ವರಾಹಪುರಾಣಮ್

ಒಮ್ಮೆ ದೇವತೆಗಳು ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಮಹಾದೇವಿಯನ್ನು ಸ್ತುತಿಸಿದರು: “ಮಹಾದೇವಿಯೇ, ನೀನು ಸಮಸ್ತ ಜೀವಿಗಳ ಅನುಗ್ರಹಕಾರಿಣಿ, ಎಲ್ಲರಲ್ಲಿಯೂ ವಾಸಿಸುವೆ, ಸ್ಥಿರಳಾಗಿರುವೆ. ಜ್ಞಾನ, ಶಾಸ್ತ್ರ, ಕಲೆಗಳ ಜನನಿ, ಪಂಚಭೂತಗಳ ಧಾರಿಣಿ ನೀನೇ. ಶುಭದಾಯಕಿಯೇ, ದೇವಮಹಿಮೆಗಳನ್ನೆಲ್ಲಾ ತಿಳಿದವಳಾಗಿರುವೆ. ಎಲ್ಲಾ ಜೀವಿಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಅವತರಿಸಿದವಳಾಗಿರುವೆ. ದೇವಿಯೇ, ನೀನೇ ನಮಗೆ ಆಶ್ರಯ; ನೀನು ಜ್ಞಾನವೂ ಅಜ್ಞಾನವೂ, ಲಕ್ಷ್ಮಿಯೂ, ಅಂಬಿಕೆಯಾಗಿರುವೆ. ತಿರ್ಯಕ್ನಯನಿಯಾದವಳೇ, ಕ್ಷಮೆ, ಜಲಗಳೊಳಗೆ ಚಲನೆಯು, ಅವ್ಯಕ್ತರೂಪ—all these are you. ಮಹಾದೇವಿಯೇ, ನಿನಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ; ಪರಮೇಶ್ವರಿಯಾದ ನಿನಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ; ಶಾಶ್ವತ, ಅವಿನಾಶಿಯಾಗಿರುವ ದೇವತೆಗಳ ನಡುವೆ ಅಚಲಳಾದ ನಿನಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ. ಯಾರು ನಿನ್ನನ್ನು ಆಶ್ರಯಿಸುತ್ತಾರೋ, ಅವರ ಮೇಲೆ ಯಾವುದೇ ಅಪಶಕುನು ಸಂಭವಿಸುವುದಿಲ್ಲ, ಯುದ್ಧದ ಭಯಾನಕ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲೂ ಸಹ. ಹುಲಿಗಳ ಭಯದಲ್ಲಾಗಲಿ, ದುರಾತ್ಮ ರಾಜರುಗಳಿಂದ ಭಯಪಡುತ್ತಿದ್ದಾಗಲೂ ಸಹ, ಯಾರು ಈ ಸ್ತೋತ್ರವನ್ನು ಸದಾ ಸ್ವಾಧೀನದಿಂದ ಪಠಿಸುತ್ತಾರೋ, ಅವರ ರಕ್ಷಣೆ ನಿನ್ನಿಂದಲೇ. ಬಂಧನದಲ್ಲಿರುವವನೂ ಸಹ, ದೇವಿಯೇ, ನಿನ್ನನ್ನು ಸ್ಮರಿಸಿದರೆ ಬಂಧನದಿಂದ ಮುಕ್ತನಾಗಿ ಸಂತೋಷದಿಂದ, ತೃಪ್ತಿಯಿಂದ ಬದುಕುತ್ತಾನೆ. ಶ್ರೀ ವರಾಹನು ಹೇಳಿದನು: ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ದೇವತೆಗಳು ಈ ರೀತಿ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಸ್ತುತಿಸಿದಾಗ, ಸುಂದರ ಸೊಂಟವಿರುವ ದೇವಿ ದೇವತೆಗಳಿಗೆ ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದರು: “ಉತ್ತಮ ವರವನ್ನು ಕೇಳಿಕೊಳ್ಳಿರಿ.” ದೇವತೆಗಳು ಹೇಳಿದರು: “ಪಾಪರಹಿತ ದೇವಿಯೇ, ಯಾರು ನಿನ್ನ ಈ ಸ್ತೋತ್ರವನ್ನು ಪಠಿಸುತ್ತಾರೋ, ಅವರ ಎಲ್ಲ ಇಚ್ಛೆಗಳು ನೀನು ಪೂರೈಸು ಎಂಬ ವರವನ್ನು ನಮಗೆ ದಯಪಾಲಿಸು.” “ಅವಶ್ಯ!” ಎಂದು ದೇವಿ ದೇವತೆಗಳಿಗೆ ಉತ್ತರಿಸಿದಳು, ನಂತರ ಅವರನ್ನು ಕಳುಹಿಸಿ ತಾನೇ ಅಲ್ಲೇ ಉಳಿದಳು. ಯಾರು ಈ ದೇವಿಯ ಭೂಮಿಯ ಮೇಲಿನ ಎರಡನೇ ಅವತಾರವನ್ನು ತಿಳಿಯುತ್ತಾರೋ, ಅವರು ದುಃಖರಹಿತರಾಗಿ, ಪವಿತ್ರರಾಗುತ್ತಾ, ಶೋಕವಿಲ್ಲದ ಸ್ಥಿತಿಗೆ ತಲುಪುತ್ತಾರೆ. ಶ್ರೀ ವರಾಹನು ಮುಂದುವರೆದು ಹೇಳಿದನು: ಆ ದೇವಿ, ನೀಲಗಿರಿಗೆ ಹೋಗಿ, ತಪಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿರಳಾಗಿ, ಭಯಾನಕಳಾಗಿ, ಅಂಧಕಾರದಿಂದ ಜನಿಸಿದವಳಾಗಿ, ತನ್ನ ಶಕ್ತಿಯ ಮಹತ್ವವನ್ನು ಭೂಮಿಗೆ ತಿಳಿಸಿತು. ಅವಳು ದೀರ್ಘ ಕಾಲ ತಪಸ್ಸು ಮಾಡಿ, ಇಡೀ ಲೋಕವನ್ನು ಪೋಷಿಸಿದಳು; ಪಂಚಾಗ್ನಿ ತಪಸ್ಸನ್ನು ಪೂರೈಸಿದಳು. ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ, ದೇವಿ ಪರಮ ತಪಸ್ಸು ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ರೂರು ಎಂಬ ಮಹಾಬಲಶಾಲಿಯಾದ ಆಸುರನು, ಬ್ರಹ್ಮನಿಂದ ವರಪಡೆಯುತ್ತಿದ್ದ. ಸಮುದ್ರದ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ರತ್ನಗಳಿಂದ ಕೂಡಿದ ಒಂದು ನಗರವಿತ್ತು, ಅದರಲ್ಲಿ ದೊಡ್ಡ ಅರಣ್ಯವೂ ಇತ್ತು; ಆ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ ಆ ದೈತ್ಯರಾಜನು, ದೇವತೆಗಳೆಲ್ಲರಿಗೂ ಭಯಕಾರಿಯಾದವನು, ಆಳುತ್ತಿದ್ದನು. ಲಕ್ಷಾಂತರ, ಕೋಟಿ ಕೋಟಿ ಆಸುರರನ್ನು ತನ್ನೊಂದಿಗೆ ಮಾಡಿಕೊಂಡು, ರೂರು ಮಹಿಮೆಪೂರ್ಣನಾಗಿ, ಇನ್ನೊಬ್ಬ ನಮುಚಿಯಂತೆ ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದನು. ಅವನು ತನ್ನ ಮಹಾಸೆನೆಯೊಂದಿಗೆ ಲೋಕಪಾಲರ ಪುರಿಗಳನ್ನು ಗೆಲ್ಲಬೇಕೆಂದು ಬಯಸಿ, ದೇವತೆಗಳಲ್ಲಿ ಭಯವನ್ನು ಉಂಟುಮಾಡಿದನು. ಆ ಮಹಾದೈತ್ಯನು ಏಳುತ್ತಿದ್ದಂತೆ, ಸಮುದ್ರದ ನೀರು ಭಾರಿಯಾಗಿ ಉಕ್ಕಿ, ಪರ್ವತಗಳ ತುದಿಗಳವರೆಗೆ ಹರಿದು, ಅನೇಕ ಮೊಸಳೆಗಳು, ಶಾರ್ಕ್‌ಗಳು, ಮೀನುಗಳಿಂದ ತುಂಬಿತ್ತು. ಆ ನೀರಿನೊಳಗಿಂದ ಭಯಾನಕ, ವಿಶಾಲ, ದೀಪ್ತಿಮಂತವಾದ ಸೇನೆ ಹೊರಬಂದಿತು—ವಿವಿಧ ಕವಚ, ಆಯುಧಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿತರಾಗಿ, ದೇವತೆಗಳ ಶತ್ರುಗಳ ಗುಂಪುಗಳಿಂದ ತುಂಬಿ, ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ಪರಾಕ್ರಮಿಗಳಾಗಿದ್ದರು. ಅಲ್ಲಿ, ದೈತ್ಯರಿಂದ ತುಂಬಿದ ದ್ವೀಪಗಳು, ಘಂಟೆಗಳ ಗೂಜಿನೊಂದಿಗೆ, ಭಯಾನಕ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲೆಡೆಯಿಂದ ಹೊರಬಂದು, ತಮ್ಮ ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ಪ್ರದರ್ಶಿಸಿದವು. ಬಂಗಾರದ ಅಲಂಕಾರಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿಸಿದ ಕುದುರೆಗಳು, ನೀರಿನಲ್ಲಿ ಕೆಂಪು ಮೀನುಗಳಂತೆ ಕಾಣುತ್ತ, ಲಕ್ಷಾಂತರ, ಕೋಟಿಗಟ್ಟಲೆ ವೇಗವಾಗಿ ಹೊರಬಂದವು. ರಥಗಳು, ಸೂರ್ಯನ ರಥದ ವೇಗದಂತೆ, ಉತ್ತಮ ಚಕ್ರ, ಅಕ್ಷ, ಮುನ್ನುಡಿ ಹೊಂದಿ, ಯೋಧರಿಂದ ತುಂಬಿ, ಧ್ವಜಗಳು ಹಾರಾಡುತ್ತ, ವೇಗವಾಗಿ ಚಲಿಸುತ್ತಿದ್ದವು. ಆ ಯೋಧರು ಕೂಡ, ಸಮೀಪ ಸಮೀಪವಾಗಿ, ಪಾರಾಗಲು ಉತ್ಸುಕರಾಗಿ, ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ಜಯಶಾಲಿಗಳಾಗಿ, ಆಸುರರ ಅನುಯಾಯಿಗಳಾಗಿ ಪ್ರಕಾಶಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ದೇವತೆಗಳು ಸೋತುಹೋದಾಗ, ಆ ಚತುರ್ವಿಧ ಸೇನೆಯು ನೀರಿನಿಂದ ಹೊರಬಂದು ಇಂದ್ರನ ನಗರವನ್ನು ಆಕ್ರಮಿಸಿತು. ದೈತ್ಯಾಧಿಪತಿ ರೂರು ತನ್ನ ವೀರರೊಂದಿಗೆ, ಗದೆಯು, ಮುಷ್ಟಿಯು, ಭಲ್ಲ, ಬಾಣ, ದಂಡಾದಿಗಳಿಂದ ಯುದ್ಧಮಾಡಿದನು; ದೈತ್ಯರು ದೇವತೆಗಳನ್ನು ಹೊಡೆದರು, ದೇವತೆಗಳು ಸಹ ದೈತ್ಯರನ್ನು ಹೊಡೆದರು. ಕ್ಷಣಕಾಲದ ಯುದ್ಧದ ನಂತರ, ದೇವತೆಗಳು ಇಂದ್ರನೊಡನೆ ತೀವ್ರವಾಗಿ ಸೋತು, ಭಯದಿಂದ ಓಡಿಹೋದರು. ದೇವತೆಗಳು ಚದುರಿಕೊಂಡು, ಭಯದಿಂದ ಪರದಾಡುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಆ ಮಹಾ ಆಸುರನು ಅವರನ್ನು ಹಿಂಬಾಲಿಸಿದನು. ಆಗ ದೇವತೆಗಳೆಲ್ಲರೂ ಭಯದಿಂದ ಓಡಿಹೋಗಿ, ನೀಲಗಿರಿಯಲ್ಲಿ ತಪಸ್ಸು ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದ ಮಹಾದೇವಿಯ ಬಳಿಗೆ ಬಂದರು. ಆ ತಪಸ್ವಿನಿಯಾದ, ಭಯಾನಕ ಶಕ್ತಿಯುಳ್ಳ, ಸಂಹಾರಕಾರಿಣಿಯಾದ ದೇವಿಯನ್ನು ‘ಕಾಲರಾತ್ರಿ’ ಎಂದು ಕರೆಯುತ್ತಾರೆ. ಅವರು ಭಯದಿಂದ ನಡುಗುತ್ತಿದ್ದ ದೇವತೆಗಳನ್ನು ನೋಡಿ, ದೇವಿ ಗಂಭೀರವಾಗಿ, “ಭಯಪಡಬೇಡಿ” ಎಂದು ಹೇಳಿದರು. ದೇವಿ ಕೇಳಿದರು: “ದೇವತೆಗಳೇ, ಏಕೆ ಇಷ್ಟು ವ್ಯಾಕುಲರಾಗಿದ್ದೀರಾ? ಯಾವ ಅಪಾಯವನ್ನು ನೋಡುತ್ತಿದ್ದೀರಾ? ಬೇಗ ಹೇಳಿ, ನಿಮ್ಮ ಭಯದ ಕಾರಣವನ್ನು ತಿಳಿಸಿ.” ದೇವತೆಗಳು ಹೇಳಿದರು: “ದೈತ್ಯರ ರಾಜ ರೂರು, ಭಯಾನಕ ಶಕ್ತಿಯುಳ್ಳವನು, ಬರುತ್ತಿದ್ದಾನೆ. ಭಯಪಡುವ ನಮ್ಮ ದೇವತೆಗಳನ್ನು ರಕ್ಷಿಸು, ಪರಮ ದೇವಿಯೇ.” ದೇವತೆಗಳ ಮಾತು ಕೇಳಿದ ದೇವಿ, ಭಯಾನಕ ಶಕ್ತಿಯುಳ್ಳ, ಸುಂದರಳಾದಳು, ಸಂತೋಷದಿಂದ ನಗಿದರು. ಆಕೆಯ ನಗುವಿನಿಂದ ಅನೇಕ ದೇವಿಯರು ಆಕೆಯ ಬಾಯಿಂದ ಹೊರಬಂದರು; ಅವರಿಂದ ಈ ಜಗತ್ತು ತುಂಬಿತು, ಅವರು ಭಯಾನಕ ರೂಪಗಳನ್ನು ಧರಿಸಿದ್ದರು. ಅವರೆಲ್ಲರೂ ಪಾಶ, ಅಂಕುಶಗಳನ್ನು ಹಿಡಿದಿದ್ದರು, ಉಣ್ಣತ್ತವಾದ ವಕ್ಷಸ್ಥಲಗಳು, ಭಯಾನಕವಾದ ಭಾಲಗಳು, ಸುಂದರ ಬಾಣಸಂಧಾರಿಗಳಾಗಿ ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದರು. ಲಕ್ಷಾಂತರ ದೇವಿಯರು ಆ ಮಹಾದೇವಿಯನ್ನು ಸುತ್ತುವರಿದು, ಬಲಶಾಲಿಗಳಾಗಿ, ಬಿಲ್ಲು ಹಿಡಿದು, ಆಸುರ ಸೇನೆಗಳೊಂದಿಗೆ ಯುದ್ಧಮಾಡಿದರು; ಕ್ಷಣಕಾಲದಲ್ಲಿ ಅವರಿಂದ ದೈತ್ಯಸೇನೆ ಸಂಪೂರ್ಣ ನಾಶವಾಯಿತು. ದೇವತೆಗಳೆಲ್ಲರೂ ಸೇರಿಕೊಂಡು, ಆಸುರ ಸೇನೆಯ ವಿರುದ್ಧ ಯುದ್ಧಮಾಡಿದರು—ಆದಿತ್ಯರು, ವಸುಗಳು, ರುದ್ರರು, ವಿಶ್ವದೇವರು, ಅಶ್ವಿನೀಕುಮಾರರು—ಎಲ್ಲರೂ ಆಯುಧಗಳನ್ನು ಹಿಡಿದು, ದೈತ್ಯರ ವಿರುದ್ಧ ಹೋರಾಡಿದರು. ದೇವಿಯ ಕಾಲರಾತ್ರಿಯ ಶಕ್ತಿಯೂ, ದೇವತೆಗಳ ಮಹಾಬಲವೂ, ದೈತ್ಯಸೇನೆಯನ್ನು ಯಮಲೋಕಕ್ಕೆ ಓಡಿಸಿತು. ಆಗ ಆ ಮಹಾದೈತ್ಯ ರೂರು ಮಾತ್ರ ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ಉಳಿದನು; ಅವನು ಅತ್ಯಂತ ಭಯಾನಕವಾದ ಮಾಯೆಯನ್ನು ಬಿಡುಗಡೆ ಮಾಡಿದರು. ಆ ಮಾಯೆ ಭೀಕರವಾಗಿ ವಿಸ್ತರಿಸಿ, ದೇವತೆಗಳನ್ನು ಮೋಹಗೊಳಿಸಿತು; ಆ ಮಾಯೆಯ ಪ್ರಭಾವದಿಂದ ದೇವತೆಗಳು ತಕ್ಷಣ ನಿದ್ರೆಗೆ ಒಳಗಾದರು. ಆದರೆ ದೇವಿ, ತನ್ನ ತ್ರಿಶೂಲದಿಂದ ಯುದ್ಧಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಆ ದೈತ್ಯನನ್ನು ಹೊಡೆದಳು; ಆ ದೈತ್ಯನಿಂದ, ಅವಳಿಂದ ಹೊಡೆಸಲ್ಪಟ್ಟಾಗ, ಎರಡು ಪ್ರತ್ಯೇಕ ಪ್ರಾಣಿಗಳು—ಚರ್ಮ ಮತ್ತು ಮುಂಡ—ಹುಟ್ಟಿಕೊಂಡವು.