ವರಾಹಪುರಾಣಮ್

ದಂಷ್ಟ್ರಾಗ್ರೇಣೋದ್ಧೃತಾ ಗೌರುದಧಿಪರಿವೃತಾ ಪರ್ವತೈರ್ನಿಮ್ನಗಾಭಿಃ ಸಾಕಂ ಮೃತ್ಪಿಣ್ಡವತ್ ಪ್ರಾಗ್ಬೃಹದುರುವಪುಷಾಽನನ್ತರೂಪೇಣ ಯೇನ। ಸೋಽಯಂ ಕಂಸಾಸುರಾರಿರ್ಮುರನರಕದಶಾಸ್ಯಾನ್ತಕೃತ್ಸರ್ವಸಂಸ್ಥಃ ಕೃಷ್ಣೋ ವಿಷ್ಣುಃ ಸುರೇಶೋ ನುದತು ಮಮ ರಿಪೂನಾದಿದೇವೋ ವರಾಹಃ।। ೧.

ಅವನ ದಂತದ ತುದಿಯಿಂದ ಭೂಮಿಯನ್ನು ಎತ್ತಿದವನು, ಪರ್ವತಗಳು ಮತ್ತು ನದಿಗಳಿಂದ ಸುತ್ತುವರಿದ ಮಣ್ಣಿನ ಗುಂಡಿನಂತೆ ಅವಳನ್ನು ಹಿಡಿದವನು, ಗರುಡನಿಂದ ಆವರಿಸಲ್ಪಟ್ಟವನು, ಅನಂತ ರೂಪದ ದೊಡ್ಡ ದೇಹದವನು, ಕಂಸ, ಮುರ, ನರಕ, ದಶಮುಖ ರಾವಣನನ್ನು ಸಂಹರಿಸಿದವನು, ಕೃಷ್ಣ, ವಿಷ್ಣು, ದೇವತೆಗಳ ಒಡೆಯ, ಆದಿದೇವರಾದ ವರಾಹನು ನನ್ನ ಶತ್ರುಗಳನ್ನು ದೂರಮಾಡಲಿ.

ಯಃ ಸಂಸಾರಾರ್ಣವೇ ನೌರಿವ ಮರಣಜರಾವ್ಯಾಧಿನಕ್ರೋರ್ಮಿಭೀಮೇ ಭಕ್ತಾನಾಂ ಭೀತಿಹರ್ತಾ ಮುರನರಕದಶಾಸ್ಯಾನ್ತಕೃತ್ ಕೋಲರೂಪೀ। ವಿಷ್ಣುಃ ಸರ್ವೇಶ್ವರೋಽಯಂ ಯಮಿಹ ಕೃತಧಿಯೋ ಲೀಲಯಾ ಪ್ರಾಪ್ನುವನ್ತಿ ಮುಕ್ತಾತ್ಮಾನೋ ನಪಾಪಂ ಭವತ್ತು ನುದಿತಾರಾತಿಪಕ್ಷಃ ಕ್ಷಿತೀಶಃ ।। ೧.

ಸೂತ ಉವಾಚ। ಯಸ್ಮಿನ್ ಕಾಲೇ ಕ್ಷಿತಿಃ ಪೂರ್ವಂ ವರಾಹವಪುಷಾ ತು ಸಾ। ಉದ್ಧೃತಾ ವಿಷ್ಣುನಾ ಭಕ್ತ್ಯಾ ಪಪ್ರಚ್ಛ ಪರಮೇಶ್ವರಮ್ ।। ೧.

ಸೂತನು ಹೇಳಿದನು: ಹಿಂದೆ, ವರಾಹ ರೂಪದಲ್ಲಿ ವಿಷ್ಣುವು ಭೂಮಿಯನ್ನು ಎತ್ತಿದಾಗ, ಅವಳ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ, ಅವಳು ಪರಮೇಶ್ವರನನ್ನು ಪ್ರಶ್ನಿಸಿದಳು.

ಧರಣ್ಯುವಾಚ। ಕಲ್ಪೇ ಕಲ್ಪೇ ಭವಾನೇವ ಮಾಂ ಸಮುದ್ಧರತೇ ವಿಭೋ। ನ ಚಾಹಂ ವೇದ ತೇ ಮೂರ್ತಿಂ ನಾದಿಸರ್ಗಂ ಚ ಕೇಶವ।। ೧.

ಭೂಮಿಯು ಹೇಳಿದಳು: ಪ್ರತಿ ಕಲ್ಪದಲ್ಲೂ ಸ್ವಾಮಿ, ನೀನೇ ನನ್ನನ್ನು ರಕ್ಷಿಸುತ್ತೀಯೆ. ಆದರೂ ನಿನಗೆ ನಿಜವಾದ ರೂಪವೇನು, ನಿನ್ನ ಆದಿ ಹೇಗಿದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ನಾನು ತಿಳಿಯಲ್ಲ, ಕೇಶವ.

ವೇದೇಷು ಚೈವ ನಷ್ಟೇಷು ಮತ್ಸ್ಯೋ ಭೂತ್ವಾ ರಸಾತಲಮ್। ಪ್ರವಿಶ್ಯ ತಾನಪಾಕೃಷ್ಯ ಬ್ರಹ್ಮಣೇ ದತ್ತವಾನಸಿ ।। ೧.

ವೇದಗಳು ಕಳೆದುಹೋದಾಗ, ನೀನು ಮೀನು ರೂಪವನ್ನು ಧರಿಸಿ, ಆಳವಾದ ಜಲದಲ್ಲಿ ಹೋಗಿ, ಅವುಗಳನ್ನು ಹಿಂಡಿ, ಬ್ರಹ್ಮನಿಗೆ ಹಿಂತಿರುಗಿಸಿದ್ದೆ.

ಅನ್ಯತ್ ಸುರಾಸುರಮಯಂ ತ್ವಂ ಸಮುದ್ರಸ್ಯ ಮನ್ಥನೇ। ಧೃತವಾನಸಿ ಕೌರ್ಮ್ಯೇಣ ಮನ್ದರಂ ಮಧುಸೂದನ ।। ೧.

ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ, ದೇವತೆಗಳು ಮತ್ತು ದಾನವರು ಸಮುದ್ರವನ್ನು ಮಥಿಸಿದಾಗ, ಮಧುಸೂದನ, ನೀನು ಆಮೆಯ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಮಂದರ ಪರ್ವತವನ್ನು ತಾಳವಾಗಿ ಹಿಡಿದಿದ್ದೆ.

ಪುನರ್ವಾರಾಹರೂಪೇಣ ಮಾಂ ಗಚ್ಛನ್ತೀಂ ರಸಾತಲಮ್ । ಉಜ್ಜಹಾರೈಕದಂಷ್ಟ್ರೇಣ ಭಗವಾನ್ ವೈ ಮಹಾರ್ಣವಾತ್।। ೧.

ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ, ಭಗವಂತನು ವರಾಹ ರೂಪದಲ್ಲಿ, ನಾನು ಮಹಾಸಾಗರದಲ್ಲಿ ಮುಳುಗುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಒಂದೇ ದಂತದಿಂದ ಎತ್ತಿದನು.

ಅನ್ಯದ್ಧಿರಣ್ಯಕಶಿಪುರ್ವರದಾನೇನ ದರ್ಪಿತಃ। ಆಬಾಧಮಾನಃ ಪೃಥಿವೀಂ ಸ ತ್ವಯಾ ವಿನಿಪಾತಿತಃ । ಬಲಿಸ್ತು ಬದ್ಧೋ ಭಗವಂಸ್ತ್ವಯಾ ವಾಮನರೂಪಿಣಾ ।। ೧.

ಇನ್ನೊಮ್ಮೆ, ಹಿರಣ್ಯಕಶಿಪು ವರದಿಂದ ಗರ್ವದಿಂದ ಭೂಮಿಯನ್ನು ಕಿರುಕುಳ ನೀಡಿದನು. ಅವನನ್ನು ನೀನು ಸಂಹರಿಸಿದೆ. ಬಲಿಯನ್ನು ನೀನು ವಾಮನ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಬಂಧಿಸಿದ್ದೆ.

ಪುನರ್ನಿಃಕ್ಷತ್ರಿಯಾ ದೇವ ತ್ವಯಾ ಚಾಪಿ ಪುರಾ ಕೃತಾ । ಜಾಮದಗ್ನ್ಯೇನ ರಾಮೇಣ ತ್ವಯಾ ಭೂತ್ವಾಽಸಕೃತ್ಪ್ರಭೋ ।। ೧.

ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ, ದೇವಾ, ನೀನು ಜಾಮದಗ್ನ್ಯನಾದ ರಾಮನಾಗಿ ಭೂಮಿಯನ್ನು ಪುನಃ ಪುನಃ ಕ್ಷತ್ರಿಯರಿಲ್ಲದಂತೆ ಮಾಡಿದ್ದೆ.

ಪುನಶ್ಚ ರಾವಣೋ ರಕ್ಷಃ ಕ್ಷಪಿತಂ ಕ್ಷಾತ್ರತೇಜಸಾ । ನ ಚ ಜಾನಾಮ್ಯಹಂ ದೇವ ತವ ಕಿಞ್ಚಿದ್ವಿಚೇಷ್ಟಿತಮ್ ।। ೧.

ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ, ರಾವಣನಾದ ರಾಕ್ಷಸನು ನಿನ್ನ ಕ್ಷತ್ರಿಯ ಶಕ್ತಿಯಿಂದ ನಾಶವಾದನು. ಆದರೆ ದೇವಾ, ನಿನ್ನ ಕ್ರಿಯೆಗಳೆಲ್ಲ ನನಗೆ ತಿಳಿಯದು.

ಉದ್ಧೃತ್ಯ ಮಾಂ ಕಥಂ ಸೃಷ್ಟಿಂ ಸೃಜಸೇ ಕಿಂ ಚ ಸಾ ತ್ವಯಾ। ಸಕೃದ್ ಧ್ರಿಯೇತ ಕೃತ್ವಾ ಚ ಪಾಲ್ಯತೇ ಚಾಪಿ ಕೇನ ಚ ।। ೧.

ನೀನು ನನ್ನನ್ನು ಎತ್ತಿದ ಮೇಲೆ, ಹೇಗೆ ಸೃಷ್ಟಿಯನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸುತ್ತೀಯೆ? ಆ ಸೃಷ್ಟಿಯನ್ನು ಯಾರು ಉಳಿಸುತ್ತಾರೆ, ಯಾರು ಕಾಪಾಡುತ್ತಾರೆ, ಹೇಗೆ ನಡೆಯುತ್ತದೆ?

ಕೇನ ವಾ ಸುಲಭೋ ದೇವ ಜಾಯಸೇ ಸತತಂ ವಿಭೋ । ಕಥಂ ಚ ಸೃಷ್ಟೇರಾದಿಃ ಸ್ಯಾದವಸಾನಂ ಕಥಂ ಭವೇತ್ ।। ೧.

ಯಾರು ದೇವಾ, ನಿನ್ನನ್ನು ಇಷ್ಟು ಸುಲಭವಾಗಿ ಪುನಃ ಪುನಃ ಹುಟ್ಟಿಸುತ್ತಾರೆ? ಸೃಷ್ಟಿಯ ಆರಂಭ ಹೇಗೆ, ಅಂತ್ಯ ಹೇಗೆ?

ಕಥಂ ಯುಗಸ್ಯ ಗಣನಾ ಸಂಖ್ಯಾಽಸ್ಯಾನುಚತುರ್ಯುಗಮ್ । ಕೇ ವಾ ವಿಶೇಷಾಸ್ತೇಷ್ವಸ್ಮಿನ್ ಕಾ ವಾಽವಸ್ಥಾ ಮಹೇಶ್ವರ ।। ೧.

ಯುಗಗಳ ಎಣಿಕೆ ಹೇಗೆ, ಚತುರ್ಯುಗದಲ್ಲಿ ಎಷ್ಟು ಕಾಲ? ಅವುಗಳಲ್ಲಿ ಯಾವ್ಯಾವ ವಿಶೇಷತೆಗಳಿವೆ, ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಯುಗದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿತಿ ಹೇಗೆ, ಮಹೇಶ್ವರ?

ಯಜ್ವಾನಃ ಕೇ ಚ ರಾಜಾನಃ ಕೇ ಚ ಸಿದ್ಧಿಂ ಪರಾಂ ಗತಾಃ । ಏತತ್ಸರ್ವಂ ಸಮಾಸೇನ ಕಥಯಸ್ವ ಪ್ರಸೀದ ಮೇ ।। ೧.

ಯಜ್ಞ ಮಾಡುವವರು ಯಾರು, ಪರಮ ಸಾಧನೆ ಪಡೆದ ರಾಜರು ಯಾರು? ಈ ಎಲ್ಲವನ್ನು ಸಂಕ್ಷಿಪ್ತವಾಗಿ ನನಗೆ ತಿಳಿಸು, ದಯಮಾಡು.

ಇತ್ಯುಕ್ತಃ ಕ್ರೋಡರೂಪೇಣ ಜಹಾಸ ಪರಮೇಶ್ವರಃ । ಹಸತಸ್ತಸ್ಯ ಕುಕ್ಷೌ ತು ಜಗದ್ಧಾತ್ರೀ ದದರ್ಶ ಹ ೧.

ಹೀಗೆ ಕೇಳಿದಾಗ, ವರಾಹ ರೂಪದ ಪರಮೇಶ್ವರನು ನಗಿದನು. ಅವನು ನಗುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಭೂಮಿಯು ಅವನ ಹೊಟ್ಟೆಯಲ್ಲಿ ಜಗತ್ತನ್ನು ಧರಿಸುವವನು ಇರುವುದನ್ನು ನೋಡಿದಳು.

ಸಚನ್ದ್ರಸೂರ್ಯಗ್ರಹಸಪ್ತಲೋಕಾ- ನನ್ತಃ ಸ್ಥಿತಾಂಸ್ತಾವದುಪಾತ್ತಧರ್ಮಾನ್ । ಇತೀದೃಶಂ ಪಶ್ಯತಿ ಸಾ ಸಮಸ್ತಂ ಯಾವತ್ಕ್ಷಿತಿರ್ವೇಪಿತಸರ್ವಗಾತ್ರಾ ।। ೧.

ಅವನೊಳಗೆ ಚಂದ್ರ, ಸೂರ್ಯ, ಗ್ರಹಗಳು, ಏಳು ಲೋಕಗಳು, ಪ್ರತಿಯೊಂದು ತನ್ನ ಕರ್ತವ್ಯದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿರವಾಗಿರುವುದನ್ನು ಅವಳು ನೋಡಿದಳು. ಇದನ್ನು ನೋಡಿ ಭೂಮಿಯೆಲ್ಲ ಅಂಗಾಂಗಗಳು ಕಂಪಿಸಿದವು.

ಉನ್ಮೀಲಿತಾಸ್ಯಸ್ತು ಯದಾ ಮಹಾತ್ಮಾ ದೃಷ್ಟೋ ಧರಣ್ಯಾಽಮಲಸರ್ವಗಾತ್ರ್ಯಾ । ತಾವತ್ಸ್ವರೂಪೇಣ ಚತುರ್ಭುಜೇನ ಮಹೋದಧೌ ಸುಪ್ತಮಥೋಽನ್ವಪಶ್ಯತ್ ।। ೧.

ಆ ಮಹಾತ್ಮನು ಬಾಯನ್ನು ತೆರೆದಾಗ, ಪವಿತ್ರವಾದ ಭೂಮಿಯು ಅವನನ್ನು ನೋಡಿದಳು. ನಂತರ ಅವನು ತನ್ನ ಸ್ವರೂಪದಲ್ಲಿ ನಾಲ್ಕು ಕೈಗಳೊಂದಿಗೆ ಮಹಾಸಾಗರದಲ್ಲಿ ಮಲಗಿರುವುದನ್ನು ಅವಳು ಕಂಡಳು.

ಶೇಷಪರ್ಯಙ್ಕಶಯನೇ ಸುಪ್ತಂ ದೇವಂ ಜನಾರ್ದನಮ್ । ದೃಷ್ಟ್ವಾ ತನ್ನಾಭಿಪಙ್ಕಸ್ಥಮನ್ತಃಸ್ಥಂ ಚ ಚತುರ್ಮುಖಮ್। ಕೃತಾಞ್ಜಲಿಪುಟಾ ದೇವೀ ಸ್ತುತಿಂ ಧಾತ್ರೀ ಜಗಾದ ಹ ।। ೧.

ಶೇಷನಾಗನ ಮೇಲೆ ಹಾಸಿಗೆಯಂತೆ ಮಲಗಿದ್ದ ಜನಾರ್ದನನನ್ನು, ಅವನ ನಾಭಿಯಲ್ಲಿ ಅರಳಿದ ಕಮಲದೊಳಗೆ ಕುಳಿತಿರುವ ನಾಲ್ಕುಮುಖದ ಬ್ರಹ್ಮನನ್ನು ನೋಡಿ, ಭೂದೇವಿ ಕೈಗಳನ್ನು ಜೋಡಿಸಿ ಧಾತೃ ದೇವರನ್ನು ಸ್ತುತಿಸಲು ಪ್ರಾರ್ಥನೆ ಮಾಡಿದಳು.

ಧರಣ್ಯುವಾಚ। ನಮಃ ಕಮಲಪತ್ರಾಕ್ಷ ನಮಸ್ತೇ ಪೀತವಾಸಸೇ। ನಮಃ ಸುರಾರಿವಿಧ್ವಂಸಕಾರಿಣೇ ಪರಮಾತ್ಮನೇ ।। ೧.

ಭೂದೇವಿ ಹೇಳಿದಳು: ಕಮಲದ ಹೂವಿನ ಹಾಳೆಯಂತಿರುವ ಕಣ್ಣುಗಳಿರುವವನೇ, ನಿನ್ನಿಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ; ಹಳದಿ ಬಟ್ಟೆ ಧರಿಸಿದವನೇ, ನಿನ್ನಿಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ; ದೇವತೆಗಳ ಶತ್ರುಗಳನ್ನು ನಾಶಮಾಡುವ ಪರಮಾತ್ಮನೇ, ನಿನ್ನಿಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ.

ಶೇಷಪರ್ಯಙ್ಕಶಪನೇ ಧೃತವಕ್ಷಸ್ಥಲಶ್ರಿಯೇ । ನಮಸ್ತೇ ಸರ್ವದೇವೇಶ ನಮಸ್ತೇ ಮೋಕ್ಷಕಾರಿಣೇ ।। ೧.

ಶೇಷನಾಗದ ಹಾಸಿಗೆಯ ಮೇಲೆ ಮಲಗಿರುವಾಗ ನಿನ್ನ ವಕ್ಷಸ್ಥಲವು ಪ್ರಕಾಶಿಸುತ್ತಿದೆ, ಆ ದೇವತೆಗಳೆಲ್ಲರ ಅಧಿಪತಿಯಾದವನೇ, ಮೋಕ್ಷವನ್ನು ನೀಡುವವನೇ, ನಿನ್ನಿಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ.

ನಮಃ ಶಾರ್ಙ್ಗಾಸಿಚಕ್ರಾಯ ಜನ್ಮಮೃತ್ಯುವಿವರ್ಜಿತೇ। ನಮೋ ನಾಭ್ಯುತ್ಥಿತಮಹತ್ಕಮಲಾಸನಜನ್ಮನೇ ।। ೧.

ಬಿಲ್ಲು, ಖಡ್ಗ ಮತ್ತು ಚಕ್ರವನ್ನು ಧರಿಸಿರುವವನೇ, ಜನನ ಮತ್ತು ಮರಣದಿಂದ ಮುಕ್ತನಾದವನೇ, ನಿನ್ನ ನಾಭಿಯಿಂದ ಹೊರಬಂದ ಮಹಾಕಮಲದಿಂದ ಜನಿಸಿದವನೇ, ನಿನ್ನಿಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ.

ನಮೋ ವಿದ್ರುಮರಕ್ತಾಸ್ಯಪಾಣಿಪಲ್ಲವಶೋಭಿನೇ । ಶರಣಂ ತ್ವಾಂ ಪ್ರಸನ್ನಾಽಸ್ಮಿ ತ್ರಾಹಿ ನಾರೀಮನಾಗಸಮ್ ।। ೧.

ಪದ್ಮದಂತೆ ಕೆಂಪಾಗಿರುವ ತುಟಿಗಳೂ, ಮೊಗ್ಗಿನಂತಿರುವ ಕೈಗಳೂಳ್ಳವನೇ, ನಿನ್ನಿಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ; ನಾನಿನ್ನನ್ನು ಆಶ್ರಯಿಸುತ್ತೇನೆ, ದಯಮಾಡಿ ನನ್ನನ್ನು ಮಹಿಳೆಯರು ಮತ್ತು ನಾಗರಿಂದ ಉಂಟಾಗುವ ಸಂಕಟದಿಂದ ರಕ್ಷಿಸು.

ಪೂರ್ಣನೀಲಾಞ್ಜನಾಕಾರಂ ವಾರಾಹಂ ತೇ ಜನಾರ್ದನ। ದೃಷ್ಟ್ವಾ ಭೀತಾಽಸ್ಮಿ ಭೂಯೋಽಪಿ ಜಗತ್ ತ್ವದ್ದೇಹಗೋಚರಮ್। ಇದಾನೀಂ ಕುರು ಮೇ ನಾಥ ದಯಾಂ ತ್ರಾಹಿ ಮಹಾಭಯಾತ್।। ೧.

ಪೂರ್ಣ ನೀಲದಂತೆ ಕಪ್ಪಾಗಿರುವ ನಿನ್ನ ವಾರಾಹ ರೂಪವನ್ನು ನೋಡಿ, ಜನಾರ್ದನನೇ, ನಾನು ಮತ್ತೆ ಭಯಪಟ್ಟುಹೋಗಿದ್ದೇನೆ; ನಿನ್ನ ದೇಹದಿಂದ ಈ ಜಗತ್ತು ತುಂಬಿದೆ; ಈಗ ದಯಮಾಡಿ, ಮಹಾಭಯದಿಂದ ನನ್ನನ್ನು ರಕ್ಷಿಸು.

ಕೇಶವಃ ಪಾತು ಮೇ ಪಾದೌ ಜಙ್ಘೇ ನಾರಾಯಣೋ ಮಮ । ಮಾಧವೋ ಮೇ ಕಟಿಂ ಪಾತು ಗೋವಿನ್ದೋ ಗುಹ್ಯಮೇವ ಚ ।। ೧.

ನನ್ನ ಪಾದಗಳನ್ನು ಕೇಶವನು ರಕ್ಷಿಸಲಿ, ಜಂಘೆಗಳನ್ನು ನಾರಾಯಣನು ರಕ್ಷಿಸಲಿ, ಕಟಿಯನ್ನು ಮಾಧವನು ರಕ್ಷಿಸಲಿ, ಗುಪ್ತಾಂಗವನ್ನು ಗೋವಿಂದನು ರಕ್ಷಿಸಲಿ.

ನಾಭಿಂ ವಿಷ್ಣುಸ್ತು ಮೇ ಪಾತು ಉದರಂ ಮಧುಸೂದನಃ । ಊರುಂ ತ್ರಿವಿಕ್ರಮಃ ಪಾತು ಹೃದಯಂ ಪಾತು ವಾಮನಃ ।। ೧.

ನನ್ನ ನಾಭಿಯನ್ನು ವಿಷ್ಣುವು ರಕ್ಷಿಸಲಿ, ಹೊಟ್ಟೆಯನ್ನು ಮಧುಸೂದನನು ರಕ್ಷಿಸಲಿ, ತೊಡೆಯನ್ನು ತ್ರಿವಿಕ್ರಮನು ರಕ್ಷಿಸಲಿ, ಹೃದಯವನ್ನು ವಾಮನನು ರಕ್ಷಿಸಲಿ.

ಶ್ರೀಧರಃ ಪಾತು ಮೇ ಕಣ್ಠಂ ಹೃಷೀಕೇಶೋ ಮುಖಂ ಮಮ । ಪದ್ಮನಾಭಸ್ತು ನಯನೇ ಶಿರೋ ದಾಮೋದರೋ ಮಮ ।। ೧.

ನನ್ನ ಕಂಠವನ್ನು ಶ್ರೀಧರನು ರಕ್ಷಿಸಲಿ, ಬಾಯಿಯನ್ನು ಹೃಷೀಕೇಶನು ರಕ್ಷಿಸಲಿ, ಕಣ್ಣುಗಳನ್ನು ಪದ್ಮನಾಭನು ರಕ್ಷಿಸಲಿ, ತಲೆಯನ್ನು ದಾಮೋದರನು ರಕ್ಷಿಸಲಿ.

ಏವಂ ನ್ಯಸ್ಯ ಹರೇರ್ನ್ಯಾಸಮಾಮಾನಿ ಜಗತೀ ತದಾ । ನಮಸ್ತೇ ಭಗವನ್ ವಿಷ್ಣೋ ಇತ್ಯುಕ್ತ್ವಾ ವಿರರಾಮ ಹ ।। ೧.

ಹರಿಯ ರಕ್ಷಾಕವಚವನ್ನು ಈ ರೀತಿ ಹೇಳಿದ ಭೂದೇವಿ, 'ನಮಸ್ಕಾರ ಭಗವಂತ ವಿಷ್ಣುವೇ' ಎಂದು ಹೇಳಿ ಮೌನವಾಗಿದಳು.

ಸೂತ ಉವಾಚ । ತತಸ್ತುಷ್ಟೋ ಹರಿರ್ಭಕ್ತ್ಯಾ ಧರಣ್ಯಾತ್ಮಶರೀರಗಾಮ್ । ಮಾಯಾಂ ಪ್ರಕಾಶ್ಯ ತೇನೈವ ಸ್ಥಿತೋ ವಾರಾಹಮೂರ್ತ್ತಿನಾ ।। ೨.

ಸೂತನು ಹೇಳಿದನು: ಭೂದೇವಿಯ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಸಂತೋಷಗೊಂಡ ಹರಿಯು ತನ್ನ ಮಾಯೆಯನ್ನು ತೋರಿಸಿ, ಅಲ್ಲಿಯೇ ವಾರಾಹ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಉಳಿದನು.

ಜಗಾದ ಕಿಂ ತೇ ಸುಶ್ರೋಣಿ ಪ್ರಶ್ನಮೇನಂ ಸುದುರ್ಲಭಮ್ । ಕಥಯಾಮಿ ಪುರಾಣಸ್ಯ ವಿಷಯಂ ಸರ್ವಶಾಸ್ತ್ರತಃ ।। ೨.

ಅವನು ಹೇಳಿದನು: ಸುಂದರ ನಡಿಗೆ ಹೊಂದಿದವಳೇ, ನಿನ್ನ ಪ್ರಶ್ನೆ ಏನು? ಇದು ಅಪರೂಪದ ವಿಚಾರ; ನಾನು ಎಲ್ಲ ಶಾಸ್ತ್ರಗಳಿಂದ ತೆಗೆದುಕೊಂಡ ಪುರಾಣದ ವಿಷಯವನ್ನು ಹೇಳುತ್ತೇನೆ.