ವರಾಹಪುರಾಣಮ್

ಅಗ್ನಿ ಮತ್ತೆ ಉರಿಯುತ್ತಿತ್ತು. ಆಗ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನು ಸಾವಿರಾರು ಕಬ್ಬಿಣದ ಜಾಲಗಳನ್ನು ವಿಭಜಿಸಿದನು, ಪ್ರತಿ ಜಾಲಕ್ಕೂ ತನ್ನದೇ ಆದ ಜಾಲಬಂದಿ ಇದ್ದರೂ, ಅಗ್ನಿ ಒಂದೇ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ ಇದ್ದಿತು. ಈ ದೃಶ್ಯವನ್ನು ನೋಡಿದ ವನ್ಯನು ಬ್ರಾಹ್ಮಣನಿಗೆ ಹೀಗೆಂದನು: "ಮಹಾಮುನಿಯೇ, ಈ ಎಲ್ಲವನ್ನು ನಾಶಮಾಡಲು ನನಗೆ ಒಂದು ಜ್ವಾಲೆಯನ್ನು ಕೊಡಿ." ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದ ವನ್ಯನು ಕ್ಷಣಾರ್ಧದಲ್ಲಿ ನೀರಿನಿಂದ ತುಂಬಿದ ಒಂದು ಕುಂಭವನ್ನು ಹೋಮಾಗ್ನಿಗೆ ಎಸೆದನು. ಆಕಸ್ಮಿಕವಾಗಿ, ಅಗ್ನಿ ಪೂರ್ವದಂತೆ ನಶಿಸಿ ಹೋದಿತು. ಆಗ ವನ್ಯನು ಆ ತಪಸ್ವಿ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನಿಗೆ ಹೇಳಿದನು: "ಆಗ್ನಿಯಿಂದ ನೀನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡ ಆ ಜ್ವಾಲೆಯನ್ನು ನನಗೆ ಕೊಡು, ನಾನು ತಂದ ಮಾಂಸವನ್ನು ಬೇಯಲು ಹೋಗಬೇಕು." ವನ್ಯನು ಹೀಗೆ ಕೇಳಿದಾಗ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನು ಕಬ್ಬಿಣದ ಜಾಲವನ್ನು ನೋಡಿದನು. ಆದರೆ ಅಲ್ಲಿ ಅಗ್ನಿಯ 흔ಸು ಕೂಡ ಇರಲಿಲ್ಲ; ಅದು ಮೂಲದಿಂದಲೇ ನಾಶವಾಗಿತ್ತು. ಬ್ರಾಹ್ಮಣನು ತನ್ನ ವ್ರತದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿರನಾಗಿ, ಮೌನವಾಗಿ ಅಲ್ಲಿ ನಿಂತಿದ್ದನು, ಅವಮಾನಕ್ಕೊಳಗಾದಂತೆ ಭಾಸವಾಯಿತು. ಆಗ ವನ್ಯನು ಮತ್ತೆ ಮಾತಾಡಿದನು: "ಮಹಾನಭಾವನೇ, ಈ ಅಗ್ನಿಯಲ್ಲಿ ಅನೇಕ ಶಾಖೆಗಳು ಉರಿಯುತ್ತವೆ; ಆದರೆ ಮೂಲವನ್ನು ನಾಶಮಾಡಿದರೆ, ಅಗ್ನಿಯೂ ನಾಶವಾಗುತ್ತದೆ. ಇದು ಸತ್ಯವಲ್ಲವೆ, ಬ್ರಾಹ್ಮಣನೇ?" "ಆತ್ಮನೇ ಎಲ್ಲ ಪ್ರಾಣಿಗಳ ಆಶ್ರಯವಾಗಿದೆ. ಆ ಆತ್ಮದಿಂದಲೇ ಈ ಜಗತ್ತಿನ ಸೃಷ್ಟಿ ಉಂಟಾಗುತ್ತದೆ, ಮತ್ತು ಅದರಲ್ಲಿ ಜಗತ್ತು ಅಸ್ತಿತ್ವದಲ್ಲಿದೆ. ಭಿಕ್ಷಾಟನ ನಿಯಮವನ್ನು ಅನುಸರಿಸುವವನಿಗೆ ಯಾವುದೇ ವ್ರತವಿದ್ದರೂ, ಅದನ್ನು ಆತ್ಮದೊಡನೆ ಏಕೀಕರಿಸಿ ಆಚರಿಸಿದರೆ, ಅವನು ಎಂದಿಗೂ ಪತನವಾಗುವುದಿಲ್ಲ." ವನ್ಯನು ಹೀಗೆ ಉಪದೇಶಿಸಿದಾಗ, ರಾಜನಾದವನೇ, ಆತನ ಮೇಲೆ ಆಕಾಶದಿಂದ ಪುಷ್ಪವೃಷ್ಟಿ ಸುರಿಯಿತು. ಬ್ರಾಹ್ಮಣನು ಅದ್ಭುತವಾದ, ದಿವ್ಯವಾದ, ಎಲ್ಲೆಡೆ ಹೋಗಬಹುದಾದ, ಅನೇಕ ರತ್ನಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ವಿಮಾನಗಳನ್ನು ನೋಡಿದನು. ಅವುಗಳಲ್ಲಿ, ಬ್ರಾಹ್ಮಣನು ಕ್ರೂರ ಮತ್ತು ಲೋಭಿಯಾದವನನ್ನು ಉಳಿದವರ ನಡುವೆ ನಿಂತಿರುವುದನ್ನು ನೋಡಿದನು; ಅಲ್ಲಿಯೇ ಅವನು ಅನೇಕ ರೂಪಗಳನ್ನು ಹೊಂದಿರುವ ಪರಮಾತ್ಮನನ್ನು ಕಂಡನು. ಅದ್ವೈತಭಾವವನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಅರಿತುಕೊಂಡ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನು, ಯೋಗದ ಮೂಲಕ ಅನೇಕ ದೇಹಗಳನ್ನು ಹೊಂದಿದ್ದನು. ಆ ದರ್ಶನದಿಂದ ತುಂಬು ಸಂತೋಷದಿಂದ ತನ್ನ ಆಶ್ರಮಕ್ಕೆ ಹಿಂದಿರುಗಿದನು. ಹೀಗೆ, ಮಹಾಬ್ರಾಹ್ಮಣ ರೈಭ್ಯ ಮತ್ತು ವಸು ತಮ್ಮ ಸಂಶಯವನ್ನು ಪರಿಹರಿಸಿಕೊಂಡರು. ನಂತರ ಅವರು ಬೃಹಸ್ಪತಿಯ ಆಶ್ರಮದಿಂದ ಹೊರಟು ತಮ್ಮ ತಮ್ಮ ಆಶ್ರಮಗಳಿಗೆ ಹೋದರು. ಆದುದರಿಂದ, ರಾಜಾಧಿರಾಜನೇ, ನೀನು ಕೂಡ ನಾರಾಯಣನನ್ನು ಅವನು ನಿನ್ನೊಳಗೆ ಇರುವಂತೆ, ಅವನಿಂದ ಬೇರೆ ಇಲ್ಲ ಎಂದು ಭಾವಿಸಿ ಪೂಜಿಸಬೇಕು. ಕಪಿಲ ಮಹರ್ಷಿಯ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿದ ಆ ಬಲಶಾಲಿ ರಾಜ ಅಶ್ವಶಿರಸ್ ತನ್ನ ಹಿರಿಯ ಪುತ್ರನಾದ ಸ್ತುಲಶಿರಸನ್ನು ಕರೆಸಿ, ಅವನನ್ನು ರಾಜ್ಯದ ಸಿಂಹಾಸನದಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿಷ್ಠಾಪಿಸಿ, ತಾನೇ ಅರಣ್ಯಕ್ಕೆ ಹೊರಟನು. ಅಲ್ಲಿ, ನೈಮಿಷ ಎಂಬ ಪುಣ್ಯಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ, ಅವನು ಯಜ್ಞರೂಪಿಯಾದ ದೈವಿಕ ರೂಪದ ಗುರುವನ್ನು ತಪಸ್ಸಿನಿಂದ, ಯಜ್ಞದೇವತೆಯನ್ನು ಸ್ತುತಿಸುವ ಸ್ತೋತ್ರಗಳಿಂದ ಪೂಜಿಸಿದನು. ಭೂಮಾತೆ ಕೇಳಿದಳು: "ಅವನು ಯಜ್ಞಮೂರ್ತಿಯಾದ ನಾರಾಯಣನನ್ನು ಹೇಗೆ ಸ್ತುತಿಸಿದನು? ಅದನ್ನು ನನಗೆ ಪುನಃ ವಿವರಿಸು." ಶ್ರೀ ವರಾಹ ದೇವರು ಉತ್ತರಿಸಿದನು: "ಯಜ್ಞಗಳಲ್ಲಿ ಪೂಜಿಸಲ್ಪಡುವ ದೇವರಿಗೆ, ದೇವತೆಗಳಾಧಿಪತಿಗೆ, ಭವ, ಸೂರ್ಯ, ಅಗ್ನಿ, ಸೋಮ, ರಾಜ ಹಾಗೂ ಮರುತ್ಗಣಗಳ ಅಧಿಪತಿಗೆ, ಅನೇಕ ರೂಪಗಳ ಯಜ್ಞಮೂರ್ತಿಯಾದ ಹರಿಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ." "ಶಾಶ್ವತ ಯಜ್ಞಪುರುಷನಿಗೆ, ದಂತಗಳು ಪ್ರಕಾಶಮಾನವಾಗಿರುವವನಿಗೆ, ಚಂದ್ರಸೂರ್ಯರೇ ಕಣ್ಣುಗಳಾದವನಿಗೆ, ಹೊಟ್ಟೆ ಎರಡು ಅಯನಗಳಾದವನಿಗೆ, ದೇಹದ ರೋಮಗಳು ದರ್ಭಾಗ್ರಾಸಿನಂತೆ ಇರುವವನಿಗೆ, ಶಕ್ತಿಯೇ ಇಂಧನವಾದವನಿಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ." "ಆಕಾಶ ಮತ್ತು ಭೂಮಿಯ ನಡುವಿನ ಸ್ಥಳವೇ ಅವನ ದೇಹದಿಂದ ತುಂಬಿದೆ; ಎಲ್ಲ ದಿಕ್ಕುಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಅವನ ವಿಸ್ತಾರ ಇದೆ; ಲೋಕಗಳ ಮೂಲವಾದ, ಜನಾರ್ದನನಿಗೆ ನಾನು ಸದಾ ನಮಸ್ಕರಿಸುತ್ತೇನೆ." "ದೇವತೆಗಳು ಮತ್ತು ದೈತ್ಯರ ಜಯ ಅಥವಾ ಪರಾಭವಕ್ಕಾಗಿ, ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಯುಗದಲ್ಲಿಯೂ, ಆದಿಮೂಲವಾದ ಪರಮೇಶ್ವರನು ತನ್ನ ಸ್ವಂತ ಆದಿ ದೇಹವನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸುತ್ತಾನೆ— ಆ ಯಜ್ಞಮೂರ್ತಿಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ." "ಮಾಯಾರೂಪಿಯಾದ, ಭಯಂಕರ ಶಕ್ತಿಭರಿತನಾದ, ಕಳಂಕರಹಿತ ಕಿರಣಗಳಿಂದ ಪ್ರಕಾಶಿಸುವ ಚಕ್ರವನ್ನು ಧರಿಸಿದ, ನಾಲ್ಕು ಕೈಗಳಿರುವ, ಗದೆಯನ್ನು, ಖಡ್ಗವನ್ನು, ಶಾರಂಗ ಬಿಲ್ಲನ್ನು ಹಿಡಿದಿರುವ ಯಜ್ಞಮೂರ್ತಿಗೆ ನಾನು ಸದಾ ನಮಸ್ಕರಿಸುತ್ತೇನೆ." "ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಸಾವಿರ ತಲೆಗಳನ್ನು ಹೊಂದಿರುವ, ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಮಹಾಪರ್ವತದಷ್ಟು ದೇಹವನ್ನು ಹೊಂದಿರುವ, ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಧೂಳಿನ ಕಣದಷ್ಟು ಸಣ್ಣವನಾಗಿರುವ ಶಾಶ್ವತ ಯಜ್ಞಪುರುಷನಿಗೆ ಸದಾ ನಮಸ್ಕಾರ." "ನಾಲ್ಕು ಮುಖಗಳನ್ನು ಹೊಂದಿ ಸೃಷ್ಟಿಯನ್ನು ಮಾಡುವ, ರಕ್ಷಣೆಗಾಗಿ ಚಕ್ರವನ್ನು ಹಿಡಿದಿರುವ, ವಿನಾಶಕ್ಕಾಗಿ ಕಾಲಾಗ್ನಿಯಂತೆ ಇರುವ ಯಜ್ಞಮೂರ್ತಿಗೆ ಸದಾ ನಮಸ್ಕಾರ." "ಸಂಸಾರದ ಚಕ್ರ ಚಲಿಸುವಂತೆ ಪೂಜಿಸಲ್ಪಡುವ, ಎಲ್ಲೆಡೆ ವ್ಯಾಪಿಸಿರುವ, ಯೋಗಿಗಳು ಧ್ಯಾನಿಸುವ, ಅಳವಡಿಸಲಾಗದ ಯಜ್ಞಮೂರ್ತಿಗೆ ಸದಾ ನಮಸ್ಕಾರ." "ನನ್ನ ಮನಸ್ಸನ್ನು ನಿಜವಾಗಿ ನಿನಗೆ ಅರ್ಪಿಸಿದ್ದೇನೆ; ನಿನ್ನ ನಿಜಸ್ವರೂಪವನ್ನು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಕಂಡಾಗ, ನನ್ನ ಮನಸ್ಸು ಸ್ಥಿರವಾಗಿರುತ್ತದೆ, ಬೇರೆ ಯಾವುದನ್ನು ಅರಿಯದು— ನನ್ನ ಭಕ್ತಿಯನ್ನು ಶುದ್ಧವಾಗಿ ಉಳಿಸು." ಹೀಗೆ ಸ್ತುತಿಸಿದಾಗ, ಅಗ್ನಿಶಿಖೆಯಂತಿರುವ ಪ್ರಕಾಶವು ಅವನ ಮುಂದೆ ಕಾಣಿಸಿತು; ಆ ಪ್ರಕಾಶದಲ್ಲಿ ರಾಜನು ಮನಸ್ಸನ್ನು ಏಕಾಗ್ರಗೊಳಿಸಿ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದನು ಮತ್ತು ಯಜ್ಞಮೂರ್ತಿಯಲ್ಲಿ ಲೀನನಾದನು. ಇದಾದ ನಂತರ ಭೂಮಾತೆ ಕೇಳಿದಳು: "ವಸು ಮತ್ತು ಮಹಾನ್ ರೈಭ್ಯರು ಸಂಶಯ ನಿವಾರಣೆಯನ್ನು ಪಡೆದ ನಂತರ, ಆಂಗಿರಸನ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ ಏನು ಮಾಡಿದರು?" ಶ್ರೀ ವರಾಹ ದೇವರು ಹೇಳಿದರು: ವಸು, ಎಲ್ಲ ಧರ್ಮಗಳನ್ನು ಅರಿತವನಾಗಿ, ತನ್ನ ರಾಜ್ಯವನ್ನು ಆಳುತ್ತಾ ಅಪಾರ ದಾನಗಳೊಂದಿಗೆ ಅನೇಕ ಮಹಾಯಜ್ಞಗಳನ್ನು ಮಾಡಿದನು. ಅವನು ಹರಿ ನಾರಾಯಣನನ್ನು, ಅವನು ಸ್ವತಃ ಪರಮಾತ್ಮನೆಂದು ತಿಳಿದು, ವಿಧಿವಿಧಾನಗಳ ಮೂಲಕ ಆರಾಧಿಸಿದನು. ಬಹು ಕಾಲದ ನಂತರ, ರಾಜ್ಯಭೋಗಗಳನ್ನು ಅನುಭವಿಸಿದ ಆ ರಾಜನ ಮನಸ್ಸು ದ್ವಂದ್ವದಿಂದ ಮುಕ್ತವಾಯಿತು. ನಂತರ, ತನ್ನ ನೂರಾರು ಸಹೋದರರಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠನಾದ ಪುತ್ರ ವಿವಸ್ವತನ್ನು ಸಿಂಹಾಸನದಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿಷ್ಠಾಪಿಸಿ, ತಾನೇ ಅರಣ್ಯಕ್ಕೆ ಹೋದೆನು. ಅಲ್ಲಿ, ಪುಷ್ಕರವೆಂಬ ಪುಣ್ಯಸ್ಥಳವಿದೆ; ಅದು ತೀರ್ಥಗಳಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠವಾದುದು; ಅಲ್ಲಿ ಪುಂಡರಿಕಾಕ್ಷನಾದ ಕೇಶವನು ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಆರಾಧಿಸಲ್ಪಡುತ್ತಾನೆ. ಅಲ್ಲಿಗೆ ಕಾಶ್ಮೀರದ ರಾಜವೃಂದವನು, ರಾಜರ್ಷಿಯಾದ ವಸು, ಅತ್ಯಂತ ತಪಸ್ಸಿನಿಂದ ತನ್ನ ದೇಹವನ್ನು ಕ್ಷೀಣಗೊಳಿಸಿದನು. ಆ ಜ್ಞಾನಿ ರಾಜನು ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಪುಂಡರಿಕಾಕ್ಷನ ಪರಮಸ್ತೋತ್ರವನ್ನು ಪಠಿಸಿ, ಪಾಪರಹಿತನಾದ ನಾರಾಯಣನನ್ನು ಸಂತೋಷಪಡಿಸಲು ಯತ್ನಿಸಿದನು. ಸ್ತೋತ್ರದ ಅಂತ್ಯದಲ್ಲಿ ಆ ಶ್ರೇಷ್ಠ ರಾಜನು ಅವನೊಡನೆ ಏಕತ್ವವನ್ನು ಹೊಂದಿದನು. ಭೂಮಾತೆ ಕೇಳಿದಳು: "ಪುಂಡರಿಕಾಕ್ಷನಿಗೆ ಅರ್ಪಿಸಲಾದ ಪರಮಸ್ತೋತ್ರ ಯಾವುದು? ಅದು ಹೇಗಿದೆ? ದಯವಿಟ್ಟು ನನಗೆ ವಿವರಿಸು, ಪರಮೇಶ್ವರನೇ." ಶ್ರೀ ವರಾಹ ದೇವರು ಹೇಳಿದರು: "ನಮಸ್ಕಾರಗಳು ನಿಮಗೆ, ಪುಂಡರಿಕಾಕ್ಷನೇ; ನಮಸ್ಕಾರಗಳು ನಿಮಗೆ, ಮಧುಸೂದನನೇ; ನಮಸ್ಕಾರಗಳು ನಿಮಗೆ, ಲೋಕಗಳಾಧಿಪತಿಯಾದವರೇ; ನಮಸ್ಕಾರಗಳು ನಿಮಗೆ, ಭಯಂಕರ ಚಕ್ರವನ್ನು ಧರಿಸಿದವರೇ." "ಪುಂಡರಿಕಾಕ್ಷನಿಗೆ, ವಿಶ್ವರೂಪನಿಗೆ, ಮಹಾಬಾಹುವಿಗೆ, ವರಪ್ರದನಿಗೆ, ಎಲ್ಲೆಡೆ ಪ್ರಕಾಶಮಾನನಿಗೆ, ಜ್ಞಾನ ಮತ್ತು ಅಜ್ಞಾನರೂಪನಾದ ಪ್ರಭುವಿಗೆ ನಾನು ನಮಸ್ಕರಿಸುತ್ತೇನೆ.