ವರಾಹಪುರಾಣಮ್

ಪ್ರಾಚೀನ ಕಾಲದಲ್ಲಿ, ನೀನು ನನಗೆ ಏಳು ಜನ್ಮಗಳಲ್ಲಿ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಪೂಜೆ ಸಲ್ಲಿಸಿದ್ದೆ. ಅದಕ್ಕಾಗಿ, ಮೂರು ಲೋಕಗಳ ನಾಶವಾಗುವ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲೂ ನಾನು ನಿನ್ನನ್ನೇ ಆಯ್ಕೆಮಾಡಿದ್ದೆನು. ದೇವರು ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದ ನಂತರ, ನನ್ನ ಕಣ್ಣುಗಳಿಗೆ ನಿದ್ರೆ ಬಂದು, ನಾನು ಭೂಮಿಗೆ ಬಿದ್ದೆ. ಆದರೆ ಆ ಕ್ಷಣದಲ್ಲೇ ಪುನಃ ಎದ್ದೆನು. ಅವಧಿಯಲ್ಲಿ, ನಾನು ನೋಡಿದಾಗ, ಆ ಮಹರ್ಷಿಯನ್ನು ಹಾಗೂ ಆ ನಗರವನ್ನು ಕಂಡೆ. ತಕ್ಷಣವೇ ನಾನು ನನ್ನನ್ನು ಸ್ವತಃ ಮೇರುಪರ್ವತದ ಶಿಖರದಲ್ಲಿ ಕಾಣಲು ಶುರುಮಾಡಿದೆ. ಅಲ್ಲಿಂದ ನಾನು ಏಳುದಿನಗಳ ಸಾಗರಗಳನ್ನು, ಪ್ರಮುಖ ಪರ್ವತಶ್ರೇಣಿಗಳನ್ನು ಹಾಗೂ ಭೂಮಿಯ ಏಳು ದ್ವೀಪಗಳನ್ನು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ನೋಡಿದೆ. ಇಂದಿಗೂ ನಾನು ಆ ಪರಮ ಲೋಕವನ್ನು ಧ್ಯಾನಿಸುತ್ತಲೇ ಇದ್ದೇನೆ; ಯಾವಾಗ ಆ ಲೋಕವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತೇನೆ ಎಂಬ ಆಲೋಚನೆಯಲ್ಲಿ ನಾನು ಲೀನನಾಗಿದ್ದೆ. ಈ ರೀತಿ, ರಾಜನೇ, ಪರಮೇಶ್ವರನ ಮತ್ತು ನನ್ನ ದೇಹದಲ್ಲಿ ಸಂಭವಿಸಿದ ಅದ್ಭುತ ಕಥೆಯನ್ನು ನಿನಗೆ ವಿವರಿಸಿದ್ದೇನೆ. ಇನ್ನೇನು ಕೇಳಲು ಇಚ್ಛಿಸುತ್ತೀಯ? ಅದನ್ನು ಕೇಳಿದ ಭದ್ರಾಶ್ವನು ಕೇಳಿದನು: ಮಹಾಮುನಿಯೇ, ನೀನು ಆ ಲೋಕವನ್ನು ಇನ್ನೂ ಕಾಣದೆ ಇದ್ದಾಗ ಏನು ಮಾಡಿದೆ? ಯಾವ ವ್ರತ, ತಪಸ್ಸು ಅಥವಾ ಧರ್ಮವನ್ನು ಅನುಸರಿಸಿದೆ? ಆ ಲೋಕವನ್ನು ಪಡೆಯಲು ಯಾವ ಪ್ರಯತ್ನ ಮಾಡಿದೆ? ಹರಿ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಪೂಜಿಸದೆ, ಯಾರು ಜ್ಞಾನಿಗಳಾದರೂ ಲೋಕಗಳನ್ನು ಬಯಸುತ್ತಾರೆ? ಏಕೆಂದರೆ, ಹರಿಯನ್ನು ಪೂಜಿಸಿದರೆ ಎಲ್ಲಾ ಲೋಕಗಳು ಕೈಯಲ್ಲಿ ಇರುವಂತೆ ಸುಲಭವಾಗಿ ದೊರಕುತ್ತವೆ. ಈ ಆಲೋಚನೆಯೊಂದಿಗೆ, ರಾಜನೇ, ನಾನು ಶಾಶ್ವತ ವಿಷ್ಣುವನ್ನು ನೂರು ವರ್ಷಗಳ ಕಾಲ ಮಹಾದಾನಗಳಿಂದ ಕೂಡಿದ ಯಜ್ಞಗಳ ಮೂಲಕ ಆರಾಧನೆ ಮಾಡಿದೆ. ಬಹುಕಾಲದ ನಂತರ, ರಾಜಕುಮಾರ, ನಾನು ದೇವಾಧಿದೇವನಾದ ಜನಾರ್ದನನಿಗೆ ಯಜ್ಞ ಸಲ್ಲಿಸುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ದೇವತೆಗಳು ಇಂದ್ರನೊಂದಿಗೆ ಸೇರಿ ಅಲ್ಲಿ ಬಂದು ಹಾಜರಾದರು. ಅವರು ತಮ್ಮ ತಮ್ಮ ಸ್ಥಾನಗಳಲ್ಲಿ ನಿಂತಿದ್ದಂತೆ, ಆ ಕ್ಷಣದಲ್ಲೇ ನಂದಿಧ್ವಜ ಧಾರಿ ಭಗವಂತ ಆಗಮಿಸಿದರು. ಆ ಮಹಾದೇವ, ತ್ರಿನೇತ್ರಿ, ನೀಲಿ ಮತ್ತು ಕೆಂಪು ವರ್ಣದ ವಿರೂಪಾಕ್ಷನು, ಭೀಕರ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಪರಮೇಶ್ವರನಾಗಿ ಅಲ್ಲಿ ನಿಂತರು. ಅಲ್ಲಿಗೆ ದೇವತೆಗಳು, ಮಹರ್ಷಿಗಳು, ಮಹಾನಾಗಗಳು ಎಲ್ಲರೂ ಸೇರಿದ್ದನ್ನು ಕಂಡು, ಪುಷ್ಕರಿಣಿಯಿಂದ ಜನಿಸಿದ ಪುಣ್ಯಾತ್ಮ ಸನತ್ಕುಮಾರನು ಅಲ್ಲಿ ಬಂದುದನು. ಆ ಮಹಾಯೋಗಿ, ಭೂತ, ಭವಿಷ್ಯ, ವರ್ತಮಾನವನ್ನು ತಿಳಿದವನು, ಧೂಳಿನ ಕಣದಷ್ಟು ಸಣ್ಣವಾದ ದಿವ್ಯ ರಥದಲ್ಲಿ ಸೂರ್ಯನಂತೆ ಪ್ರಕಾಶಿಸುತ್ತಾ ನಿಂತಿದ್ದನು. ಬಂದು, ಆ ಮಹರ್ಷಿಯು ರುದ್ರನಿಗೆ ಶಿರಬಾಗಿಲು ಹಾಕಿ ನಮಸ್ಕರಿಸಿದನು; ನಾನೂ ಕೂಡ ತ್ರಿಶೂಲಧಾರಿಯ ಸಮೀಪದಲ್ಲಿ ನಮಸ್ಕರಿಸಿ ನಿಂತೆ. ಅಲ್ಲಿ ದೇವತೆಗಳು, ನಾರದ ಮುಂತಾದ ಋಷಿಗಳು, ಸನತ್ಕುಮಾರ, ರುದ್ರ ಇವರು ಎಲ್ಲರೂ ಸೇರಿರುವುದನ್ನು ನೋಡಿ, ನನ್ನ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಒಂದು ಪ್ರಶ್ನೆ ಉದಯವಾಯಿತು: ರಾಜಮಹಾಶಯ, ಇವರಲ್ಲಿ ಯಾರು ಯಜ್ಞದಲ್ಲಿ ಪೂಜಿಸಲ್ಪಡಬೇಕಾದವರು? ಯಾರು ಅತ್ಯುತ್ತಮರು? ಇವರಲ್ಲಿ ಯಾರನ್ನು ತೃಪ್ತಿಪಡಿಸಿದರೆ, ಎಲ್ಲರೂ, ರುದ್ರನೂ ಸೇರಿ, ಸಂತೃಪ್ತರಾಗುತ್ತಾರೆ? ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ ನಾನು ಯೋಚಿಸಿ, ರುದ್ರನನ್ನು ಕೇಳಿದೆ: "ಪಾಪರಹಿತನೇ, ನಿಮ್ಮಲ್ಲಿ ಯಾರು ಈ ಯಜ್ಞದಲ್ಲಿ ಪೂಜಿಸಲ್ಪಡಬೇಕಾದವರು?" ನಾನು ಹೀಗೆ ಕೇಳಿದಾಗ, ರುದ್ರನು ದೇವತೆಗಳ ಸಭೆಯಲ್ಲಿ ಉತ್ತರಿಸಿದನು: "ಎಲ್ಲಾ ದೇವತೆಗಳು, ಶುದ್ಧ ದೇವರ್ಷಿಗಳು, ಪ್ರಸಿದ್ಧ ಬ್ರಹ್ಮರ್ಷಿಗಳು, ನನ್ನ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿರಿ; ನೀವೂ, ಮಹಾಜ್ಞಾನಿಯಾಗಿರುವ ಅಗಸ್ತ್ಯನೇ, ಕೇಳು. ಯಜ್ಞಗಳಿಂದ ಪೂಜಿಸಲ್ಪಡುವ ಆ ದೇವರು, ಯಾರು ಈ ಸಂಪೂರ್ಣ ಬ್ರಹ್ಮಾಂಡವನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿದ್ದಾರೆ ಮತ್ತು ದೇವತೆಗಳೊಂದಿಗೆ ಯಾವಾಗಲೂ ಅದರಲ್ಲಿ ಲೀನವಾಗುತ್ತಾರೆ—ಅವರು ನಾರಾಯಣ, ಪರಮದೇವರು, ಸತ್ವಸ್ವರೂಪ ಜನಾರ್ದನ. ಅವರು ಪರಮೇಶ್ವರರು, ತಾವು ತಾವೇ ಮೂರು ರೂಪಗಳಲ್ಲಿ ಸೃಷ್ಟಿಸಿಕೊಂಡರು. ರಾಜಸ ಮತ್ತು ತಮಸ ಗುಣಗಳಿಂದ ಕೂಡಿದ ಮಹಾಬಲಶಾಲಿಯಾದ ಅವರು, ಸತ್ವಕ್ಕಿಂತ ರಾಜಸ್ಸು ಹೆಚ್ಚು ಇರುವ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ, ತಮ್ಮ ನಾಭಿಯಿಂದ ಉತ್ಪತ್ತಿಯಾದ ಕಮಲದ ಮೇಲೆ ಕಮಲಾಸನ ಬ್ರಹ್ಮನನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿದರು. ಅವರು ರಾಜಸ ಮತ್ತು ತಮಸ ಗುಣಗಳಿಂದ ಕೂಡಿದ ನನ್ನನ್ನೂ ಸೃಷ್ಟಿಸಿದರು. ಆ ಸತ್ವವೇ ಹರಿಯಾಗಿದೆ; ಹರಿ ಪರಮಧಾಮ. ಸತ್ವ ಮತ್ತು ರಾಜಸ್ಸಿನಿಂದ ಕೂಡಿರುವವರು ಕಮಲಜನ ಬ್ರಹ್ಮ; ಬ್ರಹ್ಮ ದೇವರು, ಆ ದೇವರು ನಾಲ್ಕು ಮುಖಗಳವರು; ರಾಜಸ ಮತ್ತು ತಮಸದಿಂದ ಕೂಡಿರುವುದು ನಾನು—ಇದರಲ್ಲಿ ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ. ಸತ್ವ, ರಾಜಸ್ಸು, ತಮಸ್ಸು—ಈ ಮೂರು ಗುಣಗಳು. ಸತ್ವದಿಂದ ಜೀವಿ ಮುಕ್ತನಾಗುತ್ತಾನೆ; ಸತ್ವ ನಾರಾಯಣಸ್ವರೂಪ. ರಾಜಸ್ಸು ಸತ್ವದೊಂದಿಗೆ ಸೇರಿಕೊಂಡಾಗ ಸೃಷ್ಟಿ ನಡೆಯುತ್ತದೆ; ಇದು ಪಿತೃಪರಂಪರೆಯ ಪರಂಪರೆ, ಎಲ್ಲ ಶಾಸ್ತ್ರಗಳಲ್ಲಿ ವಿವರಿಸಲಾಗಿದೆ. ವೇದಗಳ ಹೊರಗಿನ, ಶಾಸ್ತ್ರಾನುಸಾರವಾಗಿ ನಡೆಯುವ ಕ್ರಿಯೆಗಳು ಕ್ರೂರವಾಗಿವೆ, ಅವು ಕನಿಷ್ಠ ಜನರಲ್ಲಿ ಹೇಳಲ್ಪಟ್ಟಿವೆ. ರಾಜಸ್ಸು ಕಡಿಮೆ ಇರುವ ಕ್ರಿಯೆಗಳು, ಶುದ್ಧ ತಮಸದಿಂದ ಕೂಡಿರುವವು, ಈ ಲೋಕದಲ್ಲಿಯೂ ಪರಲೋಕದಲ್ಲಿಯೂ ದುಃಖವನ್ನು ತರುತ್ತವೆ. ಸತ್ವದಿಂದ ಜೀವಿ ಮುಕ್ತನಾಗುತ್ತಾನೆ; ಸತ್ವ ನಾರಾಯಣಸ್ವರೂಪ; ನಾರಾಯಣನು ಯಜ್ಞರೂಪದಲ್ಲಿ ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷನಾಗಿದ್ದಾನೆ. ಕೃತಯುಗದಲ್ಲಿ ನಾರಾಯಣನು ಶುದ್ಧ, ಸೂಕ್ಷ್ಮ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಪೂಜಿಸಲ್ಪಡುತ್ತಾನೆ; ತ್ರೇತಾಯುಗದಲ್ಲಿ ಯಜ್ಞರೂಪದಲ್ಲಿ; ದ್ವಾಪರಯುಗದಲ್ಲಿ ಪಂಚರಾತ್ರ ವಿಧಿಯಿಂದ. ಕಲಿಯುಗದಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಸ್ಥಾಪಿತ ಮಾರ್ಗದಿಂದ, ಅನೇಕ ರೂಪಗಳಿಂದ, ತಮೋಗುಣದ ಮಾರ್ಗದಿಂದ, ಜನಾರ್ದನ ಪರಮಾತ್ಮನನ್ನು ವಿರಕ್ತ ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ಪೂಜಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ. ಅವನಿಗಿಂತ ಮೇಲಿನ ದೇವರು ಯಾರೂ ಇಲ್ಲ, ಮುಂದೆಯೂ ಇರಲಾರರು; ವಿಷ್ಣುವೇ ಬ್ರಹ್ಮ, ಬ್ರಹ್ಮನೇ ನಾನು. ಮೂರು ವೇದಗಳಲ್ಲಿಯೂ, ಈ ಯಜ್ಞದಲ್ಲಿಯೂ, ಆಹುತಿ ವೇದಗಳಲ್ಲಿ ಸ್ಥಾಪಿತವಾಗಿದೆ. ದ್ವಿಜಶ್ರೇಷ್ಠನೇ, ನಮ್ಮ ಮೂವರಲ್ಲಿ ಭೇದವನ್ನು ಉಂಟುಮಾಡುವವನು ಪಾಪಿ, ದುಷ್ಟಮನಸ್ಸಿನವನು, ದುಃಖಕರವಾದ ಫಲವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ. ಅಗಸ್ತ್ಯನೇ, ಈಗ ನನ್ನಿಂದ ಕೇಳು; ಭೂತಕಾಲದಲ್ಲಿ ಕಲಿಯುಗದಲ್ಲಿ ಜನರು ಹೇಗೆ ಹರಿಯ ಭಕ್ತಿಯನ್ನು ಬೆಳೆಸುವುದಿಲ್ಲ ಎಂಬುದನ್ನು ಹೇಳುತ್ತೇನೆ. ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿರುವ ಎಲ್ಲ ಜೀವಿಗಳು ಹಿಂದಿನ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಜನಾರ್ದನನನ್ನು ಪೂಜಿಸಿ ಭುವರ್‌ಲೋಕವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾರೆ; ಅಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುವವರು ಕೇಶವನನ್ನು ಆರಾಧಿಸಿ ಸ್ವರ್ಗವನ್ನು ತಲುಪುತ್ತಾರೆ, ನಂತರ ಕ್ರಮೇಣ ಮುಕ್ತಿಯನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾರೆ. ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ, ಮುಕ್ತಿ ಎಲ್ಲ ಲೋಕಗಳನ್ನೂ ಆವರಿಸಿದಾಗ, ಮುಕ್ತಿಗೆ ಅರ್ಹರಾದ ದೇವತೆಗಳು ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಹರಿಯನ್ನು ಆರಾಧಿಸಿದರು. ಅವನು ಎಲ್ಲೆಡೆ ವ್ಯಾಪಿಸಿರುವ, ಶಾಶ್ವತನಾಗಿರುವವನು, ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷವಾಗಿ ಬಂದು ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದನು: 'ಯೋಗಿಗಳೇ, ದೇವತೆಗಳೇ, ನನಗೆ ಹೇಳಿ, ಏನು ಮಾಡಬೇಕೆಂದು?' ಅವರು ದೇವಾಧಿದೇವನಿಗೆ ನಮಸ್ಕರಿಸಿ ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದರು: 'ದೇವದೇವನೇ, ಎಲ್ಲ ಜನರೂ ಮುಕ್ತಿಮಾರ್ಗದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿರರಾಗಿದ್ದಾರೆ; ಈಗ ಸೃಷ್ಟಿ ಹೇಗೆ ನಡೆಯಬೇಕು? ಯಾರು ನರಕಗಳಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುವರು?' ಈ ರೀತಿ ದೇವತೆಗಳು ಕೇಳಿದಾಗ, ಜನಾರ್ದನನು ಉತ್ತರಿಸಿದನು: 'ಮೂರು ಯುಗಗಳು ಮತ್ತು ಇನ್ನೂ ಅನೇಕ ಕಾಲಗಳವರೆಗೆ, ಮಾನವರು ನನ್ನನ್ನು ಶರಣಾಗೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ.