ವರಾಹಪುರಾಣಮ್

ಧ್ರುವಂ ಪಾಶುಪತಿರ್ದೇವ ತ್ವಂ ಲೋಕೇ ಖ್ಯಾತಿಮೇಸ್ಯತಿ । ಅಯಂ ಚ ದೇವಸ್ತ್ವನ್ನಾಮ್ನಾ ಲೋಕೇ ಖ್ಯಾತಿಂ ಗಮಿಷ್ಯತಿ । ಆರಾಧ್ಯಶ್ಚ ಸಮಸ್ತಾನಾಂ ದೇವಾದೀನಾಂ ಗಮಿಷ್ಯಸಿ ।। ೨೧.

ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ದೇವಾ, ಪಶುಪತಿ ಎಂಬ ಹೆಸರು ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಪ್ರಸಿದ್ಧಿಯಾಗುತ್ತದೆ; ಈ ದೇವರೂ ನಿನ್ನ ಹೆಸರಿನಿಂದ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಪ್ರಸಿದ್ಧನಾಗುವನು; ನೀನು ಎಲ್ಲ ದೇವತೆಗಳು ಮತ್ತು ಇತರರಿಂದ ಪೂಜಿಸಲ್ಪಡುವೆ.

ಏವಮುಕ್ತ್ವಾ ತದಾ ಬ್ರಹ್ಮಾ ದಕ್ಷಂ ಪ್ರೋವಾಚ ಬುದ್ಧಿಮಾನ್ । ಗೌರೀಂ ಪ್ರಯಚ್ಛ ರುದ್ರಾಯ ಪೂರ್ವಮೇವೋಪಪಾದಿತಾಮ್ ।। ೨೧.

ಹೀಗೆ ಹೇಳಿ, ಬ್ರಹ್ಮನು ಬುದ್ಧಿವಂತನಾಗಿ, ನಂತರ ದಕ್ಷನಿಗೆ ಹೇಳಿದನು: ನೀನು ಮೊದಲು ಸಿದ್ಧಪಡಿಸಿದ ಗೌರಿಯನ್ನು ರುದ್ರನಿಗೆ ನೀಡು.

ಏವಮುಕ್ತ್ವಾ ತದಾ ದಕ್ಷಸ್ತಾಂ ಕನ್ಯಾಂ ಬ್ರಹ್ಮಸನ್ನಿಧೌ । ದದೌ ರುದ್ರಾಯ ಮಹತೇ ಗೌರೀಂ ಪರಮಶೋಭನಾಮ್ ।। ೨೧.

ಆಮೇಲೆ, ದಕ್ಷನು ಬ್ರಹ್ಮನ ಸಮ್ಮುಖದಲ್ಲಿ ಆ ಸುಂದರವಾದ ಕನ್ಯೆ ಗೌರಿಯನ್ನು ಮಹಾತ್ಮ ರುದ್ರನಿಗೆ ಕೊಟ್ಟನು.

ಸ ತಾಂ ಜಗ್ರಾಹ ವಿಧಿವದ್ ರುದ್ರಃ ಪರಮಶೋಭನಾಮ್ । ದಕ್ಷಸ್ಯ ಚ ಪ್ರಿಯಂ ಕುರ್ವನ್ ಬಹುಮಾನಪುರಃಸರಮ್ ।। ೨೧.

ರುದ್ರನು ಆ ಅತ್ಯಂತ ಸುಂದರವಾದಾಳನ್ನು ವಿಧಿಪೂರ್ವಕವಾಗಿ, ದಕ್ಷನಿಗೆ ಗೌರವವನ್ನೂ, ಸಂತೋಷವನ್ನೂ ನೀಡುತ್ತಾ ಸ್ವೀಕರಿಸಿದನು.

ಗೃಹೀತಾಯಾಂ ತು ಕನ್ಯಾಯಾಂ ದಾಕ್ಷಾಯಣ್ಯಾಂ ಪಿತಾಮಹಃ । ದದೌ ರುದ್ರಸ್ಯ ನಿಲಯಂ ಕೈಲಾಸಂ ಸುರಸನ್ನಿಧೌ ।। ೨೧.

ದಕ್ಷನ ಪುತ್ರಿಯಾದ ಆ ಕನ್ಯೆಯನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸಿದ ಮೇಲೆ, ಪಿತಾಮಹನು ದೇವತೆಗಳ ಸಮ್ಮುಖದಲ್ಲಿ ರುದ್ರನಿಗೆ ಕೈಲಾಸವನ್ನು ನಿವಾಸವಾಗಿ ನೀಡಿದನು.

ರುದ್ರೋಽಪಿ ಪ್ರಯಯೌ ಭೂತೈಃ ಸಮಂ ಕೈಲಾಸಪರ್ವತಮ್ । ದೇವಾಶ್ಚಾಪಿ ಯಥಾಸ್ಥಾನಂ ಸ್ವಂ ಸ್ವಂ ಜಗ್ಮುರ್ಮುದಾನ್ವಿತಾಃ । ಬ್ರಹ್ಮಾಽಪಿ ದಕ್ಷಸಹಿತಃ ಪ್ರಾಜಾಪತ್ಯಂ ಪುರಂ ಯಯೌ ।। ೨೧.

ರುದ್ರನು ತನ್ನ ಭೂತಗಣಗಳೊಂದಿಗೆ ಕೈಲಾಸ ಪರ್ವತಕ್ಕೆ ಹೋದನು; ದೇವತೆಗಳು ಸಂತೋಷದಿಂದ ತಮ್ಮ ತಮ್ಮ ಸ್ಥಾನಗಳಿಗೆ ಹೋದರು; ಬ್ರಹ್ಮನು ದಕ್ಷನೊಂದಿಗೆ ಪ್ರಜಾಪತಿಗಳ ಪಟ್ಟಣಕ್ಕೆ ಹೋದನು.

ಮಹಾತಪಾ ಉವಾಚ । ತಸ್ಮಿನ್ ನಿವಸತಸ್ತಸ್ಯ ರುದ್ರಸ್ಯ ಪರಮೇಷ್ಠಿನಃ । ಚುಕೋಪ ಗೌರೀ ದೇವಸ್ಯ ಪಿತುರ್ವೈರಮನುಸ್ಮರನ್ ।। ೨೨.

ಮಹಾತಪಾ ಹೇಳಿದಳು: ಪರಮೇಶ್ವರನಾದ ರುದ್ರನು ಅಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಗೌರಿ ದೇವರ ತಂದೆಯ ವೈರವನ್ನು ನೆನಪಿಸಿಕೊಂಡು ಕೋಪಗೊಂಡಳು.

ಚಿನ್ತಯಾಮಾಸ ದಕ್ಷಸ್ಯ ಅನೇನಾಪಕೃತಂ ಪುರಾ । ಯಜ್ಞೋ ವಿಧ್ವಂಸಿತೋ ಯಸ್ಮಾತ್ ತಸ್ಮಾಚ್ಚಾನ್ಯಾಂ ತನೂಮಹಮ್ ।। ೨೨.

ಅವಳು ತನ್ನ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ, ದಕ್ಷನು ಹಿಂದೆ ಮಾಡಿದ ಅಪಮಾನವನ್ನು ನೆನಪಿಸಿಕೊಂಡಳು. ಅವನು ಯಜ್ಞವನ್ನು ನಾಶಮಾಡಿದ್ದರಿಂದ, ನಾನು ಇನ್ನೊಂದು ದೇಹವನ್ನು ಧರಿಸಬೇಕೆಂದು ಆಲೋಚಿಸಿದಳು.

ಆರಾಧ್ಯ ತಪಸಾ ತಸ್ಯ ಗೃಹೇ ಭೂತ್ವಾ ವ್ರಜಾಮ್ಯಹಮ್ । ಕಥಂ ಗಚ್ಛಾಮಿ ಪಿತರಂ ದಕ್ಷಂ ಕ್ಷಪಿತಬಾನ್ಧವಮ್ ।। ೨೨.

ಆತನ ಮನೆಗೆ ಹುಟ್ಟಿಕೊಳ್ಳಲು ತಪಸ್ಸು ಮಾಡಿ, ನಾನು ಹೋಗುತ್ತೇನೆ ಎಂದು ನಿರ್ಧರಿಸಿದಳು. ಆದರೆ, ತನ್ನ ಬಂಧುಗಳು ನಾಶವಾದ ದಕ್ಷನ ಬಳಿಗೆ ನಾನು ಹೇಗೆ ಹೋಗಲಿ ಎಂದು ಚಿಂತಿಸಿದಳು.

ಭವಪತ್ನೀ ಚ ದುಹಿತಾ ಏವಂ ಸಂಚಿನ್ತ್ಯ ಸುನ್ದರೀ । ಜಗಾಮ ತಪಸೇ ಶೈಲಂ ಹಿಮವನ್ತಂ ಮಹಾಗಿರಿಮ್ ।। ೨೨.

ಹೀಗೆ ಯೋಚಿಸಿ, ಭವನ ಸುಂದರಿಯಾದ ಮಗಳು ಮಹಾ ಪರ್ವತವಾದ ಹಿಮವಂತನ ಬಳಿಗೆ ತಪಸ್ಸು ಮಾಡಲು ಹೊರಟಳು.

ತತ್ರ ಕಾಲೇನ ಮಹತಾ ಕ್ಷಪಯನ್ತೀ ಕಲೇವರಮ್ । ಸ್ವಶರೀರಾಗ್ನಿನಾ ದಗ್ಧಾ ತತಃ ಶೈಲಸುತಾಽಭವತ್ ।। ೨೨.

ಅಲ್ಲಿ, ದೀರ್ಘ ಕಾಲ ತಪಸ್ಸು ಮಾಡಿ, ತನ್ನ ದೇಹವನ್ನು ಕ್ಷಯಗೊಳಿಸಿದಳು. ತನ್ನ ದೇಹದ ಅಗ್ನಿಯಲ್ಲಿ ಸುಟ್ಟು, ಆಕೆ ಪರ್ವತದ ಮಗಳಾಗಿ ಪುನಃ ಹುಟ್ಟಿದಳು.

ಉಮಾ ನಾಮೇತಿ ಮಹತೀ ಕೃಷ್ಣಾ ಚೇತ್ಯಭಿಧಾನತಃ । ಲಬ್ಧ್ವಾ ತು ಶೋಭನಾಂ ಮೂರ್ತಿಂ ಹಿಮವನ್ತಗೃಹೇ ಶುಭಾ ।। ೨೨.

ಅವಳು ಉಮಾ, ಕೃಷ್ಣಾ ಎಂಬ ಮಹತ್ವದ ಹೆಸರಿನಿಂದ ಪ್ರಸಿದ್ಧಳಾದಳು. ಹಿಮವಂತನ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಸುಂದರವಾದ ರೂಪವನ್ನು ಪಡೆದು, ಶುಭಳಾಗಿ ಇದ್ದಳು.

ಪುನಸ್ತಪಶ್ಚಕಾರೋಗ್ರಂ ದೇವಂ ಸ್ಮೃತ್ವಾ ತ್ರಿಲೋಚನಮ್ । ಅಸಾವೇವ ಪತಿರ್ಮಹ್ಯಮಿತ್ಯುಕ್ತ್ವಾ ತಪಸಿ ಸ್ಥಿತಾ ।। ೨೨.

ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಭಯಂಕರವಾದ ತಪಸ್ಸು ಮಾಡಿ, ಮೂರು ಕಣ್ಣುಗಳ ದೇವರನ್ನು ನೆನೆಸಿ, 'ಅವನೇ ನನ್ನ ಪತಿ' ಎಂದು ನಿಶ್ಚಯಿಸಿ ತಪಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿರಳಾಗಿ ಉಳಿದಳು.

ಕುರ್ವನ್ತ್ಯಾ ತತ್ ತಪಶ್ಚೋಗ್ರಂ ಹಿಮವನ್ತೇ ಮಹಾಗಿರೌ । ಕಾಲೇನ ಮಹತಾ ದೇವಸ್ತಪಸಾರಾಧಿತಸ್ತಯಾ ।। ೨೨.

ಹಿಮವಂತ ಮಹಾ ಪರ್ವತದಲ್ಲಿ ಆಕೆ ಆ ಗಂಭೀರ ತಪಸ್ಸು ಮಾಡುತ್ತಿರುವಾಗ, ದೀರ್ಘ ಕಾಲದ ನಂತರ ದೇವರು ಆಕೆಯ ತಪಸ್ಸಿನಿಂದ ಸಂತೋಷಗೊಂಡರು.

ಆಜಗಾಮಾಶ್ರಮಂ ತಸ್ಯಾ ವಿಪ್ರೋ ಭೂತ್ವಾ ಮಹೇಶ್ವರಃ । ವೃದ್ಧಃ ಶಿಥಿಲಸರ್ವಾಙ್ಗಃ ಸ್ಖಲಂಶ್ಚೈವ ಪದೇ ಪದೇ ।। ೨೨.

ಮಹೇಶ್ವರನು ವೃದ್ಧ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಆಕೆಯ ಆಶ್ರಮಕ್ಕೆ ಬಂದನು. ಅವನ ದೇಹ ಎಲ್ಲೆಡೆ ಜರ್ಜರಿತವಾಗಿತ್ತು, ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಹೆಜ್ಜೆಯಲ್ಲಿಯೂ ಅಡ್ಡಾಡುತ್ತಿದ್ದನು.

ಕೃಚ್ಛ್ರಾತ್ ತಸ್ಯಾಃ ಸಮೀಪಂ ತು ಆಗತ್ಯ ದ್ವಿಜಸತ್ತಮಃ । ಬುಭುಕ್ಷಿತೋಽಸ್ಮಿ ಮೇ ದೇಹಿ ಭದ್ರೇ ಭೋಜ್ಯಂ ದ್ವಿಜಸ್ಯ ತು ।। ೨೨.

ಅವನಿಗೆ ಬಹಳ ಕಷ್ಟವಾಗಿ ಆಕೆಯ ಬಳಿಗೆ ಬಂದು, 'ಒಳ್ಳೆಯವಳೇ, ನನಗೆ ಹಸಿವಾಗಿದೆ. ಬ್ರಾಹ್ಮಣರಿಗೆ ಯೋಗ್ಯವಾದ ಆಹಾರವನ್ನು ಕೊಡು' ಎಂದು ಕೇಳಿದನು.

ಏವಮುಕ್ತಾ ತದಾ ಕನ್ಯಾ ಉಮಾ ಶೈಲಸುತಾ ಶುಭಾ । ಉವಾಚ ಬ್ರಾಹ್ಮಣಂ ಭೋಜ್ಯಂ ದದ್ಮಿ ವಿಪ್ರ ಫಲಾದಿಕಮ್ । ಕುರು ಸ್ನಾನಂ ದ್ರುತಂ ವಿಪ್ರ ಭುಞ್ಜಸ್ವಾನ್ನಂ ಯದೃಚ್ಛಯಾ ।। ೨೨.

ಹೀಗೆ ಕೇಳಿದಾಗ, ಪರ್ವತದ ಮಗಳು ಉಮಾ ಅವನಿಗೆ, 'ಬ್ರಾಹ್ಮಣನೇ, ನಾನು ನಿನಗೆ ಹಣ್ಣು ಮುಂತಾದವುಗಳನ್ನು ಕೊಡುತ್ತೇನೆ. ನೀನು ಬೇಗ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿ, ಇಚ್ಛೆಯಂತೆ ಆಹಾರ ಸೇವಿಸು' ಎಂದು ಉತ್ತರಿಸಿದಳು.

ಏವಮುಕ್ತಸ್ತದಾ ವಿಪ್ರಸ್ತಸ್ಯ ಪಾರ್ಶ್ವೇ ಮಹಾನದೀಮ್ । ಗಙ್ಗಾಂ ಜಗಾಮ ಸ್ನಾನಾರ್ಥೀ ಸ್ನಾನಂ ಕರ್ತ್ತುಮವಾತರತ್ ।। ೨೨.

ಹೀಗೆ ಕೇಳಿದ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನು ಆಕೆಯ ಹತ್ತಿರದ ಮಹಾ ನದಿಯಾದ ಗಂಗೆಗೆ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಲು ಹೋದನು ಮತ್ತು ನೀರಿನಲ್ಲಿ ಇಳಿದನು.

ಸ್ನಾನಂ ತು ಕುರ್ವತಾ ತೇನ ರುದ್ರೇಣ ದ್ವಿಜರೂಪಿಣಾ । ಭೂತ್ವಾ ಮಾಯಾಮಯಂ ಭೀಮಂ ಮಕರಂ ಭಯದರ್ಶನಮ್ । ಗ್ರಾಹಿತಸ್ತು ತದಾ ವಿಪ್ರಸ್ತೇನ ದುಷ್ಟೇನ ಮದ್ಗುನಾ ।। ೨೨.

ಆ ಬ್ರಾಹ್ಮಣ ರೂಪದಲ್ಲಿ ರುದ್ರನು ಸ್ನಾನ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಭಯಂಕರವಾದ ಮಾಯಾಮಯ ಮಕರನಾಗಿ ರೂಪಾಂತರಗೊಂಡನು. ಆತನು ತನ್ನ ಶಕ್ತಿಯಿಂದಲೇ ಆ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನನ್ನು ಹಿಡಿದನು.

ದೃಷ್ಟ್ವಾ ಧೃತಮಥಾತ್ಮಾನಂ ಮಕರೇಣ ಬಲೀಯಸಾ । ವೃದ್ಧಮಾತ್ಮಾನಮನ್ಯಂ ತಾಂ ದರ್ಶಯನ್ ವಾಕ್ಯಮಬ್ರವೀತ್ ।। ೨೨.

ಬಲವಾದ ಮಕರನು ತನ್ನನ್ನು ಹಿಡಿದಿರುವುದನ್ನು ನೋಡಿ, ಮತ್ತೊಂದು ವೃದ್ಧ ರೂಪವನ್ನು ಆಕೆಗೆ ತೋರಿಸಿ ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದನು.

ಅಬ್ರಹ್ಮಣ್ಯಂ ಗತಂ ಕನ್ಯೇ ಧಾವಸ್ವಾನಯ ಮಾಂ ರುಷಃ । ಯಾವನ್ನಾಯಾತಿ ವಿಕೃತಿಂ ತಾವನ್ಮಾಂ ತ್ರಾತುಮರ್ಹಸಿ ।। ೨೨.

'ಕನ್ಯೆಯೇ, ನಾನು ಈಗ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನಲ್ಲ. ಬೇಗ ಓಡಿ ಬಂದು ನನ್ನನ್ನು ರಕ್ಷಿಸು. ನಾನು ಇನ್ನಷ್ಟು ಹಾನಿಯಾಗುವ ಮೊದಲು ನನ್ನನ್ನು ಕಾಪಾಡಬೇಕು' ಎಂದು ಹೇಳಿದನು.

ಏವಮುಕ್ತಾ ತದಾ ಕನ್ಯಾ ಚಿನ್ತಯಾಮಾಸ ಪಾರ್ವತೀ । ಪಿತೃಭಾವೇನ ಶೈಲೇನ್ದ್ರಂ ಭರ್ತೃಭಾವೇನ ಶಂಕರಮ್ । ಸ್ಪೃಶಾಮಿ ತಪಸಾ ಪೂತಾ ಕಥಂ ವಿಪ್ರಂ ಸ್ಪೃಶಾಮ್ಯಹಮ್ ।। ೨೨.

ಹೀಗೆ ಕೇಳಿದ ಪಾರ್ವತೀ ತನ್ನ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಯೋಚಿಸಿದಳು: 'ಹಿಮವಂತನು ನನ್ನ ತಂದೆ, ಶಂಕರನು ನನ್ನ ಪತಿ. ತಪಸ್ಸಿನಿಂದ ಪವಿತ್ರಳಾದ ನಾನು ಬ್ರಾಹ್ಮಣನನ್ನು ಹೇಗೆ ಸ್ಪರ್ಶಿಸಲಿ?'

ಯದ್ಯೇನಂ ನಾಪಕರ್ಷಾಮಿ ಮಕರೇಣ ಜಲೇ ಧೃತಮ್ । ತದಾನೀಂ ಬ್ರಹ್ಮವಧ್ಯಾ ಮೇ ಭವತೀತಿ ನ ಸಂಶಯಃ ।। ೨೨.

'ನಾನು ನೀರಿನಲ್ಲಿ ಮಕರನು ಹಿಡಿದಿರುವ ಅವನನ್ನು ಹೊರತೆಗೆದಿಲ್ಲವಾದರೆ, ಬ್ರಾಹ್ಮಣ ಹತ್ಯೆಯ ಪಾಪ ನನಗೆ ತಪ್ಪದೆ ಬರುತ್ತದೆ ಎಂಬುದು ಸ್ಪಷ್ಟ.'

ಅನ್ಯವ್ಯತಿಕ್ರಮೇ ಧರ್ಮಮಪನೇತುಂ ಚ ಶಕ್ಯತೇ । ಬ್ರಹ್ಮವಧ್ಯಾ ಪುನರ್ನೈವಮೇವಮುಕ್ತವಾ ಗತಾ ತ್ವರಮ್ ।। ೨೨.

'ಇತರ ತಪ್ಪುಗಳಲ್ಲಿ ಪಾಪವನ್ನು ಪರಿಹರಿಸಬಹುದು. ಆದರೆ ಬ್ರಾಹ್ಮಣ ಹತ್ಯೆಗೆ ಪರಿಹಾರವಿಲ್ಲ.' ಹೀಗೆ ಹೇಳಿ, ಅವಳು ತಕ್ಷಣವೇ ಓಡಿಹೋದಳು.

ಸಾ ಗತ್ವಾ ತ್ವರಿತಂ ಭೀರುರ್ಗೃಹೀತ್ವಾ ಪಾಣಿನಾ ದ್ವಿಜಮ್ । ಚಕರ್ಷಾನ್ತರ್ಜಲಾತ್ ತಾವತ್ ಸ್ವಯಂ ಭೂತಪತಿರ್ಹರಃ ।। ೨೨.

ಅವಳು ಭಯದಿಂದ ಕೂಡಿದರೂ, ವೇಗವಾಗಿ ಹೋಗಿ, ತನ್ನ ಕೈಯಿಂದ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನನ್ನು ಹಿಡಿದು, ಅವನನ್ನು ನೀರಿನಿಂದ ಎಳೆದಳು. ಆ ಕ್ಷಣದಲ್ಲೇ ಪ್ರಾಣಿಗಳ ಒಡೆಯನಾದ ಹರನು ತನ್ನನ್ನು ತಾನೇ ತೋರಿಸಿದನು.

ಯಮಾರಾಧ್ಯ ತಪಶ್ಚರ್ತ್ತುಮಾರಬ್ಧಂ ಶೈಲಪುತ್ರಾಯಾ । ಸ ಏವ ಭಗವಾನ್ ರುದ್ರಸ್ತಸ್ಯಾಃ ಪಾಣೌ ವಿಲಮ್ಬತ ।। ೨೨.

ಪರ್ವತಕುಮಾರಿಯು ಯಾರು ಆರಾಧನೆ ಮಾಡಿ ತಪಸ್ಸು ಮಾಡಿದಳೋ, ಆ ದೇವರಾದ ರುದ್ರನೇ ಈಗ ಅವಳ ಕೈ ಹಿಡಿದು ನಿಂತಿದ್ದಾನೆ.

ತಂ ದೃಷ್ಟ್ವಾ ಲಜ್ಜಿತಾ ದೇವೀ ಪೂರ್ವತ್ಯಾಗಮನುಸ್ಮರನ್ । ನ ಕಿಂಚಿದುತ್ತರಂ ಸುಭ್ರೂರ್ವದತಿ ಸ್ಮ ಸುಲಜ್ಜಿತಾ ।। ೨೨.

ಅವನನ್ನು ನೋಡಿ, ದೇವಿಯು ಹಿಂದಿನ ತ್ಯಾಗವನ್ನು ನೆನೆಸಿ, ತುಂಬಾ ಲಜ್ಜೆಯಿಂದ, ಸುಂದರ ಭ್ರೂಗಳೊಂದಿಗೆ, ಒಂದು ಮಾತು ಕೂಡ ಹೇಳದೆ ನಿಂತಳು.

ತೂಷ್ಣೀಂಭೂತಾಂ ತು ತಾಂ ದೃಷ್ಟ್ವಾ ಗೌರೀಂ ರುದ್ರೋ ಹಸನ್ನಿವ । ಪಾಣೌ ಗೃಹೀತ್ವಾ ಮಾಂ ಭದ್ರೇ ಕಥಂ ತ್ಯಕ್ತುಮಿಹಾರ್ಹಸಿ ।। ೨೨.

ಗೌರಿಯು ಮೌನವಾಗಿ ನಿಂತಿರುವುದನ್ನು ನೋಡಿ, ರುದ್ರನು ನಗುವಂತೆ ಅವಳ ಕೈ ಹಿಡಿದು, "ಸುಮನೆ, ನೀನು ನನನ್ನು ಇಲ್ಲಿ ಬಿಟ್ಟು ಹೋಗುವುದು ಹೇಗೆ ಸಾಧ್ಯ?" ಎಂದು ಕೇಳಿದನು.

ಮತ್ಪಾಣಿಗ್ರಹಣಂ ಭದ್ರೇ ವೃಥಾ ಯದಿ ಕರಿಷ್ಯಸಿ । ತದಾನೀಂ ಬ್ರಹ್ಮಣಃ ಪುತ್ರ್ಯಾಮಾಹಾರಾರ್ಥಂ ಬ್ರವೀಮ್ಯಹಮ್ ।। ೨೨.

"ಸುಮನೆ, ನೀನು ನನ್ನ ಕೈ ಹಿಡಿಯುವುದನ್ನು ವ್ಯರ್ಥವಾಗಿಸಿದರೆ, ಆಗ ನಾನು ವಿವಾಹಕ್ಕಾಗಿ ಬ್ರಹ್ಮದ ಪುತ್ರಿಯನ್ನು ಕೇಳಲು ಹೋಗುತ್ತೇನೆ" ಎಂದು ಹೇಳಿದನು.