ವರಾಹಪುರಾಣಮ್

ವಿಶ್ವವನ್ನು ತನ್ನ ಮಾಯೆಯಿಂದ ಜಾಲವಂತೆ ನೇಯ್ದಿರುವ, ಚಲಿಸುವ ಮತ್ತು ಸ್ಥಿರವಾದ ಎಲ್ಲವೂ ಒಂದೇ ಅಗ್ನಿಯಿಂದ ಆವೃತವಾಗಿರುವಂತೆ ಎಲ್ಲೆಲ್ಲೂ ವಿಸ್ತಾರಗೊಂಡಿರುವ ಶ್ರೀವಿಷ್ಣುವು ನನ್ನ ಆಶ್ರಯವಾಗಲಿ ಎಂದು ಪ್ರಾರ್ಥನೆ ನಡೆಯಿತು. ಸೃಷ್ಟಿಯ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಚಕ್ರದಲ್ಲಿಯೂ ಜೀವಿಗಳನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸುವವನು, ಚಲಿಸುವ ಮತ್ತು ಸ್ಥಿರವಾದ ಜಗತ್ತು ಅವನಿಂದಲೇ ಹುಟ್ಟಿದೆ ಮತ್ತು ರುದ್ರನ ಆತ್ಮದಿಂದ ಆವರಿತವಾದಾಗ ಅದೇ ಜಗತ್ತು ಅವನಲ್ಲಿ ಲೀನವಾಗುತ್ತದೆ. ಅವನನ್ನು ಹರಿಯೆಂದು, ವಿಷ್ಣುವೆಂದು, ಹರನೆಂದು ಕರೆಯುತ್ತಾರೆ. ಆಕಾಶ, ಚಂದ್ರ, ಭೂಮಿ, ವಾಯು, ಅಗ್ನಿ, ಸೂರ್ಯ ಮತ್ತು ನೀರು—ಇವುಗಳೆಲ್ಲವೂ ರೂಪವಾಗಿ ಅವನಿಂದಲೇ ಉಂಟಾದವು. ಆ ಅನಂತ, ಆನಂದಮಯ, ಅಚಿಂತ್ಯ ರೂಪದ ವಿಷ್ಣುವು ಸದಾ ನನ್ನ ಕ್ಷೇಮವನ್ನು ಕಾಪಾಡಲಿ ಎಂದು ಪ್ರಾರ್ಥಿಸಲಾಯಿತು. ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಭೂದೇವಿ ಕೇಳಿದಳು: "ಪ್ರಭು, ಈ ವಿಶ್ವರೂಪ ನಾರಾಯಣನು ಕೃತಯುಗದ ಆರಂಭದಲ್ಲಿ ಏನು ಮಾಡಿದನು? ಸತ್ಯವಾಗಿ ಅದನ್ನು ಕೇಳಲು ನಾನು ಇಚ್ಛಿಸುತ್ತೇನೆ." ಶ್ರೀ ವರಾಹಸ್ವಾಮಿ ಉತ್ತರಿಸಿದರು: "ಆದಿಯಲ್ಲಿ ನಾರಾಯಣನೇ ಎಲ್ಲವೂ ಆಗಿದ್ದನು; ಹರಿಯನ್ನೇ ಬಿಟ್ಟು ಬೇರೆ ಯಾವುದೂ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಅವನು ತಾನೇ ಆನಂದಿಸುತ್ತಿದ್ದನು, ಆದರೆ ತನ್ನ ಇಚ್ಛೆಗೆ ತಕ್ಕಂತೆ ಯಾವುದೇ ಕ್ರಿಯೆ ಮಾಡಲಿಲ್ಲ. ಅವನಲ್ಲಿ 'ಎರಡನೆಯವನು ಬೇಕೆಂದು' ಎಂಬ ಆಸೆ ಮೂಡಿತು. ಆ ಆಸೆಯಿಂದ ಬುದ್ಧಿ ಮತ್ತು ಆತ್ಮ ರೂಪದ ಒಂದು ಚಿಂತನೆ ಹುಟ್ಟಿತು; ಅದನ್ನು 'ಅಸು' ಎಂದು ಕರೆಯಲಾಯಿತು ಮತ್ತು ಅದು ಕ್ಷಣಮಾತ್ರ ಸೂರ್ಯನಂತೆ ಪ್ರಕಾಶಮಾನವಾಯಿತು. ಆ ಚಿಂತನೆ ಎರಡು ಭಾಗಗಳಾಯಿತು; ಅದು ಬ್ರಹ್ಮನ ತರ್ಕವಾಯಿತು. 'ಉಮಾ' ಎಂಬ ಹೆಸರಿನಿಂದ ಜನರಿಗೆ ತಿಳಿದಿರುವುದು ಸದಾ ಮಾನವರಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿತವಾಗಿದೆ. ಅವಳು ಒಂದು ಅಕ್ಷರವಾದ 'ಓಂ' ಆಗಿ, ಈ ಭೂಮಿಯನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿದಳು; ಭೂಃ ಭುವಃ ಅನ್ನು, ಅವನು ಸ್ವಃ ಅನ್ನು, ನಂತರ ಮಹಃ ಅನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿದನು. ನಂತರ ಜನ ಮತ್ತು ತಪ ಲೋಕಗಳನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿ, ಆತ್ಮವನ್ನು ಲೀನಗೊಳಿಸಿದನು; ಇವೆಲ್ಲವೂ ಹಾರೆಯಲ್ಲಿನ ಮುತ್ತುಗಳಂತೆ ಒಂದು ದಾರದಲ್ಲಿ ನೇಯ್ದಂತಿವೆ. ಪವಿತ್ರ ಅಕ್ಷರದಿಂದ ಉಚ್ಚರಿಸಲ್ಪಟ್ಟಾಗ, ಜಗತ್ತು ಖಾಲಿಯಾಗಿತ್ತು; ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಆ ಭಗವಂತನ ರೂಪವಾದ ಶಂಕರನೇ ಹರಿಯಾಗಿದ್ದನು. ಈ ಲೋಕಗಳೆಲ್ಲವೂ ಖಾಲಿಯಾಗಿರುವುದನ್ನು ನೋಡಿ, ಶ್ರೇಷ್ಠ ರೂಪವನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಬೇಕೆಂದು ಮನಸ್ಸನ್ನು ಚಲಿಸಿ, ತನ್ನ ಸ್ವಂತ ಪ್ರಮಾಣದಿಂದ ಒಂದು ರೂಪವನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸಿದನು. ಆ ಚಲಿತ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ನಿಂತಾಗ, ಬ್ರಹ್ಮಾಂಡವು ಹುಟ್ಟಿತು; ಅದು ವಿಭಜನೆಯಾಗುತ್ತಿದ್ದಂತೆ, ಭೂಲೋಕ ಸ್ಥಾಪಿತವಾಯಿತು. ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ಇನ್ನೊಂದು ಲೋಕವು ಉದಯವಾಗಿ, ಸೂರ್ಯನಂತೆ ಪ್ರಕಾಶವಂತಾಯಿತು; ಆ ಪ್ರಾಚೀನ ಪುರುಷನು ಅದನ್ನು ಆವರಿಸಿ, ಕಮಲದ ಹೊಲೆಯಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿತನಾದನು. ಆ ದೇವರು ನಾರಾಯಣನು, ಸೃಷ್ಟಿಕರ್ತನ ಪ್ರಕಾಶದಿಂದ, ತನ್ನ ನಾಭಿಯಿಂದ ಮೊದಲ ಅಕ್ಷರವಾದ 'ಅ' ಅನ್ನು ಮತ್ತು 'ಹ' ಎಂಬ ವ್ಯಂಜನವನ್ನು ಉತ್ಪಾದಿಸಿದನು. ರೂಪರಹಿತವನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸುವಾಗ, ಅವನು ವೇದಗಳನ್ನು ದಿಕ್ಕುಗಳಿಗೆ ಹಾಡಿದನು; ಅವುಗಳನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿದ ಮೇಲೆ, ಆ ಅಳವಡಿಸಲಾಗದ ಆತ್ಮವು ಮತ್ತೆ ಆಧಾರವನ್ನು ಯೋಚಿಸಿದನು. ಅವನು ಧ್ಯಾನಿಸಿದಾಗ, ಅವನ ಕಣ್ಣಿನಿಂದ ಮಹಾ ಪ್ರಕಾಶವು ಹೊರಬಂದಿತು: ಬಲಭಾಗದಿಂದ ಅಗ್ನಿಯಂತೆ, ಎಡಭಾಗದಿಂದ ಚಂದ್ರನ ಶೈತ್ಯದಂತೆ. ಅದನ್ನು ನೋಡಿ, ಪರಮೇಶ್ವರನು ಚಂದ್ರ ಮತ್ತು ಸೂರ್ಯರನ್ನು ರೂಪಿಸಿದನು; ನಂತರ ಪ್ರಾಣವು ಹುಟ್ಟಿತು, ಮತ್ತು ಪರಮೇಶ್ವರನಿಂದವೇ ವಾಯುವೂ ಉತ್ಪನ್ನವಾಯಿತು. ಆ ವಾಯುವೇ, ಭಗವಂತನು, ಇಂದಿಗೂ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಚಲಿಸುತ್ತದೆ, ಎಲ್ಲೆಡೆ ಆವರಿಸಿಕೊಂಡಿದೆ; ಅವನಿಂದ ಅಗ್ನಿ, ಅಗ್ನಿಯಿಂದ ಮಹಾ ನೀರು ಹುಟ್ಟಿತು. ಆ ಅಗ್ನಿಯೇ ದೈವಿಕ ತೇಜಸ್ಸು, ಬ್ರಾಹ್ಮಣರ ಪರಮ ಕಾರಣ; ಅವನ ಭುಜಗಳಿಂದ ಕ್ಷತ್ರಿಯರ ತೇಜಸ್ಸನ್ನು ಕೂಡ ಸೃಷ್ಟಿಸಿದನು. ಅವನ ಜಂಘೆಗಳಿಂದ ವೈಶ್ಯರನ್ನು, ಪಾದಗಳಿಂದ ಶೂದ್ರರನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿದನು; ನಂತರ ಯಕ್ಷರು ಮತ್ತು ರಾಕ್ಷಸರನ್ನೂ ನಿರ್ಮಿಸಿದನು. ಈ ನಾಲ್ಕು ಜನಾಂಗಗಳಿಂದ ಭೂಲೋಕವನ್ನು ತುಂಬಿದನು; ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ಚಲಿಸುವ ಜೀವಿಗಳಿಂದ ವ್ಯಾಹೃತಿಲೋಕವನ್ನು, ಇತರ ದೇವತೆಗಳಿಂದ ಸ್ವರ್ಗಲೋಕವನ್ನು ತುಂಬಿದನು. ಮಹರ್ಲೋಕವನ್ನು ಕೂಡ ಸಂಕಾದಿ ಮುಂತಾದವರಿಂದ ತುಂಬಿದನು; ನಂತರ ಜನಲೋಕವನ್ನು ವೈರಾಜರೊಂದಿಗೆ ತುಂಬಿದನು. ಆ ನಂತರ ದೇವತೆ austerityಗೆ ತೊಡಗಿರುವವರಿಂದ ತಪೋಲೋಕವನ್ನು ತುಂಬಿದನು; ಸತ್ಯಲೋಕವನ್ನು ಅಮರ ದೇವತೆಗಳಿಂದ ತುಂಬಿದನು. ಹೀಗೆ ಸೃಷ್ಟಿಯನ್ನು ಪೂರ್ಣಗೊಳಿಸಿದ ಮೇಲೆ, ಆ ಭಗವಂತನು, ಜೀವಿಗಳ ಆದಿಕಾರಣನು, ತನ್ನ ಕಾಲಚಕ್ರವಾದ ಒಂದು ಕಲ್ಪದಲ್ಲಿ ಪರಮೇಶ್ವರನಾಗಿ ಜಾಗೃತನಾಗಿದ್ದಾನೆ. ಆ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಭೂಲೋಕ, ವ್ಯಾಹೃತಿಲೋಕ, ಸ್ವರ್ಗಲೋಕ—all these three are born; doubt need not be had about this. ಆದರೆ ಕಲ್ಪಾಂತ್ಯದಲ್ಲಿ ದೇವರು ನಿದ್ರೆಗೆ ಜಾರಿದಾಗ, ಅದು ಅವನ ರಾತ್ರಿಯಾಗುತ್ತದೆ; ಆಗ ಈ ಮೂರು ಲೋಕಗಳು ಲಯಗೊಂಡಂತೆ ನಿಶ್ಚೇಷ್ಟವಾಗುತ್ತವೆ. ಆ ರಾತ್ರಿಯು ಕಳೆದ ಮೇಲೆ, ಕಮಲನಯನನು ಎದ್ದನು; ಅವನು ಆ ನಾಲ್ಕು ವೇದಗಳನ್ನೂ ಅವುಗಳ ಮಾತೃಕೆಯನ್ನೂ ಧ್ಯಾನಿಸಿದನು; ಆದರೆ ಯತ್ನಿಸಿದರೂ ಅವನು ಅವುಗಳನ್ನು ಕಾಣಲಿಲ್ಲ. ಲೋಕಗಳ ಪಥ ಮತ್ತು ಕ್ರಮವನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಲು ಬಯಸಿದ ದೇವತೆ, ಅಜ್ಞಾನ ನಿದ್ರೆಯಿಂದ ಗೊಂದಲಗೊಂಡು, 'ಇಲ್ಲಿ ವೇದಗಳು ಇಲ್ಲ' ಎಂದು ಯೋಚಿಸಿದನು. ಆಗ ಅವು ಅವನ ಸ್ವರೂಪವಾದ 'ನೀರು' ಎಂಬ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಲೀನವಾಗಿರುವುದನ್ನು ಕಂಡನು; ಅವುಗಳನ್ನು ಮರಳಿ ಪಡೆಯಲು, ಮೀನು ರೂಪವನ್ನು ಧರಿಸಬೇಕೆಂದು ನಿರ್ಧರಿಸಿ, ನೀರಿನಲ್ಲಿ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದನು. ಹೀಗೆ ಧ್ಯಾನಿಸಿದಾಗ, ಕ್ಷಣಮಾತ್ರದಲ್ಲಿ ಮಹಾಮೀನು ಉಂಟಾಯಿತು; ದೇವರು ನೀರಿನಲ್ಲಿ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದನು, ಎಲ್ಲೆಡೆ ಅದನ್ನು ಚಲಿಸುವಂತೆ ಮಾಡುತ್ತಾ. ಅವನು ಪ್ರವೇಶಿಸಿದಾಗ, ನೀರು ಭೂಭಾರವಹನ ರೂಪದಿಂದ ಪ್ರಕಾಶಮಾನವಾಯಿತು; ದೇವತೆಗಳ ಶ್ರೇಷ್ಠನು ಮೀನು ರೂಪದಲ್ಲಿ ಮಹಾಸಮುದ್ರಕ್ಕೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದಾಗ, ದೇವತೆಗಳು ಭೂಧಾರಕನಾದ ಹರಿಯನ್ನು ಸ್ತುತಿಸಲಾರಂಭಿಸಿದವು. "ವೇದ ಮತ್ತು ತರ್ಕಕ್ಕೂ ಮೀರುವವನೇ, ನಾರಾಯಣನೇ, ಮೀನು ರೂಪದವನೇ, ಸೌಮ್ಯಸ್ವರನಾದ ವಿಶ್ವರೂಪನೇ, ಜ್ಞಾನ ಮತ್ತು ನಿರ್ಭಯತೆಯ ರೂಪಧರನೇ, ನಿನಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ. ನೀನು ಚಂದ್ರ, ಸೂರ್ಯ, ವಾಯುಗಳ ರೂಪವನ್ನೂ ಧರಿಸಿದ್ದೀಯ, ಎಲ್ಲ ನೀರಿನಲ್ಲೂ ವಾಸಿಸುವವನು, ಸುಂದರ ಕಣ್ಣುಗಳವನು, ವಿಷ್ಣುವೇ, ನಿನ್ನ ಆಶ್ರಯವನ್ನು ನಾವು ಬೇಡುತ್ತೇವೆ; ಮೀನು ರೂಪವನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ನಮ್ಮನ್ನು ರಕ್ಷಿಸು. ನಿನ್ನ ಅನಂತ ರೂಪದಿಂದ ಈ ಜಗತ್ತು ಆವರಿತವಾಗಿದೆ; ನಿನ್ನ ಹೊರತು ಇಲ್ಲಿ ಇನ್ನೇನು ಇದೆ, ದೇವಾ? ನೀನು ಇದರಿಂದ ಬೇರೆ ಅಲ್ಲ; ನಿನ್ನಿಂದಲೇ ನಾವು ಆಶ್ರಯವನ್ನು ಪಡೆದಿದ್ದೇವೆ. ಆಕಾಶ, ಚಂದ್ರ, ಅಗ್ನಿ, ಮನಸ್ಸು—all are forms of your ancient body, O lotus-eyed one; forgive us, even if we lack devotion—for by you, O god of gods, the world shines. ನಿನ್ನ ದಿವ್ಯರೂಪವು ವಿಚಿತ್ರವಾಗಿದೆ—ಭಯಾನಕವಾದರೂ ಮಧುರವಾದ ಸ್ವರ, ಪರ್ವತದಂತೆ; ಪ್ರಾಚೀನ ದೇವಾಧಿದೇವ, ಲೋಕಾಧಾರ, ನಮ್ಮಿಗೆ ಕ್ಷೇಮವನ್ನು ನೀಡು, ಅವ್ಯಯ, ತೀವ್ರ ಪ್ರಕಾಶಮಾನವನೇ. ನಾವು ಎಲ್ಲರೂ ನಿನ್ನ ಆಶ್ರಯವನ್ನು ಬೇಡಿದ್ದೇವೆ; ಭಯದಿಂದ ನಿನ್ನ ಈ ರೂಪವನ್ನು ನೋಡುತ್ತಿದ್ದೇವೆ. ಲೋಕದಲ್ಲಿ ನಿನ್ನ ಹೊರತು ಬೇರೆ ಯಾವುದೇ ಪ್ರಾಚೀನ ದೇಹಧಾರಿ ಇಲ್ಲ. ಹೀಗೆ ದೇವತೆಗಳು ಸ್ತುತಿಸಿದಾಗ, ಜಲದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿತನಾಗಿದ್ದ ಪ್ರಭು ತನ್ನ ರೂಪವನ್ನು ಧರಿಸಿ, ವೇದಗಳನ್ನೂ ಉಪನಿಷತ್ತುಗಳನ್ನೂ ಶಾಸ್ತ್ರಗಳನ್ನೂ ತೆಗೆದುಕೊಂಡನು. ಯಾವಾಗ ಭಗವಂತನು ತನ್ನ ಸ್ವರೂಪದಲ್ಲಿ ಇರುತ್ತಾನೋ, ಆವರೆಗೆ ಜಗತ್ತು ಇರುತ್ತದೆ; ಅವನು ಅವ್ಯಯನಾಗಿದ್ದಾಗೆಲ್ಲವೂ ಎಲ್ಲವೂ ಅವನಲ್ಲಿ ಲೀನವಾಗುತ್ತದೆ, ಪರಿವರ್ತನಶೀಲನಾಗಿದ್ದಾಗ ಜಗತ್ತು ವೃದ್ಧಿಯಾಗುತ್ತದೆ. ಶ್ರೀ ವರಾಹನು ಹೇಳಿದರು: "ಹೀಗೆ ಎಲ್ಲ ಲೋಕಗಳನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿದ ನಂತರ, ಜೀವಿಗಳ ಪೋಷಕನಾದ ಪ್ರಭು ವಿಶ್ರಾಂತಿ ಪಡೆದನು; ಆಗ ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಸೃಷ್ಟಿ ವೃದ್ಧಿಯಾಗತೊಡಗಿತು.