ವರಾಹಪುರಾಣಮ್

ದೈತ್ಯನಿಗೆ ಉತ್ತರವಾಗಿ ಅವನು ತನ್ನ ಸೇನಾಪತಿಯಾದ ವಿರೂಪಾಕ್ಷನನ್ನು ನೋಡಿದನು. ವಿರೂಪಾಕ್ಷನು ಮೇಘದಂತೆ ಕಪ್ಪಾಗಿದ್ದನು, ಆತನ ದೇಹದಿಂದ ನೀಲ ನಿಲುವಂಗಿಯಂತೆ ಪ್ರಕಾಶ ಹರಡುತ್ತಿತ್ತು. ದೈತ್ಯನು ಆತನಿಗೆ ಈ ರೀತಿ ಆಜ್ಞಾಪಿಸಿದನು: “ಮಹಾ ಸೇನೆಯನ್ನೆಲ್ಲಾ—ಅನೆಗಳು, ಕುದುರೆಗಳು, ರಥಗಳು ಮತ್ತು ಕಾಲಾಳುಗಳು—ತಕ್ಷಣ ಕರೆತಂದುಕೊ. ಅವುಗಳ ಸಹಾಯದಿಂದ ನಾನು ದೇವತೆಗಳು ಮತ್ತು ಗಂಧರ್ವರನ್ನು, ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ಜಯಿಸಲಾರದವರನ್ನು, ಗೆಲ್ಲುತ್ತೇನೆ.” ದೈತ್ಯನ ಮಾತು ಕೇಳಿದ ವಿರೂಪಾಕ್ಷನು ಕ್ಷಿಪ್ರವಾಗಿ ಆ ಮಹಾಸೇನೆಯನ್ನು—ಅಂತ್ಯವಿಲ್ಲದ, ಅಜೇಯವಾದ ಸೇನೆ—ಕರೆದೊಯ್ದನು. ಆ ಸೇನೆಯಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ದಾನವನೂ ವಜ್ರಾಯುಧಧಾರಿ ಯೋಧನಿಗೆ ಸಮಾನರಾಗಿದ್ದ. ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರೂ ತಮ್ಮ ಶಕ್ತಿಯಿಂದ ದೇವತೆಗಳನ್ನು ಜಯಿಸುವ ಉತ್ಸಾಹದಲ್ಲಿ ಯುದ್ಧಕ್ಕೆ ಸಿದ್ಧರಾಗಿದ್ದರು. ಆ ದಾನವರಲ್ಲಿ ಪ್ರಮುಖರಾದವರ ಸಂಖ್ಯೆ ತೊಂಬತ್ತು ಕೋಟಿ; ಅವರ ಪ್ರತಿ ಒಬ್ಬರಿಗೆ ತಕ್ಕಂತೆ ಅನೇಕ ಅನುಯಾಯಿಗಳು ಕೂಡಿದ್ದರು. ಅವರಲ್ಲಿ ಸಾವಿರಾರು ಮಹಾತ್ಮ ದೈತ್ಯರು, ಮನಸ್ಸನ್ನು ಏನೂ ಬೇರೆಡೆ ಹರಿಸದೆ, ಯುದ್ಧದ ಸಾಲನ್ನು ಸರಿಯಾಗಿ ಹೂಡಿದರು. ಯುದ್ಧದ ಆಸೆ ತುಂಬಿದ ದೈತ್ಯರು ದೇವತೆಯರ ಸೇನೆಯನ್ನು ನಾಶಮಾಡಲು ಹೊರಟರು. ಆ ದೈತ್ಯರು ವಿಭಿನ್ನ ಬಣ್ಣದ ಧ್ವಜಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿಸಲಾದ ಅದ್ಭುತ ರಥಗಳಲ್ಲಿ ಕುಳಿತು, ಭಯಾನಕ ಆಯುಧಗಳನ್ನು ಹಿಡಿದು, ಭೀತಿಕರ ರೂಪಗಳನ್ನು ಧರಿಸಿ, ಭಯಂಕರವಾದ ಕೈಗಳನ್ನು ಎತ್ತಿ ಕುಣಿದು ಕುಪ್ಪಳಿಸುತ್ತಾ ದೇವತೆಗಳನ್ನು ಜಯಿಸಲು ಉತ್ಸುಕರಾಗಿದ್ದರು. ಅಂತಹ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಶ್ರೀ ವರಾಹ ದೇವರು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ: ಮಹಾ ಶಕ್ತಿಶಾಲಿಯಾದ ದೈತ್ಯ ಮಹಿಷನು, ಅನೇಕ ರೂಪಗಳನ್ನು ತಾಳಬಲ್ಲವನು, ಉಗ್ರವಾದ ಎತ್ತಿನ ಮೇಲೆ ಏರಿ, ಮೆರು ಪರ್ವತವನ್ನು ಏರುವ ಆಸೆಪಟ್ಟು ಹೊರಟನು. ಅವನು ತನ್ನ ಸಹಚರರೊಂದಿಗೆ ಇಂದ್ರನ ನಗರಿಗೆ ಬಂದು, ಶತಕ್ರತು ಹಾಗೂ ದೇವತೆಗಳ ಮೇಲೆ ಆಕ್ರಮಣ ಮಾಡಿದನು. ಆಗ ದೇವತೆಗಳು ಕ್ರೋಧದಿಂದ ಉರಿಗೊಂಡರು. ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ದೇವತೆಗಳು ತಮ್ಮ ತಮ್ಮ ಆಯುಧಗಳನ್ನು ಹಿಡಿದು, ತಮ್ಮ ವಾಹನಗಳ ಮೇಲೆ ಕುಳಿತು, ಹರ್ಷಭರಿತರಾಗಿ ಅಸುರರ ವಿರುದ್ಧ ಯುದ್ಧಕ್ಕೆ ಧಾವಿಸಿದರು. ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಭಯಾನಕವಾದ, ಕೂಗಾಟದಿಂದ ಕೂಡಿ, ರೋಮಾಂಚನ ಉಂಟುಮಾಡುವ ಮಹಾ ಯುದ್ಧ ಆರಂಭವಾಯಿತು. ಅಲ್ಲಿ, ಅಂಜನ, ನೀಲಕುಕ್ಷಿ, ಮೇಘವರ್ಣ, ಬಲಾಹಕ, ಉದರಾಕ್ಷ, ಲಲಾಟಾಕ್ಷ, ಸುಭೀಮ ಮತ್ತು ಭೀಮವಿಕ್ರಮ—ಈ ಎಂಟು ದೈತ್ಯರು, ಸ್ವರ್ಭಾನು ಅವರ ಜೊತೆಗೆ, ವಸುಗಳ ಮೇಲೆ ದಾಳಿ ಮಾಡಿದರು. ಹಾಗೆಯೇ, ಇನ್ನೂ ಹನ್ನೆರಡು ದೈತ್ಯರು, ತಾವು ತಾವು ಆಯ್ದಂತೆ, ಆದಿತ್ಯರ ಮೇಲೆ ದಾಳಿ ಮಾಡಿದರು. ಅವರಲ್ಲಿ ಪ್ರಮುಖರಾದವರು: ಭೀಮ, ಧ್ವಂಕ್ಷ, ಧ್ವಸ್ತಕರ್ಣ, ಶಂಕುಕರ್ಣ, ಅತ್ಯಂತ ಬಲಶಾಲಿಯಾದ ವಜ್ರಕಾಯ, ವಿದ್ಯುನ್ಮಾಲಿ, ರಕ್ತಾಕ್ಷ, ಭೀಮದಂಷ್ಟ್ರ, ವಿದ್ಯುಜ್ಜಿಹ್ವ, ಅತಿಕಾಯ, ಮಹಾಕಾಯ, ದೀರ್ಘಬಾಹು ಮತ್ತು ಕೃತಾಂತಕ. ಈ ಹನ್ನೆರಡು ದೈತ್ಯ ನಾಯಕರು ತಮ್ಮ ತಮ್ಮ ಸೇನೆಗಳೊಂದಿಗೆ ಆದಿತ್ಯರ ವಿರುದ್ಧ ಯುದ್ಧಕ್ಕೆ ಧಾವಿಸಿದರು. ಇದೇ ರೀತಿ, ಇನ್ನೂ ಅನೇಕ ದಾನವರು ತಮ್ಮ ಸಂಖ್ಯೆಗೆ ತಕ್ಕಂತೆ ರುದ್ರರ ಮೇಲೆ ಆಕ್ರಮಣ ಮಾಡಿದರು. ಅವರಲ್ಲಿ ಪ್ರಮುಖರು: ಕಾಲ, ಕೃತಾಂತ, ರಕ್ತಾಕ್ಷ, ಹರಣ, ಮಿತ್ರಹಾ, ಅನಿಲ, ಯಜ್ಞಹಾ, ಬ್ರಹ್ಮಹಾ, ಗೌಘ್ನ, ಸ್ತ್ರೀಘ್ನ ಮತ್ತು ಸಂವರ್ತಕ. ಈ ಹತ್ತು ಮತ್ತು ಒಬ್ಬ ದೈತ್ಯ ನಾಯಕರು ರುದ್ರರ ಮೇಲೆ ಯುದ್ಧಕ್ಕೆ ಬಂದರು. ಮಿಕ್ಕ ದೈತ್ಯರು ಬೇರೆ ದೇವತೆಗಳ ಮೇಲೆ ದಾಳಿ ಮಾಡಿದರು. ಆದರೆ ಮಹಿಷನು ಮಾತ್ರ ಅತ್ಯಂತ ವೇಗದಿಂದ ನೇರವಾಗಿ ಇಂದ್ರನ ಮೇಲೆ ದಾಳಿ ಮಾಡಿದನು. ಬ್ರಹ್ಮನ ವರದಿಂದ ಪೋಷಿತನಾದ ಆ ಮಹಾ ದೈತ್ಯನು, ಪಿನಾಕಧಾರಿ ಶಿವನೇ ಆಗಿದ್ದರೂ ಸಹ, ಯಾರಿಂದಲೂ ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ಸಂಹರಿಸಲ್ಪಡುವವನಲ್ಲ. ಆ ವೇಳೆ, ಆದಿತ್ಯರು, ವಸುಗಳು, ಸಾಧ್ಯರು ಮತ್ತು ರುದ್ರರು ಅನೇಕ ಅಸುರರು ಮತ್ತು ಯಾತುಧಾನರನ್ನು ಸಂಹರಿಸಿದರು; ಅವರ ಸಂಖ್ಯೆ ಎಣಿಸುವಷ್ಟರಲ್ಲಿತ್ತು. ಆದರೆ ದೇವತೆಗಳ ಸೇನೆಗಳೂ ಸಹ ಅಸುರರಿಂದ ಭಾರಿಯಾಗಿ ಹಾನಿಗೊಳಗಾದವು. ದೇವತೆಗಳಿಗೆ ಸೋಲು ಸಂಭವಿಸಿದಾಗ, ದೇವತೆಗಳು ಭಯದಿಂದ ಓಡಿ ಹೋದರು ಮತ್ತು ಇಂದ್ರನನ್ನು ಬಿಟ್ಟುಬಿಟ್ಟರು. ಅಸುರರು ತಮ್ಮ ಆಯುಧಗಳಾದ ಭಲ್ಲ, ಪಟ್ಟಿಶ, ಗದಾದಿಗಳಿಂದ ದೇವತೆಗಳನ್ನು ಗಾಯಗೊಳಿಸಿದರು. ಅಸುರರಿಂದ ಪೀಡಿತರಾದ ದೇವತೆಗಳು ಬ್ರಹ್ಮನ ಲೋಕಕ್ಕೆ ಹೋಗಿದರು. ಇದಾದ ನಂತರ, ಶ್ರೀ ವರಾಹ ದೇವರು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ: ದೈತ್ಯನಾದ ವಿದ್ಯುತ್‌ಪ್ರಭನು ದೂತನಾಗಿ ದೇವಿಗೆ ಕಳುಹಿಸಲ್ಪಟ್ಟನು. ಸೊಪ್ಪಿನಂತೆ ತೆಳ್ಳನೆಯ ಬೆನ್ನು ಹೊಂದಿದ್ದ ಆ ದೇವಿಯನ್ನು ಅವನು ಸಂಭ್ರಮದಿಂದ ಪ್ರಣಾಮ ಮಾಡಿ, ನೂರಾರು ಕನ್ಯೆಗಳಿಂದ ಕೂಡಿದ ಸ್ಥಳಕ್ಕೆ ನಡಿಗೆಹಾಕಿ, ವಿನಯದಿಂದ ಈ ರೀತಿ ಹೇಳಿದನು: “ದೇವಿಯೇ, ಸೃಷ್ಟಿಯ ಆದಿಯಲ್ಲಿ ಸುಪಾರ್ಶ್ವ ಎಂಬ ಋಷಿಯೊಬ್ಬರು ಹುಟ್ಟಿದರು. ಅವರು ಸರಸ್ವತಿಗೆ ಸ್ನೇಹಿತರೂ, ಪ್ರಸಿದ್ಧರೂ, ಶಕ್ತಿಶಾಲಿಗಳೂ ಆಗಿದ್ದರು. ಅವರ ಮಗ ಸಿಂಧುದ್ವೀಪನು ಮಹಾ ತಪಸ್ಸು ಮಾಡಿದವನು; ಅವನು ಮಾಹಿಷ್ಮತಿ ಎಂಬ ಪವಿತ್ರ ನಗರದಲ್ಲಿ ಉಗ್ರ ತಪಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿದ್ದನು. ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಆಹಾರವನ್ನೂ ತ್ಯಜಿಸಿ ತಪಸ್ಸು ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದ ಅವನನ್ನು ನೋಡಿ, ವಿಪ್ರಚಿತ್ತಿಯ ಹಿರಿಯ ಮಗಳು—ದೇವಕನ್ಯೆಯರಿಗೆ ಸಮಾನವಾದ, ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಅಪೂರ್ವ ಸೌಂದರ್ಯದಿಂದ ಪ್ರಸಿದ್ಧಳಾದ ಮಾಹಿಷ್ಮತಿ—ತನ್ನ ಸಹಚರರೊಂದಿಗೆ ಮನಬಂದಂತೆ ಸಂಚರಿಸುತ್ತಿದ್ದಳು. ಅವಳು ಮಂಡರ ಪರ್ವತದ ಒರಟುಗಳಲ್ಲಿ ಅಲೆಯುತ್ತಾ, ಬೃಹತ್ ಋಷಿಯಾದ ಅಂಬರನ ಆಶ್ರಮವನ್ನು ಕಂಡಳು. ಆ ಆಶ್ರಮವು ವಿವಿಧ ಮರಗಳೊಂದಿಗೆ ಅಲಂಕರಿಸಿತ್ತಿತ್ತು. ಅಲ್ಲಿ ಬೇರೆ ಬೇರೆ ಲತಾಮಂಡಪಗಳು, ವಕುಲ, ಲಕುಚ, ಚಂದನ, ಸ್ಪಂದನ, ಶಾಲ, ಸರಳ ಮುಂತಾದ ಮರಗಳು, ಹಾಗೂ ಮಹಾತ್ಮ ಋಷಿಯ ವಿವಿಧ ವನವಾಟಿಕೆಗಳಿಂದ ಆ ಆಶ್ರಮವು ಸುಂದರವಾಗಿತ್ತು. ಆ ಮಂಗಲಕರವಾದ ಆಶ್ರಮವನ್ನು ನೋಡಿ, ಸುಂದರ ರೂಪವಳಿಯಾದ ಆ ದೈತ್ಯಕನ್ಯೆ ಮಾಹಿಷ್ಮತಿ ಆಲೋಚನೆ ಮಾಡತೊಡಗಿದಳು: ‘ನಾನು ಈ ಋಷಿಯನ್ನು ಅವನ ಆಶ್ರಮದಲ್ಲೇ ಭಯಪಡಿಸಿ, ನನ್ನ ಸ್ನೇಹಿತೆಯರೊಂದಿಗೆ ಇಲ್ಲಿ ಆಟವಾಡುತ್ತಲೇ ಇರುತ್ತೇನೆ.’ ಹೀಗೆ ನಿರ್ಧರಿಸಿ, ಆ ದೇವಿಯು, ಜಗತ್ತಿನ ಅಧಿಷ್ಠಾತ್ರಿಯೇ, ತೀಕ್ಷ್ಣ ಕೊಂಬುಗಳನ್ನು ಹೊಂದಿದ ಎಮ್ಮೆ ರೂಪವನ್ನು ತನ್ನ ಸ್ನೇಹಿತೆಯರೊಂದಿಗೆ ಧರಿಸಿದಳು. ಆಕೆಯು ಮತ್ತು ಅವಳ ಸಹಚರಿಯರು, ಸುಂದರಮುಖವಳಾದ ಆಕೆ, ಋಷಿಯನ್ನು ಭಯಪಡಿಸಲು ಹೋಗಿದರು. ಆದರೆ ಋಷಿಯು ಜ್ಞಾನದ ದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ ಅವಳ ನಿಜ ಸ್ವರೂಪವನ್ನು ಅರಿತುಕೊಂಡು, ಕ್ರೋಧದಿಂದ ಆ ಶುಭದೃಷ್ಟಿಯ ದೈತ್ಯಕನ್ಯೆಗೆ ಶಾಪ ನೀಡಿದನು: ‘ನೀನು ನನಗೆ ಭಯ ಹುಟ್ಟಿಸಿದ್ದರಿಂದ, ಎಮ್ಮೆ ರೂಪವನ್ನು ಧರಿಸಿದ್ದರಿಂದ, ನೀನು ಶತ ವರ್ಷಗಳ ಕಾಲ ಎಮ್ಮೆ ಆಗಿರಬೇಕು.’ ಹೀಗೆ ಶಾಪಿತಳಾದ ಆಕೆ ತನ್ನ ಸ್ನೇಹಿತೆಯರೊಂದಿಗೆ ಭಯದಿಂದ ಕಂಪಿಸಿ, ಋಷಿಯ ಪಾದಗಳಿಗೆ ಬಿದ್ದು, ‘ಶಾಪವನ್ನು ನಿವಾರಿಸು’ ಎಂದು ಬೇಡಿಕೊಂಡಳು. ಆಕೆಯ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿದ ಋಷಿಯು ದಯೆಯಿಂದ ಆಕೆಗೆ ಪರಿಹಾರವನ್ನು ನೀಡಿದನು: ‘ನೀನು ಇದೇ ರೂಪದಲ್ಲೇ ಮಗುವಿಗೆ ಜನ್ಮ ನೀಡಿದರೆ, ಶಾಪ ಮುಕ್ತವಾಗುವೆ. ನನ್ನ ಮಾತು ವ್ಯರ್ಥವಾಗುವುದಿಲ್ಲ.’ ಹೀಗೆ ಶಾಪಿತಳಾದ ಆಕೆ ನರ್ಮದಾ ನದಿಯ ಸುಂದರ ತಟಕ್ಕೆ ಹೋಗಿ, ಅಲ್ಲಿ ಮಹಾ ತಪಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿದ್ದ ಸಿಂಧುದ್ವೀಪನನ್ನು ಕಂಡಳು. ಅಲ್ಲಿ, ಎಂಡುಮತಿ ಎಂಬ ಅಪೂರ್ವ ಸೌಂದರ್ಯವಳಾದ ದೈತ್ಯಕನ್ಯೆಯು, ಬಟ್ಟೆ ಇಲ್ಲದೆ ನೀರಿನಲ್ಲಿ ಮುಳುಗುತ್ತಿದ್ದುದನ್ನು ಆ ಋಷಿಯು ಕಂಡನು.