ವರಾಹಪುರಾಣಮ್

ಮಧುಸೂದನನೆಂಬ ಆದಿದೇವನಿಗೆ, ವೇದಗಳ ಹಾಗೂ ಅವುಗಳ ಅಂಗಗಳ ಅಧಿಪತಿಯಾಗಿರುವ ಮಹಾಪ್ರಭುವಿಗೆ, ಎಲ್ಲ ದೇವತೆಗಳ ಒಡೆಯನಾದ ಆ ಗಂಭೀರನಿಗೆ ನಾನು ವಂದನೆ ಸಲ್ಲಿಸುತ್ತೇನೆ. ಕಮಲನೇತ್ರನಾದ, ವಿಶ್ವರೂಪಿಯಾದ, ಜ್ಞಾನಸ್ವರೂಪಿಯಾದ, ತ್ರಿರೂಪಿಯೂ ದೇವತೆಗಳ ರಕ್ಷಕರೂ ಆಗಿರುವ ಮಹಾತ್ಮನಿಗೆ ನಾನು ಗೌರವ ಸಲ್ಲಿಸುತ್ತೇನೆ. ಸಾವಿರ ತಲೆ, ಸಾವಿರ ಕಣ್ಣುಗಳು ಹಾಗೂ ಬಲಿಷ್ಠ ಭುಜಗಳನ್ನು ಹೊಂದಿರುವ, ಸರ್ವವ್ಯಾಪಿಯಾಗಿ ಈ ಬ್ರಹ್ಮಾಂಡವನ್ನೆಲ್ಲ ಆವರಿಸಿಕೊಂಡಿರುವ ಪರಮೇಶ್ವರನಿಗೆ ನಾನು ವಂದನೆ ಸಲ್ಲಿಸುತ್ತೇನೆ. ಶಾಶ್ವತನಾದ, ಜಯಶಾಲಿಯಾದ, ಆಶ್ರಯ ಹಾಗೂ ರಕ್ಷಕರೂ ಆಗಿರುವ, ಮಳೆಯ ಮೋಡದಂತೆ ಕಪ್ಪು ಬಣ್ಣ ಹೊಂದಿರುವ, ಚಕ್ರಧಾರಿಯಾದ ವಿಷ್ಣುವಿಗೆ ನಾನು ವಂದನೆ ಸಲ್ಲಿಸುತ್ತೇನೆ. ಹರಿಯು ಶುದ್ಧನೂ, ಸರ್ವವ್ಯಾಪಿಯೂ, ನಿತ್ಯನೂ, ಆಕಾಶಸ್ವರೂಪಿಯೂ, ಪ್ರಾಚೀನನೂ, ಸತ್ತ್ವ-ಅಸತ್ತ್ವಗಳಿಂದ ಮುಕ್ತನೂ ಆಗಿರುವ ದೇವನಿಗೆ ನಾನು ವಂದನೆ ಸಲ್ಲಿಸುತ್ತೇನೆ. ಅಚ್ಯುತನೇ, ನಿನ್ನ ಹೊರತು ಬೇರೆ ಯಾವುದನ್ನೂ ನಾನು ಕಾಣುತ್ತಿಲ್ಲ; ಚಲಿಸುವುದೂ ಅಚಲವೂ ಆಗಿರುವ ಈ ಸಂಪೂರ್ಣ ಜಗತ್ತನ್ನೂ ನಿನ್ನಿಂದ ಆವರಿತವಾಗಿದೆ ಎಂದು ನಾನು ಕಾಣುತ್ತೇನೆ. ಈ ರೀತಿ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಪ್ರಾರ್ಥನೆ ಸಲ್ಲಿಸುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಆ ರಾಜನ ದೇಹದಿಂದ ಒಂದು ರೂಪವಂತ ವ್ಯಕ್ತಿ ಹೊರಬಂದನು—ಮಳೆಯ ಮೋಡದಂತೆ ಕಪ್ಪು, ಭಯಾನಕ ಹಾಗೂ ಭೀಕರ. ಅವನಿಗೆ ಕೆಂಪು ಕಣ್ಣುಗಳು, ಚಿಕ್ಕ ದೇಹ, ಸುಟ್ಟ ಕಂಬದಂತೆ ಕತ್ತಲು ಹೊಳಪು ಇದ್ದವು. ಅವನು ಕೈಗಳನ್ನು ಜೋಡಿಸಿ ನಿಂತು, “ಓ ರಾಜನೇ, ನಾನು ಏನು ಮಾಡಲಿ?” ಎಂದು ಕೇಳಿದನು. ರಾಜನು ಕೇಳಿದ: “ನೀನು ಯಾರು? ಇಲ್ಲಿಗೆ ಏಕೆ ಬಂದೆ? ನಿನ್ನ ಉದ್ದೇಶವೇನು? ಇದನ್ನು ನನಗೆ ಹೇಳು, ಓ ವನ್ಯವ್ಯಾಧನೆ; ನಾನು ತಿಳಿಯಲು ಇಚ್ಛಿಸುತ್ತೇನೆ.” ಆ ವನ್ಯವ್ಯಾಧನು ಉತ್ತರಿಸಿದನು: “ಓ ರಾಜನೇ, ಹಿಂದಿನ ಕಾಲದಲ್ಲಿ, ಕಳಿಯುಗದಲ್ಲಿ, ನೀನು ದಕ್ಷಿಣ ದೇಶದಲ್ಲಿ ಜನಿಸಿದ ಧರ್ಮಾತ್ಮನಾದ, ಪ್ರಸಿದ್ಧನಾದ, ಜಾನಸ್ಥಾನದಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುವ ರಾಜನಾಗಿದ್ದೆ. ಒಮ್ಮೆ ನೀನು ಕುದುರೆಗಳೊಂದಿಗೆ ಅರಣ್ಯಕ್ಕೆ ಹೋಗಿ, ಜಾನುವಾರುಗಳನ್ನು ಬೇಟೆ ಮಾಡಲು ಪ್ರವೇಶಿಸಿದ್ದೆ. ಅಲ್ಲಿ, ಇನ್ನೊಂದು ಆಸೆಗೆ ಒಳಗಾಗಿ, ನೀನು ಒಂದು ಋಷಿಯನ್ನು ಮೃಗವೇಷದಲ್ಲಿ ಕಂಡು, ದೂರದಿಂದ ದಂಡದಿಂದ ಹೊಡೆದು ನೆಲಕ್ಕಿಳಿಸಿದ್ದೆ. ಆ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನು ಮೃತನಾದಾಗ, ನೀನು ಸಂತೋಷಪಟ್ಟು, ‘ಈ ಮೃಗವನ್ನು ಹರಿಯೇ ಕೊಂದನು’ ಎಂದು ಭಾವಿಸಿ, ಅದನ್ನು ಮೃಗವೆಂದು ನೋಡಿದ್ದೆ. ಅವನನ್ನು ಕಂಡು, ಓ ಮಹಾರಾಜನೇ, ನಿನ್ನ ಇಂದ್ರಿಯಗಳು ಮತ್ತು ಮನಸ್ಸು ಚಂಚಲವಾಯಿತು; ನೀನು ಮನೆಗೆ ಹಿಂತಿರುಗಿ, ಇದನ್ನು ಮತ್ತೊಬ್ಬರಿಗೆ ತಿಳಿಸಿದ್ದೆ. ಕೆಲವು ದಿನಗಳ ನಂತರ, ಬ್ರಾಹ್ಮಣಹತ್ಯೆಯ ಪಾಪದಿಂದ ಭಯಗೊಂಡು, ರಾತ್ರಿ ನೀನು ‘ಈ ಪಾಪದಿಂದ ಮುಕ್ತಿಯಾಗಲು ನಾನು ಯಾವ ಪ್ರಾಯಶ್ಚಿತ್ತ ಮಾಡಬೇಕು?’ ಎಂದು ಚಿಂತನೆ ಮಾಡಿದೆಯೆ. ಆ ನಂತರ, ಒಮ್ಮೆ ನೀನು ನಾರಾಯಣನನ್ನು ಧ್ಯಾನಿಸಿ, ಶುಭವಾದ ದ್ವಾದಶಿಯಂದು ಉಪವಾಸ ಆಚರಿಸಿದ್ದೆ. ಶುಭದಿನದಲ್ಲಿ, ‘ನಾರಾಯಣನು ನನ್ನಿಂದ ಸಂತೋಷಪಟ್ಟನು’ ಎಂದು ಘೋಷಿಸಿ, ವಿಧಿಯಂತೆ ಒಂದು ಹಸುವನ್ನು ದಾನವಾಗಿ ನೀಡಿದ್ದೆ; ಆದರೆ ಮೃತನಾದವನಿಗೆ ಕೂಡಲೇ ಹೊಟ್ಟೆ ನೋವು ಪ್ರಾರಂಭವಾಯಿತು. ಈ ದ್ವಾದಶಿ ವ್ರತವು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಆಚರಿಸದ ಕಾರಣವನ್ನು ನಾನು ಹೇಳುತ್ತೇನೆ: ನಿನ್ನ ಧರ್ಮಪತ್ನಿಯಾದ ನಾರಾಯಣಿಯೇ ಕಾರಣಳಾಗಿದ್ದಳು. ಅವಳು ಉಸಿರುಗಟ್ಟುತ್ತಾ ಮಾತಾಡಿದ ಕಾರಣ, ಓ ರಾಜನೇ, ನೀನು ಒಂದು ಕಲ್ಪ ಕಾಲ ವಿಷ್ಣುವಿನ ನಗರದಲ್ಲಿ ಜನಿಸಿದೆಯೆಂದು ನಿನ್ನಿಗೆ ವಿಧಿ ಬಂತು. ನಾನು ನಿನ್ನ ದೇಹದಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುತ್ತಿದ್ದೆ, ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಅಂತ್ಯವಿಲ್ಲದೆ ತಿಳಿದಿದ್ದೆ; ಬ್ರಾಹ್ಮಣಹತ್ಯೆಯ ಭಯಾನಕ ಪಾಪವು ನನ್ನನ್ನು ಕಾಡಿತು—ಹೀಗೇ ನಾನು ಆಲೋಚಿಸಿದ್ದೆ. ನಂತರ ವಿಷ್ಣುವಿನ ಪರಿಷದರು ಗದೆಯಿಂದ ಹೊಡೆದು ನನ್ನನ್ನು ನಾಶಮಾಡಿದರು; ಆದರೆ ನಿನ್ನ ಕೂದಲಿನ ರಂಧ್ರಗಳಿಂದ, ಓ ರಾಜನೇ, ನಾನು ನನ್ನ ಸ್ವಂತ ಶಕ್ತಿಯಿಂದ ಉಳಿದುಕೊಂಡಿದ್ದೆ—even ನೀನು ಸ್ವರ್ಗದಲ್ಲಿದ್ದಾಗಲೂ. ಬ್ರಹ್ಮನ ದಿನ ಅಂತ್ಯಗೊಂಡು ರಾತ್ರಿ ಪ್ರಾರಂಭವಾದಾಗ, ಈಗ ಈ ಸೃಷ್ಟಿಯ ಆರಂಭದಲ್ಲಿ, ಓ ಮಹಾರಾಜ, ಹೀಗಾಗಿದೆ. ನೀನು ಮಹಾರಾಜನಾದ ಸುಮನಸ್‌ರ ಮನೆದಲ್ಲಿ ಹುಟ್ಟಿದ್ದೆ; ನಾನು ಕೂಡ ನಿನ್ನ ಕೂದಲಿನಿಂದ ಕಾಶ್ಮೀರದ ಅಧಿಪತಿಯಾಗಿ ಹುಟ್ಟಿದ್ದೆ. ನೀನು ಬಹುಪಾಲು ಯಜ್ಞಗಳನ್ನು, ಬಹಳ ದಾನಗಳೊಂದಿಗೆ ಮಾಡಿದ್ದೆ; ಆದರೆ ಅವುಗಳಲ್ಲಿ ವಿಷ್ಣುವಿನ ಸ್ಮರಣೆ ಇಲ್ಲದ ಕಾರಣ, ನಾನು ಆ ಯಜ್ಞಗಳಿಂದ ನಾಶವಾಗಲಿಲ್ಲ. ಈಗ, ನೀನು ಕಮಲನಯನನಿಗೆ ಅರ್ಪಿಸಿದ ಸ್ತೋತ್ರದ ಶಕ್ತಿಯಿಂದ, ನಾನು ನನ್ನ ಕೂದಲನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿ, ಒಂದೇ ರೂಪದಲ್ಲಿ ವನ್ಯವ್ಯಾಧನಾಗಿ ಪುನರ್ಜನ್ಮ ಪಡೆದಿದ್ದೆ, ಓ ಮಹಾರಾಜ. ಪುಣ್ಯಶ್ಲೋಕನಾದ ಭಗವಂತನ ಸ್ತೋತ್ರವನ್ನು ಕೇಳಿ, ನಾನು ಹಿಂದಿನ ಪಾಪರೂಪದಿಂದ ಮುಕ್ತನಾಗಿ, ಈಗ ಧರ್ಮದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿರವಾದ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಹೊಂದಿದ್ದೇನೆ, ಓ ಪ್ರಭು. ಈ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ, ರಾಜನು ಭಾರೀ ಆಶ್ಚರ್ಯದಿಂದ ತುಂಬಿ, ಆ ವನ್ಯವ್ಯಾಧನಿಗೆ ಒಂದು ವರವನ್ನು ನೀಡಿದನು. ರಾಜನು ಹೇಳಿದನು: “ವನ್ಯವ್ಯಾಧನೆ, ನೀನು ಹೇಗೆ ನನಗೆ ಹಿಂದಿನ ಜನ್ಮವನ್ನು ನೆನಪಿಸಿದ್ದಿಯೋ, ಹೀಗೆಯೇ ನನ್ನ ಅನುಗ್ರಹದಿಂದ ನೀನು ಧರ್ಮನಿಷ್ಠ ವನ್ಯವ್ಯಾಧನಾಗು.” ಯಾರು ಈ ಕಮಲನಯನನ ಕಥೆಯನ್ನು ಕೇಳುತ್ತಾರೋ, ಅವರು ಪುಷ್ಕರ ತೀರ್ಥಯಾತ್ರೆಯಲ್ಲಿ ವಿಧಿಯಂತೆ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿದ punyaವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾರೆ. ಶ್ರೀ ವರಾಹನು ಹೇಳಿದನು: ಈ ರೀತಿ ಹೇಳಿ, ರಾಜನು ಉತ್ತಮ ದಿವ್ಯ ರಥವನ್ನು ಏರಿ, ಪರಮಶಕ್ತಿಯಿಂದ ಸರ್ವಧಾರಿಯಾದ ಭಗವಂತನೊಂದಿಗೇ ಐಕ್ಯವನ್ನು ಪಡೆದನು. ಅವರು ಹೀಗೆ ಸ್ವರ್ಗವನ್ನು ಪಡೆದ ನಂತರ, ಭೂಮಿದೇವಿಯು ಪ್ರಶ್ನಿಸಿದಳು: “ಓ ಮಹರ್ಷಿಗಳಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠನೇ, ರೈಭ್ಯನು ಆ ಐಶ್ವರ್ಯವನ್ನು ಪಡೆದನು ಎಂಬುದನ್ನು ಕೇಳಿ, ಆ ಮಹರ್ಷಿಯು ನಂತರ ಏನು ಮಾಡಿದನು? ಇದು ನನಗೆ ದೊಡ್ಡ ಸಂಶಯ.” ಶ್ರೀಮನ್ ವರಾಹನು ಉತ್ತರಿಸಿದನು: ಆ ಮಹರ್ಷಿಗಳಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠನಾದ ರೈಭ್ಯನು, ಆ ಐಶ್ವರ್ಯ ದೊರೆತಿದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ತಿಳಿದು, ಪುಣ್ಯವಾದ ಗಯಾ ಕ್ಷೇತ್ರಕ್ಕೆ, ಪಿತೃಯಾತ್ರೆಗೆ ಹೋದನು, ಓ ತಪಸ್ವಿಯೇ. ಅಲ್ಲಿ ತಲುಪಿದ ಮೇಲೆ, ಅವನು ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಪಿತೃಗಳಿಗೆ ಪಿಂಡದಾನ ಮಾಡಿ ತೃಪ್ತಿಪಡಿಸಿದನು. ನಂತರ, ರೈಭ್ಯನು ಅತಿ ಕಠಿಣವಾದ, ಅತ್ಯಂತ ದುರ್ಗಮವಾದ ತಪಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ನಿರತರಾಗಿದ್ದಾಗ, ಆ ತಪಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿರುವಾಗ, ಒಂದು ಮಹಾಯೋಗಿ, ಪ್ರಕಾಶಮಾನನಾಗಿ, ದಿವ್ಯರಥದಲ್ಲಿ ಕುಳಿತು ಬಂದನು. ಧೂಳಿನ ಕಣಗಳಂತೆ ಸೊಗಸಾದ, ಸೂರ್ಯನಂತೆ ಪ್ರಕಾಶಮಾನವಾಗಿದ್ದ ಶುದ್ಧರಥದಲ್ಲಿ, ಪರಮಾಣುವಿನಷ್ಟು ಸಣ್ಣ ಪ್ರಕಾಶಮಾನ ವ್ಯಕ್ತಿಯೊಬ್ಬನು ಕಾಣಿಸಿಕೊಂಡನು. ಅವನು ಹೇಳಿದನು: “ರೈಭ್ಯನೇ, ನೀನು ಈ ತಪಸ್ಸನ್ನು ಮಾಡುತ್ತಾ ಯಾವ ಉದ್ದೇಶವನ್ನು ಸಾಧಿಸಲು ಯತ್ನಿಸುತ್ತಿದ್ದೀಯೆ?” ಎಂದು ಕೇಳಿದನು. ಆ ವ್ಯಕ್ತಿ ಆಕಾಶದಿಂದ ಭೂಮಿಯನ್ನು ಅಳೆಯಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದನು. ಅಲ್ಲಿ ಅವನು ಐದು ರಥಗಳಂತೆ ಕಾಣುವ, ಸೂರ್ಯನಂತೆ ಪ್ರಕಾಶಮಾನವಾಗಿರುವ, ಬ್ರಹ್ಮಲೋಕವನ್ನೆಲ್ಲ ಆವರಿಸಿರುವ ಒಂದು ರಥವನ್ನು ಕಂಡನು. ಇದನ್ನು ಕಂಡ ರೈಭ್ಯನು, ಆಶ್ಚರ್ಯದಿಂದ ತುಂಬಿ, ಆ ಮಹಾಯೋಗಿಗೆ ವಂದಿಸಿ, “ನೀನು ಯಾರು? ದಯಮಾಡಿ ನನಗೆ ಹೇಳು,” ಎಂದು ಕೇಳಿದನು. ಆ ವ್ಯಕ್ತಿ ಉತ್ತರಿಸಿದನು: “ನಾನು ರುದ್ರನ ತೊಗಲಿಯ ಸಹೋದರನು, ಬ್ರಹ್ಮನ ಮನಸಿನಿಂದ ಹುಟ್ಟಿದ ಪುತ್ರನು. ನನ್ನ ಹೆಸರು ಸನತ್ಕುಮಾರ, ನಾನು ಜನಸ್ಲೋಕದಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುತ್ತೇನೆ. ನಾನು ನಿನ್ನ ಬಳಿಗೆ ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಬಂದಿದ್ದೇನೆ, ಓ ತಪಸ್ವಿಯೇ. ನೀನು ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಭಾಗ್ಯಶಾಲಿ, ಬ್ರಹ್ಮವಂಶವನ್ನು ವೃದ್ಧಿಪಡಿಸುವವನಾಗಿದ್ದೀಯೆ.” ರೈಭ್ಯನು ಹೇಳಿದನು: “ಯೋಗಿಗಳಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠನೇ, ನಿಮಗೆ ವಂದನೆಗಳು. ದಯಮಾಡಿ, ಕರುಣೆ ತೋರಿಸಿ, ಓ ವಿಶ್ವರೂಪನೇ. ಇಲ್ಲಿ ನಾನು ಏನು ಮಾಡಬೇಕು? ದಯವಿಟ್ಟು ಹೇಳಿ, ಯೋಗಿಸಿಂಹನೇ. ನೀವು ನನಗೆ ಭಾಗ್ಯಶಾಲಿ ಎಂದಿದ್ದೀರಿ, ಅದು ಹೇಗೆ ಎಂಬುದನ್ನು ತಿಳಿಸಿ.