ವರಾಹಪುರಾಣಮ್

ಶುದ್ಧ ಮನಸ್ಸು, ಐಶ್ವರ್ಯದಿಂದ ಆವರಿಸಲ್ಪಟ್ಟ, ಶ್ರೀಯಿಂದ ಅಲಂಕೃತನಾದ, ಕಲ್ಮಷವಿಲ್ಲದೆ, ಜ್ಞಾನಿಯೂ ಪಾಪವಿಲ್ಲದ ಭೂಪಾಲಕರಿಂದ ಪ್ರಶಂಸಿಸಲ್ಪಟ್ಟವನು—ಗದಾಧರನಿಗೆ ನಮಸ್ಕರಿಸಿದವನು ಸದಾ ಸುಖದಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುತ್ತಾನೆ. ದೇವತೆಗಳು ಮತ್ತು ದಾನವರು ಅವರ ಕಮಲದ ಕಾಲಿಗೆ ಪೂಜಿಸುವರು; ಬಾಹುಬಂಧ, ಹಾರ, ಆಭರಣಗಳು ಮತ್ತು ಕಿರೀಟವನ್ನು ಧರಿಸಿದವರು; ಸಮುದ್ರದಲ್ಲಿ ವಿಶ್ರಾಂತಿ ಪಡೆಯುವವರು; ಚಕ್ರವನ್ನು ಹಸ್ತದಲ್ಲಿ ಹಿಡಿದವರು—ಗದಾಧರನಿಗೆ ನಮಸ್ಕರಿಸಿದವನು ಸದಾ ಸುಖದಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುತ್ತಾನೆ. ಕೃತಯುಗದಲ್ಲಿ ಬಿಳಿಯ, ತ್ರೇತಾಯುಗದಲ್ಲಿ ಕೆಂಪು, ದ್ವಾಪರಯುಗದಲ್ಲಿ ಹಳದಿ, ಮತ್ತು ಕಲಿಯುಗದಲ್ಲಿ ವರುಣಮೇಘದಂತೆ ಕಪ್ಪಾಗಿರುವ ಮಹಾ ಪ್ರಭು—ಗದಾಧರನಿಗೆ ನಮಸ್ಕರಿಸಿದವನು ಸದಾ ಸುಖದಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುತ್ತಾನೆ. ಅವರಿಂದ ಬ್ರಹ್ಮನು, ಬೀಜದಿಂದ ಜನಿಸಿದವನು, ನಾರಾಯಣ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಲೋಕವನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸುವನು; ರುದ್ರನಾಗಿ ರಕ್ಷಿಸುವನು ಮತ್ತು ಅಂತ್ಯವನ್ನು ತಂದೊಡುವನು; ಆ ಆರು ರೂಪಗಳ 가진 ಗದಾಧರನು ಜಯಶೀಲನಾಗಿರಲಿ. ಸತ್ವ, ರಜಸ್, ತಮಸ್—ಈ ಮೂರು ಗುಣಗಳು ಅವರಿಂದ ಮಾತ್ರ ಉತ್ಪತ್ತಿಯಾಗುತ್ತವೆ, ಮತ್ತೊಬ್ಬರಿಂದ ಅಲ್ಲ; ಆ ಮೂರು ರೂಪಗಳ 가진 ಗದಾಧರನು ನನಗೆ ಧರ್ಮದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿರತೆ ಮತ್ತು ಮೋಕ್ಷವನ್ನು ನೀಡಲಿ. ಈ ಭವಸಾಗರದಲ್ಲಿ, ದುಃಖದ ತಂತುಗಳಿಂದ ಕೂಡಿದ, ಪ್ರತ್ಯೇಕತೆಯ ಭಯಾನಕ ಮೊಸಳೆಗಳಿಂದ ತುಂಬಿರುವಾಗ, ನಾನು ಮುಳುಗುತ್ತಿರುವಾಗ, ಆ ಗದಾಧರನು ದೊಡ್ಡ ಹಡಗಿನಂತೆ ನನ್ನನ್ನು ಎತ್ತಿ ರಕ್ಷಿಸಲಿ. ಅವರು ತ್ರಿಮೂರ್ತಿಯೇ, ಸ್ವಶಕ್ತಿಯಿಂದ ಈ ಬ್ರಹ್ಮಾಂಡವನ್ನು ತಾನೇ ಸೃಷ್ಟಿಸಿದರು; ಅದರಲ್ಲಿ ಅವರು ಜಲದಿಂದ ಉದ್ಭವಿಸಿದ, ಉಜ್ವಲವಾದ ಭೂಮಿಯನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸಿದರು—ಆ ಭೂಧರನಿಗೆ ನಾನು ನಮಸ್ಕರಿಸುತ್ತೇನೆ. ದೇವತೆಗಳ ಮತ್ತು ಇತರರ ರಕ್ಷಣೆಗೆ, ಮತ್ಸ್ಯಾದಿ ಹೆಸರುಗಳನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡವರು; ವೃಷ-ಕಪಿರೂಪದಲ್ಲಿ, ಎಲ್ಲೆಡೆ ವ್ಯಾಪಿಸಿರುವವರು, ಗದೆಯನ್ನು ಹಿಡಿದವರು—ಅವರು ನನಗೆ ಪರಮಪಥವನ್ನು ನೀಡಲಿ. ಅಂತಹ ಗದಾಧರನನ್ನು ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಪ್ರಭು ರೈಭ್ಯನು ಶ್ಲಾಘಿಸಿದಾಗ, ವಿಷ್ಣು, ಜನಾರ್ಧನನು, ಹಳದಿ ವಸ್ತ್ರ ಧರಿಸಿ, ಅಚಾನಕ್ ಕಾಣಿಸಿಕೊಂಡರು. ಶಂಖ, ಚಕ್ರ, ಗದೆಯನ್ನು ಕೈಯಲ್ಲಿ ಹಿಡಿದು, ಗರುಡದ ಮೇಲೆ ಕುಳಿತು, ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ಸಂಚರಿಸುವ ಪರಮಪುರುಷನು, ಮೋಡದಂತೆ ಗಂಭೀರವಾದ ಧ್ವನಿಯಲ್ಲಿ, ಗೌರವಭರಿತವಾದ ಮಾತುಗಳಿಂದ ಮಾತನಾಡಿದರು: "ರೈಭ್ಯಾ, ನಾನು ನಿನ್ನ ಭಕ್ತಿ ಮತ್ತು ಶ್ಲಾಘನೆಗೆ, ಹಾಗೂ ಪವಿತ್ರ ತೀರ್ಥದಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿದುದಕ್ಕೆ ಸಂತುಷ್ಟನಾಗಿದ್ದೇನೆ. ನೀನು ಏನು ಇಚ್ಛಿಸುತ್ತೀಯೋ ಹೇಳು." ರೈಭ್ಯನು ಪ್ರಾರ್ಥಿಸಿದ: "ದೇವದೇವಾ, ಸನಕಾದಿಗಳು ವಾಸಿಸುವ ಪಥವನ್ನು ನನಗೆ ನೀಡು, zodat jouw genade, o gadhadhara, ik daar kan verblijven." ಪ್ರಭು ಹೇಳಿದರು: "ತಂತು." ಹೀಗೆ ಹೇಳಿ, ಬ್ರಾಹ್ಮಣನಿಗೆ ಪವಿತ್ರವಾದ ಜ್ಞಾನವನ್ನು ನೀಡಿದಂತೆ ಅವರು ಅಂತರಧಾನನಾದರು; ರೈಭ್ಯನು ಕೂಡ ದಿವ್ಯ ಜ್ಞಾನವನ್ನು ಹೊಂದಿ ಅಂತರಧಾನನಾದನು. ಒಬ್ಬ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ, ಚಕ್ರಧಾರಿಯ ಅನುಗ್ರಹದಿಂದ, ರೈಭ್ಯನು ಸನಕಾದಿ ಮಹರ್ಷಿಗಳು ವಾಸಿಸುವ ಸ್ಥಳವನ್ನು ಪಡೆದನು. ಈ ಗದಾಧರನಿಗೆ ಅರ್ಪಿಸಿದ ರೈಭ್ಯನ ಸ್ತೋತ್ರವನ್ನು, ಗಯಾದಲ್ಲಿ ಪಿಂಡದಾನ ಮಾಡಿ ಪಠಿಸಿದವರು, ಇತರರನ್ನು ಮೀರುತ್ತಾರೆ. ಅನಂತರ ಶ್ರೀ ವರಾಹನು ಹೇಳಿದರು: ವಸು ಎಂಬ ವ್ಯಕ್ತಿಯ ದೇಹದಲ್ಲಿ ರೋಗವಾಗಿ ಪರಿಗಣಿಸಲ್ಪಟ್ಟವನಾದವನು, ನಾಲ್ಕು ಸಾವಿರ ವರ್ಷಗಳ ಕಾಲ ತನ್ನ ಸ್ವಭಾವದಲ್ಲಿ ಉಳಿದನು. ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಸಮಯದಲ್ಲಿ, ತನ್ನ ಕುಟುಂಬಕ್ಕಾಗಿ, ಅರಣ್ಯದಲ್ಲಿ ಒಂದು ವನ್ಯಮೃಗವನ್ನು ಹತ್ಯೆ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದನು; ತನ್ನ ಸೇವಕರಿಗೆ, ಅತಿಥಿಗಳಿಗೆ ಮತ್ತು ಅಗ್ನಿಗೆ ಸದಾ ಸಂತುಷ್ಟಿಯನ್ನು ನೀಡುತ್ತಿದ್ದನು. ಮಿಥಿಲಾದಲ್ಲಿ, ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಪವಿತ್ರ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲೂ, ಜ್ಞಾನಿಯು ತನ್ನ ಪಿತೃಗಳಿಗೆ ತಾನೇನು ಪದ್ಧತಿ ಅನುಸರಿಸಿದ್ದಾನೋ ಅದೇ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಪಿತೃಕಾರ್ಯಗಳನ್ನು ನಿರ್ವಹಿಸುತ್ತಿದ್ದನು. ಸದಾ ಅಗ್ನಿಗೆ ಸೇವೆ, ಸತ್ಯ ಮತ್ತು ಸುಖವಾದ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಹೇಳುತ್ತ, ಜೀವನ ನಿರ್ವಹಣೆಗೆ ತೊಡಗಿದ್ದನು; ಜೀವಿಯನ್ನು ಕೊಲ್ಲುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಹೀಗೆ ಧರ್ಮ ಮತ್ತು ತಪಸ್ಸಿನಿಂದ ಕೂಡಿದವನು ಅಲ್ಲೇ ವಾಸಿಸುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಅವನಿಗೆ ಅರ್ಜುನಕ ಎಂಬ ಮಗನು ಜನಿಸಿದನು, ಯತಿಗಳಂತೆ ಸ್ವಯಂ ನಿಯಂತ್ರಣ ಹೊಂದಿದ್ದನು. ಅವನಿಗೆ ಸಮಯದಂತೆ, ಸತ್ಕಾರ್ಯದಿಂದ, ಅರ್ಜುನಕಿ ಎಂಬ ಸುಂದರವಾದ ಮಗಳು ಜನಿಸಿದಳು. ಅವಳು ಯೌವನಕ್ಕೆ ಬಂದಾಗ, ಧರ್ಮಜ್ಞನು ಯೋಚನೆ ಮಾಡಲಾರಂಭಿಸಿದನು: "ಈ ಮಗುವನ್ನು ಯಾರಿಗೆ ಕೊಡಬೇಕು? ಯಾರು ಯೋಗ್ಯ?" ಹೀಗೆ ಯೋಚಿಸುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಅವನು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಮಾತಂಗನ ಮಗ ಪ್ರಸನ್ನನು ಧರ್ಮಜ್ಞನು ಎಂದು ಹೇಳಿದನು. ಮಾತಂಗನು, ಪ್ರಸನ್ನನ ಕಡೆಗೇ ಮನಸ್ಸು ಮಾಡಿದ್ದನು, ತನ್ನ ತಂದೆಗೆ ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದನು: "ಅರ್ಜುನಕಿಯನ್ನು, ಮಹಾತ್ಮ ಪ್ರಸನ್ನನಿಗೆ, ನಿನ್ನದೇ ಉಡುಗೊರಿಯಾಗಿ ಕೊಡು." ಮಾತಂಗನು ಹೇಳಿದನು: "ನನ್ನ ಮಗ ಸಂತುಷ್ಟನಾಗಿದ್ದಾನೆ, ಎಲ್ಲ ಶಾಸ್ತ್ರಗಳಲ್ಲಿ ಪಂಡಿತನು; ಅರ್ಜುನಕಿಯನ್ನು ನಾನು ಸ್ವೀಕರಿಸುತ್ತೇನೆ, ನೀನು ಧರ್ಮಜ್ಞ." ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದ ನಂತರ, ಧರ್ಮವ್ಯಾಧನು ತನ್ನ ಮಗಳನ್ನು ಸಂತುಷ್ಟ ಮತ್ತು ಜ್ಞಾನಿಯ ಮಾತಂಗನ ಮಗನಿಗೆ ಕೊಟ್ಟನು. ಧರ್ಮವ್ಯಾಧನು ತನ್ನ ಮಗಳನ್ನು ಕೊಟ್ಟು, ತನ್ನ ಮನೆಗೆ ಹಿಂತಿರುಗಿದನು; ಅರ್ಜುನಕಿ ತನ್ನ ಪತಿ ಮತ್ತು ಪಾತಪರ್ಯರಿಗೆ ಸೇವೆ ಸಲ್ಲಿಸಲು ತೊಡಗಿದಳು. ಕಾಲ ಕಳೆದ ನಂತರ, ಆ ಶುಭಳಾದ ಅರ್ಜುನಕಿಗೆ, ತನ್ನ ಪಾತಪರ್ಯರು ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದರು: "ಮಗಳು, ನೀನು ಜೀವಹಂತೆಯಂತೆ ವರ್ತಿಸುತ್ತೀಯ; austerities ಮಾಡುವುದು, ಪತಿಗೆ ಗೌರವ ಸಲ್ಲಿಸುವುದು ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ." ಸಣ್ಣ ತಪ್ಪಿಗೆ ಗದರಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಆ ಬಾಲೆಯಾದ ಅರ್ಜುನಕಿ, ಅಳುತ್ತಾ, ತನ್ನ ತಂದೆಯ ಮನೆಗೆ ಹಿಂತಿರುಗಿದಳು. ತಂದೆ ಕೇಳಿದನು: "ಮಗುವೇ, ಏನು, ನೀನು ಯಾಕೆ ಅಳುತ್ತಿದ್ದೀಯ?" ಹೀಗೆ ಕೇಳಿದಾಗ, ಸುಂದರ ಮಗಳು ಹೇಳಲು ಆರಂಭಿಸಿದಳು: "ತಂದೆ, ನನ್ನ ಪಾತಪರ್ಯರು, ಭಯಂಕರ ಕೋಪದಿಂದ, ನನಗೆ ಜೀವಹಂತೆಯ ಮಗಳು ಎಂದು, ಮತ್ತು ವ್ಯಾಧನ ಮಗಳು ಎಂದು ಪುನಃ ಪುನಃ ಹೇಳಿದರು." ಇದು ಕೇಳಿದ ಧರ್ಮವ್ಯಾಧನು, ಧರ್ಮದಿಂದ ತುಂಬಿದ, ಕೋಪದಿಂದ ಮಾತಂಗನ ಮನೆಗೆ, ಪ್ರಾಂತ್ಯದ ಜನರನ್ನು ಜೊತೆಗೂಡಿಸಿಕೊಂಡು ಹೋದನು. ಬಂದಾಗ, ಮಾತಂಗನು, ವಿಜಯಿಗಳಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠ, ಸಂಬಂಧಿಯನ್ನು ಗೌರವದಿಂದ ಆಸನ, ಪಾದಪ್ರಕ್ಷಾಲನೆ ಮತ್ತು ಇತರ ವಿಧಿಗಳನ್ನು ನೀಡಿ, "ನೀನು ಯಾವ ಉದ್ದೇಶದಿಂದ ಬಂದಿದ್ದೀಯ? ನಾನು ಏನು ಮಾಡಬೇಕು?" ಎಂದು ಕೇಳಿದನು. ವ್ಯಾಧನು ಹೇಳಿದನು: "ನಾನು ಜ್ಞಾನವಿಲ್ಲದ ಆಹಾರವನ್ನು ತಿನ್ನಲು ಬಯಸುತ್ತೇನೆ; ಕುತೂಹಲದಿಂದ ನಿಮ್ಮ ಮನೆಗೆ ಬಂದಿದ್ದೇನೆ." ಮಾತಂಗನು ಹೇಳಿದನು: "ನನ್ನ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಗೋಧಿ, ಅಕ್ಕಿ, ಜೋಳ—all are prepared well. ಧರ್ಮಜ್ಞ, ascetic, eat as you wish." ವ್ಯಾಧನು ಹೇಳಿದನು: "ನೀನು ಯಾವ ರೀತಿಯ ಗೋಧಿ, ಅಕ್ಕಿ, ಜೋಳ ಹೊಂದಿದ್ದೀಯೋ ನೋಡಲಿ; ಅವುಗಳ ಸ್ವಭಾವದಿಂದ ನಾನು ತಿಳಿಯುವೆನು." ಮಾತಂಗನು ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದ ಮೇಲೆ, ಗೋಧಿ ತುಂಬಿದ ಚಳ್ಳಿಯನ್ನು, ಅಕ್ಕಿಯನ್ನು ಧರ್ಮವ್ಯಾಧನಿಗೆ ತೋರಿಸಲಾಯಿತು. ಅವನದು ನೋಡಿ, ಧರ್ಮವ್ಯಾಧನು ತನ್ನ ಉತ್ತಮ ಆಸನದಿಂದ ಎದ್ದು ಹೋಗಲು ಸಿದ್ಧರಾದನು, ಆದರೆ ಮಾತಂಗನು ತಡೆಯುತ್ತಿದ್ದನು. ಮಾತಂಗನು ಕೇಳಿದನು: "ನೀನು ಯಾಕೆ ಊಟ ಮಾಡದೆ ಹೋಗಲು ಆರಂಭಿಸಿದ್ದೀಯ? ನನ್ನ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಉತ್ತಮ ಆಹಾರ ಸಿದ್ಧವಾಗಿದೆ, ನಾನು ತಾನೇ ಪಾಕ ಮಾಡಿದ್ದೇನೆ. ಯಾಕೆ ತಿನ್ನುತ್ತಿಲ್ಲ?" ವ್ಯಾಧನು ಹೇಳಿದನು: "ನೀನು ಪ್ರತಿದಿನ ಸಾವಿರಾರು, ಲಕ್ಷಾಂತರ ಜೀವಿಗಳನ್ನು ಕೊಲ್ಲುತ್ತೀಯ; ಪಾಪಿಗಳ ಆಹಾರವನ್ನು ಯಾರು ಧರ್ಮಜ್ಞರು ತಿನ್ನುತ್ತಾರೆ?