ವರಾಹಪುರಾಣಮ್

ಭೂಮಿಯೇ ನೀನು, ಭುವಃ ನೀನು, ಜನಲೋಕವೂ ನೀನು, ಮಹಲೋಕ ಎಂದೇ ಪ್ರಸಿದ್ಧನಾಗಿರುವ ಪರಮೇಶ್ವರನೇ, ನೀನೇ ತಪಸ್ಸು, ನೀನೇ ಸತ್ಯ, ಚಲಿಸುವುದೂ ಸ್ಥಿರವಾಗಿರುವುದೂ ಎಲ್ಲವೂ ನಿನ್ನಲ್ಲಿಯೇ ನೆಲೆಸಿವೆ. ಈ ಸಂಪೂರ್ಣ ಜಗತ್ತು ನಿನ್ನಿಂದಲೇ ಉತ್ಪತ್ತಿಯಾಗಿದ್ದು, ಋಗ್ವೇದ ಮತ್ತು ಇತರ ವೇದಗಳೂ ನಿನ್ನಿಂದಲೇ ಉದ್ಭವವಾಗಿವೆ. ಶಾಸ್ತ್ರಗಳೂ ನಿನ್ನಿಂದಲೇ ಹುಟ್ಟಿವೆ, ಯಜ್ಞಗಳೂ ನಿನ್ನಿಂದಲೇ ಸ್ಥಾಪಿತವಾಗಿವೆ. ಮರಗಳು, ಔಷಧಿಗಳು, ಕಾಡಿನ ಸಸ್ಯಗಳು, ಜಾನುವಾರುಗಳು, ಪಕ್ಷಿಗಳು, ಹಾವುಗಳು—ಎಲ್ಲವೂ ಜನಾರ್ದನ ನೀನಿಂದಲೇ ಉದ್ಭವವಾಗಿವೆ. ದೇವತೆಗಳ ಅಧಿಪತಿಯಾದ ಪ್ರಭುವೇ, ನನಗೆ ದುರ್ಜಯ ಎಂಬ ರಾಜನು ಅತಿಥಿಯಾಗಿ ಬಂದಿದ್ದಾನೆ. ಅವನಿಗೆ ಆತಿಥ್ಯ ನೀಡಲು ನಾನು ಆತುರವಾಗಿದ್ದೇನೆ. ಈ ದಿನ ದೇವಾಧಿದೇವ, ಲೋಕನಾಥನೇ, ನಾನು ಬಡವನಾಗಿ, ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಬಾಗಿರುವವನಾಗಿ ನಿನ್ನ ಮುಂದೆ ನಿಂತಿದ್ದೇನೆ. ನನಗೆ ಅನ್ನದಾನವನ್ನು ನೀಡು. ನಾನು ಕೈಯಿಂದ ಸ್ಪರ್ಶಿಸುವುದೇ ಆಗಲಿ, ಕಣ್ಣಿನಿಂದ ನೋಡುವುದೇ ಆಗಲಿ—ಮರ, ಹುಲ್ಲು, ಬೇರು—ಯಾವುದೇ ಆಗಿರಲಿ, ಅವೆಲ್ಲವೂ ನಾಲ್ಕು ವಿಧದ ಆಹಾರಗಳಾಗಿ ಪರಿವರ್ತನೆ ಆಗಲಿ. ನಾನು ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಯೋಚಿಸುವ ಯಾವುದಾದರೂ ಆಗಲಿ, ಅದು ನನಗೆ ಸಿದ್ಧವಾಗಲಿ. ಪರಮೇಶ್ವರನೇ, ನಿನಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ. ಈ ರೀತಿ ಸ್ತೋತ್ರವನ್ನು ಕೇಳಿ ಲೋಕನಾಥ, ದೇವಾಧಿದೇವನು ತೃಪ್ತನಾದನು. ಕೇಶವನು ತನ್ನ ಸ್ವರೂಪವನ್ನು ಆ ಮಹರ್ಷಿಗೆ ದರ್ಶನಕೊಟ್ಟನು. ದಯಾಪೂರ್ಣ ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ, "ಹೇಳು ಬ್ರಾಹ್ಮಣ, ನೀನು ಯಾವ ವರವನ್ನು ಬೇಕೆಂದು ಆಯ್ಕೆಮಾಡು" ಎಂದು ಹೇಳಿದರು. ಇದನ್ನು ಕೇಳಿ ಆ ಋಷಿಯು ನಿಧಾನವಾಗಿ ಕಣ್ಣುಗಳನ್ನು ತೆರೆದನು. ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಜನಾರ್ದನನು—ಶಂಖ, ಗದಾಧಾರಿಯಾದ, ಪಿತಾಂಬರಧಾರಿಯಾದ, ಹೊಳೆಯುತ್ತಿರುವ, ಗರುಡನ ಮೇಲೆ ಕುಳಿತು, ಹನ್ನೆರಡು ಸೂರ್ಯರಂತೆ ಪ್ರಕಾಶಮಾನನಾಗಿ ಕಾಣಿಸಿಕೊಂಡನು. ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ಸಾವಿರ ಸೂರ್ಯರು ಒಂದೇ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಉದಯವಾದರೆ ಹೇಗಿರುತ್ತದೋ, ಹಾಗೆ ಆ ಮಹಾತ್ಮನ ಪ್ರಕಾಶವು ದೀಪಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಅಲ್ಲಿ, ಒಂದೇ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ, ಆ ಋಷಿಯು ಸಂಪೂರ್ಣ ಜಗತ್ತನ್ನು ಅನೇಕ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ವಿಭಜಿತವಾಗಿ ಕಂಡನು; ಅವನ ಕಣ್ಣುಗಳು ಆಶ್ಚರ್ಯದಿಂದ ವಿಸ್ತಾರವಾಗಿದ್ದವು. ಅವನು ತಲೆಯನ್ನು ಬಾಗಿಸಿ, ಕೈಗಳನ್ನು ಜೋಡಿಸಿ, "ಯಾವ ವರವನ್ನು ನೀಡಬೇಕೆಂದಿದ್ದೀಯೋ ಕೇಶವ, ಅದು ನಿನ್ನ ಭಕ್ತನಿಗಾಗಿ ಇರಲಿ" ಎಂದು ಪ್ರಾರ್ಥಿಸಿದನು. ಈಗ ಈ ರಾಜನು ತನ್ನ ಸೇನೆ, ವಾಹನಗಳೊಂದಿಗೆ ನನ್ನ ಆಶ್ರಮದಲ್ಲಿ ತೃಪ್ತಿಯಾಗಿ ಭೋಜನ ಮಾಡಿ ನಾಳೆ ತನ್ನ ಮನೆಗೆ ಹಿಂತಿರುಗಲಿ ಎಂದು ಪ್ರಾರ್ಥಿಸಿದನು. ಈ ರೀತಿ ಕೇಳಿದಾಗ ದೇವಾಧಿದೇವನು ವರದಾತನಾಗಿ, ಅವನಿಗೆ ಮನಸ್ಸಿನ ಐಕ್ಯತೆ ಮತ್ತು ಅತ್ಯಂತ ಪ್ರಕಾಶಮಾನವಾದ ರತ್ನವನ್ನು ನೀಡಿದನು. ಆ ರತ್ನವನ್ನು ನೀಡಿ, ದೇವರು ಅದೃಶ್ಯನಾದನು. ಗೌರಮುಖ ಮಹರ್ಷಿಯು ಅನೇಕ ಋಷಿಗಳೊಂದಿಗೆ ತನ್ನ ಪವಿತ್ರ ಆಶ್ರಮಕ್ಕೆ ಹಿಂತಿರುಗಿದನು. ಅಲ್ಲಿಯೇ ಆ ಬ್ರಾಹ್ಮಣಶ್ರೇಷ್ಠನು, ಹಿಮಾಲಯ ಶಿಖರದಂತೆ, ಮೇಘದಂತೆ ಎತ್ತರವಾದ, ಚಂದ್ರಕಿರಣದಂತೆ ಹೊಳೆಯುವ, ನೂರಾರು ಮಹಡಿಗಳಿರುವ ಭವನವನ್ನು ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಚಿಂತಿಸಿದನು. ವಿಷ್ಣುವಿನಿಂದ ಪಡೆದ ವರದ ಬಲದಿಂದ, ಆ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನು ಸಾವಿರಾರು, ಲಕ್ಷಾಂತರ ಅಂತಹ ಭವನಗಳನ್ನು ಎಲ್ಲೆಲ್ಲೂ ಸೃಷ್ಟಿಸಿದನು. ಆ ಭವನಗಳ ಸುತ್ತಲೂ ಗೋಡೆಗಳು, ತೋಟಗಳು ನಿರ್ಮಿಸಿ, ಕೋಗಿಲೆ ಮತ್ತು ವಿವಿಧ ಸುಂದರ ಪಕ್ಷಿಗಳ ಕಲರವದಿಂದ ತುಂಬಿದ ತೋಟಗಳಲ್ಲಿ ಚಂಪಕ, ಅಶೋಕ, ಪುನ್ನಾಗ, ನಾಗ, ಕೇಸರ ಮರಗಳನ್ನು ನೆಟ್ಟನು. ಆ ಭವನಗಳ ತೋಟಗಳಲ್ಲಿ ಅನೇಕ ವಿಧದ ಮರಗಳಿದ್ದವು; ಆತನಲ್ಲಿ ಆನೆಗಲ್ಲೂ, ಕುದುರೆಗಲ್ಲೂ ಸ್ತಂಭಗಳನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸಿದನು. ಬ್ರಾಹ್ಮಣನು ತಿನ್ನಲು, ಆಸ್ವಾದಿಸಲು, ಲೇಹ್ಯ, ಚೋಷ್ಯ ಹಾಗೂ ವಿವಿಧ ವಿಧದ ಅನ್ನವನ್ನು, ಚಿನ್ನದ ಪಾತ್ರೆಗಳಲ್ಲಿ, ಹೂಡಿದನು. ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಸಿದ್ಧಪಡಿಸಿ, ಮಹಾತೇಜಸ್ವಿಯಾದ ರಾಜನಿಗೆ, "ನಿನ್ನ ಸೈನ್ಯವು ಈ ಭವನಗಳಿಗೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಲಿ" ಎಂದು ಹೇಳಿದನು. ಆ ಮಾತನ್ನು ಕೇಳಿ, ರಾಜನು ಆ ಪರ್ವತದಂತೆ ದೊಡ್ಡ ಭವನಕ್ಕೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದನು; ಉಳಿದವರು ಕೂಡ ವೇಗವಾಗಿ ಒಳಗೆ ಹೋದರು. ಅವರು ಒಳಗೆ ಹೋದಾಗ, ಗೌರಮುಖ ಮಹರ್ಷಿಯು ಆ ದಿವ್ಯ ರತ್ನವನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡು, ರಾಜನಿಗೆ ಇಂತಹ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಹೇಳಿದನು: "ರಾಜನೇ, ಸ್ನಾನ, ಭೋಜನ, ಪ್ರಯಾಣದ ದೌರ್ಬಲ್ಯ ನಿವಾರಣೆಗೆ ನಾನಿನ್ನಿಗೆ ಯುವತಿಯರು, ಸೇವಕರನ್ನು ಕಳುಹಿಸುತ್ತೇನೆ." ಹೀಗೆ ಹೇಳಿ, ಬ್ರಾಹ್ಮಣಶ್ರೇಷ್ಠನು ಆ ಶುಭವಾದ ವೈಷ್ಣವ ರತ್ನವನ್ನು ರಾಜನ ಮುಂದೆ, ಗುಪ್ತ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ ಇಟ್ಟನು. ಆ ರತ್ನವನ್ನು ಇಡುತ್ತಿದ್ದಂತೆ, ಸಾವಿರಾರು ದಿವ್ಯ ಸ್ವರೂಪದ ಸುಂದರ ಮಹಿಳೆಯರು ಅಲ್ಲೇ ಉದ್ಭವವಾದರು. ಅವರು ಅತ್ಯಂತ ಕೋಮಲರಾಗಿದ್ದು, ಸುಂದರ ಅಂಗಗಳು, ಆಕರ್ಷಕ ಮುಖಗಳು, ಸೊಗಸಾದ ದೇಹಗಳು, ಮೃದುವಾದ ಕೂದಲು, ಮನೋಹರವಾದ ಕಣ್ಣುಗಳೊಂದಿಗೆ ಕಾಣಿಸಿಕೊಂಡರು; ಕೆಲವರು ಚಿನ್ನದ ಪಾತ್ರೆಗಳನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಹೊರಟರು. ಹೀಗೆ, ಮಹಿಳೆಯರ ಗುಂಪುಗಳು, ಪುರುಷ ಸೇವಕರು, ರಾಜನ ಸೇವಕರು—all ಆಹಾರ ಮತ್ತು ವಿಭಿನ್ನ ಬಟ್ಟೆಗಳನ್ನು ತರಲು ಹೊರಟರು. ಆ ಮಹಿಳೆಯರು ವೇಗವಾಗಿ ಎಲ್ಲ ಸೇವಕರಿಗೂ, ರಾಜಮಾರ್ಗದಲ್ಲೇ, ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿಸಿದರು; ಪುರುಷರಿಗೆ, ಕುದುರೆಗಳಿಗೆ, ಆನೆಗಳಿಗೆ ಕೂಡ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿಸಿದರು. ಅಲ್ಲಿ ವಿವಿಧ ವಿಧದ ವಾದ್ಯಗಳು ಬಾರಿಸಲ್ಪಟ್ಟವು; ರಾಜನು ಸ್ನಾನ ಮಾಡುವಾಗ, ಕೆಲವು ಮಹಿಳೆಯರು ನೃತ್ಯ ಮಾಡಿದರು, ಇನ್ನೂ ಕೆಲವು ಹಾಡಿದರು—ಇದು ಇಂದ್ರನು ಸ್ನಾನ ಮಾಡುವಾಗ ಹೇಗಿರುತ್ತದೋ ಹಾಗೆ. ಹೀಗೆ ದಿವ್ಯ ಸೇವದೊಂದಿಗೆ, ಮಹಾಮನಸ್ಸಿನ ರಾಜನು ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿದನು. ಆಶ್ಚರ್ಯದಿಂದ ತುಂಬಿದ ರಾಜನು "ಇದು ಋಷಿಯ ಶಕ್ತಿ, ತಪಸ್ಸಿನ ಶಕ್ತಿ, ಅಥವಾ ರತ್ನದ ಶಕ್ತಿಯೇ?" ಎಂದು ಯೋಚಿಸಿದನು. ಸ್ನಾನ ಮುಗಿಸಿದ ನಂತರ, ಶುಭ ಮತ್ತು ಅತ್ಯುತ್ತಮ ವಸ್ತ್ರಗಳನ್ನು ಧರಿಸಿ, ವಿಧಿಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ವಿವಿಧ ವಿಧದ ಭೋಜನಗಳನ್ನು ಆನಂದದಿಂದ ಸೇವಿಸಿದನು. ಮಹರ್ಷಿಯು ರಾಜನಿಗೆ ಮಾಡಿದ ಪೂಜೆಯಂತೆ, ಆ ಮಹರ್ಷಿಯು ರಾಜನ ಸೇವಕರಿಗೂ ಆತಿಥ್ಯ ನೀಡಿದನು. ರಾಜನು ತನ್ನ ಸೇವಕರು, ಸೈನ್ಯ, ವಾಹನಗಳೊಂದಿಗೆ ಭೋಜನ ಮಾಡುವವರೆಗೆ, ಕೆಂಪು ಹೊನಲು ಉಳ್ಳ ಸೂರ್ಯನು ಪರ್ವತದ ಕಡೆಗೆ ಚಲಿಸುತ್ತಿದ್ದನು. ನಂತರ, ಪ್ರಕಾಶಮಾನ ಚಂದ್ರನಿಂದ ಅಲಂಕರಿಸಲ್ಪಟ್ಟ, ನಕ್ಷತ್ರಗಳಿಂದ ಹೊಳೆಯುತ್ತಿರುವ ರಾತ್ರಿ ಬಂತು; ರೋಹಿಣಿಯ ಸಂಗಾತಿಯಾದ ಚಂದ್ರನು ಮೃದು ಪ್ರಕಾಶವನ್ನು ಹರಡುತ್ತಿದ್ದನು. ಪ್ರಖ್ಯಾತ ಭೃಗು, ದೇವಾಧಿಪತಿ, ಮತ್ತು ದೈತ್ಯಗುರು ಕೂಡ ಕತ್ತಲೆಯ ಸೂರ್ಯನೊಂದಿಗೆ ಉದಯಿಸಿದರು; ಆದರೆ ಅಮಾವಾಸ್ಯೆಗೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದಾಗ ಅವರು ಹೊಳೆಯಲಿಲ್ಲ; ಪ್ರಕೃತಿಯ ಪ್ರಭಾವದಿಂದ ಜೀವಿಗಳ ಮನಸ್ಸುಗಳು ಪ್ರಭಾವಿತವಾಗುತ್ತವೆ. ಪೃಥ್ವೀಪುತ್ರನು ಆಳವಾದ ಕೆಂಪನ್ನು ಬಿಟ್ಟುಬಿಡುತ್ತಾನೆ; ರಾಹು, ಬಿಳಿ ಚಂದ್ರಕಿರಣಗಳಿಂದ ಮುಕ್ತನಾಗುತ್ತಾನೆ; ದೇವತೆಗಳು ಮತ್ತು ದೈತ್ಯರಲ್ಲಿ ಪ್ರಪಂಚದ ಸ್ವಭಾವ ಹೀಗೆಯೇ ನಡೆಯುತ್ತದೆ; ಧರ್ಮಾತ್ಮ ರಾಜನು ತನ್ನ ಸ್ವಭಾವದಿಂದ ಶಕ್ತಿಶಾಲಿಯಾಗಿರುತ್ತಾನೆ. 'ಶ್ವೇತಾಧಿಪ' ಎಂದು ಕರೆಯಲ್ಪಡುವ ಕಿರಣವೃತ್ತದಲ್ಲಿ, ಸೂರ್ಯನ ತತ್ತ್ವದ ಪಟಣದಂತೆ ಶುದ್ಧವಾಗಿರುವಲ್ಲಿ, ಧೂಮಕೇತು ದೊಡ್ಡ ಕತ್ತಲೆಯನ್ನು ಉಂಟುಮಾಡುವುದಿಲ್ಲ; ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ನಿಪುಣರಲ್ಲಿ ಚಲನೆ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿರುತ್ತದೆ. ರಾಜನ ಪುತ್ರನು ತನ್ನ ಕೃತ್ಯಗಳಿಂದ ಲೋಕವನ್ನು ಬೆಳಗಿಸುತ್ತಾ, ಬುಧನ ಉದಯದಿಂದ ತನ್ನ ಬುದ್ಧಿಯನ್ನು ಹೆಚ್ಚಿಸಿಕೊಂಡನು; ಸೇವಕರ ಆಸೆ, ಬಹುಕಾಲ ಬೆಳೆಸಿದ ಆಪ್ತತೆಯಿಂದ, ಧರ್ಮಾತ್ಮರಲ್ಲಿ ಸಮ್ಮತಿ ಪಡೆಯುತ್ತದೆ. ಇಂತಿ, ಈ ರೀತಿ ವಿಷ್ಣುವಿನ ಅನುಗ್ರಹದಿಂದ ಗೌರಮುಖ ಮಹರ್ಷಿಯ ಆಶ್ರಮದಲ್ಲಿ ದುರ್ಜಯ ರಾಜನಿಗೆ ಅದ್ಭುತ ಆತಿಥ್ಯ, ಭೋಜನ, ವಿಶ್ರಾಂತಿ, ಮತ್ತು ಗೌರವ ದೊರೆಯಿತು.