ವರಾಹಪುರಾಣಮ್

दंष्ट्राग्रेणोद्धृता गौरुदधिपरिवृता पर्वतैर्निम्नगाभिः साकं मृत्पिण्डवत् प्राग्बृहदुरुवपुषाऽनन्तरूपेण येन। सोऽयं कंसासुरारिर्मुरनरकदशास्यान्तकृत्सर्वसंस्थः कृष्णो विष्णुः सुरेशो नुदतु मम रिपूनादिदेवो वराहः।। १.

ಅವನ ದಂತದ ತುದಿಯಿಂದ ಭೂಮಿಯನ್ನು ಎತ್ತಿದವನು, ಪರ್ವತಗಳು ಮತ್ತು ನದಿಗಳಿಂದ ಸುತ್ತುವರಿದ ಮಣ್ಣಿನ ಗುಂಡಿನಂತೆ ಅವಳನ್ನು ಹಿಡಿದವನು, ಗರುಡನಿಂದ ಆವರಿಸಲ್ಪಟ್ಟವನು, ಅನಂತ ರೂಪದ ದೊಡ್ಡ ದೇಹದವನು, ಕಂಸ, ಮುರ, ನರಕ, ದಶಮುಖ ರಾವಣನನ್ನು ಸಂಹರಿಸಿದವನು, ಕೃಷ್ಣ, ವಿಷ್ಣು, ದೇವತೆಗಳ ಒಡೆಯ, ಆದಿದೇವರಾದ ವರಾಹನು ನನ್ನ ಶತ್ರುಗಳನ್ನು ದೂರಮಾಡಲಿ.

यः संसारार्णवे नौरिव मरणजराव्याधिनक्रोर्मिभीमे भक्तानां भीतिहर्ता मुरनरकदशास्यान्तकृत् कोलरूपी। विष्णुः सर्वेश्वरोऽयं यमिह कृतधियो लीलया प्राप्नुवन्ति मुक्तात्मानो नपापं भवत्तु नुदितारातिपक्षः क्षितीशः ।। १.

सूत उवाच। यस्मिन् काले क्षितिः पूर्वं वराहवपुषा तु सा। उद्धृता विष्णुना भक्त्या पप्रच्छ परमेश्वरम् ।। १.

ಸೂತನು ಹೇಳಿದನು: ಹಿಂದೆ, ವರಾಹ ರೂಪದಲ್ಲಿ ವಿಷ್ಣುವು ಭೂಮಿಯನ್ನು ಎತ್ತಿದಾಗ, ಅವಳ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ, ಅವಳು ಪರಮೇಶ್ವರನನ್ನು ಪ್ರಶ್ನಿಸಿದಳು.

धरण्युवाच। कल्पे कल्पे भवानेव मां समुद्धरते विभो। न चाहं वेद ते मूर्तिं नादिसर्गं च केशव।। १.

ಭೂಮಿಯು ಹೇಳಿದಳು: ಪ್ರತಿ ಕಲ್ಪದಲ್ಲೂ ಸ್ವಾಮಿ, ನೀನೇ ನನ್ನನ್ನು ರಕ್ಷಿಸುತ್ತೀಯೆ. ಆದರೂ ನಿನಗೆ ನಿಜವಾದ ರೂಪವೇನು, ನಿನ್ನ ಆದಿ ಹೇಗಿದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ನಾನು ತಿಳಿಯಲ್ಲ, ಕೇಶವ.

वेदेषु चैव नष्टेषु मत्स्यो भूत्वा रसातलम्। प्रविश्य तानपाकृष्य ब्रह्मणे दत्तवानसि ।। १.

ವೇದಗಳು ಕಳೆದುಹೋದಾಗ, ನೀನು ಮೀನು ರೂಪವನ್ನು ಧರಿಸಿ, ಆಳವಾದ ಜಲದಲ್ಲಿ ಹೋಗಿ, ಅವುಗಳನ್ನು ಹಿಂಡಿ, ಬ್ರಹ್ಮನಿಗೆ ಹಿಂತಿರುಗಿಸಿದ್ದೆ.

अन्यत् सुरासुरमयं त्वं समुद्रस्य मन्थने। धृतवानसि कौर्म्येण मन्दरं मधुसूदन ।। १.

ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ, ದೇವತೆಗಳು ಮತ್ತು ದಾನವರು ಸಮುದ್ರವನ್ನು ಮಥಿಸಿದಾಗ, ಮಧುಸೂದನ, ನೀನು ಆಮೆಯ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಮಂದರ ಪರ್ವತವನ್ನು ತಾಳವಾಗಿ ಹಿಡಿದಿದ್ದೆ.

पुनर्वाराहरूपेण मां गच्छन्तीं रसातलम् । उज्जहारैकदंष्ट्रेण भगवान् वै महार्णवात्।। १.

ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ, ಭಗವಂತನು ವರಾಹ ರೂಪದಲ್ಲಿ, ನಾನು ಮಹಾಸಾಗರದಲ್ಲಿ ಮುಳುಗುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಒಂದೇ ದಂತದಿಂದ ಎತ್ತಿದನು.

अन्यद्धिरण्यकशिपुर्वरदानेन दर्पितः। आबाधमानः पृथिवीं स त्वया विनिपातितः । बलिस्तु बद्धो भगवंस्त्वया वामनरूपिणा ।। १.

ಇನ್ನೊಮ್ಮೆ, ಹಿರಣ್ಯಕಶಿಪು ವರದಿಂದ ಗರ್ವದಿಂದ ಭೂಮಿಯನ್ನು ಕಿರುಕುಳ ನೀಡಿದನು. ಅವನನ್ನು ನೀನು ಸಂಹರಿಸಿದೆ. ಬಲಿಯನ್ನು ನೀನು ವಾಮನ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಬಂಧಿಸಿದ್ದೆ.

पुनर्निःक्षत्रिया देव त्वया चापि पुरा कृता । जामदग्न्येन रामेण त्वया भूत्वाऽसकृत्प्रभो ।। १.

ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ, ದೇವಾ, ನೀನು ಜಾಮದಗ್ನ್ಯನಾದ ರಾಮನಾಗಿ ಭೂಮಿಯನ್ನು ಪುನಃ ಪುನಃ ಕ್ಷತ್ರಿಯರಿಲ್ಲದಂತೆ ಮಾಡಿದ್ದೆ.

पुनश्च रावणो रक्षः क्षपितं क्षात्रतेजसा । न च जानाम्यहं देव तव किञ्चिद्विचेष्टितम् ।। १.

ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ, ರಾವಣನಾದ ರಾಕ್ಷಸನು ನಿನ್ನ ಕ್ಷತ್ರಿಯ ಶಕ್ತಿಯಿಂದ ನಾಶವಾದನು. ಆದರೆ ದೇವಾ, ನಿನ್ನ ಕ್ರಿಯೆಗಳೆಲ್ಲ ನನಗೆ ತಿಳಿಯದು.

उद्धृत्य मां कथं सृष्टिं सृजसे किं च सा त्वया। सकृद् ध्रियेत कृत्वा च पाल्यते चापि केन च ।। १.

ನೀನು ನನ್ನನ್ನು ಎತ್ತಿದ ಮೇಲೆ, ಹೇಗೆ ಸೃಷ್ಟಿಯನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸುತ್ತೀಯೆ? ಆ ಸೃಷ್ಟಿಯನ್ನು ಯಾರು ಉಳಿಸುತ್ತಾರೆ, ಯಾರು ಕಾಪಾಡುತ್ತಾರೆ, ಹೇಗೆ ನಡೆಯುತ್ತದೆ?

केन वा सुलभो देव जायसे सततं विभो । कथं च सृष्टेरादिः स्यादवसानं कथं भवेत् ।। १.

ಯಾರು ದೇವಾ, ನಿನ್ನನ್ನು ಇಷ್ಟು ಸುಲಭವಾಗಿ ಪುನಃ ಪುನಃ ಹುಟ್ಟಿಸುತ್ತಾರೆ? ಸೃಷ್ಟಿಯ ಆರಂಭ ಹೇಗೆ, ಅಂತ್ಯ ಹೇಗೆ?

कथं युगस्य गणना संख्याऽस्यानुचतुर्युगम् । के वा विशेषास्तेष्वस्मिन् का वाऽवस्था महेश्वर ।। १.

ಯುಗಗಳ ಎಣಿಕೆ ಹೇಗೆ, ಚತುರ್ಯುಗದಲ್ಲಿ ಎಷ್ಟು ಕಾಲ? ಅವುಗಳಲ್ಲಿ ಯಾವ್ಯಾವ ವಿಶೇಷತೆಗಳಿವೆ, ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಯುಗದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿತಿ ಹೇಗೆ, ಮಹೇಶ್ವರ?

यज्वानः के च राजानः के च सिद्धिं परां गताः । एतत्सर्वं समासेन कथयस्व प्रसीद मे ।। १.

ಯಜ್ಞ ಮಾಡುವವರು ಯಾರು, ಪರಮ ಸಾಧನೆ ಪಡೆದ ರಾಜರು ಯಾರು? ಈ ಎಲ್ಲವನ್ನು ಸಂಕ್ಷಿಪ್ತವಾಗಿ ನನಗೆ ತಿಳಿಸು, ದಯಮಾಡು.

इत्युक्तः क्रोडरूपेण जहास परमेश्वरः । हसतस्तस्य कुक्षौ तु जगद्धात्री ददर्श ह १.

ಹೀಗೆ ಕೇಳಿದಾಗ, ವರಾಹ ರೂಪದ ಪರಮೇಶ್ವರನು ನಗಿದನು. ಅವನು ನಗುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಭೂಮಿಯು ಅವನ ಹೊಟ್ಟೆಯಲ್ಲಿ ಜಗತ್ತನ್ನು ಧರಿಸುವವನು ಇರುವುದನ್ನು ನೋಡಿದಳು.

सचन्द्रसूर्यग्रहसप्तलोका- नन्तः स्थितांस्तावदुपात्तधर्मान् । इतीदृशं पश्यति सा समस्तं यावत्क्षितिर्वेपितसर्वगात्रा ।। १.

ಅವನೊಳಗೆ ಚಂದ್ರ, ಸೂರ್ಯ, ಗ್ರಹಗಳು, ಏಳು ಲೋಕಗಳು, ಪ್ರತಿಯೊಂದು ತನ್ನ ಕರ್ತವ್ಯದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿರವಾಗಿರುವುದನ್ನು ಅವಳು ನೋಡಿದಳು. ಇದನ್ನು ನೋಡಿ ಭೂಮಿಯೆಲ್ಲ ಅಂಗಾಂಗಗಳು ಕಂಪಿಸಿದವು.

उन्मीलितास्यस्तु यदा महात्मा दृष्टो धरण्याऽमलसर्वगात्र्या । तावत्स्वरूपेण चतुर्भुजेन महोदधौ सुप्तमथोऽन्वपश्यत् ।। १.

ಆ ಮಹಾತ್ಮನು ಬಾಯನ್ನು ತೆರೆದಾಗ, ಪವಿತ್ರವಾದ ಭೂಮಿಯು ಅವನನ್ನು ನೋಡಿದಳು. ನಂತರ ಅವನು ತನ್ನ ಸ್ವರೂಪದಲ್ಲಿ ನಾಲ್ಕು ಕೈಗಳೊಂದಿಗೆ ಮಹಾಸಾಗರದಲ್ಲಿ ಮಲಗಿರುವುದನ್ನು ಅವಳು ಕಂಡಳು.

शेषपर्यङ्कशयने सुप्तं देवं जनार्दनम् । दृष्ट्वा तन्नाभिपङ्कस्थमन्तःस्थं च चतुर्मुखम्। कृताञ्जलिपुटा देवी स्तुतिं धात्री जगाद ह ।। १.

ಶೇಷನಾಗನ ಮೇಲೆ ಹಾಸಿಗೆಯಂತೆ ಮಲಗಿದ್ದ ಜನಾರ್ದನನನ್ನು, ಅವನ ನಾಭಿಯಲ್ಲಿ ಅರಳಿದ ಕಮಲದೊಳಗೆ ಕುಳಿತಿರುವ ನಾಲ್ಕುಮುಖದ ಬ್ರಹ್ಮನನ್ನು ನೋಡಿ, ಭೂದೇವಿ ಕೈಗಳನ್ನು ಜೋಡಿಸಿ ಧಾತೃ ದೇವರನ್ನು ಸ್ತುತಿಸಲು ಪ್ರಾರ್ಥನೆ ಮಾಡಿದಳು.

धरण्युवाच। नमः कमलपत्राक्ष नमस्ते पीतवाससे। नमः सुरारिविध्वंसकारिणे परमात्मने ।। १.

ಭೂದೇವಿ ಹೇಳಿದಳು: ಕಮಲದ ಹೂವಿನ ಹಾಳೆಯಂತಿರುವ ಕಣ್ಣುಗಳಿರುವವನೇ, ನಿನ್ನಿಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ; ಹಳದಿ ಬಟ್ಟೆ ಧರಿಸಿದವನೇ, ನಿನ್ನಿಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ; ದೇವತೆಗಳ ಶತ್ರುಗಳನ್ನು ನಾಶಮಾಡುವ ಪರಮಾತ್ಮನೇ, ನಿನ್ನಿಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ.

शेषपर्यङ्कशपने धृतवक्षस्थलश्रिये । नमस्ते सर्वदेवेश नमस्ते मोक्षकारिणे ।। १.

ಶೇಷನಾಗದ ಹಾಸಿಗೆಯ ಮೇಲೆ ಮಲಗಿರುವಾಗ ನಿನ್ನ ವಕ್ಷಸ್ಥಲವು ಪ್ರಕಾಶಿಸುತ್ತಿದೆ, ಆ ದೇವತೆಗಳೆಲ್ಲರ ಅಧಿಪತಿಯಾದವನೇ, ಮೋಕ್ಷವನ್ನು ನೀಡುವವನೇ, ನಿನ್ನಿಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ.

नमः शार्ङ्गासिचक्राय जन्ममृत्युविवर्जिते। नमो नाभ्युत्थितमहत्कमलासनजन्मने ।। १.

ಬಿಲ್ಲು, ಖಡ್ಗ ಮತ್ತು ಚಕ್ರವನ್ನು ಧರಿಸಿರುವವನೇ, ಜನನ ಮತ್ತು ಮರಣದಿಂದ ಮುಕ್ತನಾದವನೇ, ನಿನ್ನ ನಾಭಿಯಿಂದ ಹೊರಬಂದ ಮಹಾಕಮಲದಿಂದ ಜನಿಸಿದವನೇ, ನಿನ್ನಿಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ.

नमो विद्रुमरक्तास्यपाणिपल्लवशोभिने । शरणं त्वां प्रसन्नाऽस्मि त्राहि नारीमनागसम् ।। १.

ಪದ್ಮದಂತೆ ಕೆಂಪಾಗಿರುವ ತುಟಿಗಳೂ, ಮೊಗ್ಗಿನಂತಿರುವ ಕೈಗಳೂಳ್ಳವನೇ, ನಿನ್ನಿಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ; ನಾನಿನ್ನನ್ನು ಆಶ್ರಯಿಸುತ್ತೇನೆ, ದಯಮಾಡಿ ನನ್ನನ್ನು ಮಹಿಳೆಯರು ಮತ್ತು ನಾಗರಿಂದ ಉಂಟಾಗುವ ಸಂಕಟದಿಂದ ರಕ್ಷಿಸು.

पूर्णनीलाञ्जनाकारं वाराहं ते जनार्दन। दृष्ट्वा भीताऽस्मि भूयोऽपि जगत् त्वद्देहगोचरम्। इदानीं कुरु मे नाथ दयां त्राहि महाभयात्।। १.

ಪೂರ್ಣ ನೀಲದಂತೆ ಕಪ್ಪಾಗಿರುವ ನಿನ್ನ ವಾರಾಹ ರೂಪವನ್ನು ನೋಡಿ, ಜನಾರ್ದನನೇ, ನಾನು ಮತ್ತೆ ಭಯಪಟ್ಟುಹೋಗಿದ್ದೇನೆ; ನಿನ್ನ ದೇಹದಿಂದ ಈ ಜಗತ್ತು ತುಂಬಿದೆ; ಈಗ ದಯಮಾಡಿ, ಮಹಾಭಯದಿಂದ ನನ್ನನ್ನು ರಕ್ಷಿಸು.

केशवः पातु मे पादौ जङ्घे नारायणो मम । माधवो मे कटिं पातु गोविन्दो गुह्यमेव च ।। १.

ನನ್ನ ಪಾದಗಳನ್ನು ಕೇಶವನು ರಕ್ಷಿಸಲಿ, ಜಂಘೆಗಳನ್ನು ನಾರಾಯಣನು ರಕ್ಷಿಸಲಿ, ಕಟಿಯನ್ನು ಮಾಧವನು ರಕ್ಷಿಸಲಿ, ಗುಪ್ತಾಂಗವನ್ನು ಗೋವಿಂದನು ರಕ್ಷಿಸಲಿ.

नाभिं विष्णुस्तु मे पातु उदरं मधुसूदनः । ऊरुं त्रिविक्रमः पातु हृदयं पातु वामनः ।। १.

ನನ್ನ ನಾಭಿಯನ್ನು ವಿಷ್ಣುವು ರಕ್ಷಿಸಲಿ, ಹೊಟ್ಟೆಯನ್ನು ಮಧುಸೂದನನು ರಕ್ಷಿಸಲಿ, ತೊಡೆಯನ್ನು ತ್ರಿವಿಕ್ರಮನು ರಕ್ಷಿಸಲಿ, ಹೃದಯವನ್ನು ವಾಮನನು ರಕ್ಷಿಸಲಿ.

श्रीधरः पातु मे कण्ठं हृषीकेशो मुखं मम । पद्मनाभस्तु नयने शिरो दामोदरो मम ।। १.

ನನ್ನ ಕಂಠವನ್ನು ಶ್ರೀಧರನು ರಕ್ಷಿಸಲಿ, ಬಾಯಿಯನ್ನು ಹೃಷೀಕೇಶನು ರಕ್ಷಿಸಲಿ, ಕಣ್ಣುಗಳನ್ನು ಪದ್ಮನಾಭನು ರಕ್ಷಿಸಲಿ, ತಲೆಯನ್ನು ದಾಮೋದರನು ರಕ್ಷಿಸಲಿ.

एवं न्यस्य हरेर्न्यासमामानि जगती तदा । नमस्ते भगवन् विष्णो इत्युक्त्वा विरराम ह ।। १.

ಹರಿಯ ರಕ್ಷಾಕವಚವನ್ನು ಈ ರೀತಿ ಹೇಳಿದ ಭೂದೇವಿ, 'ನಮಸ್ಕಾರ ಭಗವಂತ ವಿಷ್ಣುವೇ' ಎಂದು ಹೇಳಿ ಮೌನವಾಗಿದಳು.

सूत उवाच । ततस्तुष्टो हरिर्भक्त्या धरण्यात्मशरीरगाम् । मायां प्रकाश्य तेनैव स्थितो वाराहमूर्त्तिना ।। २.

ಸೂತನು ಹೇಳಿದನು: ಭೂದೇವಿಯ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಸಂತೋಷಗೊಂಡ ಹರಿಯು ತನ್ನ ಮಾಯೆಯನ್ನು ತೋರಿಸಿ, ಅಲ್ಲಿಯೇ ವಾರಾಹ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಉಳಿದನು.

जगाद किं ते सुश्रोणि प्रश्नमेनं सुदुर्लभम् । कथयामि पुराणस्य विषयं सर्वशास्त्रतः ।। २.

ಅವನು ಹೇಳಿದನು: ಸುಂದರ ನಡಿಗೆ ಹೊಂದಿದವಳೇ, ನಿನ್ನ ಪ್ರಶ್ನೆ ಏನು? ಇದು ಅಪರೂಪದ ವಿಚಾರ; ನಾನು ಎಲ್ಲ ಶಾಸ್ತ್ರಗಳಿಂದ ತೆಗೆದುಕೊಂಡ ಪುರಾಣದ ವಿಷಯವನ್ನು ಹೇಳುತ್ತೇನೆ.