ವರಾಹಪುರಾಣಮ್

ಆಶ್ರಯವಾಗಿ, ಈ ಕಥೆ ಪ್ರಾರಂಭವಾಗುತ್ತದೆ: ಒಂದು ದಿನ, ವನ್ಯಜೀವಿಗಳನ್ನು ಬೇಟೆ ಮಾಡುವವನಾದ ಹಂಟರ್ ತನ್ನ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಆಹಾರ ಸೇವನೆ ಮಾಡುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ, ಯಾಕೆಂದರೆ ಅವನು ಹೇಳಿದನು, "ಇದು ಪಿತೃಗಳಿಗಾಗಿ ಮೀಸಲಾಗಿದ್ದೆ." ಅವನು ಸ್ವತಃ ಜೀವಿಗಳನ್ನು ಹತ್ಯೆ ಮಾಡುವವನಾಗಿದ್ದರೂ, ಅವನು ಇನ್ನೊಬ್ಬರಿಗೆ ಹಾನಿ ಮಾಡುವವನಲ್ಲ ಎಂದು ಸ್ಪಷ್ಟಪಡಿಸಿದನು. ಅವನ ಮಗಳು, ಜೀವಿಗಳನ್ನು ಹತ್ಯೆ ಮಾಡುವವನ ಪತ್ನಿಯಾಗಿದ್ದಾಳೆ, ಮತ್ತು ಅವಳನ್ನು ನಿಮ್ಮ ಮಗನಿಗೆ ವಿವಾಹ ಮಾಡಲಾಗಿದೆ; ಇದರಿಂದ, ಮಹಾ ಪ್ರಾಯಶ್ಚಿತ್ತವು ಉದಯವಾಗಿದೆ ಎಂದು ಅವನು ಯತಿಗೆ ತಿಳಿಸಿದನು. ಈ ಮಾತುಗಳನ್ನಾಡಿದ ನಂತರ, ಅವನು ಎದ್ದು, ಆ ಮಹಿಳೆಯನ್ನು ಶಾಪಿಸಿದನು: "ಸಾಸು ಮತ್ತು ಸೊಸೆಯ ನಡುವೆ ಯಾವತ್ತೂ ನಂಬಿಕೆ ಇರಬಾರದು." "ಯಾವ ಸೊಸೆಯೂ ತನ್ನ ಸಾಸು ಜೀವಂತವಾಗಿರಲಿ ಎಂದು ಬಯಸಬಾರದು," ಎಂದು ಹೇಳಿ, ಆ ಹಂಟರ್ ತನ್ನ ಮನೆಯತ್ತ ಹೊರಟನು, ಸುಂದರೆಯೆ. ಅಂತರದಲ್ಲಿ, ಜ್ಞಾನಿಯಾಗಿರುವ ಯತಿ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ದೇವತೆಗಳು ಮತ್ತು ಪಿತೃಗಳನ್ನು ಪೂಜಿಸಿದನು; ತನ್ನ ಮಗ ಅರ್ಜುನಕನನ್ನು ತನ್ನ ವಂಶದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಾಪಿಸಿದನು, ಮಹಾಯತಿ. ಆ ಧರ್ಮನಿಷ್ಠ ಹಂಟರ್ ತ್ವರಿತವಾಗಿ ಪುರುಷೋತ್ತಮ ಎಂಬ ಪ್ರಸಿದ್ಧ ತೀರ್ಥಕ್ಷೇತ್ರಕ್ಕೆ ಹೋದನು; ಅಲ್ಲಿ ಏಕಾಗ್ರ ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ತಪಸ್ಸು ಮಾಡಿ ಭೂಮಿಗೆ ಈ ಸ್ತೋತ್ರವನ್ನು ಜಪಿಸಿದನು: "ದೇವದ್ರುಗಳ ಶತ್ರುಗಳನ್ನು ನಾಶ ಮಾಡುವ, ವಿಶಾಲ ವಕ್ಷಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ ಲಕ್ಷ್ಮಿಯ ವಾಸಸ್ಥಾನ ಹೊಂದಿರುವ, ಶ್ರೇಷ್ಠ ರಾಜನಾಗಿರುವ, ಧರ್ಮನಿಷ್ಠರ ಪರಮ ಗಮ್ಯ, ಮೂರು ಹೆಜ್ಜೆ ಹಾಕಿದವನು, ಮಂದರ ಪರಮ ಪೋಷಕ, ಸದಾ ಇರುವ ವಿಷ್ಣುವಿಗೆ ನಾನು ನಮಸ್ಕರಿಸುತ್ತೇನೆ." "ಭೂಮಿಯನ್ನು ಅಲಂಕಾರ ಮಾಡಿದ ದಾಮೋದರ ವಿಷ್ಣುವಿಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ; ಅವನ ಯಶಸ್ಸು ಚಂದ್ರನ ಕಿರಣಗಳಂತೆ ಪ್ರಕಾಶಮಾನವಾಗಿದೆ, ಅವನ ಅಂಗಗಳು ಜೇನಿನಂತೆ ಹೊಳೆಯುತ್ತವೆ, ಭೂಮಿಗೆ ಪೋಷಕ, ನರಕ ಶತ್ರು, ಶ್ರೇಷ್ಠರಿಂದ ಪ್ರಶಂಸಿತ, ಎಲ್ಲರ ಆಶ್ರಯ, ಜನಾರ್ದನ." "ಆ ದೇವ, ನರಸಿಂಹ, ಹರಿ, ಮೂರು ಲೋಕಗಳ ಸ್ವಾಮಿ, ಅನಂತ ಯಶಸ್ಸುಳ್ಳ, ಸುಂದರ ವಾಕ್ಯಗಳಿಂದ ಪೂಜಿತ, ಪುರುಷರ ಪರಮ ಆಶ್ರಯ, ಅವಿನಾಶಿ, ಸದಾ ಇರುವ, ಮೂರು ರೂಪಗಳಲ್ಲಿ ಸ್ಥಾಪಿತ, ಜ್ವಲಂತ ಚಕ್ರವನ್ನು ಹಿಡಿದ, ಧರ್ಮದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿರ, ಅಪೂರ್ವ ಗುಣಗಳಲ್ಲಿ ತೃಪ್ತ, ಪರಮ ಶ್ರೇಷ್ಟ, ಇತರರ ನಾಶಕ, ಮಹಾ ಗುರು—ವಿಷ್ಣುವಿಗೆ ನಾನು ನಮಸ್ಕರಿಸುತ್ತೇನೆ." "ಪುರಾತನ ದಾನವಗಳು ಮಧು ಮತ್ತು ಕೈಟಭನನ್ನು ಕೊಂದ, ಸದಾ ಭೂಮಿಯನ್ನು ತಲೆಯ ಮೇಲೆ ಹೊತ್ತಿರುವ, ಶಕ್ತಿಯಿಂದ ನಾನು ಪ್ರಶಂಸಿಸಿದ ಶಾಶ್ವತ ದೇವ, ವಿಷ್ಣು ನನಗೆ ಸಂತೋಷ ಮತ್ತು ಶಕ್ತಿ ನೀಡಲಿ. ಮಹಾ ವರಾಹ, ಯಜ್ಞಭೋಗಿ, ಜನಾರ್ದನ, ಕಮಲಮುಖ, ಭೂಮಿಯ ಮಹಾ ಪೋಷಕ, ಸಮುದ್ರವನ್ನು ಕಡಿಮೆ ಮಾಡಿದವನು, ನನಗೆ ಆಶ್ರಯ ನೀಡಲಿ." "ವಿಶ್ವದ ಸ್ವಾಮಿ ವಿಷ್ಣು, ಯಾರು ಮೂರು ಲೋಕಗಳನ್ನು ಮಾಯೆಯಿಂದ ಜೋಡಿಸಿದ್ದಾರೆ, ಚಲಿಸುವ ಮತ್ತು ಅಚಲ ವಸ್ತುಗಳನ್ನು ಒಟ್ಟಾಗಿ ಅಗ್ನಿಯು ಆವರಿಸುವಂತೆ, ಎಲ್ಲೆಡೆ ಇರುವ, ಅವನು ನನ್ನ ಆಶ್ರಯವಾಗಲಿ." "ಪ್ರತಿ ಯುಗದಲ್ಲಿ ಜೀವಿಗಳನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸುವ, ಚಲಿಸುವ ಮತ್ತು ಅಚಲ ಜಗತ್ತನ್ನು ಹುಟ್ಟಿಸುವ, ರುದ್ರನ ಆತ್ಮದಿಂದ ಜಗತ್ತು ಲಯವಾಗುವಾಗ, ಹರಿ, ವಿಷ್ಣು, ಹರ ಎಂಬ ಹೆಸರು ಹೊಂದಿರುವ." "ಆಕಾಶ, ಚಂದ್ರ, ಭೂಮಿ, ವಾಯು, ಅಗ್ನಿ, ಸೂರ್ಯ ಮತ್ತು ಜಲ ರೂಪಗಳು ಅವನಿಂದ ಉದಯವಾಗಿವೆ; ಅವ್ಯಕ್ತ ರೂಪದ, ಶ್ರೇಷ್ಠ, ಭಗವಂತ ವಿಷ್ಣು ಸದಾ ನನ್ನ ಹಿತವನ್ನು ಕಾಪಾಡಲಿ." ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ, ಭೂಮಿಯು ಕೇಳಿದಳು: "ಪ್ರಭು, ನಾರಾಯಣನು, ವಿಶ್ವರೂಪ, ಕೃತಯುಗದ ಆರಂಭದಲ್ಲಿ ಏನು ಮಾಡಿದನು? ನಾನು ಆ ಸತ್ಯವನ್ನು ಕೇಳಲು ಇಚ್ಛಿಸುತ್ತೇನೆ." ಶ್ರೀ ವರಾಹನು ಉತ್ತರಿಸಿದನು: "ಆದಿಯಲ್ಲಿ, ನಾರಾಯಣನ ಹೊರತು ಯಾವುದೂ ಇರಲಿಲ್ಲ; ಹರಿ ಮಾತ್ರ ಇದ್ದನು. ಅವನು ಸಂತೋಷ ಪಡುತ್ತಿದ್ದನು, ಆದರೆ ತನ್ನ ಇಚ್ಛೆಯಂತೆ ಕಾರ್ಯ ಮಾಡಲಿಲ್ಲ." "ಅವನಿಗೆ ದ್ವಿತೀಯವನ್ನು ಬಯಸಿದಾಗ, ಅವನೊಳಗೆ ಬುದ್ಧಿ ಮತ್ತು ಆತ್ಮದಿಂದ 'ಅಸು' ಎಂಬ ಚಿಂತನೆ ಉದಯವಾಯಿತು; ಅದು ಕ್ಷಣಕಾಲ ಸೂರ್ಯನಂತೆ ಪ್ರಕಾಶಮಾನವಾಗಿತ್ತು." "ಆ ಚಿಂತನೆ ಎರಡು ಭಾಗಗಳಾಗಿ ಬಿಟ್ಟಿತು, ಬ್ರಹ್ಮನ ತರ್ಕವಾಗಿ ರೂಪುಗೊಂಡಿತು; 'ಉಮಾ' ಎಂಬ ಹೆಸರಿನಿಂದ ಜನರಲ್ಲಿ ಸದಾ ಸ್ಥಾಪಿತವಾಗಿದೆ." "ಒಂದು ಅಕ್ಷರ 'ಓಂ' ಆಗಿ ರೂಪಗೊಂಡು, ಆಕೆ ಭೂಮಿಯನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿದಳು; ಭೂಃ ಭುವಃ ಸೃಷ್ಟಿಸಿದಳು, ಅವನು ಸ್ವಃ ಹಾಗೂ ಮಹಃ ಸೃಷ್ಟಿಸಿದನು." "ನಂತರ ಜನ ಹಾಗೂ ತಪೋ ಲೋಕ, ಆತ್ಮ ಲಯವಾಗಿದೆ; ಎಲ್ಲವೂ ಹಾರವನ್ನು ಗಟ್ಟಿ ಮಾಡಿದ ಹಾರೆಯಲ್ಲಿರುವ ರತ್ನಗಳಂತೆ ಜೋಡಿಸಲಾಗಿದೆ." "ಪವಿತ್ರ ಅಕ್ಷರದಿಂದ ಜಗತ್ತು ಶೂನ್ಯವಾಗಿದ್ದಾಗ, ಆ ಭಾಗ್ಯವಂತ ಶಂಕರನ ರೂಪವೇ ಹರಿ ಆಗಿದ್ದನು." "ಈ ಲೋಕಗಳು ಶೂನ್ಯವಾಗಿರುವುದನ್ನು ನೋಡಿ, ಪರಮ ರೂಪವನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಲು ಇಚ್ಛಿಸಿ, ಅವನು ಮನಸ್ಸನ್ನು ಚಲಿಸಿ, ತನ್ನ ಸ್ವಂತ ಪ್ರಮಾಣದಿಂದ ರೂಪವನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸಿದನು." "ಅವನು ಆ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ನಿಂತಾಗ, ಬ್ರಹ್ಮಾಂಡವು ಹುಟ್ಟಿತು; ಅದು ವಿಭಜನೆಯಾಗಿದ್ದಾಗ ಭೂಲೋಕ ಸ್ಥಾಪಿತವಾಯಿತು." "ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ಮತ್ತೊಂದು ಲೋಕ ಸೂರ್ಯನಂತೆ ಪ್ರಕಾಶಮಾನವಾಗಿ ಕಾಣಿಸಿತು; ಆ ಪುರಾತನ ಪುರುಷನು ಅದನ್ನು ಆವರಿಸಿ, ಕಮಲದ ಹೊದಿಕೆಯೊಳಗೆ ಸ್ಥಾಪಿತನಾಗಿದ್ದನು." "ಆ ದೇವ ನಾರಾಯಣನು, ಪ್ರಜಾಪತಿಯ ಪ್ರಕಾಶದಿಂದ, ತನ್ನ ನಾಭಿಯಿಂದ ಮೊದಲ ಅಕ್ಷರ 'ಅ' ಮತ್ತು 'ಹ' ಅನ್ನು ಉತ್ಪಾದಿಸಿದನು." "ಅವ್ಯಕ್ತ ಸೃಷ್ಟಿಯಲ್ಲಿ, ಅವನು ವೇದಗಳನ್ನು ದಿಕ್ಕುಗಳಿಗೆ ಹಾಡಿದನು; ಅವುಗಳನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿ, ಅವ್ಯಕ್ತ ಆತ್ಮವು ಮತ್ತೆ ಆಧಾರವನ್ನು ಯೋಚಿಸಿದನು." "ಯೋಚಿಸಿದಾಗ, ಅವನ ಕಣ್ಣುಗಳಿಂದ ಮಹಾ ಪ್ರಕಾಶ ಉದಯವಾಯಿತು: ಬಲದಿಂದ ಅಗ್ನಿಯಂತೆ, ಎಡದಿಂದ ಚಂದ್ರನ ಶೀತಲತೆಯಂತೆ." "ಅದನ್ನು ನೋಡಿ, ಪರಮ ದೇವನು ಚಂದ್ರ ಮತ್ತು ಸೂರ್ಯನನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸಿದನು; ನಂತರ ಪ್ರಾಣ ಉದಯವಾಯಿತು, ಪರಮ ದೇವನಿಂದ ವಾಯು ಹುಟ್ಟಿತು." "ಆ ವಾಯು, ಭಾಗ್ಯವಂತನು, ಈಗಲೂ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಚಲಿಸುತ್ತದೆ, ಎಲ್ಲೆಡೆ ಆವರಿಸುತ್ತದೆ; ಅವನಿಂದ ಅಗ್ನಿ ಹುಟ್ಟಿತು, ಅಗ್ನಿಯಿಂದ ಮಹಾ ಜಲವು." "ಆ ಅಗ್ನಿಯೇ ದಿವ್ಯ ಪ್ರಕಾಶ, ಬ್ರಾಹ್ಮಣರ ಪರಮ ಕಾರಣ; ಅವನ ಭುಜಗಳಿಂದ ಕ್ಷತ್ರಿಯರ ಪ್ರಕಾಶವನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸಿದನು." "ಅವನ ತೊಡೆಯಿಂದ ವೈಶ್ಯರನ್ನು, ಕಾಲಿನಿಂದ ಶೂದ್ರರನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸಿದನು; ನಂತರ ಯಕ್ಷ ಮತ್ತು ರಾಕ್ಷಸರನ್ನೂ ನಿರ್ಮಿಸಿದನು." "ಈ ನಾಲ್ಕು ಜನಾಂಗಗಳಿಂದ ಭೂಲೋಕವನ್ನು ತುಂಬಿದನು, ಅಂತರಿಕ್ಷವನ್ನು ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ಚಲಿಸುವ ಜೀವಿಗಳಿಂದ, ಸ್ವರ್ಗವನ್ನು ಇತರ ದೈವಿಕ ಜೀವಿಗಳಿಂದ." "ಅದೆಯೆMaharloka ಅನ್ನು ಆ ಜೀವಿಗಳಿಂದ ಹಾಗೂ ಸನಕಾದಿಗಳಿಂದ ತುಂಬಿದನು; ನಂತರ Janaloka ಅನ್ನು ವೈರಾಜರೊಂದಿಗೆ ತುಂಬಿದನು." "ನಂತರ Tapoloka ಅನ್ನು ತಪಸ್ಸು ಮಾಡುವವರೊಂದಿಗೆ, Satyaloka ಅನ್ನು ಅಮರ ದೇವತೆಗಳೊಂದಿಗೆ ತುಂಬಿದನು." "ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ ಸೃಷ್ಟಿಯನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸಿ, ಭಾಗ್ಯವಂತ ಪ್ರಭು, ಜೀವಿಗಳ ಮೂಲ, ತನ್ನ ಕಾಲಚಕ್ರದಲ್ಲಿ ಕಲ್ಪ ಎಂಬ ತನ್ನ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಜಾಗೃತನಾಗಿ ಪರಮೇಶ್ವರನಾಗಿ ಉಳಿದನು." "ಆ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಭೂಲೋಕ, ಅಂತರಿಕ್ಷ, ಸ್ವರ್ಗವು ಹುಟ್ಟುತ್ತವೆ; ಈ ಮೂರು ನಿರ್ವಿಘ್ನವಾಗಿ ಉದಯವಾಗುತ್ತವೆ—ಇದರಲ್ಲಿ ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ." "ಆದರೆ ದೇವನು ಕಲ್ಪದ ಅಂತ್ಯದಲ್ಲಿ ನಿದ್ದೆಗೆ ಹೋಗುವಾಗ, ಅದು ಅವನ ರಾತ್ರಿಯಾಗುತ್ತದೆ; ಈ ಮೂರು ಲೋಕಗಳು ಲಯವಾಗಿ, ಪ್ರಳಯದಂತೆ ನಿದ್ದೆಗೆ ಹೋಗುತ್ತವೆ." "ಆ ರಾತ್ರಿಯು ಕಳೆಯುವಾಗ, ಕಮಲನೇತ್ರನು ಎದ್ದನು, ಆ ನಾಲ್ಕು ವೇದಗಳು ಮತ್ತು ಅವುಗಳ ತಾಯಿಗಳನ್ನು ಯೋಚಿಸಿದನು; ಆದರೆ, ಯೋಚಿಸಿದರೂ, ದೇವತೆಗಳ ಸ್ವಾಮಿ ಅವುಗಳನ್ನು ಕಾಣಲಿಲ್ಲ." "ಲೋಕಗಳ ಪಥ ಮತ್ತು ಕ್ರಮವನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಲು ಬಯಸಿ, ಅಜ್ಞಾನ ನಿದ್ದೆಯಿಂದ ಗೊಂದಲಗೊಂಡು, ದೇವತೆಗಳ ಸ್ವಾಮಿ ಯೋಚಿಸಿದನು: 'ಇಲ್ಲಿ ವೇದಗಳು ಇಲ್ಲ.'" "ನಂತರ ಅವುಗಳು 'ಜಲ' ಎಂಬ ಅವನ ಸ್ವರೂಪದಲ್ಲಿ ಲಯಗೊಂಡಿರುವುದನ್ನು ಕಂಡು, ಅವುಗಳನ್ನು ಪುನಃ ಪಡೆಯಲು, ಮೀನು ಆಗಬೇಕೆಂದು ಯೋಚಿಸಿ, ಜಲದಲ್ಲಿ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದನು." "ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ ಧ್ಯಾನಿಸಿದಾಗ, ಮಹಾ ಮೀನು ಕ್ಷಣಕಾಲದಲ್ಲಿ ಪ್ರकटವಾಯಿತು; ದೇವನು ಜಲವನ್ನು ಪ್ರವೇಶಿಸಿದನು, ಎಲ್ಲೆಡೆ ಅದನ್ನು ಚಲಿಸಿದಂತೆ." ಈ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ, ಸೃಷ್ಟಿಯ ಪ್ರಾರಂಭದ ಮಹಾ ಕಥೆ ಜೋಡಿಸಿ ಹರಿಯು, ಭೂಮಿಯ, ಜೀವಿಗಳ, ಲೋಕಗಳ, ವೇದಗಳ ಸೃಷ್ಟಿಯನ್ನು, ಮತ್ತು ಅವನ ಪರಮ ತಪಸ್ಸು ಹಾಗೂ ಭಕ್ತಿಯನ್ನು ವಿವರಿಸುತ್ತದೆ.