ವರಾಹಪುರಾಣಮ್

ಸನತ್ಕುಮಾರರು ಹೇಳಿದರು: “ದ್ವಿಜರಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠನಾದ ನೀನು ನಿಜಕ್ಕೂ ಧನ್ಯನು. ವೇದಾಧ್ಯಯನದಲ್ಲಿ ನಿರತರಾಗಿದ್ದು, ಗಯಾ ಕ್ಷೇತ್ರಕ್ಕೆ ಬಂದು, ಪಿಂಡದಾನ, ಮಂತ್ರ, ವ್ರತ, ಜಪ, ಹವನಗಳ ಮೂಲಕ ಪಿತೃಗಳ ಸಂತೋಷಕ್ಕಾಗಿ ಶ್ರಮಪಟ್ಟು ಕಾರ್ಯನಿರ್ವಹಿಸುತ್ತಿರುವೆ. ಈ ಪವಿತ್ರ ಕಾರ್ಯದಿಂದ ಪಿತೃಗಳು ಪರಿತೃಪ್ತರಾಗುತ್ತಾರೆ. ಇದನ್ನು ಕೇಳು: ವಿಷಾಲ ಎಂಬ ಮಹಾನ್ ರಾಜನು ವಿಷಾಲಾ ಎಂಬ ಮಹಾನಗರದಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುತ್ತಿದ್ದನು. ಅವನು ಧನ್ಯ, ಸ್ಥಿರಚಿತ್ತ ಮತ್ತು ಪುತ್ರಹೀನನಾಗಿದ್ದ. ವಿಷಾಲಪುರದ ಅಧಿಪತಿಯಾಗಿದ್ದ ಅವನು ಪುತ್ರಪ್ರಾಪ್ತಿಗಾಗಿ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರನ್ನು ಪ್ರಾರ್ಥಿಸಿದನು. ಆದರೆ ಆ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು ಶಕ್ತಿಹೀನರಾಗಿದ್ದರು; ಅವರು ಹೇಳಿದರು: ‘ರಾಜನೇ, ನೀನು ಗಯಾ ಕ್ಷೇತ್ರಕ್ಕೆ ಹೋಗಿ, ವಿವಿಧ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಅನ್ನದಾನ ಮಾಡಿದರೆ, ನಿನ್ನಿಗೆ ಪೃಥ್ವಿಯನ್ನು ಆಳುವ ದಾನಶೀಲ ಪುತ್ರನು ಖಂಡಿತವಾಗಿಯೇ ಜನಿಸುವನು.’ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ ವಿಷಾಲಪುರಾಧಿಪತಿ ಸಂತೋಷಗೊಂಡನು. ಆತನು ಶ್ರಮಪಟ್ಟು ಗಯಾ ಕ್ಷೇತ್ರಕ್ಕೆ ತೆರಳಿ, ಮಾಘ ಮಾಸದಲ್ಲಿ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಪಿತೃಕಾರ್ಯಗಳನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಿದನು. ಪಿತೃಗಳಿಗೆ ಶ್ರದ್ಧೆಯಿಂದ ಪಿಂಡದಾನ ಮಾಡಿದನು. ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಅವನು ಬಿಳಿ, ಹಳದಿ ಮತ್ತು ಕಪ್ಪು ಬಣ್ಣದ ಪುರುಷರನ್ನು ಕಂಡನು. ಕುತೂಹಲದಿಂದ ರಾಜನು ಕೇಳಿದನು: ‘ಸ್ವಾಮಿಗಳೇ, ನೀವು ಏನು ಗಮನಿಸದೆ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದೀರಿ? ದಯವಿಟ್ಟು ನನಗೆ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ವಿವರಿಸಿ.’ ಆಗ ಬಿಳಿ ಬಣ್ಣದವನು ಉತ್ತರಿಸಿದನು: ‘ಮಗನೇ, ನಾನು ನಿನ್ನ ಪಿತಾಮಹನಾದ ಸೀತನು, ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ, ನಡತೆಯಲ್ಲಿ ಮತ್ತು ಕಾರ್ಯದಲ್ಲಿ ಶುದ್ಧನು. ಈ ಕೆಂಪುಬಣ್ಣದವನು ನನ್ನ ಪೂರ್ವಜನ್ಮದ ಪಿತಾಮಹನು, ಕ್ರೂರನು, ಬ್ರಾಹ್ಮಣಘಾತಕನು, ದುಷ್ಕರ್ಮನು. ಆತನ ಪಿತೃ, ಅಧೀಶ್ವರನು, ಕಪ್ಪು ನಡತೆ ಮತ್ತು ಕರ್ಮಗಳಿಂದ ಕೂಡಿದವನು. ಈ ಕಪ್ಪು ವ್ಯಕ್ತಿಯು ಹಿಂದಿನ ಜನ್ಮಗಳಲ್ಲಿ ಅನೇಕ ಋಷಿಗಳನ್ನು ಸಂಹರಿಸಿದ್ದನು.’ ‘ಈ ಇಬ್ಬರೂ, ಮಗನೇ, ಮೃತ್ಯುವನ್ನನುಭವಿಸಿ ರೌದ್ರ ಮತ್ತು ಅವಿಚಿ ಎನ್ನುವ ನರಕಗಳಿಗೆ ಹೋದರು. ಅಧೀಶ್ವರ ಮತ್ತು ಅವನ ತಂದೆ ಕೃಷ್ಣ, ಇಬ್ಬರೂ ಬಹುಕಾಲ ಅಲ್ಲಿಯೇ ಉಳಿದರು. ಆದರೆ ನಾನು, ನನ್ನ ಶುದ್ಧಕರ್ಮಗಳಿಂದ, ದುರ್ಲಭವಾದ ಇಂದ್ರಪದವನ್ನು ಪಡೆದಿದ್ದೇನೆ.’ ‘ನೀನು, ಮಂತ್ರಜ್ಞನಾಗಿರುವುದರಿಂದ, ಗಯಾ ಕ್ಷೇತ್ರದಲ್ಲಿ ಪಿಂಡದಾನ ಮಾಡಿದ ಕಾರಣದಿಂದ, ನರಕದಲ್ಲಿ ಇದ್ದರೂ ಈ ಇಬ್ಬರು—ಬಲ ಮತ್ತು ಇನ್ನೋರ್ವ—ಪವಿತ್ರ ಕ್ಷೇತ್ರದ ಪಿಂಡದಾನದ ಶಕ್ತಿಯಿಂದ ಒಂದಾಗಿದ್ದಾರೆ.’ ‘ಶತ್ರುಜಯ, ನೀನು ಅಲ್ಲಿಯೇ ಅರ್ಪಿಸಿದ ನೀರಿನಿಂದ ಪಿತೃಗಳು, ಪಿತಾಮಹರು ಮತ್ತು ಪರಪಿತಾಮಹರು ತೃಪ್ತರಾಗಿದ್ದಾರೆ. ಆದ್ದರಿಂದ, ಮಹಾತ್ಮನೇ, ನಿನ್ನ ಮಾತಿನಿಂದ ನಮಗೆ ಕ್ಷಣಮಾತ್ರದಲ್ಲೇ ಒಗ್ಗಟ್ಟಾಗಿದ್ದು, ಕ್ಷೇತ್ರಶಕ್ತಿಯಿಂದ ಪಿತೃಲೋಕವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತೇವೆ; ಇದರಲ್ಲಿ ಸಂಶಯವೇ ಇಲ್ಲ.’ ‘ಇಲ್ಲಿಯ ಪಿಂಡದಾನದ ಮೂಲಕ, ನಿನ್ನ ಈ ಇಬ್ಬರು ಪಿತಾಮಹರು—even though they had fallen into misfortune—even though they had committed evil deeds, now attained perfection.’ ‘ಈ ಕ್ಷೇತ್ರದ ಶಕ್ತಿಯೇ ಏನೆಂದರೆ, ಬ್ರಾಹ್ಮಣಘಾತಕನ ಪುತ್ರನೂ ಸಹ ಇಲ್ಲಿ ಪಿಂಡದಾನ ಮಾಡಿದರೆ ಪವಿತ್ರನಾಗಿ, ಪುನಃ ಉದ್ಧಾರವಾಗಬಹುದು.’ ‘ಈ ಕಾರಣದಿಂದ, ಮಗನೇ, ನಾನು ಈ ಇಬ್ಬರನ್ನು ಬೇರ್ಪಡಿಸಿ ಇಲ್ಲಿ ನಿನ್ನನ್ನು ನೋಡಲು ಬಂದೆನು; ಈಗ ನಾನು ಹೊರಡುತ್ತೇನೆ. ಈ ಕಾರಣದಿಂದ, ರೈಭ್ಯ, ನಾನು ನಿನ್ನನ್ನು ಧನ್ಯನು ಎಂದು ಕರೆದುಕೊಂಡಿದ್ದೇನೆ.’ ‘ಗಯಾಕ್ಷೇತ್ರಕ್ಕೆ ಒಮ್ಮೆ ಭೇಟಿ ನೀಡಿ, ಒಮ್ಮೆ ಪಿಂಡದಾನ ಮಾಡುವುದೂ ದುರ್ಲಭ, ಆದರೆ ನೀನು ಸದಾ ಈ ಕಾರ್ಯದಲ್ಲಿ ನಿರತರಾಗಿರುವೆ.’ ‘ಏನು ಹೇಳಬೇಕು, ರೈಭ್ಯ, ನಿನ್ನ ಪುಣ್ಯಬಲದಿಂದ ನೀನು ನಾರಾಯಣನನ್ನೇ, ಗದಾಧರನನ್ನೇ ದರ್ಶನ ಮಾಡಿದ್ದೀಯಲ್ಲ?’ ‘ಆ ಕಾರಣದಿಂದ, ಗದಾಧರನು ಸ್ವತಃ ಈ ಕ್ಷೇತ್ರದಲ್ಲಿ ನೆಲೆಸಿದ್ದಾನೆ; ಆದ್ದರಿಂದ, ದ್ವಿಜಶ್ರೇಷ್ಠನೇ, ಈ ಕ್ಷೇತ್ರವು ಅತ್ಯಂತ ಪ್ರಸಿದ್ಧವಾಗಿದೆ.’ ಈ ರೀತಿ ಸನತ್ಕುಮಾರನು ವಿವರಿಸಿದ ನಂತರ, ಶ್ರೀ ವರಾಹನು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ: ಆ ಮಹಾಯೋಗಿಯು ಅಲ್ಲಿ ಕ್ಷಣಾರ್ಧದಲ್ಲಿ ಅಂತರಧಾನವಾದನು. ರೈಭ್ಯನು ಹರಿ, ಗದಾಧರನನ್ನು ಸ್ತುತಿಸುವ ಸ್ತೋತ್ರವನ್ನು ರಚಿಸಿದನು. ರೈಭ್ಯನು ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಹೀಗೆ ಪ್ರಾರ್ಥಿಸಿದನು: ‘ದೇವತೆಗಳ ಸಮೂಹದಿಂದ ಸ್ತುತಿಸಲ್ಪಡುವ ಗದಾಧರನಿಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ. ಆತನು ಧೈರ್ಯಶಾಲಿ, ಹಸಿವಿನಿಂದ ಬಳಲುವವರ ದುಃಖವನ್ನು ನಿವಾರಿಸುವವನು, ಶುಭಕರನು, ದೈತ್ಯಸೈನ್ಯಗಳನ್ನು ನಾಶಮಾಡುವವನು, ಸ್ಮರಣೆಯಲ್ಲಿದ್ದರೆ ಎಲ್ಲ ದುಃಖವನ್ನೂ ದೂರಮಾಡುವವನು.’ ‘ಗುಪ್ತವಾಗಿ ನಾನು ಆ ಪ್ರಾಚೀನ ಪುರುಷನಾದ ಕೇಶವನಿಗೆ ನಮಸ್ಕರಿಸುತ್ತೇನೆ; ಆತನು ಮಾನವರಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠ, ಶುದ್ಧ, ನಿರ್ದೋಷ, ಜನರ ಆಶ್ರಯ, ಬಲಿಗೆ ಭೂಮಿಯನ್ನು ಹೊತ್ತ ತ್ರಿವಿಕ್ರಮ, ಗದಾಧರನು.’ ‘ಯಾರು ಶುದ್ಧಮನಸ್ಸಿನವರಾಗಿರುತ್ತಾರೆ, ಶ್ರೀಯಿಂದ ಅಲಂಕರಿತರಾಗಿರುತ್ತಾರೆ, ಪಾಪರಹಿತ ಭೂಪಾಲಕರಿಂದ ಸ್ತುತಿಸಲ್ಪಡುವವರಾಗಿರುತ್ತಾರೆ—ಅವರು ಗದಾಧರನಿಗೆ ವಂದಿಸಿದರೆ ಸದಾ ಸುಖವಾಗಿರುತ್ತಾರೆ.’ ‘ಯಾವನ ಪಾದಪದ್ಮಗಳನ್ನು ದೇವತೆಗಳು, ದೈತ್ಯರು ಪೂಜಿಸುತ್ತಾರೆ, ಬಾಹುಬಂಧ, ಹಾರ, ಆಭರಣ, ಕಿರೀಟಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿತನಾಗಿರುವವನು, ಸಮುದ್ರದ ಮೇಲೆ ಶಯನಿಸುತ್ತಿರುವವನು, ಚಕ್ರವನ್ನು ಹಿಡಿದಿರುವವನು—ಅವನಿಗೆ ವಂದಿಸಿದರೆ ಸದಾ ಸುಖವಾಗಿರುತ್ತಾರೆ.’ ‘ಕೃತಯುಗದಲ್ಲಿ ಬಿಳಿಯವನು, ತ್ರೇತಾಯುಗದಲ್ಲಿ ಕೆಂಪು, ದ್ವಾಪರಯುಗದಲ್ಲಿ ಹಳದಿ, ಕಲಿಯುಗದಲ್ಲಿ ಮೇಘದಂತೆ ಕಪ್ಪಾಗಿರುವ ಮಹೇಶ್ವರನು—ಅವನಿಗೆ ವಂದಿಸಿದರೆ ಸದಾ ಸುಖವಾಗಿರುತ್ತಾರೆ.’ ‘ಯಾವನಿಂದ ಬ್ರಹ್ಮನು, ಬೀಜದಿಂದ ಜನಿಸಿದವನು, ನಾರಾಯಣರೂಪದಲ್ಲಿ ಜಗತ್ತನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸುತ್ತಾನೆ, ರುದ್ರನಾಗಿ ರಕ್ಷಿಸುತ್ತಾನೆ ಹಾಗೂ ಸಂಹಾರವನ್ನು ಮಾಡುತ್ತಾನೆ—ಆ ಆರು ರೂಪಗಳ ಗದಾಧರನು ಜಯಶಾಲಿಯಾಗಲಿ.’ ‘ಸತ್ತ್ವ, ರಜ, ತಮಸ್ಸು—ಈ ಮೂರು ಗುಣಗಳು ಅವನಿಂದಲೇ ಉಂಟಾಗುತ್ತವೆ, ಬೇರೆ ಯಾರಿಂದಲೂ ಅಲ್ಲ; ಆ ಮೂರು ರೂಪದ ಗದಾಧರನು ನನಗೆ ಧರ್ಮದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿರತೆ ಮತ್ತು ಮೋಕ್ಷವನ್ನು ಕರುಣಿಸಲಿ.’ ‘ಈ ಸಂಸಾರದ ದುಃಖರೂಪವಾದ ಸಾಗರದಲ್ಲಿ, ಭಯಾನಕ ವಿಭಿನ್ನತೆಗಳ मगरಗಳಿಂದ ಕೂಡಿರುವಾಗ ನಾನು ಮುಳುಗುತ್ತಿರುವಾಗ, ಆ ಗದಾಧರನು ದೊಡ್ಡ ದೋಣಿಯಂತೆ ನನ್ನನ್ನು ರಕ್ಷಿಸಲಿ.’ ‘ಸ್ವಯಂ ತನ್ನ ಶಕ್ತಿಯಿಂದ ಈ ಬ್ರಹ್ಮಾಂಡವನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿದ ತ್ರಿಮೂರ್ತಿಯೇ, ಅದರಲ್ಲಿ ನೀರಿನಿಂದ ಉದ್ಭವಿಸಿದ ಪ್ರಕಾಶಮಯ ಭೂಮಿಯನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿದ ಭೂಧರನಿಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ.’ ‘ದೇವತೆಗಳ ರಕ್ಷಣೆಗೆ ಮತ್ಸ್ಯಾದಿ ರೂಪಗಳನ್ನು ಧರಿಸುವವನು, ವೃಷಭ-ವಾನರರೂಪದವನು, ಮೂಲರೂಪದಲ್ಲಿ ಸರ್ವವ್ಯಾಪಿಯಾಗಿರುವವನು, ಗದಾಧರನು—ಅವನು ನನಗೆ ಪರಮಗತಿಯನ್ನು ಕರುಣಿಸಲಿ.’ ಇದನ್ನು ಕೇಳಿ, ಶ್ರೀ ವರಾಹನು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ: ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಜ್ಞಾನಿ ರೈಭ್ಯನು ಹೀಗೆ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಸ್ತುತಿಸಿದಾಗ, ವಿಷ್ಣುವಾದ ಜನಾರ್ದನನು ಹಠಾತ್ತನೆ ಪೀತಾಂಬರ ಧರಿಸಿ ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷನಾದನು. ಅವನು ಶಂಖ, ಚಕ್ರ, ಗದೆಯನ್ನು ಹಿಡಿದು, ಗರುಡನ ಮೇಲೆ ಕುಳಿತು, ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ಸಂಚರಿಸುತ್ತಾ, ಘನಮೇಘದಂತೆ ಗಂಭೀರವಾದ ಧ್ವನಿಯಲ್ಲಿ, ಗೌರವಪೂರ್ಣವಾದ ಮಾತುಗಳಿಂದ ಹೇಳಿದನು: ‘ರೈಭ್ಯ, ನಿನ್ನ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ, ಸ್ತುತಿಯಿಂದ ಮತ್ತು ಕ್ಷೇತ್ರಸ್ನಾನದಿಂದ ನಾನು ಸಂತೋಷಪಟ್ಟಿದ್ದೇನೆ. ಮಹಾತ್ಮನೇ, ನೀನು ಯಾವ ವರವನ್ನು ಬಯಸುತ್ತೀಯೊ ಹೇಳು.’ ರೈಭ್ಯನು ಪ್ರಾರ್ಥಿಸಿದನು: ‘ದೇವಾಧೀಶ, ಸನಕಾದಿ ಮಹರ್ಷಿಗಳು ವಾಸಿಸುವ ಗತಿಯನ್ನು ನನಗೆ ಕರುಣಿಸು; ನಿನ್ನ ಅನುಗ್ರಹದಿಂದ ನಾನು ಅಲ್ಲಿಯೇ ವಾಸಿಸಲಿ.’ ಪ್ರಭು ಹೇಳಿದರು: ‘ಅವಶ್ಯವಾಗಲಿ.’ ಹೀಗೆ ಹೇಳಿ ಅಂತರಧಾನವಾದನು. ದಿವ್ಯಜ್ಞಾನದಿಂದ ಕೂಡಿದ್ದ ರೈಭ್ಯನು ಕೂಡ ಅಲ್ಲಿ ಅಂತರಧಾನಗೊಂಡನು. ಶಂಖಚಕ್ರಧರನ ಅನುಗ್ರಹದಿಂದ ಕ್ಷಣಾರ್ಧದಲ್ಲಿ ಅವನು ಸನಕಾದಿ ಸಿದ್ಧಪುರುಷರು ವಾಸಿಸುವ ಲೋಕವನ್ನು ಪ್ರಾಪ್ತನಾದನು. ಈ ಗದಾಧರ ವಿಷ್ಣುವನ್ನು ರೈಭ್ಯನು ರಚಿಸಿದ ಸ್ತೋತ್ರವನ್ನು, ಗಯಾಕ್ಷೇತ್ರದಲ್ಲಿ ಪಿಂಡದಾನ ಮಾಡಿದ ಮೇಲೆ ಯಾರು ಪಠಿಸುತ್ತಾರೊ, ಅವರು ಇತರರನ್ನು ಮೀರಿ ಪುಣ್ಯವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾರೆ. ಶ್ರೀ ವರಾಹನು ಮುಂದುವರೆದು ಹೇಳಿದರು: ವಸು ಎಂಬ ದೇಹದಲ್ಲಿ ರೋಗರೂಪದಲ್ಲಿ ಅವನು ನಾಲ್ಕು ಸಾವಿರ ವರ್ಷಗಳ ಕಾಲ ತನ್ನ ಸ್ವಭಾವದಲ್ಲೇ ಉಳಿದನು. ಪ್ರತಿ ಬಾರಿ, ತನ್ನ ಕುಟುಂಬದ ಕಲ್ಯಾಣಕ್ಕಾಗಿ, ಕಾಡಿನಲ್ಲಿ ಒಂದು ಕಾಡುಪ್ರಾಣಿಯನ್ನು ಬಲಿ ನೀಡಿ, ಸದಾ ಸೇವಕರನ್ನು, ಅತಿಥಿಗಳನ್ನು ಮತ್ತು ಅಗ್ನಿಯನ್ನು ಸಂತೋಷಪಡಿಸುತ್ತಿದ್ದನು. ಮಿಥಿಲಾ ನಗರದಲ್ಲಿ, ಪ್ರತಿ ಪವಿತ್ರ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ, ಆ ಜ್ಞಾನಿ ತನ್ನ ವಂಶಪರಂಪರೆಯಂತೆ ಪಿತೃಗಳಿಗೆ ಶ್ರಾದ್ಧವನ್ನು ನಿತ್ಯವಾಗಿ ನೆರವೇರಿಸುತ್ತಿದ್ದನು. ಅಗ್ನಿಗೆ ಸದಾ ಸೇವೆ ಸಲ್ಲಿಸಿ, ಸತ್ಯ ಮತ್ತು ಸುಖಕರವಾದ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಹೇಳುತ್ತಾ, ಜೀವನೋಪಾಯದಲ್ಲಿ ನಿರತರಾಗಿದ್ದನು; ಯಾವ ಜೀವಿಯನ್ನೂ ಹಿಂಸಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಹೀಗೆ ಧರ್ಮನಿಷ್ಠನಾಗಿ, ಮಹಾತಪಸ್ಸಿನಿಂದ ಅಲ್ಲೇ ವಾಸಿಸುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಆತನಿಗೆ ಅರ್ಜುನಕ ಎಂಬ ಪುತ್ರನು ಜನಿಸಿದನು; ಆತನು ಋಷಿಯಂತೆ ಆತ್ಮನಿಯಂತ್ರಣ ಹೊಂದಿದ್ದನು.