ವರಾಹಪುರಾಣಮ್

ನೀಷಾದನು ತನ್ನ ಪತ್ನಿಯೊಂದಿಗೆ ಸಂತೋಷದಿಂದ, ಏಕ್ಯದಿಂದ ಕಾಲ ಕಳೆದಿದ್ದನು. ಆದರೆ ಈಗ ಅವಳು ಅವನನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಹೋಗಿದ್ದಾಳೆ, ಮರಳಿ ಬರುವುದಿಲ್ಲ. ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ, ಬ್ರಾಹ್ಮಣನು ನೀಷಾದನಿಗೆ ಎಂತ್ತನು: "ಹೋಗು, ನೀನು ಏಕೆ ನಿನ್ನನ್ನು ತೋಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದೀಯ?" ಎಂದು ಅವನನ್ನು ಸಮಾಧಾನಪಡಿಸಿದನು. ಬ್ರಾಹ್ಮಣನು ಹೇಳಿದನು: "ಈ ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಎಂದಿಗೂ ತೊರೆದು ಬಿಡಬಾರದು, ಯಾವಾಗಲೂ ಅವರೆಂದೂ ಉಳಿಯಬೇಕು." ದುಃಖ ಮತ್ತು ಶೋಕದಿಂದ ಆವರಿತನಾದ ನೀಷಾದನು ಮೃದು ಮಾತುಗಳನ್ನು ಮಾತನಾಡಿದನು. "ನಿನ್ನ ಸಿಹಿ ಮಾತುಗಳಿಂದ ನಾನು ಸಮಾಧಾನಗೊಂಡಿದ್ದೇನೆ, ಓ ಬ್ರಾಹ್ಮಣ," ಎಂದು ನೀಷಾದನು ಹೇಳಿದನು. ನೀಷಾದನ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿದ ಆ ದೃಢವ್ರತ ಸಾಧು, "ನೀನು ಅಳಬೇಡ, ನಾನು ನಿನಗೆ ಶುಭವಾಗಲಿ. ನಿನಗೆ ಪ್ರಿಯವಾಗಿದ್ದ ಆಕೆ ಈಗ ನಾನು ಆಗಿದ್ದೇನೆ," ಎಂದು ಹೇಳಿದನು. ಭಿಕ್ಷುತನ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿದ ನೀಷಾದನು ತನ್ನ ದುಃಖವನ್ನು ವಿಸ್ಮರಿಸಿದನು. ಆದರೆ ನೀಷಾದನು ಆಶ್ಚರ್ಯದಿಂದ ಕೇಳಿದನು: "ಏನು ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದೀಯ, ಓ ಬ್ರಾಹ್ಮಣ? ಇದು ಸ್ಪಷ್ಟವಲ್ಲ, ವಿಚಿತ್ರವಾಗಿದೆ." ನೀಷಾದನ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿದ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನು ದುಃಖದಿಂದ ಭಾವವಶನಾಗಿ ಬಿದ್ದನು. "ನೀನು ಶೀಘ್ರವಾಗಿ ನಿನ್ನ ಸ್ಥಳಕ್ಕೆ ಹೋಗು, ಈ ಮಕ್ಕಳನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡು," ಎಂದು ಬ್ರಾಹ್ಮಣನು ಹೇಳಿದನು. ಆದರೆ ನೀಷಾದನು ಅವನ ಮಾತನ್ನು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಲಿಲ್ಲ. ನೀಷಾದನು ಕೇಳಿದನು: "ನೀನು ಪುರಾತನ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಯಾವ ದುಷ್ಕೃತ್ಯವನ್ನು ಮಾಡಿದೆಯೆ? ಯಾವ ತಪ್ಪಿನಿಂದ ನೀನು ಮನುಷ್ಯನಿಂದ ಮಹಿಳೆಯಾಗಿದ್ದೀಯ?" ಆ ದೃಢವ್ರತ ಸಾಧು ಈ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ ಹೇಳಿದನು: "ನೀಷಾದಾ, ನಾನು ನನ್ನ ಕಥೆಯನ್ನು ವಿವರವಾಗಿ ಹೇಳುತ್ತೇನೆ, ಗಮನವಿಟ್ಟು ಕೇಳು." "ನಾನು ದಿನಕ್ಕೆ ಒಂದೇ ಭೋಜನವನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡೆ, ನಿಷಿದ್ಧ ಆಹಾರವನ್ನು ತಪ್ಪಿಸಿಕೊಂಡೆ, ಅನೇಕ ಪುಣ್ಯ ಕಾರ್ಯಗಳನ್ನು ಮಾಡಿದೆ, ದರ್ಶನವನ್ನು ಪಡೆಯಲು ಆಸೆಪಟ್ಟೆ. ದೀರ್ಘ ಕಾಲದ ನಂತರ ನಾನು ಜನಾರ್ದನನನ್ನು ದರ್ಶನ ಮಾಡಿದೆ. ನಾನು ಯಾವುದೇ ವರವನ್ನು ಬೇಡಲಿಲ್ಲ, ಅವನು ನೀಡಿದ ವರ ನನಗೆ ಇಷ್ಟವಿರಲಿಲ್ಲ." "ವಿಷ್ಣು ನನಗೆ ಹೇಳಿದನು: 'ಮಾಯೆಯನ್ನು ನೋಡಿದ ನಂತರ ಸಾಕು, ಓ ದ್ವಿಜ.' ಮತ್ತೆ, ಅವನು ಹೇಳಿದನು: 'ಈಗ ನೀನು ಸಾಕಷ್ಟು ನೋಡಿದ್ದೀಯ, ಓ ಮಹಾನುಭಾವ.'" "ಮಾಯೆಯ ಮೋಹದಿಂದ ನಾನು ಗಂಗೆಯ ತೀರಕ್ಕೆ ಬಂದೆ. ಸ್ನಾನ ವಿಧಿಯನ್ನು ಅನುಸರಿಸಿ, ಆ ಪವಿತ್ರ ನೀರಿನಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿದೆ. ಅಲ್ಲಿಗೆ ನಾನು ಏನು ನಡೆಯುತ್ತಿದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ತಿಳಿಯಲಿಲ್ಲ." "ಯಾವ ಕಾರಣದಿಂದೋ ನಾನು ಜಾನವಿಯ ನೀರಿಗೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದೆ. ನೀಷಾದಾ, ನೀನು ನೋಡು, ನೀರುಪಾತ್ರೆ, ಚಟಾಯಿ, ಬಟ್ಟೆ ಹಳೆಯದಾಗಿದ್ದಂತೆ; ದಂಡ ಮತ್ತು ಬಟ್ಟೆ—ಹಳೆಯದಾಗದವುಗಳನ್ನು ಗಂಗೆಯು ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗಿದೆ." ಈ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಹೇಳಿದ ನಂತರ, ನೀಷಾದನು ದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ ಮಾಯವಾಗಿದ್ದನು. ಆ ನಂತರ, ದೇವಿಯೇ, ಆ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನು austerity (ತಪಸ್ಸು) ಮಾಡಲು ಆರಂಭಿಸಿದನು. ಅವನು ತಪಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿದ್ದಾಗ ಮಧ್ಯಾಹ್ನ ಆಗಿತು. ಪೂಜೆಗೆ ಹೂಗಳನ್ನು ಸಂಗ್ರಹಿಸಿ, ಅವನು ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ತುಂಬಿದ್ದನು. ಪ್ರಖ್ಯಾತ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು ಅವನನ್ನು ಸುತ್ತುವರಿದು, ದ್ವಿಜನು ಗಂಗೆಯಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿದನು. ಬೆಳಿಗ್ಗೆ, ಚಟಾಯಿ, ನೀರುಪಾತ್ರೆ, ದಂಡವನ್ನು ಅಲ್ಲಿಟ್ಟು, "ನೀನು ಏನು ಮರೆತಿದ್ದೀಯ? ಏಕೆ ಶೀಘ್ರವಾಗಿ ಇಲ್ಲಿಗೆ ಬರಲಿಲ್ಲ?" ಎಂದು ಕೇಳಿದರು. ಬ್ರಾಹ್ಮಣನ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ, ಆ ಸಾಧು ಮೌನವಾಗಿ ಕುಳಿತನು. ಈ ನಡುವೆ, ದೇವಿಯೇ, ಆ ಮಹಾನ್ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನು—"ಎಷ್ಟು ಸಮಯ ಹೋದಿದೆ? ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು ನನಗೆ ಏನು ಹೇಳಿದರು? ಹೇಗೆ ಈ ಕ್ಷಣ ಬಂದಿತು? ಏನು ಇದು?" ಎಂದು ಆಶ್ಚರ್ಯದಿಂದ ಮಾತನಾಡಿದನು. ಈ ಮಧ್ಯೆ, ದೇವಿಯೇ, ನಾನು ಆ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನಿಗೆ—"ನೀನು ಗೊಂದಲದಲ್ಲಿದ್ದೀಯಾ? ಅಥವಾ ಏನು ನೋಡಿದ್ದೀಯ?" ಎಂದು ಕೇಳಿದೆ. ನನ್ನ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ, ಅವನು ತನ್ನ ತಲೆಯನ್ನು ನೆಲದ ಮೇಲೆ ಇಡಿದನು. "ಅಯ್ಯೋ, ದೇವಾ, ಓ ದ್ವಿಜಾ, ಈ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು ನನಗೆ ಹೇಳುತ್ತಾರೆ, ಜಗತ್ತಿನ ಗುರು, ನೀನು ಮಧ್ಯಾಹ್ನದಲ್ಲಿ ಬಂದಿದ್ದೀಯ, ಯಾವ ಸ್ಥಳವನ್ನು ನೀನು ಮರೆತಿದ್ದೀಯ?" "ನಾನು ನೀಷಾದನಾಗಿದ್ದೆ, ನನ್ನ ಹೆಂಡತಿ ನೀಷಾದ ಕುಲದಲ್ಲಿ ಹುಟ್ಟಿದ್ದಳು. ಅವಳಿಂದ ಮೂರು ಪುತ್ರರು, ಮೂರು ಪುತ್ರಿಯರು ಜನಿಸಿದರು." ಈ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಆ ಕಥೆ ಗಂಭೀರವಾಗಿ ಹರಿದು ಹೋಗುತ್ತದೆ, ದೇವಿಯೇ, ಶ್ರದ್ಧೆಯಿಂದ ಕೇಳಿದರೆ, ಜೀವನದ ಅನೇಕ ರಹಸ್ಯಗಳು ತಿಳಿಯುತ್ತವೆ.