದೆ ಶೈಲೇಂದ್ರನು ನನ್ನ ಒಡೆಯನು; ನಾನು ಅವನ ಬಳಿಗೆ ಹೋಗುತ್ತೇನೆ. ಅವನ ಅನುಮತಿಯನ್ನು ಪಡೆದು, ನೀನು ನನ್ನ ಕೈ ಹಿಡಿಯಬಹುದು" ಎಂದು ಹೇಳಿದರು.

ಏವಮುಕ್ತ್ವಾ ತದಾ ದೇವೀ ಪಿತರಂ ಪ್ರತಿ ಭಾಮಿನೀ । ಕೃತಾಞ್ಜಲಿಪುಟಾ ಭೂತ್ವಾ ಹಿಮವನ್ತಮುವಾಚ ಹ ।। ೨೨.

ಹೀಗೆ ಹೇಳಿ, ಪ್ರಕಾಶಮಾನಿಯಾದ ದೇವಿಯು ಕೈಮುಗಿದು ತನ್ನ ತಂದೆ ಹಿಮವಂತನ ಬಳಿಗೆ ಹೋದಳು.

ಅತೋಽನ್ಯಜನ್ಮಭರ್ತ್ತಾ ಮೇ ರುದ್ರೋ ದಕ್ಷಮಖಾನ್ತಕಃ । ಇದಾನೀಂ ತಪಸಾ ಸೈವ ಧ್ಯಾತೋಽಭೂದ್ ಗತಿಭಾವನಃ ।। ೨೨.

"ಹಿಂದಿನ ಜನ್ಮದಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಪತಿ ದಕ್ಷಯಜ್ಞವನ್ನು ನಾಶ ಮಾಡಿದ ರುದ್ರನೇ. ಈಗ ನಾನು ತಪಸ್ಸಿನಿಂದ ಅವನನ್ನು ಮನಸ್ಸಿನ ಗುರಿಯಾಗಿ ಧ್ಯಾನಿಸಿದ್ದೇನೆ" ಎಂದು ಹೇಳಿದರು.

ಸ ಚ ವಿಶ್ವಪತಿರ್ಭೂತ್ವಾ ಬ್ರಾಹ್ಮಣೋ ಮೇ ತಪೋವನಮ್ । ಆಗತ್ಯ ಭೋಜನಾರ್ಥಾಯ ಯಾಚಯಾಮಾಸ ಶಂಕರಃ । ಮಯಾ ಸ್ನಾತುಂ ವ್ರಜಸ್ವೇತಿ ಚೋದಿತೋ ಜಾಹ್ನವೀಂ ಗತಃ ।। ೨೨.

"ಆ ವಿಶ್ವನಾಥನು ಬ್ರಾಹ್ಮಣನ ರೂಪದಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಆಶ್ರಮಕ್ಕೆ ಬಂದು, ಊಟಕ್ಕೆ ಕೇಳಿದನು. ನಾನು ಸ್ನಾನಕ್ಕೆ ಹೋಗು ಎಂದು ಹೇಳಿದಾಗ, ಅವನು ಜಾಹ್ನವಿಗೆ ಹೋದನು" ಎಂದು ಹೇಳಿದರು.

ತತ್ರಾಸೌ ವೃದ್ಧಕಾಯೇನ ದ್ವಿಜರೂಪೇಣ ಶಂಕರಃ । ಮಕರೇಣ ಧೃತಸ್ತೂರ್ಣಂ ಅಬ್ರಹಹ್ಮಣ್ಯಮುವಾಚ ಹ ।। ೨೨.

"ಅಲ್ಲಿ ವೃದ್ಧ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಇದ್ದ ಶಂಕರನನ್ನು ಒಬ್ಬ ಮೊಸಳೆ ಹಿಡಿದುಕೊಂಡಿತು. ಆಗ ಅವನು ಬ್ರಾಹ್ಮಣನಿಗೆ ಯೋಗ್ಯವಲ್ಲದ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಹೇಳಿದನು" ಎಂದು ಹೇಳಿದರು.

ಬ್ರಹ್ಮಹತ್ಯಾಭಯಾತ್ ತಾತ ಮಯಾ ಪಾಣೌ ಧೃತಸ್ತತಃ । ಧೃತಮಾತ್ರಃ ಸ್ವಕಂ ದೇಹಂ ದರ್ಶಯಾಮಾಸ ಶಂಕರಃ ।। ೨೨.

"ಬ್ರಾಹ್ಮಣ ಹತ್ಯೆಯ ಭಯದಿಂದ, ತಂದೆ, ನಾನು ಅವನ ಕೈ ಹಿಡಿದೆ. ಕೈ ಹಿಡಿದ ತಕ್ಷಣವೇ ಶಂಕರನು ತನ್ನ ನಿಜವಾದ ರೂಪವನ್ನು ತೋರಿಸಿದನು" ಎಂದು ಹೇಳಿದರು.

ತತೋ ಮಾಮಬ್ರವೀದ್ ದೇವಃ ಪಾಣಿಗ್ರಹಣಮಾಗತಾಮ್ । ಭವತೀ ದೇವಿ ಮಾ ಕಿಂಚಿದ್ ವಿಚಾರಯ ತಪೋಧನೇ ।। ೨೨.

"ನಾನು ಕೈ ಹಿಡಿಯಲು ಬಂದಾಗ ದೇವರು ನನಗೆ, 'ತಪಸ್ಸಿನಿಂದ ತುಂಬಿದ ದೇವಿಯೆ, ಏನೂ ಸಂಶಯಿಸಬೇಡ' ಎಂದು ಹೇಳಿದರು" ಎಂದು ಹೇಳಿದರು.

ಏವಮುಕ್ತಾ ತ್ವಹಂ ತೇನ ಶಂಕರೇಣ ಮಹಾತ್ಮನಾ । ತದನುಜ್ಞಾಪ್ಯ ದೇವೇಶಂ ಭವನ್ತಂ ಪ್ರಷ್ಟುಮಾಗತಾ । ಇದಾನೀಂ ಯತ್ ಕ್ಷಮಂ ಕಾರ್ಯಂ ತಚ್ಛೀಘ್ರಂ ಸಂವಿಧೀಯತಾಮ್ ।। ೨೨.

"ಅಂತಹ ಮಹಾತ್ಮ ಶಂಕರನು ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದ ಮೇಲೆ, ದೇವತೆಗಳ ಒಡೆಯನಾದ ನಿಮ್ಮ ಅನುಮತಿ ಪಡೆಯಲು ನಾನು ಬಂದಿದ್ದೇನೆ. ಈಗ ಯೋಗ್ಯವಾದುದು ಏನೋ ಅದನ್ನು ಬೇಗ ಮಾಡಿಸು" ಎಂದು ಹೇಳಿದರು.

ಏವಂ ಶ್ರುತ್ವಾ ತದಾ ವಾಕ್ಯಂ ಶೈಲರಾಜೋ ಮುದಾ ಯುತಃ । ಉವಾಚ ದುಹಿತಾಂ ಧನ್ಯಾಂ ತಸ್ಮಿನ್ ಕಾಲೇ ವರಾನನಾಮ್ ।। ೨೨.

ಅದನ್ನು ಕೇಳಿ, ಪರ್ವತರಾಜನು ಸಂತೋಷದಿಂದ, ಆ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ತನ್ನ ಧನ್ಯಳಾದ ಮಗಳಾದ ಚೆಲುವಾದವಳಿಗೆ ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದರು.

ಪುತ್ರಿ ಧನ್ಯೋಽಸ್ಮ್ಯಹಂ ಲೋಕೇ ಯಸ್ಯ ರುದ್ರಃ ಸ್ವಯಂ ಹರಃ । ಜಾಮಾತಾ ಭವಿತಾ ದೇವಿ ತ್ವಯಾಽಪತ್ಯವತಾಮಹಮ್ । ಸ್ಥಾಪಿತೋ ಮೂರ್ಧ್ನಿ ದೇವಾನಾಮಪಿ ಪುತ್ರಿ ತ್ವಯಾ ಹ್ಯಹಮ್ ।। ೨೨.

"ಮಗಳೆ, ಈ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ನಾನು ಧನ್ಯನು, ಏಕೆಂದರೆ ರುದ್ರನೇ ಸ್ವಯಂ ನನ್ನ ಅಳಿಯನಾಗುತ್ತಾನೆ. ನಿನ್ನಿಂದ ನನಗೆ ಸಂತಾನವಾಗುತ್ತದೆ. ನೀನು ನನ್ನನ್ನು ದೇವತೆಗಳಿಗಿಂತಲೂ ಮೇಲಾಗಿ ಮಾಡಿದ್ದೀಯೆ" ಎಂದು ಹೇಳಿದರು.

ಸ್ಥೀಯತಾಂ ಕ್ಷಣಮೇಕಂ ತು ಯಾವದಾಗಮನಂ ಮಮ । ಏವಮುಕ್ತ್ವಾ ಗತೋ ರಾಜಾ ಶೈಲಾನಾಂ ಬ್ರಹ್ಮಣೋಽನ್ತಿಕಮ್ ।। ೨೨.

"ಒಂದು ಕ್ಷಣ ಕಾಯು, ನಾನು ಬಂದು ಬರುತ್ತೇನೆ" ಎಂದು ಹೇಳಿ ಪರ್ವತಗಳ ರಾಜನು ಬ್ರಹ್ಮನ ಬಳಿಗೆ ಹೋದನು.

ತತ್ರ ದೃಷ್ಟ್ವಾ ಮಹಾತ್ಮಾನಂ ಸರ್ವದೇವಪಿತಾಮಹಮ್ । ಉವಾಚ ಪ್ರಣತೋ ಭೂತ್ವಾ ಬ್ರಹ್ಮಾಣಂ ಶೈಲರಾಟ್ ತತಃ ।। ೨೨.

ಅಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲಾ ದೇವತೆಗಳ ಪಿತಾಮಹನಾದ ಮಹಾತ್ಮ ಬ್ರಹ್ಮನನ್ನು ನೋಡಿ, ಪರ್ವತರಾಜನು ನಮಸ್ಕರಿಸಿ ಅವನಿಗೆ ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದರು.

ದೇವೋಮಾ ದುಹಿತಾ ಮಹ್ಯಂ ತಾಂ ರುದ್ರಾಯ ದದಾಮ್ಯಹಮ್ । ತ್ವಯಾ ದೇವ ಅನುಜ್ಞಾತಸ್ತತ್ಕರೋಮಿ ಪ್ರಶಾಧಿ ಮಾಮ್ ।। ೨೨.

ದೇವತೆಗಳೇ, ಈ ಮಗಳು ನನ್ನದು. ಅವಳನ್ನು ನಾನು ರುದ್ರನಿಗೆ ಕೊಡುತ್ತೇನೆ. ನಿಮ್ಮ ಅನುಮತಿಯೊಂದಿಗೆ ಇದನ್ನು ಮಾಡುತ್ತೇನೆ, ದಯವಿಟ್ಟು ನನ್ನಿಗೆ ಒಪ್ಪಿಗೆ ನೀಡಿ.

ತತೋ ಬ್ರಹ್ಮಾ ಪ್ರೀತಮನಾ ಯಾಹಿ ರುದ್ರಾಯ ತಾಂ ಶುಭಾಮ್ । ಪ್ರಯಚ್ಛೋವಾಚ ದೇವಾನಾಂ ತದಾ ಲೋಕಪಿತಾಮಹಃ ।। ೨೨.

ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಬ್ರಹ್ಮನು ಸಂತೋಷದಿಂದ, 'ಹೋಗಿ ಆ ಶುಭಳನ್ನು ರುದ್ರನಿಗೆ ಕೊಡು' ಎಂದು ದೇವತೆಗಳಿಗೆ ಹೇಳಿದರು.

ಏವಮುಕ್ತಃ ಶೈಲರಾಜಃ ಸ್ವವೇಶ್ಮಾಗಮ್ಯ ಸತ್ವರಮ್ । ದೇವಾನೃಷೀನ್ ಸಿದ್ಧಸಂಘಾನ್ ಚಾಮನ್ತ್ರಯತ ಸತ್ವರಮ್ ।। ೨೨.

ಹೀಗೆ ಕೇಳಿದ ಶೈಲರಾಜನು ತಕ್ಷಣ ತನ್ನ ಮನೆಗೆ ಹಿಂತಿರುಗಿ, ದೇವತೆಗಳು, ಋಷಿಗಳು ಮತ್ತು ಸಿದ್ಧರನ್ನು ಕೂಡಲೇ ಆಹ್ವಾನಿಸಿದರು.

ತುಮ್ಬುರುಂ ನಾರದಂ ಚೈವ ಹಾಹಾಹೂಹೂಂ ತಥೈವ ಚ । ಸ ಗತ್ವಾ ಕಿನ್ನರಾಂಶ್ಚೈವ ಅಸುರಾನ್ ರಾಕ್ಷಸಾನಪಿ ।। ೨೨.

ಅವನು ತುಂಬೂರು, ನಾರದ, ಹಾಹಾ, ಹೂಹೂ ಹಾಗೂ ಕಿನ್ನರರು, ಅಸುರರು ಮತ್ತು ರಾಕ್ಷಸರನ್ನೂ ಕರೆದು ತಂದನು.

ಪರ್ವತಾಃ ಸರಿತಃ ಶೈಲಾ ವೃಕ್ಷಾ ಓಷಧಯಸ್ತಥಾ । ಆಗತಾ ಮೂರ್ತ್ತಿಮನ್ತೋ ವೈ ಪರ್ವತಾಃ ಸಙ್ಗಮೋಪಲಾಃ । ಹಿಮವದ್ದುಹಿತುರ್ದ್ರಷ್ಟುಂ ವಿವಾಹಂ ಶಂಕರೇಣ ಹ ।। ೨೨.

ಪರ್ವತಗಳು, ನದಿಗಳು, ಕಲ್ಲುಗಳು, ಮರಗಳು ಮತ್ತು ಔಷಧಿಗಳು ಎಲ್ಲರೂ ರೂಪಧರಿಸಿ, ಸಂಗಮದ ಕಲ್ಲುಗಳೊಡನೆ, ಹಿಮವಂತನ ಮಗಳ ವಿವಾಹವನ್ನು ಶಂಕರನೊಂದಿಗೆ ನೋಡಲು ಬಂದರು.

ತತ್ರ ವೇದಿಃ ಕ್ಷಿತಿಶ್ಚಾಸೀತ್ ಕಲಶಾಃ ಸಪ್ತ ಸಾಗರಾಃ । ಸೂರ್ಯೋ ದೀಪಸ್ತಥಾ ಸೋಮಃ ಸರಿತೋ ವವಹುರ್ಜಲಮ್ ।। ೨೨.

ಅಲ್ಲಿ ವೇದಿ ಭೂಮಿಯೇ ಆಗಿತ್ತು, ಏಳು ಸಮುದ್ರಗಳು ಕಲಶಗಳಾಗಿದ್ದವು, ಸೂರ್ಯನು ದೀಪವಾಗಿ, ಚಂದ್ರನು ಹಾಜರಾಗಿ, ನದಿಗಳು ಜಲವನ್ನು ತಂದವು.