ವರಾಹಪುರಾಣಮ್

ದುರ್ಜಿ ಎಂಬ ಮಹಾ ರಾಜನಿಗೆ ಬಹು ಕಾಲದ ನಂತರ ಇಬ್ಬರು ಪುತ್ರರು ಜನಿಸಿದರು—ಸುಕೇಶಿಯಿಂದ ಸುಪ್ರಭ ಎಂಬ ಪುತ್ರ ಮತ್ತು ಮಿಶ್ರಕೇಶಿಯಿಂದ ಸುದರ್ಶನ ಎಂಬ ಪುತ್ರ. ಈ ಇಬ್ಬರು ಉತ್ತಮ ಪುತ್ರರನ್ನು ಪಡೆದ ನಂತರ, ದುರ್ಜಿ ಮಹಾರಾಜನು ಸ್ವತಃ ಅರಣ್ಯದ ಅಂಚಿಗೆ ಹೋದನು. ಅಲ್ಲಿ, ಭಯಾನಕವಾದ ಕಾಡು ಪ್ರಾಣಿಗಳನ್ನು ಕೊಂದು, ಅರಣ್ಯದಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಪಾಪರಹಿತ ಮಹರ್ಷಿಯನ್ನು ಅವನು ಕಂಡನು. ಅವನು ನೋಡಿದ ಮಹಾ ತಪಸ್ವಿ ಗೌರಮುಖನು, ಋಷಿಗಳ ಸಮುದಾಯದ ರಕ್ಷಕ ಮತ್ತು ಪಾಪಿಗಳ ರಕ್ಷಕನಾಗಿದ್ದನು. ಅವನ ಆಶ್ರಮವು ಶುದ್ಧ ನೀರು, ಮೃದುವಾದ ಗಾಳಿ, ಸುಗಂಧದ ಮರಗಳಿಂದ ತುಂಬಿದ್ದು, ಆ ದ್ವಿಜರ ಮನೆ ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಆಕಾಶದಿಂದ ಇಳಿದ ಮೇಘದಂತೆ, ದಿವ್ಯ ದೇವಾಲಯದಂತೆ ಪ್ರಕಾಶಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಆ ಆಶ್ರಮದ ವಾತಾವರಣ ಯಜ್ಞದ ಅಗ್ನಿಯಂತೆ ಪ್ರಕಾಶಮಾನವಾಗಿತ್ತು; ಮನೆಗಳು ಅತ್ಯಂತ ಶುದ್ಧವಾಗಿದ್ದವು; ಶಿಷ್ಯರು ಸಾಮನ್ ಗೀತೆಯನ್ನು ಪಠಿಸುತ್ತಿದ್ದರೆ, ಸುಂದರ ಮಹಿಳೆಯರು ಮತ್ತು ಋಷಿಪತ್ನಿಯರು ತುಂಬಿದ್ದರು; ಮರಗಳೆಲ್ಲಾ ಹೂಗಳಿಂದ ಅಲಂಕೃತವಾಗಿದ್ದವು—ಅಂತಹ ದಿವ್ಯ ಆಶ್ರಮವಿತ್ತು. ಶ್ರೀ ವರಾಹ ದೇವರು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ: ಗೌರಮುಖನ ಆಶ್ರಮವನ್ನು ಕಂಡ ದುರ್ಜಿ ರಾಜನು ಅದರ ಸೊಬಗನ್ನು ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಚಿಂತಿಸಿದನು. “ಈ ಆಶ್ರಮದೊಳಕ್ಕೆ ನಾನೂ ಹೋಗಿ, ಅತ್ಯಂತ ಧರ್ಮನಿಷ್ಠ ಋಷಿಗಳನ್ನು ನೋಡಬೇಕು,” ಎಂದು ಯೋಚಿಸಿ, ರಾಜನು ಆಶ್ರಮಕ್ಕೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದನು. ರಾಜನು ಒಳಗೆ ಬಂದಾಗ, ಗೌರಮುಖ ಮಹರ್ಷಿಯು ಸಂತೋಷದಿಂದ ಅವನಿಗೆ ಪೂಜೆ ಸಲ್ಲಿಸಿದನು. ಆತಿಥ್ಯ ಪದಗಳನ್ನು ಹೇಳಿ, ಸಂಭಾಷಣೆಯ ಅಂತ್ಯದಲ್ಲಿ “ಓ ಮಹಾರಾಜ, ನಾನು ನನ್ನ ಶಕ್ತಿಗೆ ತಕ್ಕಂತೆ ನಿಮಗೆ ಮತ್ತು ನಿಮ್ಮ ಬಳಗಕ್ಕೆ ಭೋಜನ ನೀಡುತ್ತೇನೆ,” ಎಂದು ಹೇಳಿದನು. “ಹೌದು, ನಿಮ್ಮ ಕುದುರೆಗಳನ್ನು ಬಿಡಿಸಿ, ಮಹಾನुभಾವ,” ಎಂದು ಮಹರ್ಷಿಯು ಹೇಳಿ, ತನ್ನ ವ್ರತವನ್ನು ಪಾಲಿಸಿ, ಮೌನವಾಗಿದ್ದನು. ರಾಜನು ಭಕ್ತಿಯಿಂದ, ತನ್ನ ಸೇವಕರೊಂದಿಗೆ ಅಲ್ಲಿ ನಿಂತನು; ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಅವನ ಐದು ವಿಭಾಗಗಳ ಸೇನೆ ಇದ್ದವು. “ಈ ತಪಸ್ವಿ ನನಗೆ ಯಾವ ಭೋಜನವನ್ನು ನೀಡುವನು?” ಎಂದು ರಾಜನು ಆಶ್ಚರ್ಯಪಟ್ಟು ನೋಡುತ್ತಿದ್ದನು. ಅಂತು, ಗೌರಮುಖ ಮಹರ್ಷಿಯು ದುರ್ಜಿ ರಾಜನನ್ನು ಆಹ್ವಾನಿಸಿ, “ಯಾವ ಭೋಜನ ನೀಡಬೇಕು?” ಎಂದು ಯೋಚಿಸಿದನು. ಮಹಾತಪಸ್ವಿಯು ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಆಲೋಚಿಸುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ದೇವತೆಗಳ ಅಧಿಪತಿ ಹರಿನಾರಾಯಣನು ಅವನ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಪ್ರकटವಾದನು. ನಾರಾಯಣನನ್ನು ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಸ್ಮರಿಸಿ, ಗೌರಮುಖನು ಗಂಗೆಯೊಳಕ್ಕೆ ಹೋಗಿ ದೇವರನ್ನು ತೃಪ್ತಿಪಡಿಸಲು ಪ್ರಾರ್ಥನೆ ಮಾಡಿದನು. ಭೂಮಿಯು ಪರ್ವತವನ್ನು ಕೇಳಿತು: “ಗೌರಮುಖನು ವಿಷ್ಣುವನ್ನು ಹೇಗೆ ತೃಪ್ತಿಪಡಿಸಿದನು? ಇದನ್ನು ವಿವರವಾಗಿ ಕೇಳಲು ನನಗೆ ಇಚ್ಛೆ ಇದೆ.” ಗೌರಮುಖನು ನಾರಾಯಣನಿಗೆ ಹೂವಿನಂತೆ ಪ್ರಣಾಮ ಮಾಡಿದನು: “ಯುಗಪುರುಷ ವಿಷ್ಣುವಿಗೆ ಸದಾ ನಮಸ್ಕಾರ; ಹಳದಿ ವಸ್ತ್ರ ಧರಿಸಿದ ನಿಮಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ; ಆದಿ ರೂಪವನ್ನು ತಾಳಿದ ನಿಮಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ; ನೀರಿನ ರೂಪವನ್ನು ತಾಳಿದ ನಿಮಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ; ಎಲ್ಲರಲ್ಲೂ ವಾಸಿಸುವ ನಿಮಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ; ನೀರಿನ ಮೇಲೆ ವಿಶ್ರಾಂತಿ ಮಾಡುವ ನಿಮಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ; ಭೂಮಿಯ ರೂಪವನ್ನು ತಾಳಿದ ನಿಮಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ; ಅಗ್ನಿಯ ಸತ್ವವನ್ನು ತಾಳಿದ ನಿಮಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ; ಗಾಳಿಯ ರೂಪವನ್ನು ತಾಳಿದ ನಿಮಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ; ಆಕಾಶದ ರೂಪವನ್ನು ತಾಳಿದ ನಿಮಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ; ಸರ್ವ ಜೀವಿಗಳ ಸ್ವಾಮಿ, ಸ್ವಾಮಿಯೇ, ಹೃದಯದ ಇಚ್ಛೆಯೇ, ನಿಮಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ. ನೀವು ಓಂ ಅಕ್ಷರ, ವಷಟ್ ಘೋಷ, ಎಲ್ಲೆಡೆ ಇರುವವರೇ; ಸರ್ವ ದೇವತೆಗಳ ಮೂಲ, ನಿಮಗೆ ಮೂಲವಿಲ್ಲ. ಭೂ, ಭುವ, ಜನ, ಮಹ ಎಂಬ ತತ್ತ್ವಗಳೇ, ತಪಸ್ಸು, ಸತ್ಯ, ಚಲಿಸುವದು ಮತ್ತು ಅಚಲ—all are in you, O Lord. ಈ ಜಗತ್ತು ನಿಮ್ಮಿಂದ ಉದ್ಭವವಾಗಿದೆ; ಋಗ್ವೇದ ಮತ್ತು ಇತರ ವೇದಗಳು ನಿಮ್ಮಿಂದ ಬಂದಿವೆ; ಶಾಸ್ತ್ರಗಳು, ಯಜ್ಞ—all are from you. ಮರಗಳು, ಔಷಧಿಗಳು, ಕಾಡು ಸಸ್ಯಗಳು, ಜಾನುವಾರು, ಪಕ್ಷಿಗಳು, ಸರ್ಪ—all arise from you, Janardana. ದೇವತೆಗಳ ಸ್ವಾಮಿಯೇ, ನನ್ನ ಆಶ್ರಮಕ್ಕೆ ದುರ್ಜಿ ಎಂಬ ರಾಜನು ಅತಿಥಿಯಾಗಿ ಬಂದಿದ್ದಾನೆ; ಅವನಿಗೆ ಆತಿಥ್ಯ ನೀಡಲು ನಾನು ಉತ್ಸುಕನಾಗಿದ್ದೇನೆ. ದೇವತೆಗಳ ಸ್ವಾಮಿಯೇ, ಜಗದಾಧಿಪತೀಯೇ, ನಾನು ಇಂದು ದೀನನಾಗಿದ್ದೇನೆ; ಭಕ್ತಿಯಿಂದ bowed down; ದಯಮಾಡಿ, ನನಗೆ ಭೋಜನ ನೀಡುವ ಶಕ್ತಿ ಕೊಡಿ. ನಾನು ಕೈಯಿಂದ ಸ್ಪರ್ಶಿಸುವದು, ಕಣ್ಣಿನಿಂದ ನೋಡುವದು—ಮರ, ಹುಲ್ಲು, ಬೇರು—ಎಲ್ಲವೂ ನಾಲ್ಕು ವಿಧದ ಆಹಾರವಾಗಿ ಪರಿವರ್ತನೆ ಆಗಲಿ. ನಾನು ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಯೋಚಿಸುವದು, contemplate ಮಾಡುವದು—ಅದು ಕೂಡ ನನಗೆ ಸಿದ್ಧವಾಗಲಿ. ಪರಮೇಶ್ವರ, ನಿಮಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ. ಇಂತಹ ಪ್ರಾರ್ಥನೆಗೆ ದೇವತೆಗಳ ಸ್ವಾಮಿ, ಜಗದಾಧಿಪತಿ, ತೃಪ್ತನಾದನು; ಕೇಶವನು ತನ್ನ ಸ್ವರೂಪವನ್ನು ಮಹರ್ಷಿಗೆ ತೋರಿಸಿದನು. ದಯಾಪೂರ್ಣ ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ಮಾತನಾಡಿದನು: “ಬ್ರಾಹ್ಮಣನೇ, ತಾವೆನು ಇಚ್ಛಿಸುವುದನ್ನು ಹೇಳಿ, ಶ್ರೇಷ್ಠ ವರವನ್ನು ಆಯ್ಕೆಮಾಡಿ.” ಈ ಮಾತು ಕೇಳಿ, ಮಹರ್ಷಿಯು ನಿಧಾನವಾಗಿ ಕಣ್ಣುಗಳನ್ನು ತೆರೆದನು. ಅವನು ನೋಡಿದ ಜನಾರ್ದನನು ಶಂಖ, ಗದಾ ಹಿಡಿದಿದ್ದನು; ಹಳದಿ ವಸ್ತ್ರ ಧರಿಸಿದ್ದನು; ಗರುಡದ ಮೇಲೆ ಕುಳಿತಿದ್ದನು; ಹನ್ನೆರಡು ಸೂರ್ಯರಂತೆ ಪ್ರಕಾಶಿಸುತ್ತಿದ್ದನು. ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ಸಾವಿರ ಸೂರ್ಯಗಳ ಬೆಳಕು ಒಟ್ಟಿಗೆ ಉದಯವಾದರೆ ಹೇಗೆ ಇರಬಹುದು ಎಂಬಂತೆ ಆ ಮಹಾತ್ಮನ ಪ್ರಕಾಶವಾಗಿತ್ತು. ಅಲ್ಲಿ, ಒಂದೇ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ, ಮಹರ್ಷಿಯು ಅನೇಕ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ವಿಭಾಗಗೊಂಡಿರುವ ಸಂಪೂರ್ಣ ವಿಶ್ವವನ್ನು ಕಂಡನು; ಆಶ್ಚರ್ಯದಿಂದ ಕಣ್ಣುಗಳು ವಿಸ್ತಾರವಾಗಿದ್ದವು. ಅವನು ತಲೆಯನ್ನು ಬಾಗಿಸಿ, ಕೈಗಳನ್ನು ಜೋಡಿಸಿ, ದೇವರಿಗೆ ಪ್ರಣಾಮ ಮಾಡಿ ಹೇಳಿದನು: “ಒಡೆಯೇ, ನೀವು ನನಗೆ ವರವನ್ನು ನೀಡುತ್ತೀರಾ? ಓ ಕೇಶವ, ಅದು ನಿಮ್ಮ ಭಕ್ತನಿಗಾಗಿ ಇರಲಿ. ಈ ರಾಜನು, ಅವನ ಸೇನೆ ಮತ್ತು ವಾಹನಗಳೊಂದಿಗೆ, ನನ್ನ ಆಶ್ರಮದಲ್ಲಿ ಭೋಜನ ಪಡೆದು, ನಾಳೆ ತನ್ನ ಮನೆಗೆ ಮರಳಿ ಹೋಗಲಿ.” ಮಹರ್ಷಿಯು ಹೀಗೆ ಕೇಳಿದಾಗ, ದೇವತೆಗಳ ಸ್ವಾಮಿ ವರದಾತನಾಗಿ, ಅವನಿಗೆ ಮನೋನಿಗ್ರಹ ಮತ್ತು ಅತ್ಯಂತ ಪ್ರಕಾಶಮಾನವಾದ ರತ್ನವನ್ನು ಕೊಟ್ಟನು. ಅದನ್ನು ಕೊಟ್ಟು, ದೇವರು ಅಪ್ರತ್ಯಕ್ಷನಾದನು; ಗೌರಮುಖ ಮಹರ್ಷಿಯು ಅನೇಕ ಋಷಿಗಳೊಂದಿಗೆ ತನ್ನ ಪವಿತ್ರ ಆಶ್ರಮಕ್ಕೆ ಹಿಂತಿರುಗಿದನು. ಅಲ್ಲಿ, ಶ್ರೇಷ್ಠ ಬ್ರಾಹ್ಮಣ ಮಹರ್ಷಿಯು, ಹಿಮಾಲಯದ ಶಿಖರದಂತೆ, ದೊಡ್ಡ ಮೇಘದಂತೆ, ಚಂದ್ರನ ಕಿರಣದಂತೆ, ನೂರಾರು ಮಹಡಿಗಳನ್ನು ಹೊಂದಿರುವ ಮನೆಗಳನ್ನು ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಕಲ್ಪಿಸಿದನು. ವಿಷ್ಣುವಿನ ವರವನ್ನು ಪಡೆದಿದ್ದರಿಂದ, ಬ್ರಾಹ್ಮಣನು ಸಾವಿರಾರು, ಲಕ್ಷಾಂತರ, ಕೋಟ್ಯಾಂತರ ಮನೆಗಳನ್ನು ಎಲ್ಲ ಕಡೆ ನಿರ್ಮಿಸಿದನು. ಅವುಗಳ ಸುತ್ತಲೂ ಗೋಡೆಗಳು, ತೋಟಗಳು ನಿರ್ಮಿಸಿದನು; ಕೋಗಿಲೆಯ ಗಾನ, ವಿವಿಧ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಪಕ್ಷಿಗಳ ಕೂಗುಗಳಿಂದ ತುಂಬಿದ್ದವು; ಚಂಪಕ, ಅಶೋಕ, ಪುನ್ನಾಗ, ನಾಗ, ಕೇಸರ ಮುಂತಾದ ಮರಗಳನ್ನು ನೆಡಿಸಿದನು. ಆ ಮನೆಯ ತೋಟಗಳಲ್ಲಿ ಅನೇಕ ವಿಧದ ಮರಗಳು ಇದ್ದವು; ಅಲ್ಲಿ ಆನೆಗಳ ಶೆಡ್ಡುಗಳು, ಕುದುರೆಗಳ ತಂಗುದಾಣಗಳು ನಿರ್ಮಿಸಿದ್ದವು.