ವರಾಹಪುರಾಣಮ್

ಭಗವಂತನು ಭೂಲೋಕವನ್ನು ನಾಲ್ಕು ವಿಧದ ಜೀವಿಗಳಿಂದ ತುಂಬಿಸಿದರು; ಆಕಾಶಮಂಡಲವನ್ನು ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ಚಲಿಸುವ ಜೀವಿಗಳಿಂದ, ಮತ್ತು ಸ್ವರ್ಗಲೋಕವನ್ನು ಬೇರೆ ದೈವಿಕ ಜೀವಿಗಳಿಂದ ಕೂಡಿಸಿದರು. ಇದೇ ರೀತಿ ಮಹರ್ಲೋಕವನ್ನು ಸನಕಾದಿ ಮುಂತಾದ ಮಹಾತ್ಮರ ಮತ್ತು ಬೇರೆ ಜೀವಿಗಳಿಂದ ತುಂಬಿಸಿದರು; ನಂತರ ಜನಲೋಕವನ್ನು ವೈರಾಜರೊಂದಿಗೆ ತುಂಬಿಸಿದರು. ಅದಾದಮೇಲೆ, ತಪೋಲೋಕವನ್ನು ತಪಸ್ಸಿಗೆ ತೊಡಗಿರುವವರಿಂದ ತುಂಬಿಸಿ, ಸತ್ಯಲೋಕವನ್ನು ಮೃತ್ಯುವಿನಿಂದ ಮುಕ್ತವಾದ ದೇವತೆಗಳಿಂದ ತುಂಬಿಸಿದರು. ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ ಸೃಷ್ಟಿಯನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸಿದ ನಂತರ, ಆ ಭಗವಂತ, ಜೀವಿಗಳ ಮೂಲಸ್ಥಾನ, ತನ್ನ ಕಾಲಚಕ್ರವಾದ ಕಲ್ಪದಲ್ಲಿ ಜಾಗೃತನಾಗಿ, ಪರಮೇಶ್ವರನಾಗಿ ಉಳಿದರು. ಆ ಲೋಕದಲ್ಲಿ, ಭೂಲೋಕ, ಆಕಾಶಮಂಡಲ ಮತ್ತು ಸ್ವರ್ಗಲೋಕ ಪುನಃ ಪುನಃ ಹುಟ್ಟುತ್ತವೆ; ಈ ಮೂರು ಲೋಕಗಳು ನಿಸ್ಸಂದೇಹವಾಗಿ ಪ್ರತ್ಯೇಕವಾಗಿ ಉದ್ಭವಿಸುತ್ತವೆ. ಆದರೆ ಕಲ್ಪದ ಅಂತ್ಯದಲ್ಲಿ ಭಗವಂತನು ನಿದ್ರೆಗೆ ಒಳಗಾದಾಗ, ಅದು ಅವನ ರಾತ್ರಿಯಾಗುತ್ತದೆ; ಆಗ ಈ ಮೂರು ಲೋಕಗಳು ಲಯದಂತೆ ಶಾಂತವಾಗುತ್ತವೆ, ಅಂದರೆ ಅವುಗಳು ಲಯಗೊಂಡಂತೆ ನಿಶ್ಚಲವಾಗುತ್ತವೆ. ಆ ರಾತ್ರಿಯು ಕಳೆದ ಮೇಲೆ, ಕಮಲನೇತ್ರನು ಎದ್ದನು ಮತ್ತು ಚತುರ್ವಿಧವಾದ ವೇದಗಳು ಹಾಗೂ ಅವುಗಳ ಮಾತೃಗಳು ಎಲ್ಲೆಲ್ಲೂ ಇರುವುದನ್ನು ಚಿಂತಿಸಿದನು; ಆದರೆ ಯಥೇಚ್ಛವಾಗಿ ಚಿಂತಿಸಿದರೂ, ದೇವತೆಗಳ ಅಧಿಪತಿ ವೇದಗಳನ್ನು ಕಂಡುಹಿಡಿಯಲಿಲ್ಲ. ಲೋಕದ ಕ್ರಮವನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಲು ಮತ್ತು ಮಾರ್ಗವನ್ನು ನಿರ್ಧರಿಸಲು ಬಯಸಿದ ಭಗವಂತನು, ಅಜ್ಞಾನ ನಿದ್ರೆಯಿಂದ ಗೊಂದಲಗೊಂಡು, "ಇಲ್ಲಿ ವೇದಗಳು ಇಲ್ಲ" ಎಂದು ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಯೋಚಿಸಿದರು. ಅದಾದಮೇಲೆ, ಅವನು ಅವುಗಳನ್ನು ತನ್ನ ಸ್ವರೂಪವಾದ "ಜಲ"ದಲ್ಲಿ ಲೀನವಾಗಿರುವುದನ್ನು ಕಂಡು, ಅವುಗಳನ್ನು ಪುನಃ ಪಡೆಯಬೇಕೆಂದು, ಮೀನು ರೂಪವನ್ನು ಧರಿಸಿ ನೀರಲ್ಲಿ ಪ್ರವೇಶಿಸಲು ನಿರ್ಧರಿಸಿದರು. ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ ಧ್ಯಾನಿಸಿದ್ದಂತೆ, ಒಂದು ಮಹಾಮೀನ ತಕ್ಷಣವೇ ಕಾಣಿಸಿಕೊಂಡಿತು; ದೇವತೆಗಳು ನೀರನ್ನು ಸುತ್ತಲೂ ಕೆದಕಿದಂತೆ ಭಗವಂತನು ನೀರಿಗೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದರು. ಅವನ ಪ್ರವೇಶದಿಂದ, ನೀರು ಮಹಾ ಭೂಧಾರಕನ ರೂಪದಿಂದ ಪ್ರಕಾಶಮಾನವಾಯಿತು; ದೇವತೆಗಳಲ್ಲಿಯ ಅತ್ಯುತ್ತಮನು ಮೀನು ರೂಪವನ್ನು ಧರಿಸಿ ಮಹಾಸಮುದ್ರದಲ್ಲಿ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದಾಗ, ದೇವತೆಗಳು ಭೂಧಾರಕ ಹರಿಯನ್ನು ಸ್ತುತಿಗಳಿಂದ ಪೂಜಿಸಿದರು: "ನೀವು ವೇದಗಳಿಗೂ, ತರ್ಕಕ್ಕೂ ಅತೀತವಾದವರು; ಮೀನು ರೂಪದ ನಾರಾಯಣನಿಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ; ಸರ್ವವ್ಯಾಪಿ, ಮಧುರವಾದ ಧ್ವನಿಯುಳ್ಳವರಿಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ; ಜ್ಞಾನ ಮತ್ತು ಭಯರಹಿತ ಸ್ವರೂಪವನ್ನು ಧರಿಸಿರುವವರಿಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ. ಚಂದ್ರ, ಸೂರ್ಯ ಮತ್ತು ವಾಯುಗಳ ರೂಪವುಳ್ಳವರು, ಎಲ್ಲ ಜಲಗಳಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುವವರು, ಸುಂದರ ನೇತ್ರವುಳ್ಳವರಿಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ; ವಿಷ್ಣುವಿಗೆ ಆಶ್ರಯವನ್ನು ಬೇಡುತ್ತೇವೆ—ಮೀನು ರೂಪವನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ನಮ್ಮನ್ನು ರಕ್ಷಿಸಿ. ಅನಂತ ಸ್ವರೂಪದಿಂದ ಈ ಜಗತ್ತನ್ನು ನೀವು ಆವರಿಸಿದ್ದಾರೆ; ನಿಮ್ಮ ಹೊರತು ಇಲ್ಲಿ ಇನ್ನೇನು ಇದೆ? ನೀವು ಈ ಜಗತ್ತಿಗೆ ಭಿನ್ನರಲ್ಲ; ನಿಮ್ಮಲ್ಲಿ ನಾವು ಆಶ್ರಯವನ್ನು ಪಡೆದಿದ್ದೇವೆ. ಆಕಾಶ, ಚಂದ್ರ, ಅಗ್ನಿ ಮತ್ತು ಮನಸ್ಸು—all are your ancient body, lotus-eyed one; forgive us, auspicious one, even if we lack devotion—for by you, O god of gods, the world shines. ಈ ದೈವಿಕ ಸ್ವರೂಪವು ವಿರೋಧಭಾಸಿಯಾಗಿದೆ—ಭಯಾನಕವಾದರೂ, ಮಧುರವಾದ ಧ್ವನಿಯುಳ್ಳದು, ಪರ್ವತದಂತೆ; ಪ್ರಾಚೀನ ದೇವಾಧಿಪತಿಗಳೇ, ಲೋಕದ ಆಶ್ರಯ, ಶಾಂತಿಯನ್ನು ನೀಡಿರಿ, ದಯಾಮಯನೇ, ಪ್ರಕಾಶಮಾನನೇ. ನಾವು ಎಲ್ಲರೂ ನಿಮ್ಮ ಆಶ್ರಯವನ್ನು ಪಡೆದಿದ್ದೇವೆ; ಭಯದಿಂದ ನಿಮ್ಮ ಈ ರೂಪವನ್ನು ನೋಡುತ್ತೇವೆ. ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿ, ನಿಮ್ಮ ಹೊರತು, ಯಾವುದೂ ಪ್ರಾಚೀನ ದೈಹಿಕವಾಗಿ ಇಲ್ಲ." ಈ ರೀತಿ ದೇವತೆಗಳು ಭಗವಂತನನ್ನು ಸ್ತುತಿಸಿದಾಗ, ನೀರಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುವ ಭಗವಂತನು ತನ್ನ ಸ್ವರೂಪವನ್ನು ಧರಿಸಿ, ವೇದಗಳು, ಉಪನಿಷತ್ತುಗಳು ಮತ್ತು ಶಾಸ್ತ್ರಗಳನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡನು. ಭಗವಂತನು ತನ್ನ ಸ್ವರೂಪದಲ್ಲಿ ಇರುವವರೆಗೆ ಜಗತ್ತು ಇದೆ; ಅವನು ಅವ್ಯಯ ಸ್ವರೂಪದಲ್ಲಿ ಇರುವಾಗ ಎಲ್ಲವೂ ಅವನಲ್ಲಿ ಲಯವಾಗುತ್ತದೆ; ಪರಿವರ್ತನಶೀಲ ಸ್ವರೂಪದಲ್ಲಿ ಇರುವಾಗ ಜಗತ್ತು ವೃದ್ಧಿಯಾಗುತ್ತದೆ. ಶ್ರೀ ವರಾಹನು ಹೇಳಿದರು: "ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ ಎಲ್ಲ ಲೋಕಗಳನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿದ ನಂತರ, ಜೀವಿಗಳನ್ನು ಪೋಷಿಸುವ ಭಗವಂತನು ವಿರಮಿಸಿದರು; ನಂತರ ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಸೃಷ್ಟಿ ವೃದ್ಧಿಯಾಯಿತು. ಸೃಷ್ಟಿ ವೃದ್ಧಿಯಾದ ನಂತರ, ಎಲ್ಲಾ ಪ್ರಾಚೀನ ದೇವತೆಗಳು ನಾರಾಯಣ ಸ್ವರೂಪವನ್ನು ವಿವಿಧ ಯಜ್ಞಗಳಿಂದ ಪೂಜಿಸಿದರು. ಎಲ್ಲಾ ದ್ವೀಪಗಳಲ್ಲಿ ಮತ್ತು ಪ್ರದೇಶಗಳಲ್ಲಿ ದೇವತೆಗಳು ಮಹಾ ಯಜ್ಞಗಳನ್ನು ನಡೆಸಿ, ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಹರಿಯನ್ನು ಪೂಜಿಸಿದರು, ಅವನನ್ನು ಬಹುಪೂಜೆಗಾಗಿ ಹಾಗೂ ಪೂಜ್ಯನಾಗಿಸಲು ಬಯಸಿದರು. ಸಾವಿರಾರು ವರ್ಷಗಳ ಕಾಲ ದೇವತೆಗಳು ಭಗವಂತನನ್ನು ಸಂತೋಷಪಡಿಸಲು ಯತ್ನಿಸಿದಾಗ, ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಸಂತೃಪ್ತನಾದ ಭಗವಂತನು ಅವರ ಮುಂದೆ ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷನಾದನು. ಅನೇಕ ಭುಜಗಳು, ಹೊಟ್ಟೆಗಳು, ಬಾಯಿಗಳು ಮತ್ತು ಕಣ್ಣುಗಳೊಂದಿಗೆ, ದೊಡ್ಡ ಪರ್ವತದ ಶಿಖರದಂತೆ ಭಗವಂತನು ದೇವತೆಗಳಿಗೆ ಹೇಳಿದರು: 'ನಿಮಗೆ ಏನು ಬೇಕು? ನಿಮ್ಮ ಇಚ್ಛೆಯನ್ನು ಹೇಳಿ, ವರವನ್ನು ಕೇಳಿ.' ದೇವತೆಗಳು ಹೇಳಿದರು: 'ಮಹಾ ಶಕ್ತಿಯುಳ್ಳ ಗೋವಿಂದನೇ, ಜಯಿಸು! ನಿಮ್ಮ ವರದಿಂದ ನಾವು ದೇವತೆಗಳು ಇದ್ದೇವೆ. ಮಾನವರ ಲೋಕದಲ್ಲಿಯೂ ನಿಮ್ಮ ಹೊರತು ಬೇರೆ ಯಾರೂ ಇಲ್ಲ.' ರೂದ್ರರು, ಆದಿತ್ಯರು, ವಸುಗಳು, ಸಾಧ್ಯರು, ವಿಶ್ವದೇವರು, ಅಶ್ವಿನಿಗಳು, ಮರುತ್ತರು ಮತ್ತು ಪಿತೃಗಳು—ಎಲ್ಲರೂ ನಿಮ್ಮಲ್ಲಿ ಆಶ್ರಯ ಪಡೆದಿದ್ದಾರೆ; ನಮ್ಮನ್ನು ಇಲ್ಲಿ ಪೂಜ್ಯರಾಗಿಸು. ಈ ರೀತಿ ದೇವತೆಗಳು ಕೇಳಿದಾಗ, ಯೋಗಾಧಿಪತಿ ಹರಿಯು, 'ನಾನು ನಿಮ್ಮನ್ನು ಪೂಜ್ಯರಾಗಿಸುತ್ತೇನೆ' ಎಂದು ಹೇಳಿ, ಅಂತರಧಾನನಾದನು. ದೇವತೆಗಳು ತಮ್ಮ ಶಾಶ್ವತ ಲೋಕಗಳಿಗೆ ಹಿಂತಿರುಗಿದರು; ದೇವತೆಗಳ ಸ್ತುತಿಯನ್ನು ಪಡೆದ ಪರಮಭಗವಂತನು ತ್ರಿವಿಧ ಸ್ವರೂಪವನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡನು. ಜಗತ್ತನ್ನು ಪೋಷಿಸುವ ತ್ರಿವಿಧ ಸ್ವರೂಪದಿಂದ ಮಹೇಶ್ವರನು ಸಾತ್ವಿಕ, ರಾಜಸ, ತಾಮಸ ಸ್ವರೂಪಗಳಲ್ಲಿ ಮೂರು ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ದೇವತೆಗಳನ್ನು ಪೂಜಿಸಿದರು. ಸಾತ್ವಿಕ ಸ್ವರೂಪದಿಂದ ವೇದಗಳನ್ನು ಪಠಿಸಿ, ಯಜ್ಞಗಳಿಂದ ದೇವತೆಗಳನ್ನು ಪೂಜಿಸಬೇಕು; ಕೇಶವನು ತನ್ನ ಭಾಗವನ್ನು ರಾಜಸ ಸ್ವರೂಪದಿಂದ ಕಾರ್ಯನಿರ್ವಹಿಸುತ್ತಾನೆ. ಕಾಲರೂಪದಲ್ಲಿ, ತ್ರಿಶೂಲವನ್ನು ಹಿಡಿದು, ರಾಜಸ ಸ್ವರೂಪವನ್ನು ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಪೂಜಿಸಿದರು; ತಾಮಸ ಸ್ವಭಾವದಿಂದ ಅಸುರರ ನಡುವೆ ವಾಸಿಸಿದರು. ಈ ರೀತಿ ತ್ರಿವಿಧ ಪೋಷಕನಾಗಿ ಮಹೇಶ್ವರನು ದೇವತೆಗಳನ್ನು ಪೂಜಿಸಿದನು; ನಂತರ ಜಗತ್ತೂ ತ್ರಿವಿಧವಾಗಿತು. ಬ್ರಹ್ಮಾ, ವಿಷ್ಣು ಮತ್ತು ಮಹೇಶ ಎಂಬ ಹೆಸರುಗಳಿಂದ ಅವನು ಸ್ಥಾಪಿತನಾದನು; ನಾರಾಯಣ, ಆ ದೇವತೆ, ಕೃತಯುಗದಲ್ಲಿ ಪರಮವಾಗಿದ್ದನು. ತ್ರೇತಾ ಯುಗದಲ್ಲಿ ಅವನು ರುದ್ರ ರೂಪದಲ್ಲಿ, ದ್ವಾಪರದಲ್ಲಿ ಯಜ್ಞ ಸ್ವರೂಪದಲ್ಲಿ, ಕಲಿ ಯುಗದಲ್ಲಿ ನಾರಾಯಣನು ಅನೇಕ ರೂಪಗಳಲ್ಲಿ ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷನಾದನು. ಈಗ, ಸುಂದರ ಕಂಬಗಳೆಳ್ಳುವೆ, ವಿಷ್ಣುವಿನ ಮಹಾ ವೈಭವದ ಕಾರ್ಯಗಳನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಹೇಳುತ್ತೇನೆ; ಮೊದಲಿಗೆ ಅವನು ಮಾಡಿದ ಕಾರ್ಯಗಳನ್ನು ಕೇಳು. ಕೃತಯುಗದಲ್ಲಿ ಸುಪ್ರತಿಕ ಎಂಬ ಶಕ್ತಿಶಾಲಿ ರಾಜನಿದ್ದನು; ಅವನಿಗೆ ಎರಡು ಹೆಂಡತಿಯರು, ಇಬ್ಬರೂ ಸಮಾನವಾಗಿ ಸುಂದರರು ಮತ್ತು ಆಕರ್ಷಕರು. ಅವನ ಹೆಂಡತಿಯರ ಹೆಸರು ವಿದ್ಯುತ್ಪ್ರಭಾ ಮತ್ತು ಕಾಂತಿಮತಿ; ರಾಜನು ಬಹಳ ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದರೂ, ಯಾರಿಂದಲೂ ಮಗನನ್ನು ಪಡೆಯಲಾಗಲಿಲ್ಲ. ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ, ರಾಜನು ಚಿತ್ತಕೂಟ ಪರ್ವತದಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಋಷಿ ಆತ್ರೇಯನನ್ನು ಯೋಗ್ಯ ವಿಧಿಯಿಂದ ಸಂತೋಷಪಡಿಸಿದನು. ಆ ಋಷಿಯು, ರಾಜನು ಬಹು ಕಾಲ ಸೇವಿಸಿದಾಗ, ಅವನಿಗೆ ವರವನ್ನು ನೀಡಲು ಸನ್ನದ್ಧನಾದನು; ಅತ್ರಿಪುತ್ರನಾದ ಋಷಿಯು ಮಾತು ಆರಂಭಿಸಿದನು. ಅದಾದಮೇಲೆ, ಬಲಶಾಲಿಯಾದ ಇಂದ್ರನು ತನ್ನ ಎತ್ತಿನ ಮೇಲೆ, ದೇವತೆಗಳ ಸೇನೆಯೊಂದಿಗೆ ಅಲ್ಲಿಗೆ ಬಂದು, ಮೌನವಾಗಿಯೇ ಉಳಿದರು.