ವರಾಹಪುರಾಣಮ್

ಹರಿ ಮಹಾ ಭೂಧರನ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಮಹಾಸಮುದ್ರವನ್ನು ಪ್ರವೇಶಿಸಿದಾಗ, ಆ ನೀರು ಸಹಸ್ರದೀಪದಂತೆ ಪ್ರಕಾಶಮಾನವಾಗಿತು. ದೇವತೆಗಳು ಭೂಮಿಯನ್ನು ಹಿಡಿದ ಹರಿಯನ್ನು ಮೀನು ರೂಪದಲ್ಲಿ ocean ಗೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದುದನ್ನು ಕಂಡು, ಸ್ತೋತ್ರಗಳ ಮೂಲಕ ಹೊಗಳಿದರು. “ವೇದಗಳು ಮತ್ತು ತರ್ಕದಿಂದ ಮೀರುವ ನೀನು, ನಾರಾಯಣಾ! ಮೀನು ರೂಪದಲ್ಲಿ ನೀನು ನಮಗೆ ಕಾಣಿಸಿಕೊಂಡಿರುವೆ. ವಿಶ್ವರೂಪ, ಸೌಮ್ಯಗಾನ, ಜ್ಞಾನ ಮತ್ತು ನಿರ್ಭಯತೆಯ ರೂಪಧಾರಿಯಾದ ನಿನಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ,” ಎಂದು ಅವರು ಪ್ರಾರ್ಥಿಸಿದರು. “ನೀನು ಚಂದ್ರ, ಸೂರ್ಯ, ವಾಯುಗಳ ರೂಪ, ಎಲ್ಲ ನೀರಿನಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುವವನು, ಸುಂದರ ಕಣ್ಣುಗಳಿರುವ ವಿಷ್ಣುವೆ, ನಿನ್ನ ಆಶ್ರಯವನ್ನು ನಾವು ಬೇಡುತ್ತೇವೆ; ಮೀನು ರೂಪವನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ನಮ್ಮನ್ನು ರಕ್ಷಿಸು,” ಎಂದು ದೇವತೆಗಳು ವಿನಂತಿಸಿದರು. “ಅನಂತ ರೂಪವನು, ನಿನ್ನಿಂದ ಈ ಬ್ರಹ್ಮಾಂಡವು ತುಂಬಿದೆ; ನಿನಗಾಗಿ ಬೇರೇನು ಇಲ್ಲ. ನೀನು ಈ ವಿಶ್ವದಿಂದ ಬೇರೆ ಅಲ್ಲ; ನಿನ್ನ ಆಶ್ರಯವನ್ನು ನಾವು ಪಡೆದಿದ್ದೇವೆ,” ಎಂದು ದೇವತೆಗಳು ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಹೇಳಿದರು. “ಆಕಾಶ, ಚಂದ್ರ, ಅಗ್ನಿ, ಮನಸ್ಸು—all are forms of your ancient body, lotus-eyed one. Though we lack devotion, forgive us, auspicious one, for by you the world shines,” ಎಂದು ದೇವತೆಗಳು ಪ್ರಾರ್ಥಿಸಿದರು. “ಈ ದಿವ್ಯ ರೂಪವು ವಿಚಿತ್ರವಾಗಿದೆ—ಭಯಾನಕವಾದರೂ ಮಧುರವಾದ ಧ್ವನಿ, ಪರ್ವತದಂತೆ ಬೃಹತ್. ಪ್ರಾಚೀನ ದೇವಾಧಿದೇವ, ಲೋಕದ ಆಧಾರ, ಶಾಂತಿ ನೀಡಿ, ಜ್ಯೋತಿರ್ಮಯ,” ಎಂದು ದೇವತೆಗಳು ಬೇಡಿಕೊಂಡರು. “ನಾವು ಎಲ್ಲರೂ ನಿನ್ನ ಆಶ್ರಯವನ್ನು ಪಡೆದಿದ್ದೇವೆ; ಭಯದಿಂದ ನಿನ್ನ ರೂಪವನ್ನು ನೋಡುತ್ತಿದ್ದೇವೆ. ನಿನ್ನ ಹೊರತು, ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಯಾವುದೇ ಪ್ರಾಚೀನ ದೇಹಧಾರಿ ಇಲ್ಲ,” ಎಂದು ಹೇಳಿದರು. ಅಂತಹ ಹೊಗಳನೆಗಳನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸಿದ ದೇವರು, ನೀರಿನಲ್ಲಿ ತಂಗಿದ್ದಂತೆ, ತನ್ನ ಸ್ವರೂಪವನ್ನು ಧರಿಸಿ, ವೇದಗಳು, ಉಪನಿಷತ್ತುಗಳು ಮತ್ತು ಶಾಸ್ತ್ರಗಳನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡನು. ಯಾವಾಗ ದೇವರು ತನ್ನ ಸ್ವರೂಪದಲ್ಲಿ ತಂಗಿರುತ್ತಾನೆ, ಆಗ ಜಗತ್ತು ಅಸ್ತಿತ್ವದಲ್ಲಿರುತ್ತದೆ; ಅವನು ನಿಶ್ಚಲ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಇದ್ದರೆ, ಎಲ್ಲವೂ ಅವನಲ್ಲಿ ಲಯವಾಗುತ್ತದೆ; ಚಲಿಸುವ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಇದ್ದರೆ, ಜಗತ್ತು ವೃದ್ಧಿಯಾಗುತ್ತದೆ. ಶ್ರೀ ವರಾಹನು ಹೇಳಿದನು: “ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ ಎಲ್ಲಾ ಲೋಕಗಳನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿದ ನಂತರ, ಜೀವಿಗಳ ಪೋಷಕ ದೇವರು ತಂಗಿದನು; ನಂತರ ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಸೃಷ್ಟಿ ವೃದ್ಧಿಯಾಯಿತು.” ಸೃಷ್ಟಿಯು ವೃದ್ಧಿಯಾಗುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಎಲ್ಲಾ ಪ್ರಾಚೀನ ದೇವತೆಗಳು ನಾರಾಯಣ ಎಂಬ ಪುರುಷನನ್ನು ವಿವಿಧ ಯಜ್ಞಗಳ ಮೂಲಕ ಪೂಜಿಸಿದರು. ದ್ವೀಪಗಳಲ್ಲಿಯೂ, ಪ್ರದೇಶಗಳಲ್ಲಿಯೂ, ದೇವತೆಗಳು ಭಕ್ತಿಯಿಂದ, ಮಹಾ ಯಜ್ಞಗಳ ಮೂಲಕ ಹರಿಯನ್ನು ಪೂಜಿಸಿ, ಅವನನ್ನು ತೃಪ್ತಿಪಡಿಸಲು ಮತ್ತು ಆರಾಧ್ಯವನ್ನಾಗಿ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಲು ಬಯಸಿದರು. ಅವರು ಸಾವಿರಾರು ವರ್ಷಗಳ ಕಾಲ ಅವನನ್ನು ತೃಪ್ತಿಪಡಿಸಲು ಯತ್ನಿಸುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ದೇವರು ಸಂತೃಪ್ತನಾಗಿ ಅವರ ಮುಂದೆ ಕಾಣಿಸಿಕೊಂಡನು. ಅವನಿಗೆ ಅನೇಕ ಕೈಗಳು, ಹೊಟ್ಟೆಗಳು, ಬಾಯಿಗಳು, ಕಣ್ಣುಗಳು ಇದ್ದವು; ಪರ್ವತದ ಶಿಖರದಂತೆ ಬೃಹತ್ ರೂಪದಲ್ಲಿ ದೇವಾಧಿದೇವನು ಹೇಳಿದರು: “ಏನು ಮಾಡಬೇಕಾಗಿದೆ? ನಿಮ್ಮ ಇಚ್ಛೆ ಹೇಳಿ, ದೇವತೆಗಳೇ, ನಿಮ್ಮ ವರವನ್ನು ಹೇಳಿ.” ದೇವತೆಗಳು ಹೇಳಿದರು: “ಮಹಾ ಶಕ್ತಿಯ ಗೋವಿಂದಾ, ಜಯ ಮಾಡು! ನಿನ್ನ ವರದಿಂದ ನಾವು ದೇವತೆಗಳು ಅಸ್ತಿತ್ವದಲ್ಲಿದ್ದೇವೆ. ಮಾನವರ ಲೋಕದಲ್ಲಿಯೂ, ನಿನ್ನ ಹೊರತು, ಬೇರೇನು ಇಲ್ಲ.” ರುದ್ರರು, ಆದಿತ್ಯರು, ವಸುಗಳು, ಸಾಧ್ಯರು, ವಿಶ್ವದೇವರು, ಅಶ್ವಿನಿಗಳು, ಮರುತ್ಗಣಗಳು, ಪಿತೃಗಳು—all have sought refuge in you, universal form; make us worthy of worship here. ಅವರ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿದ ಹರಿ, ಮಹಾ ಯೋಗದ ಸ್ವಾಮಿ, “ನಾನು ನಿಮ್ಮನ್ನೆಲ್ಲಾ ಪೂಜೆಗೆ ಅರ್ಹರನ್ನಾಗಿಸುತ್ತೇನೆ,” ಎಂದು ಹೇಳಿ, ಅಲ್ಲಿ ಕಾಣದಂತೆ ಹೋದನು. ದೇವತೆಗಳು ತಮ್ಮ ಶಾಶ್ವತ ಲೋಕಗಳಿಗೆ ಹಿಂತಿರುಗಿದರು; ದೇವತೆಗಳ ಹೊಗಳನೆಗೆ ತೃಪ್ತನಾದ ಪರಮಾತ್ಮನು ಮೂರು ರೂಪಗಳನ್ನು ಧರಿಸಿದನು. ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ ಜಗತ್ತಿನ ಮೂರು ವಿಧಗಳ ಪೋಷಕನಾಗಿ, ಮಹೇಶ್ವರನು ಸಾತ್ವಿಕ, ರಾಜಸ, ತಾಮಸ ರೂಪಗಳಲ್ಲಿ ದೇವತೆಗಳನ್ನು ಪೂಜಿಸಿದನು. ಸಾತ್ವಿಕ ರೂಪದಿಂದ ವೇದ ಪಠಣ ಮತ್ತು ಯಜ್ಞಗಳ ಮೂಲಕ ದೇವತೆಗಳನ್ನು ಪೂಜಿಸಬೇಕು; ಕೇಶವನು ತನ್ನ ಭಾಗವನ್ನು ರಾಜಸ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಕಾರ್ಯ ನಿರ್ವಹಿಸುತ್ತಾನೆ. ಅವನು ಕಾಲರೂಪದಲ್ಲಿ, ಭಯಾನಕ ಸ್ವಭಾವದಲ್ಲಿ, ತ್ರಿಶೂಲವನ್ನು ಹಿಡಿದಂತೆ, ರಾಜಸ ರೂಪವನ್ನು ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಪೂಜಿಸಿದನು; ತಾಮಸ ಸ್ವಭಾವದಲ್ಲಿ ಅವನು ಅಸುರರ ನಡುವೆ ತಂಗಿದನು. ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ ಮೂರು ವಿಧಗಳ ಪೋಷಕನಾಗಿ, ಮಹೇಶ್ವರನು ದೇವತೆಗಳನ್ನು ಪೂಜಿಸಿದನು; ನಂತರ ಜಗತ್ತೂ ಮೂರು ರೂಪಗಳಲ್ಲಿ ವಿಕಸಿತವಾಯಿತು. ಬ್ರಹ್ಮಾ, ವಿಷ್ಣು, ಮಹೇಶ ಎಂಬ ಮೂರು ಹೆಸರುಗಳಲ್ಲಿ ಅವನು ಸ್ಥಾಪಿತನಾದನು; ನಾರಾಯಣ, ಪರಮಾತ್ಮನು, ಕೃತಯುಗದಲ್ಲಿ ಪರಮ ಸ್ಥಾನವನ್ನು ಪಡೆದನು. ತ್ರೇತಾಯುಗದಲ್ಲಿ ಅವನು ರುದ್ರರೂಪದಲ್ಲಿ; ದ್ವಾಪರಯುಗದಲ್ಲಿ ಯಜ್ಞರೂಪದಲ್ಲಿ; ಕಳಿಯುಗದಲ್ಲಿ ನಾರಾಯಣನು ಅನೇಕ ರೂಪಗಳಲ್ಲಿ ಪ್ರಾಕಟ್ಯಗೊಂಡನು. ಈಗ, ಸುಂದರ ನಿತಂಬವಳೇ, ನಾನು ವಿಷ್ಣುವಿನ ಮಹಾ ಕೀರ್ತಿಯನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ವಿವರಿಸುತ್ತೇನೆ; ಅವನು ಮೊದಲಾಗಿ ಮಾಡಿದ ಕಾರ್ಯಗಳನ್ನು ಕೇಳು, ಸುಂದರಳೇ. ಕೃತಯುಗದಲ್ಲಿ ಸುಪ್ರತಿಕ ಎಂಬ ಬಲಶಾಲಿ ರಾಜನು ಇದ್ದನು; ಅವನಿಗೆ ಇಬ್ಬರು ಸುಂದರ, ಮನೋಹರ ಪತ್ನಿಯರು ಇದ್ದರು. ಆ ಪತ್ನಿಯರ ಹೆಸರು ವಿದ್ಯುತ್ಪ್ರಭಾ ಮತ್ತು ಕಾಂತಿಮತಿ; ರಾಜನು ಎಷ್ಟೇ ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದರೂ, ಅವರಿಂದ ಮಗನನ್ನು ಪಡೆಯಲಾಗಲಿಲ್ಲ. ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ, ರಾಜನು ಪವಿತ್ರ ಚಿತ್ರಕೂಟ ಪರ್ವತದಲ್ಲಿ, ಶ್ರೇಷ್ಠ ಋಷಿ ಆತ್ರೇಯನನ್ನು ಯೋಗ್ಯ ವಿಧಿಯಿಂದ ಸಂತೃಪ್ತಗೊಳಿಸಿದನು. ಅನುಷ್ಠಾನಗಳಿಂದ, ರಾಜನು ಋಷಿಯನ್ನು ಸಂತೃಪ್ತಗೊಳಿಸಿದನು; ಋಷಿಯು ಅವನಿಗೆ ವರ ನೀಡಲು ಸಿದ್ಧನಾಗಿ, ಅತ್ರಿಯ ಪುತ್ರನು ಮಾತನಾಡಿದನು. ಇದರಲ್ಲಿ, ಬಲಶಾಲಿ ಇಂದ್ರನು ತನ್ನ ಏರಾವತ ಹಸ್ತಿಯನ್ನು ಏರಿ, ದೇವತೆಗಳ ಸೇನೆಯೊಂದಿಗೆ, ಅಲ್ಲಿ ಬಂದನು; ಆದರೆ ಮೌನವಾಗಿದ್ದನು. ಅವನನ್ನು ಕಂಡ ಋಷಿಯು, ಒಳಗೆ ಸಂತೋಷಗೊಂಡರೂ, ಹೊರಗೆ ಕೋಪಗೊಂಡಂತೆ, ದೇವತೆಗಳ ರಾಜನ ಮೇಲೆ ಭಯಾನಕ ಶಾಪವನ್ನು ಹಾಕಿದನು. “ನೀನು ನನ್ನನ್ನು ಗೌರವಿಸದೆ, ಮೂಢ ಸ್ವರ್ಗದ ರಾಜನೇ, ಇನ್ನು ಮುಂದೆ ನಿನ್ನ ರಾಜ್ಯದಿಂದ ಹೊರಗಿಡಲಾಗುವುದು; ನೀನು ಬೇರೆ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸಬೇಕು,” ಎಂದನು. ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ ದೇವತೆಗಳ ರಾಜನಿಗೆ ಕೋಪದಿಂದ ಹೇಳಿದ ಋಷಿಯು, ರಾಜನಿಗೆ ಹೇಳಿದನು: “ರಾಜನೇ, ನಿನ್ನ ಮಗ ಧೈರ್ಯದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿರವಾಗಿರುತ್ತಾನೆ.” ಅವನು ಇಂದ್ರನಂತೆ ರೂಪದಲ್ಲಿ, ಪ್ರಕಾಶಮಾನ, ಶಸ್ತ್ರಚಾತುರ್ಯ, ಶೌರ್ಯದಲ್ಲಿ ಪ್ರಸಿದ್ಧ, ವಿದ್ಯುತ್ಪ್ರಭಾದ ಕಲಾ ಮತ್ತು ಕಾರ್ಯಗಳಲ್ಲಿ ನಿಪುಣ, ಕ್ರೂರವಾದರೂ ಅಜೇಯ ಮತ್ತು ಅತ್ಯಂತ ಬಲಶಾಲಿ ರಾಜನಾಗುತ್ತಾನೆ—ಹೀಗೆ ಋಷಿಯು ಹೇಳಿ ಅಲ್ಲಿಂದ ಹೊರಟನು. ನಂತರ, ಧರ್ಮನಿಷ್ಠ ಸುಪ್ರತಿಕ ರಾಜನು, ವಿದ್ಯುತ್ಪ್ರಭಾ ಪತ್ನಿಗೆ ಗರ್ಭಧಾರಣೆಯನ್ನು ಮಾಡಿಸಿದನು; ಸಮಯ ಬಂದಾಗ ಅವಳು ಮಗನನ್ನು ಹೆತ್ತಳು. ಅವನ ಮಗನಿಗೆ ದುರ್ಜಯ ಎಂಬ ಹೆಸರು ಇಡಲಾಯಿತು; ಮಹಾಬಲಶಾಲಿ. ಋಷಿಯು ಅವನ ಜನನ ಹಾಗೂ ಸಂಸ್ಕಾರಗಳನ್ನು ನೆರವಾಯಿತು—ಅವನು ದುರ್ವಾಸ ಋಷಿಯೇ, ಶುದ್ಧ ದೇಹ. ಋಷಿಯು ಮಾಡಿದ ಕಾರ್ಯಗಳ ಪರಿಣಾಮವಾಗಿ, ಆ ಮಗನು ಸೌಮ್ಯ ಸ್ವಭಾವವನ್ನು ಪಡೆದನು; ಅವನು ವೇದ ಮತ್ತು ಶಾಸ್ತ್ರಗಳ ಅರ್ಥವನ್ನು ಅರಿತು, ಧರ್ಮ ಮತ್ತು ಶುದ್ಧತೆಯಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿರನಾಗಿದ್ದನು. ಆ ಮಹಾ ರಾಜನ ಎರಡನೇ ಪತ್ನಿಗೆ ಕೀರ್ತಿಮತಿ ಎಂಬ ಹೆಸರು; ಅವಳ ಮಗನು ಸುದ್ಯುಮ್ನ, ವೇದ ಮತ್ತು ಅದರ ಅಂಗಗಳನ್ನು ನ mastery ಮಾಡಿದನು. ಅನೇಕ ಕಾಲದ ನಂತರ, ಸುಪ್ರತಿಕ ರಾಜನು, ದುರ್ಜಯನು ರಾಜ್ಯಪಾಲನೆಗೆ ಯೋಗ್ಯನಾಗಿದ್ದನ್ನು ನೋಡಿ, ಅವನನ್ನು ಹತ್ತಿರ ಕರೆದುಕೊಂಡನು. ಆತನಿಗೆ ವಯಸ್ಸು ಹೆಚ್ಚಿದಂತೆ, ವಾರಾಣಸಿಯ ಮಹಾ ರಾಜನು ದುರ್ಜಯನಿಗೆ ರಾಜ್ಯದ ವಿಷಯವನ್ನು ಚಿಂತನೆ ಮಾಡಿದನು, ಸುಂದರಳೇ.