ವರಾಹಪುರಾಣಮ್

ಏಕಾಗ್ರತೆಯಿಂದ ಕೈಗಳನ್ನು ಜೋಡಿಸಿ, ಋಷಿ ಗೌರಮುಖನು ಪರಮಾತ್ಮನಿಗೆ ವಿನಂತಿಸಿದನು: “ಈ ಅಜಯ ಮತ್ತು ದುಷ್ಟ ಬಲವನ್ನು, ಅದರ ಸೇನೆ ಹಾಗೂ ಅನುಯಾಯಿಗಳೊಂದಿಗೆ ನಾಶಮಾಡಿ.” ಋಷಿಯ ಪ್ರಾರ್ಥನೆ ಕೇಳಿದ ಪರಮಾತ್ಮನು, ಅಗ್ನಿಯಂತೆ ಜ್ವಲಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಸುದರ್ಶನ ಚಕ್ರವನ್ನು ಬಿಡುಗಡೆ ಮಾಡಿದನು. ಆ ಚಕ್ರವನ್ನು ಅಜಯ ಹಾಗೂ ಭಯಂಕರ ದಾನವರ ಸೇನೆಯ ಮೇಲೆ ಎಸೆಯಲಾಯಿತು. ಆಗ, ಸುದರ್ಶನ ಚಕ್ರದಿಂದ, ಆ ದಾನವರ ಸೇನೆ ಕ್ಷಣಮಾತ್ರದಲ್ಲಿ—ಕಣ್ಣು ಹಾಯಿಸುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ—ವಿವಿಧ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಭಸ್ಮವಾಗಿಬಿಟ್ಟಿತು. ಇದನ್ನು ಮಾಡಿದ ನಂತರ ದೇವತೆ, ಋಷಿ ಗೌರಮುಖನಿಗೆ ಹೇಳಿದನು: “ಈ ದಾನವರ ಬಲ ಕ್ಷಣಮಾತ್ರದಲ್ಲಿ ನಾಶವಾಗಿದೆ.” ಈ ಘಟನೆಯಿಂದ ಈ ಅರಣ್ಯವು ಬ್ರಾಹ್ಮಣರಿಗೆ ವಿಶೇಷವಾಗಿ ‘ನೈಮಿಷಾರಣ್ಯ’ ಎಂದು ಪ್ರಸಿದ್ಧವಾಗಲಿದೆ. “ನಾನು ಯಜ್ಞದ ಅಧಿಪತಿ, ಈ ಅರಣ್ಯದಲ್ಲಿ ವಾಸ ಮಾಡುವೆನು; ನನ್ನ ಹೆಸರಿನಿಂದ ಇಲ್ಲಿ ಯಾವಾಗಲೂ ಪೂಜಿಸಲಾಗಬೇಕು. ಮತ್ತು, ಈ ಕ್ರುತಯುಗದಲ್ಲಿ ಈ ಹದಿನೈದು ರತ್ನಾಧಿಪತಿ ರಾಜರು ಉದಯಿಸುವರು,” ಎಂದು ದೇವತೆ ಹೇಳಿದನು. ಹೀಗೆ ಹೇಳಿ, ಪರಮಾತ್ಮನು ದೃಷ್ಟಿಗೆ ಕಾಣದಂತೆ ಅಂತರಧಾನಗೊಂಡನು. ಗೌರಮುಖ ಋಷಿಯು ತನ್ನ ಆಶ್ರಮದಲ್ಲಿ ಪರಮಾನಂದದಿಂದ ಉಳಿಯುತ್ತಿದ್ದನು. ಈ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ, ಸುದರ್ಶನ ಚಕ್ರದ ಅಗ್ನಿಯಿಂದ ತನ್ನ ಮಗನು ಭಸ್ಮವಾಗಿರುವುದನ್ನು ಕೇಳಿದ ರಾಜ ಸುಪ್ರತಿಕನು, ಸ್ಥಿರ ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ವಿಚಾರಿಸಲು ಆರಂಭಿಸಿದನು. ಆತನ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಒಂದು ಆಲೋಚನೆ ಉದಯವಾಯಿತು: “ಚಿತ್ರಕೂಟ ಪರ್ವತದಲ್ಲಿ ವಿಷ್ಣುವು ಯಾವಾಗಲೂ ರಾಮ ಎಂದು ಪ್ರಸಿದ್ಧನಾಗಿದ್ದಾನೆ; ಆದ್ದರಿಂದ, ನಾನು ವಿಶ್ವನಾಥನನ್ನು ರಾಮ ಎಂಬ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ ಸ್ತುತಿಸುವೆನು.” ಸುಪ್ರತಿಕನು ಪ್ರಾರ್ಥನೆ ಮಾಡುತ್ತಾ ಹೇಳಿದನು: “ಮಾನವರಾಧಿಪತಿ ರಾಮ, ನಿರ್ಭ್ರಾಂತನು, ಪ್ರಾಚೀನ ಋಷಿ, ದೇವತೆಗಳ ಶತ್ರುಗಳ ಸಂಹಾರಕ, ಶಿವದ ಸ್ವರೂಪ, ಮೂಲ, ಮಹಾದೇವ, ಶರಣಾಗತರಿಗೆ ದುಃಖವನ್ನು ದೂಡುವವನು, ಕೀರ್ತಿಯಿಂದ ಅಲಂಕೃತನು, ನಿಮಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ. ನೀವು ಎಲ್ಲಾ ಪ್ರಕಾಶದ ಸಾರ; ಎಲ್ಲಾ ಪ್ರಕಾಶವನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸುವಿರಿ, ಎಲ್ಲ ರೂಪಗಳನ್ನು ಧರಿಸುವಿರಿ; ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಪಂಚಮೂರ್ತಿಗಳಾಗಿ, ನೀರಲ್ಲಿ ಚತುರ್ಮೂರ್ತಿಗಳಾಗಿ, ಅಗ್ನಿಯಲ್ಲಿ ತ್ರಿಮೂರ್ತಿಗಳಾಗಿ, ವಾಯುವಿನಲ್ಲಿ ದ್ವಿಮೂರ್ತಿಗಳಾಗಿ, ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ಶಬ್ದರೂಪವಾಗಿ ಸ್ಥಿತರಾಗಿರುವಿರಿ, ಹರಿ, ಪರಮಾತ್ಮನೆ. ನೀವು ಚಂದ್ರ, ಸೂರ್ಯ ಮತ್ತು ಅಗ್ನಿ; ಈ ಜಗತ್ತು ನಿಮ್ಮಲ್ಲಿ ಲಯವಾಗುತ್ತದೆ; ಜಗತ್ತು ನಿಮ್ಮಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿತವಾಗಿದೆ, ಸಂತೋಷಪಡುತ್ತದೆ; ಆದ್ದರಿಂದ, ನೀವು ರಾಮ ಎಂದು ಸ್ತುತಿಸಲ್ಪಡುತ್ತೀರಿ, ಜಗತ್ತಿನ ಆಧಾರ. ಸಂಸಾರ ಸಾಗರದಲ್ಲಿ, ಭಯಾನಕ ದುಃಖದ ಅಲೆಗಳು, ಕ್ರೂರ ಕ್ರೋಧದ मगरಗಳು ಇರುವಾಗ, ನಿಮ್ಮ ಸ್ಮರಣೆಯ ನೌಕೆಯಿಂದ ಮನುಷ್ಯನು ಮುಳುಗುವುದಿಲ್ಲ; ಹೀಗಾಗಿ, ತಪಸ್ಸಿನ ಅರಣ್ಯದಲ್ಲಿಯೂ ನಿಮ್ಮನ್ನು ರಾಮ ಎಂದು ಸ್ಮರಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ. ವೇದಗಳು ನಾಶವಾಗಿದ್ದಾಗ, ಹರಿ, ನೀವು ಯಾವಾಗಲೂ ಮೀನು ರೂಪವನ್ನು ಧರಿಸಿದ್ದಿರಿ; ಯುಗದ ಅಂತ್ಯದಲ್ಲಿ, ಎಲ್ಲಾ ದಿಕ್ಕುಗಳು ಕೆಂಪಾಗಿರುವಾಗ, ಮಹಾಬಲಶಾಲಿ, ನೀವು ಅಗ್ನಿ ರೂಪವನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಅನೇಕ ರೂಪಗಳಲ್ಲಿ ಪ್ರಗಟಿಸಿದ್ದಿರಿ. ಪ್ರತಿ ಯುಗದಲ್ಲಿಯೂ, ಮಾಧವ, ಸಮುದ್ರ ಮಥನದ ಸಮಯದಲ್ಲಿ, ನೀವು ಯಾವಾಗಲೂ ಕರ್ಮ ರೂಪವನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡಿದ್ದಿರಿ; ಜಾನಾರ್ದನ, ನಿಮ್ಮ ಸಮಾನರಿಲ್ಲ, ನೀವು ಪರಮಾತ್ಮನೆ. ಮಹಾತ್ಮನೆ, ಈ ಸಂಪೂರ್ಣ ಜಗತ್ತು ನಿಮ್ಮಿಂದ ಆವರಿತವಾಗಿದೆ; ಎಲ್ಲ ದಿಕ್ಕುಗಳನ್ನು ನೀವು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ತಿಳಿದಿದ್ದೀರಿ. ನಾನು ನಿಮ್ಮನ್ನು, ಮೂಲ ಮತ್ತು ಪರಮ ಆಶ್ರಯವನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಬೇರೆ ಯಾವುದನ್ನೂ ಶರಣಾಗತಿಯಾಗಲಾರೆ. ಆದಿಯಲ್ಲಿ ನೀವು ಮಾತ್ರ ಇದ್ದಿರಿ; ನಂತರ ನಿಮ್ಮಿಂದ ಭೂಮಿ, ನೀರು, ಅಗ್ನಿಯ ಉನ್ನತ ರೂಪ, ವಾಯು, ಆಕಾಶ, ಮನಸ್ಸು, ಬುದ್ಧಿ ಮತ್ತು ಚೇತನದ ಗುಣ—all ಇವುಗಳು ನಿಮ್ಮಿಂದ ಹುಟ್ಟಿವೆ. ಈ ಸಂಪೂರ್ಣ ಜಗತ್ತು ನಿಮ್ಮಿಂದ ಆವರಿತವಾಗಿದೆ; ನೀವು ಶಾಶ್ವತ, ನಾನು ನಿಮ್ಮನ್ನು ಪರಮಾತ್ಮನೆಂದು ಗೌರವಿಸುತ್ತೇನೆ. ಲೋಕಗಳ ಅಧಿಪತಿ, ಜಗತ್ತಿನ ಸ್ವರೂಪ, ಸಾವಿರ ಭುಜಗಳವನು, ದೇವತೆಗಳ ದೇವತೆ, ನಿಮಗೆ ಜಯ! ಮಹಾಕೀರ್ತಿಯ ರಾಮನಿಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ. ಹೀಗೆ ಸುಪ್ರತಿಕನು ಸ್ತುತಿಸಿದಾಗ, ದೇವತೆ ಸಂತೋಷಗೊಂಡು ತನ್ನ ಸ್ವರೂಪವನ್ನು ರಾಜನಿಗೆ ತೋರಿಸಿದನು. “ಒಂದು ವರವನ್ನು ಆಯ್ಕೆಮಾಡು, ಸುಪ್ರತಿಕ,” ಎಂದು ಹೇಳಿದನು. ರಾಜನು ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ದೇವತೆಗಳಿಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ ಮಾಡಿ, “ಪ್ರಲಯದ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ನಿಮ್ಮ ಪರಮ ಸ್ವರೂಪದೊಂದಿಗೆ ಏಕೀಕರಣವನ್ನು ನನಗೆ ದಯಪಾಲಿಸಿ,” ಎಂದು ಪ್ರಾರ್ಥಿಸಿದನು. ರಾಜನು ಹೀಗೆ ಪ್ರಾರ್ಥಿಸಿದಾಗ, ಕ್ಷಣಮಾತ್ರದಲ್ಲಿ ಅವನು ದಾನವರ ಸಂಹಾರಕನ ಸ್ವರೂಪದಲ್ಲಿ ಲಯಗೊಂಡನು; ಆ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿರವಾಗಿ, ಭೂಪಾಲಕನು ತಪಸ್ಸಿನ ಮೂಲಕ ಮುಕ್ತನಾಗಿದ್ದನು. ಶ್ರೀ ವರಾಹನು ಹೇಳಿದನು: “ಈ ಪ್ರಾಚೀನ ಕಥೆಯನ್ನು ನಾನು ಸ್ವಾಯಂಭುವನಿಗೆ ಹೇಳಿದಂತೆ ನಿಮಗೆ ವಿವರಿಸಿದ್ದೇನೆ; ಇನ್ನೂ ಸಾವಿರಾರು ಕಥೆಗಳಿದ್ದರೂ, ಇದನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಹೇಳುವುದು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಧನ್ಯವಂತನೆ, ನಾನು ಈ ಪುರಾಣವನ್ನು ಸಂಕ್ಷಿಪ್ತವಾಗಿ, ನೆನಪಿನಂತೆ ನಿಮಗೆ ವಿವರಿಸಿದ್ದೇನೆ; ಸಮುದ್ರದ ನೀರಿನ ಸೃಷ್ಟಿ ಮತ್ತು ಇಲ್ಲಿ-ಅಲ್ಲ ನಡೆದ ಘಟನೆಗಳು ಆಳವಾಗಿವೆ, ಅವು ಅಳವಡಿಸಲಾಗದು. ಬ್ರಹ್ಮ, ಸ್ವಯಂಭುವನು ಮತ್ತು ನಾರಾಯಣನು ಇದನ್ನು ವಿವರಿಸಿದ್ದಾರೆ; ಬೇರೆ ಯಾರಿಗೂ ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಈ ಮಹಾ ಸ್ವರೂಪದ ವ್ಯಾಪ್ತಿಯಿಂದ, ನಾವು ಕೂಡ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಹೇಳಲು ಅಸಾಧ್ಯ—ಆದರಿಂದ ಆರಂಭದ ನೆನಪನ್ನು ಮಾತ್ರ ಹೇಳಲಾಗಿದೆ. ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಸಮುದ್ರದ ಮರಳಿನ ಕಣಗಳು ಎಷ್ಟೋ ಅನೇಕ; ಆದರೆ ಪರಮಾತ್ಮನ ಸೃಷ್ಟಿಕೃತ್ಯಗಳು ಎಣಿಸಲಾಗದು. ನಾರಾಯಣನ ಕುರಿತು ಈ ಭಾಗವನ್ನು ನಾನು ನಿಮಗೆ ವಿವರಿಸಿದ್ದೇನೆ, ಸುಂದರಮುಖಿ; ಇದು ಕ್ರುತಯುಗದಲ್ಲಿ ನಡೆದ ಕಥೆ—ಇನ್ನೇನು ಕೇಳಲು ಇಚ್ಛಿಸುತ್ತೀರಾ?” ಭೂಮಿ ಕೇಳಿತು: “ಆ ಮಹಾ ಅದ್ಭುತ ಘಟನೆ ಕಂಡ ನಂತರ, ಗೌರಮುಖ ಋಷಿಯು ಮತ್ತು ಆ ರತ್ನಾಧಿಪತಿಗಳು ಗುರುನಿಂದ ಯಾವ ಫಲ ಅಥವಾ ವರವನ್ನು ಪಡೆದರು? ಯಾರು ಆ ಗೌರಮುಖ ಋಷಿಯು, ಶ್ರೇಷ್ಠ ಧರ್ಮವಂತನು? ಹರಿ ಮಾಡಿದ ಕಾರ್ಯವನ್ನು ಕಂಡು ಅವನು ಏನು ಮಾಡಿದನು?” ಶ್ರೀ ವರಾಹನು ಹೇಳಿದನು: “ಪರಮಾತ್ಮನು ಕ್ಷಣಮಾತ್ರದಲ್ಲಿ ಮಾಡಿದ ಕಾರ್ಯವನ್ನು ಕಂಡು, ದೇವರನ್ನು ಪೂಜಿಸಲು ಇಚ್ಛಿಸಿದ ಗೌರಮುಖ ಋಷಿಯು, ಸೋಮನ ಅತ್ಯಂತ ದುರುಳ ಪವಿತ್ರ ಸ್ಥಳವಾದ ಪ್ರಭಾಸ ಅರಣ್ಯಕ್ಕೆ ಹೋದನು. ಅಲ್ಲಿ, ದೇವತೆಗಳು ಪವಿತ್ರ ಸ್ಥಳಗಳನ್ನು ಧ್ಯಾನಿಸುವಾಗ, ದಾನವರ ಸಂಹಾರಕ ದೇವರನ್ನು ಸ್ತುತಿಸುತ್ತಾರೆ; ಗೌರಮುಖನು ಹರಿ, ದಾನವರ ಸಂಹಾರಕನನ್ನು ಪೂಜಿಸಿದನು. ಅವನ ಪೂಜನೆ ಮಾಡುವಾಗ, ಮಹಾಯೋಗಿ ಮತ್ತು ಋಷಿ ಮಾರ್ಕಂಡೇಯನು, ನಾರಾಯಣ ದೇವತೆ, ಅಲ್ಲಿಗೆ ಬಂದನು. ಅವನನ್ನು ದೂರದಿಂದ ನೋಡಿದ ಗೌರಮುಖನು, ಪರಮ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಪಾದಪೂಜೆ, ಅರ್ಘ್ಯಾದಿಗಳನ್ನು ಸಮರ್ಪಿಸಿ ಸಂತೋಷದಿಂದ ಪೂಜಿಸಿದನು. ನಂತರ, ಅವನು ಗೋಶಾಲೆಯಲ್ಲಿ ಕುಳಿತು, ಗೌರಮುಖನು ಮಾರ್ಕಂಡೇಯನನ್ನು ಕೇಳಿದನು: ‘ಋಷಿಗಳಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠ, ನಾನು ಯಾವ ಕಾರ್ಯ ಮಾಡಬೇಕು? ಮಹಾ ವ್ರತಧಾರಿ, ದಯವಿಟ್ಟು ಉಪದೇಶಿಸಿ.’ ಹೀಗೆ ಕೇಳಿದಾಗ, ತಪಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠನಾದ ಮಾರ್ಕಂಡೇಯನು, ಗೌರಮುಖ ಋಷಿಗೆ ಸುಧೀರ್ಘವಾಗಿ, ಮೃದುವಾಗಿ ಹೇಳಿದನು: ‘ಮಹಾ ಕರ್ತವ್ಯವೆಂದರೆ ಸಜ್ಜನರ ಸಂಗವಿರಬೇಕು. ಆದರೆ ಯಾವುದೇ ಕಾರ್ಯದಲ್ಲಿ ನಿನಗೆ ಸಂಶಯವಿದ್ದರೆ, ಅದನ್ನು ಕೇಳು, ಮಹಾ ಋಷಿಯೇ.’ ಗೌರಮುಖನು ಕೇಳಿದನು: ‘ಪಿತೃಗಳು ವೇದಾಧಿಕಾರಿಗಳ ಪ್ರಕಾರ ಹೇಳಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ. ಅವರೆಲ್ಲಾ ಜಾತಿಗಳಿಗೆ ಸಾಮಾನ್ಯವೇ, ಅಥವಾ ಪ್ರತ್ಯೇಕವಾಗಿರುವರೇ?’ ಮಾರ್ಕಂಡೇಯನು ಉತ್ತರಿಸಿದನು: ‘ಎಲ್ಲಾ ದೇವತೆಗಳಲ್ಲಿ ನಾರಾಯಣನು ಮೂಲ ಗುರು; ಅವನಿಂದ ಬ್ರಹ್ಮ ಹುಟ್ಟಿದನು, ಅವನು ಏಳುವ ಋಷಿಗಳನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿದನು. “ನನ್ನನ್ನು ಪೂಜಿಸು” ಎಂದು ಪರಮಾತ್ಮನು ಹೇಳಿದನು; ಆದ್ದರಿಂದ, ಅವರು ತಾವು ತಾವುಗಳನ್ನು ಪೂಜಿಸಿದರು—ಶಾಸ್ತ್ರದಲ್ಲಿ ಹೀಗೆ ಹೇಳಲಾಗಿದೆ. ಬ್ರಹ್ಮನಿಂದ ಹುಟ್ಟಿದವರು, ಮಹಾ ಸೃಷ್ಟಿಕೃತ್ಯಗಳಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿದ್ದಾಗ, ದೊಡ್ಡ ದೋಷವನ್ನು ಮಾಡಿದರು; ಹೀಗಾಗಿ, ಶಾಪ ನೀಡಲಾಯಿತು: ‘ನೀವು ಎಲ್ಲರೂ ಜ್ಞಾನಶೂನ್ಯರಾಗುವಿರಿ—ಸಂದೇಹವಿಲ್ಲ.’ ಹೀಗೆ ಶಪಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಬ್ರಹ್ಮನ ಸ್ವಯಂಸಂತಾನರು, ತಮ್ಮ ವಂಶವನ್ನು ಮುಂದುವರಿಸುವ ಪುತ್ತ್ರರನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿದ ನಂತರ, ತಕ್ಷಣವೇ ಸ್ವರ್ಗಕ್ಕೆ ಹೋದರು.” ಈ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಈ ಪವಿತ್ರ ಕಥೆ ಹರಿದು ಬಂತು.