ವರಾಹಪುರಾಣಮ್

ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ ನಾನು ಮಾತಾಡಿದ ನಂತರ ನಾನು ಅದೆಡೆಗೆ ಅಡಗಿಕೊಂಡೆ. ಬ್ರಹ್ಮನು, ಲೋಕದ ಪೋಷಕನಾಗಿ ಯೋಚನೆ ಮಾಡುತ್ತಾ ಅಲ್ಲೇ ಉಳಿದನು, ಆದರೆ ಅವನು ಏನನ್ನೂ ಕಂಡುಕೊಳ್ಳಲಿಲ್ಲ. ಆಗ ಅವನೊಳಗೆ ಭಾರಿ ಕ್ರೋಧ ಉದಯವಾಯಿತು. ಅವನು ಅವ್ಯಕ್ತದಿಂದ ಜನಿಸಿದವನು. ಆ ಕ್ರೋಧದಿಂದ ಅವನ ಮೊಣಕಾಲಿನಲ್ಲಿ ಒಂದು ಶಿಶು ಹುಟ್ಟಿತು. ಆ ಶಿಶು ಅತ್ತುಕೊಂಡಿದ್ದಾಗ, ಬ್ರಹ್ಮನು ಆತನನ್ನು ತಡೆಯುತ್ತಿದ್ದನು. ಆ ಶಿಶು “ನನಗೆ ಹೆಸರಿಡು” ಎಂದು ಕೇಳಿದಾಗ, ಬ್ರಹ್ಮನು ಅವನಿಗೆ “ರುದ್ರ” ಎಂದು ಹೆಸರಿಟ್ಟನು. ನಂತರ ಬ್ರಹ್ಮನು ಆ ರುದ್ರನಿಗೆ “ಈ ಲೋಕವನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸು, ಶುಭಕರನೇ” ಎಂದು ಹೇಳಿದ. ಆದರೆ ರುದ್ರನು ಸೃಷ್ಟಿಸಲು ಅಸಾಧ್ಯವಾಗಿದೆಂದು ನೀರಿನಲ್ಲಿ ತಪಸ್ಸಿಗೆ ಮುಳುಗಿದನು. ನೀರಿನಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿದ ನಂತರ ಬ್ರಹ್ಮನು ತನ್ನ ಬಲ ಬೆರಳಿಂದ ಮತ್ತೊಬ್ಬ ಪ್ರಜಾಪತಿಯನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿದನು; ಹಾಗೆಯೇ, ಎಡ ಬೆರಳಿನಿಂದ ಅವನ ಪತ್ನಿಯನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿದನು. ಆ ಪತ್ನಿಯಲ್ಲಿ ಬ್ರಹ್ಮನು ಮನುವನ್ನು – ಸ್ವಾಯಂಭುವ ಮನುವನ್ನು – ಹುಟ್ಟಿಸಿದನು. ಹೀಗೆ, ಪುರಾತನ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಬ್ರಹ್ಮನು ಜೀವಿಗಳನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿದನು. ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಭೂದೇವಿ, “ದೇವಾಧಿದೇವನೇ, ಮೂಲ ಸೃಷ್ಟಿಯ ವಿವರವನ್ನು ನನಗೆ ಹೇಳು. ಬ್ರಹ್ಮನು, ನಾರಾಯಣನೆಂದು ಕರೆಯಲ್ಪಡುವವನು, ಪ್ರಳಯದ ನಂತರ ಆರಂಭದಲ್ಲಿ ಹೇಗೆ ಉಂಟಾದನು?” ಎಂದು ಕೇಳಿದಳು. ಆಗ ಶ್ರೀವರುಹಸ್ವಾಮಿ ಹೇಳಿದರು: “ನಾರಾಯಣನೇ ಎಲ್ಲಾ ಜೀವಿಗಳನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿದನು. ಭೂಮೀ, ನಾನು ನಿನಗೆ ಇದನ್ನು ವಿವರವಾಗಿ ಹೇಳುತ್ತೇನೆ, ಕೇಳು. ಹಿಂದಿನ ಕಲ್ಪದ ಅಂತ್ಯದಲ್ಲಿ, ರಾತ್ರಿ ನಿದ್ರೆಯಿಂದ ಎದ್ದ ಬ್ರಹ್ಮನು, ಸತ್ವಗುಣದಿಂದ ತುಂಬಿದ್ದನು, ಲೋಕವನ್ನು ಖಾಲಿ ಎಂದು ಕಂಡನು. ನಾರಾಯಣನು ಪರಮಾತ್ಮ, ಅವನನ್ನು ಊಹಿಸುವುದೇ ಅಸಾಧ್ಯ; ಅವನೇ ಎಲ್ಲರ ಮೂಲ; ಬ್ರಹ್ಮನ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಅವನು ಆದಿಯೂ ಇಲ್ಲದವನು, ಎಲ್ಲದಕ್ಕೂ ಮೂಲ. ಇಲ್ಲಿ ನಾರಾಯಣನ ಕುರಿತು ಒಂದು ಶ್ಲೋಕವನ್ನು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ: ಬ್ರಹ್ಮನ ರೂಪದ ದೇವರು ಲೋಕದ ಉತ್ಪತ್ತಿಗೂ ಲಯಕ್ಕೂ ಕಾರಣ. ನೀರನ್ನು ‘ನಾರ’ ಎಂದು ಕರೆಯುತ್ತಾರೆ; ನೀರು ನಾರದ ಸಂತಾನ; ಆ ನೀರಿನ ವಾಸಸ್ಥಾನ ಮೊದಲಿಗೆ ಅವನದೇ ಆಗಿತ್ತು, ಅದರಿಂದ ಅವನು ನಾರಾಯಣನೆಂದು ಪ್ರಸಿದ್ಧನಾದನು. ಅವನಿಗೆ, ಕಲ್ಪದ ಆರಂಭದಲ್ಲಿ ಸೃಷ್ಟಿಯ ಯೋಚನೆ ಬಂದಾಗ, ಅವನ ಅಜ್ಞಾನದೊಳಗೆ ಒಂದು ಅಂಧಕಾರ ರೂಪದ ಸ್ಥಿತಿ ಪ್ರकटವಾಯಿತು. ಈ ಅಂಧಕಾರ, ಮೋಹ, ಮಹಾಮೋಹ, ತಮಿಸ್ರ, ಮತ್ತು ಅಂಧ ಎಂಬ ಐದು ರೂಪಗಳ ಅಜ್ಞಾನ ಅವನೊಳಗೆ ಉದಯವಾಯಿತು. ಈ ಐದು ರೂಪದ ಸೃಷ್ಟಿ, ಅವನು ಧ್ಯಾನದಲ್ಲಿದ್ದಾಗ ಪ್ರಾರಂಭವಾಯಿತು; ಅದು ಜ್ಞಾನವಿಲ್ಲದ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿತ್ತು. ಅದು ಹೊರಗಿನಲ್ಲಿಯೂ ಒಳಗಿನಲ್ಲಿಯೂ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿರಲಿಲ್ಲ; ಅದರ ಸ್ವರೂಪವು ಗುಪ್ತವಾಗಿತ್ತು, ಜಡ ಜೀವಿಗಳಿಂದ ಕೂಡಿತ್ತು. ಇದನ್ನು ಜ್ಞಾನಿಗಳು ಮೂಲ ಸೃಷ್ಟಿ ಎಂದು ತಿಳಿಯಬೇಕು. ನಂತರ, ಅವನು ಧ್ಯಾನದಲ್ಲಿ ಮುಂದುವರಿದಾಗ ಮತ್ತೊಂದು, ಉತ್ತಮವಾದ ಸೃಷ್ಟಿ ಪ್ರಾರಂಭವಾಯಿತು. ಅದರ ಪ್ರವಾಹ ಬದಿಗೆ ಹರಿಯುವುದರಿಂದ ಅದನ್ನು ‘ತಿರ್ಯಕ್-ಸ್ರೋತಸ್’ ಎಂದು ಕರೆಯುತ್ತಾರೆ. ಈ ತಿರ್ಯಕ್-ಸ್ರೋತಸ್ ಪ್ರಾಣಿಗಳು ಮೊದಲಾದವುಗಳಿಂದ ಪ್ರಾರಂಭವಾಗುತ್ತವೆ. ಅವುಗಳು ಸರಿಯಾದ ದಾರಿಯಿಂದ ತಪ್ಪಿಹೋಗಿವೆ. ಈ ತಿರ್ಯಕ್-ಸ್ರೋತಸ್ ಕೂಡ ಫಲಪ್ರದವಲ್ಲ ಎಂದು ಚತುರ್ಮುಖ ಬ್ರಹ್ಮನು ತಿಳಿದುಕೊಂಡನು. ಮೂರು ಭಾಗಗಳಲ್ಲಿ ಇರುವ ‘ಊರ್ಧ್ವ-ಸ್ರೋತಸ್’ ಸತ್ವ ಮತ್ತು ಧರ್ಮದಿಂದ ಕೂಡಿದೆ; ಇದರಿಂದ ದೇವತೆಗಳು ಹುಟ್ಟಿದರು, ಅವರು ಮೇಲಕ್ಕೆ ಚಲಿಸುವವರು ಮತ್ತು ಎಲ್ಲ ಯೋನಿಗಳಿಂದ ಜನಿಸುವವರು. ನಂತರ, ಮತ್ತೊಂದು ಸೃಷ್ಟಿಯನ್ನು ಮಾಡಿದ ಬ್ರಹ್ಮನು ಮತ್ತೆ ಯೋಚನೆ ಮಾಡಿದನು; ಮೂಲ ಸೃಷ್ಟಿಯಿಂದ ಹುಟ್ಟಿದವರನ್ನೂ ಇತರರನ್ನೂ ಫಲಪ್ರದವಲ್ಲವೆಂದು ಕಂಡನು. ಆಗ ಆ ಪ್ರಭು ‘ಅರ್ವಾಕ್ಸ್ರೋತಸ್’ ಎಂಬ ಸೃಷ್ಟಿಯನ್ನು ಯೋಚನೆ ಮಾಡಿದನು; ಅದರಲ್ಲಿ ಮಾನವರು ಹುಟ್ಟಿದರು. ಮಾನವರನ್ನು ಫಲಪ್ರದವಾದವರೆಂದು ಪರಿಗಣಿಸಲಾಗಿದೆ. ಇವರು ಜ್ಞಾನದಲ್ಲಿ ಬಹುಮಾನ, ಆದರೆ ಅಂಧಕಾರ ಮತ್ತು ರಾಜೋಗುಣದಿಂದ ಕೂಡಿರುತ್ತಾರೆ; ಆದ್ದರಿಂದ ಇವರಲ್ಲಿ ದುಃಖ ಹೆಚ್ಚಾಗಿದೆ ಮತ್ತು ನಿರಂತರ ಚಟುವಟಿಕೆಯಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿರುವವರು. ಹೀಗೆ, ಭಗ್ಯಶಾಲಿನೀ, ಈ ಆರು ಸೃಷ್ಟಿಗಳನ್ನು ನಾನು ವಿವರಿಸಿದ್ದೇನೆ: ಮೊದಲನೆಯದು ಮಹತ್ ಸೃಷ್ಟಿ, ಎರಡನೆಯದು ಸೂಕ್ಷ್ಮಭೂತಗಳ ಸೃಷ್ಟಿ, ಮೂರನೇದು ವೈಕಾರಿಕ ಸೃಷ್ಟಿ, ನಾಲ್ಕನೆಯದು ಇಂದ್ರಿಯಗಳ ಸೃಷ್ಟಿ. ಇದುವರೆಗೂ ಪ್ರಕೃತ ಸೃಷ್ಟಿ, ಬುದ್ಧಿಯಿಂದ ಉತ್ಪನ್ನವಾಗುತ್ತದೆ. ನಾಲ್ಕನೆಯದು ಮೂಲ ಸೃಷ್ಟಿ, ಇದರಲ್ಲಿ ಸ್ಥಾವರ ಜೀವಿಗಳು ಪ್ರಧಾನ. ತಿರ್ಯಕ್-ಸ್ರೋತಸ್ ಎಂಬುದು ಅವುಗಳಿಂದ ಹೆಸರಾಗಿದೆ. ಹೀಗೆಯೇ, ಊರ್ಧ್ವ-ಸ್ರೋತಸ್‌ನಲ್ಲಿಯೂ ಮಾನವ ಸೃಷ್ಟಿ ಶ್ರೇಷ್ಠವಾಗಿದೆ – ಅದು ಏಳನೆಯದು; ಎಂಟನೆಯದು ಅನುಗ್ರಹ ಸೃಷ್ಟಿ, ಅದು ಸತ್ವ ಮತ್ತು ತಮಸ್ಸಿನಿಂದ ಕೂಡಿದೆ. ಇವುಗಳಲ್ಲಿ ಐದು ವೈಕರಿಕ ಸೃಷ್ಟಿಗಳು, ಮೂರು ಪ್ರಕೃತ ಸೃಷ್ಟಿಗಳು; ಒಂಬತ್ತನೆಯದು ಕೌಮಾರ ಸೃಷ್ಟಿ, ಅದು ಪ್ರಕೃತವೂ ವೈಕರಿಕವೂ ಆಗಿದೆ. ಹೀಗೆ, ಪ್ರಜಾಪತಿಯ ಒಂಬತ್ತು ಸೃಷ್ಟಿಗಳನ್ನು ವಿವರಿಸಲಾಗಿದೆ – ಪ್ರಕೃತವೂ ವೈಕರಿಕವೂ ಆಗಿವೆ. ಇವು ಲೋಕದ ಮೂಲಕಾರಣಗಳು. ಈ ಸೃಷ್ಟಿಗಳನ್ನು ವಿವರಿಸಿದ್ದೇನೆ; ಇನ್ನೇನು ಕೇಳಲು ಇಚ್ಛಿಸುತ್ತೀಯ? ಭೂಮಿ ಕೇಳಿದಳು: “ಅಚ್ಯುತನೇ, ಅವ್ಯಕ್ತದಿಂದ ಜನಿಸಿದ ಬ್ರಹ್ಮನ ಸೃಷ್ಟಿ ಒಂಬತ್ತು ರೂಪಗಳಲ್ಲಿ ಉದಯವಾಗಿದೆ. ಅದು ಹೇಗೆ ವೃದ್ಧಿಯಾಯಿತು? ದಯವಿಟ್ಟು ಹೇಳು.” ಶ್ರೀವರುಹಸ್ವಾಮಿ ಉತ್ತರಿಸಿದರು: “ಮೊದಲು ಬ್ರಹ್ಮನು ರುದ್ರನನ್ನು ಮತ್ತು ಇತರ ತಪೋನಿಷ್ಠರನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿದನು; ನಂತರ ಸನಕ ಮತ್ತು ಇತರರನ್ನು, ಮರುಚಿ ಮತ್ತು ಇತರರನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿದನು. ಮರುಚಿ, ಅತ್ರಿ, ಅಂಗಿರಸ, ಪುಲಹ, ಕ್ರತು, ಪುಲಸ್ತ್ಯ, ಪ್ರಚೇತಸ್, ಭೃಗು, ನರದನು ಹತ್ತನೇಯವನಾಗಿ, ಮತ್ತು ಮಹಾತಪಸ್ವಿಯಾದ ವಸಿಷ್ಠನು – ಈ ಮಹರ್ಷಿಗಳು. ಸನಕ ಮತ್ತು ಇತರರನ್ನು ಬ್ರಹ್ಮನು ವೈರಾಗ್ಯ ಮಾರ್ಗದಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿಸಿದನು; ಮರುಚಿ ಮತ್ತು ಇತರರನ್ನು (ನರದನನ್ನು ಹೊರತುಪಡಿಸಿ) ಕರ್ಮ ಮಾರ್ಗದಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿಸಿದನು. ಆ ಮೊದಲ ಪ್ರಜಾಪತಿ, ಬಲ ಬೆರಳಿನಿಂದ ಜನಿಸಿದವನು, ತನ್ನ ವಂಶದಿಂದ ಚರಾಚರ ಜೀವಿಗಳನ್ನೆಲ್ಲಾ ಸೃಷ್ಟಿಸಿದನು. ದೇವತೆಗಳು, ದೈತ್ಯರು, ಗಂಧರ್ವರು, ನಾಗರು, ಹಕ್ಕಿಗಳು – ಎಲ್ಲರೂ ದಕ್ಷಿಣೆಯ ಪುತ್ರಿಯರಿಂದ ಹುಟ್ಟಿದವರು; ಎಲ್ಲರೂ ಧರ್ಮನಿಷ್ಠರಾಗಿದ್ದರು. ಕ್ರೋಧದಿಂದ ಹುಟ್ಟಿದ ರುದ್ರನು, ಪರಮೇಶ್ವರನ ಭ್ರೂಕುಟಿಯಿಂದ ಉದಯವಾದನು. ಅವನು ಭಯಾನಕ, ಭೀಕರರೂಪ, ಅರ್ಧಪುರುಷ – ಅರ್ಧಸ್ತ್ರೀಯಾಗಿದ್ದನು. ಬ್ರಹ್ಮನು ಅವನಿಗೆ “ನಿನ್ನನ್ನು ವಿಭಜಿಸು” ಎಂದು ಹೇಳಿದನು, ಆಗ ಅವನು ಮರೆಯಾಗಿಬಿಟ್ಟನು. ಆಗ ಅವನು ತನ್ನನ್ನು ಪುರುಷ ಮತ್ತು ಸ್ತ್ರೀ ಎಂದು ಎರಡು ಭಾಗಗಳಾಗಿ ಮಾಡಿದನು; ಪುರುಷ ಭಾಗವನ್ನು ಹತ್ತು ವಿಭಾಗಗಳಾಗಿ ಮತ್ತು ಪ್ರತ್ಯೇಕವಾಗಿ ವಿಭಜಿಸಿದನು; ಹೀಗಾಗಿ ಬ್ರಹ್ಮನಿಂದ ಹನ್ನೊಂದು ರುದ್ರರು ಪ್ರಸಿದ್ಧರಾದರು. ಹೀಗೆ ರುದ್ರನ ಸೃಷ್ಟಿಯ ಕಥೆಯನ್ನು ಸಂಕ್ಷಿಪ್ತವಾಗಿ ಹೇಳಿದ್ದೇನೆ, ಪಾಪರಹಿತೆಯೆ. ಈಗ ಯುಗಗಳ ಮಹಿಮೆಯನ್ನು ಸಂಕ್ಷಿಪ್ತವಾಗಿ ಹೇಳುತ್ತೇನೆ. ಕೃತ, ತ್ರೇತಾ, ದ್ವಾಪರ, ಕಲಿ – ಈ ನಾಲ್ಕು ಯುಗಗಳು. ಈ ಯುಗಗಳಲ್ಲಿ ಮಹಾತ್ಮರು – ದಾನಶೀಲರಾದ ರಾಜರು, ದೇವತೆಗಳು, ದೈತ್ಯರು – ಧರ್ಮವನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಿ, ಕರ್ಮಗಳನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಿದರು. ಮೊದಲ ಕಲ್ಪದಲ್ಲಿ ಸ್ವಾಯಂಭುವ ಮನುವಿದ್ದರು; ಅವನಿಗೆ ಇಬ್ಬರು ಪುತ್ರರು – ಪ್ರಿಯವ್ರತ ಮತ್ತು ಉತ್ತರಪಾದ, ಇಬ್ಬರೂ ಧರ್ಮನಿಷ್ಠರಾಗಿದ್ದರು, ಅವರ ಕರ್ಮಗಳು ಮಾನವರಿಗಿಂತ ಹೆಚ್ಚಾಗಿದ್ದವು. ಅಲ್ಲಿ ಪ್ರಿಯವ್ರತನು ಮಹಾಯಜ್ಞಶೀಲ, ತಪಸ್ಸಿನಿಂದ ಕೂಡಿದ ರಾಜನು; ಅವನು ಅನೇಕ ಮಹಾಯಜ್ಞಗಳನ್ನು, ಅಪಾರ ದಾನಗಳೊಂದಿಗೆ ನೆರವೇರಿಸಿದನು.