ವರಾಹಪುರಾಣಮ್

ಮಹರ್ಷಿಗಳಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠನಾದವರೆ, ಆ ದಿನ, ಪೂರ್ವಭಾವಿಯಾಗಿ ಸಂಕಲ್ಪ ಮಾಡಿ, ಹಿಂದಿನಂತೆ ಸ್ನಾನಾದಿ ಶುದ್ಧ ಕ್ರಿಯೆಗಳನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಿ, ಎಕಾದಶಿಯ ರಾತ್ರಿಯೆಲ್ಲಾ ದೇವಮಂಡಲದಾಧಿಪತಿ ಜನಾರ್ದನನನ್ನು ವಿಭಿನ್ನ ಮಂತ್ರಗಳಿಂದ ಪೂಜಿಸಬೇಕು. ಮೊದಲಿಗೆ, "ಓಂ ಕುರ್ಮಾಯ ನಮಃ" ಎಂಬ ಮಂತ್ರದಿಂದ ಭಗವಂತನ ಪಾದಗಳನ್ನು ಪೂಜಿಸಬೇಕು; ನಂತರ "ನಾರಾಯಣಾಯ" ಎಂಬ ಮಂತ್ರದಿಂದ ಹರಿಯ কোমರನ್ನು, "ಸಂಕರ್ಷಣಾಯ" ಎಂಬ ಮಂತ್ರದಿಂದ ಹೊಟ್ಟೆಯನ್ನು, "ವಿಶೋಕಾಯ" ಎಂಬ ಮಂತ್ರದಿಂದ ಕಂಠವನ್ನು, "ಸುಬಾಹವೇ" ಎಂಬ ಮಂತ್ರದಿಂದ ಭುಜಗಳನ್ನು, "ಚಕ್ರಧರಾಯ ಮಹಾಬಲಾಯ ನಮಃ" ಎಂಬ ಮಂತ್ರದಿಂದ ಶಿರಸ್ಸನ್ನು ಪೂಜಿಸಬೇಕು. ನಂತರ, ಭಗವಂತನನ್ನು ಸ್ವಯಂನಾಮದಿಂದ ಸುವಾಸನೆಯ ಹೂಗಳಿಂದ, ವಿಭಿನ್ನ ನೈವೇದ್ಯ ಹಾಗೂ ಹಣ್ಣುಗಳಿಂದ ಪೂಜಿಸಬೇಕು. ಕಲಶದ ಮುಂದೆ ಹೂಮಾಲೆ ಮತ್ತು ಬಿಳಿ ಹಾರವನ್ನು ಅಲಂಕಾರವಾಗಿ ಹಾಕಬೇಕು. ಶಕ್ತಿಗೆ ತಕ್ಕಂತೆ ಅಮೂಲ್ಯ ವಸ್ತುಗಳಿಂದ ಅಥವಾ ಚಿನ್ನದಿಂದ ಭಗವಂತನ ರೂಪವನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸಿ, ಸಮುದ್ರದೊಂದಿಗೆ ಕುರ್ಮ ರೂಪವನ್ನು ರೂಪಿಸಿ, ತುಪ್ಪದಿಂದ ತುಂಬಿದ ತಾಮ್ರಪಾತ್ರೆಯಲ್ಲಿ ಅದನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಬೇಕು. ಅದನ್ನು ಪೂರ್ಣಕಲಶದ ಮೇಲೆ ಇಟ್ಟು, ಮುಂದಿನ ದಿನ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರಿಗೆ ದಾನವಾಗಿ ನೀಡಬೇಕು. ಅನಂತರದ ದಿನ, ಶಕ್ತಿಗೆ ತಕ್ಕಂತೆ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರನ್ನು ಭೋಜನ ಮತ್ತು ದಾನಗಳಿಂದ ತೃಪ್ತಿಪಡಿಸಿ, ದೇವಮಂಡಲಾಧಿಪತಿಯನ್ನು ಸಂತೋಷಪಡಿಸಬೇಕು. ನಂತರ, ಕುರ್ಮ ರೂಪದ ನಾರಾಯಣನನ್ನು ಪೂಜಿಸಿ, ತಾವು ಸಹಪಾಲಕರೊಂದಿಗೆ ಭೋಜನ ಮಾಡಬಹುದು. ಇದನ್ನೆಲ್ಲಾ ಮಾಡಿದಾಗ, ಬ್ರಾಹ್ಮಣ, ಎಲ್ಲ ಪಾಪಗಳು ನಾಶವಾಗುತ್ತವೆ—ಇದರಲ್ಲಿ ಯಾವ ಸಂದೇಹವೂ ಇಲ್ಲ. ಸಂಸಾರದ ಚಕ್ರವನ್ನು ಬಿಟ್ಟು, ಶುದ್ಧವಾದ ಹರಿಯ ಪ್ರಾಚೀನ ಲೋಕವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾರೆ; ಪಾಪಗಳು ಶೀಘ್ರವೇ ನಾಶವಾಗುತ್ತವೆ ಮತ್ತು ಧರ್ಮದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿರರಾಗುತ್ತಾರೆ. ಅನೇಕ ಜನ್ಮಗಳ ಪಾಪಗಳು ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ನಾಶವಾಗುತ್ತವೆ; ಹೀಗೆ ಮಾಡಿದ ಫಲವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾರೆ ಮತ್ತು ನಾರಾಯಣನು ಕೂಡ ತಕ್ಷಣ ಸಂತೋಷಪಡುತ್ತಾನೆ. ಮಘ ಮಾಸದ ಶುಕ್ಲ ಪಕ್ಷದ ದ್ವಾದಶಿಯಲ್ಲಿ, ಭೂಧರನಾದವರೆ, ಈಗ ನೀನು ವರ್ಣಿಸಿದ ಪ್ರಾಚೀನ ವರಾಹ ವ್ರತವನ್ನು ಕೇಳು. ಹಿಂದಿನಂತೆ ಕ್ರಮವನ್ನು ಅನುಸರಿಸಿ, ಸಂಕಲ್ಪ ಮಾಡಿ, ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿ, ಬುದ್ಧಿವಂತನು ಹನ್ನೊಂದನೇ ದಿನ ಭಗವಂತನನ್ನು ಪೂಜಿಸಬೇಕು. ಅಚ್ಯುತನನ್ನು ಧೂಪ, ದೀಪ, ಗಂಧಗಳಿಂದ ಪೂಜಿಸಿದ ನಂತರ, ಅವನ ಮುಂದೆ ನೀರಿನಿಂದ ತುಂಬಿದ ಒಂದು ಕಲಶವನ್ನು ಇಡಬೇಕು. "ಓಂ ವರಾಹಾಯ" ಎಂದು ಪಾದಗಳಲ್ಲಿ, "ಮಾಧವಾಯ" ಎಂದು কোমರಲ್ಲಿ, "ಕ್ಷೇತ್ರಜ್ಞಾಯ" ಎಂದು ಹೊಟ್ಟೆಯಲ್ಲಿ, "ವಿಶ್ವರೂಪಾಯ" ಎಂದು ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಜಪಿಸಬೇಕು. "ಸರ್ವಜ್ಞಾಯ" ಎಂದು ಕಂಠದಲ್ಲಿ, "ಪ್ರಾಣೇಶಾಯ" ಎಂದು ಶಿರಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ, "ಪ್ರದ್ಯುಮ್ನಾಯ" ಎಂದು ಭುಜಗಳಲ್ಲಿ, "ದಿವ್ಯಾಯುಧಾಯ" ಎಂದು ಚಕ್ರದಲ್ಲಿ, "ಅಮೃತೋದ್ಭವಾಯ" ಎಂದು ಶಂಖದಲ್ಲಿ ಜಪಿಸಬೇಕು—ಇದು ದೇವತಾಪೂಜೆಯ ಕ್ರಮ. ಹೀಗೆ ಪೂಜೆ ಮಾಡಿದ ನಂತರ, ಶಕ್ತಿಗೆ ತಕ್ಕಂತೆ ಚಿನ್ನ, ಬೆಳ್ಳಿ ಅಥವಾ ತಾಮ್ರದ ಪಾತ್ರೆಯನ್ನು ಆ ಕಲಶದಲ್ಲಿ ಇಡಬೇಕು. ಆ ಪಾತ್ರೆಯಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲ ಬಗೆಯ ಬೀಜಗಳನ್ನು ತುಂಬಿ, ಶಕ್ತಿಗೆ ತಕ್ಕಂತೆ ಚಿನ್ನದ ವರಾಹಮೂರ್ತಿಯನ್ನು ರೂಪಿಸಬೇಕು. ಮಾಧವನು, ಮಧುವನ್ನು ಸಂಹರಿಸಿದವನು, ವರಾಹ ರೂಪವನ್ನು ಧರಿಸಿ, ತನ್ನ ದಂತದ ತುದಿಯಿಂದ ಭೂಮಿಯನ್ನು, ಪರ್ವತಗಳು, ಕಾಡುಗಳು, ಮರಗಳೊಂದಿಗೆ ಎತ್ತಿದನು. ಎಲ್ಲ ಬೀಜಗಳಿಂದ ತುಂಬಿದ ಪಾತ್ರೆಯ ಮೇಲೆ ಆ ಅಮೂಲ್ಯ ವರಾಹಮೂರ್ತಿಯನ್ನು ಇಟ್ಟು, ಚಿನ್ನದ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಪರಮೇಶ್ವರನನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಬೇಕು. ತಾಮ್ರಪಾತ್ರೆಯನ್ನು ಎರಡು ಬಿಳಿ ಬಟ್ಟೆಗಳೊಂದಿಗೆ ಮುಚ್ಚಿ, ಸುವಾಸನೆಯ ಹೂಗಳು ಮತ್ತು ಶುಭದ ವಸ್ತುಗಳಿಂದ ಪೂಜಿಸಬೇಕು. ಹೂಗಳಿಂದ ವೃತ್ತಾಕಾರ ರಚಿಸಿ, ಅಲ್ಲಿಯೇ ಜಾಗರಣೆ ಮಾಡಬೇಕು; ಜ್ಞಾನಿಗಳು ಹರಿಯ ವಿಭಿನ್ನ ರೂಪಗಳನ್ನು ಧ್ಯಾನಿಸಿ, ಪಠಣ ಮಾಡಬೇಕು. ಈ ವ್ರತವನ್ನು ಪೂರೈಸಿದ ಮೇಲೆ, ಬೆಳಗಿನ ಜಾವ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿ, ಶುದ್ಧತೆಯಿಂದ ಹರಿಯನ್ನು ಪೂಜಿಸಿ, ಅವನನ್ನು ಬ್ರಾಹ್ಮಣರಿಗೆ ಸಮರ್ಪಿಸಬೇಕು. ವೇದ-ವೇದಾಂಗಗಳಲ್ಲಿ ಪಾಂಡಿತ್ಯವಿರುವ, ಉತ್ತಮ ಆಚಾರವಿರುವ, ವಿಷ್ಣುವಿಗೆ ಭಕ್ತಿಯುಳ್ಳ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನಿಗೆ ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಈ ದಾನವನ್ನು ನೀಡಬೇಕು. ಈ ರೀತಿ ವರಾಹ ರೂಪದ ಹರಿಯ ಮೂರ್ತಿಯನ್ನೂ, ನೀರಿನಿಂದ ತುಂಬಿದ ಕಲಶವನ್ನೂ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನಿಗೆ ದಾನ ಮಾಡಿದ ಫಲವನ್ನು ನಾನು ಹೇಳುತ್ತೇನೆ. ಈ ಜನ್ಮದಲ್ಲಿಯೇ ಶುಭ, ಐಶ್ವರ್ಯ, ಸೌಂದರ್ಯ, ಸಂತೃಪ್ತಿ—all ಲಭಿಸುತ್ತದೆ; ದರಿದ್ರನಿಗೆ ತಕ್ಷಣ ಐಶ್ವರ್ಯ, ಸಂತಾನಹೀನನಿಗೆ ಮಗ, ದುರ್ಬಾಗ್ಯವು ಕೂಡಲೇ ನಾಶವಾಗಿ, ಲಕ್ಷ್ಮಿ ಕೂಡ ತಕ್ಷಣ ವಾಸ ಮಾಡುತ್ತಾಳೆ. ಈ ಲೋಕದಲ್ಲಿಯೇ ಶುಭವಾಗುತ್ತದೆ; ಪರಲೋಕದಲ್ಲಿ ಏನು ಫಲವೆಂಬುದನ್ನು ಈಗ ನಾನು ಹೇಳುತ್ತೇನೆ. ಈ ಸಂಬಂಧದಲ್ಲಿ ಒಂದು ಪುರಾತನ ಕಥೆಯನ್ನು ಹೇಳುತ್ತೇನೆ. ಭೂಲೋಕದಲ್ಲಿ ವೀರಧನು ಎಂಬ ಪ್ರಸಿದ್ಧ ರಾಜನಿದ್ದನು; ಅವನು ಒಂದು ವೇಳೆ ಮೃಗಗಳನ್ನು ಬೇಟೆಯಾಡಲು ಅರಣ್ಯಕ್ಕೆ ಹೋದನು. ಆತನು ಹಿರಿತನದ ಜಿಂದಗಳನ್ನು ಬೇಟೆಯಾಡುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಋಷಿಗಳ ಅರಣ್ಯದಲ್ಲಿ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದನು; ಅಲ್ಲಿ, ಅರಿಯದೆ, ಜಿಂಕೆಯ ರೂಪವನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡಿದ್ದ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರನ್ನು ಬೇಟೆ ಮಾಡಿ ಕೊಂದನು. ಅಲ್ಲಿ, ಬ್ರಾಹ್ಮಣ, ಸಂವರ್ತನ ಮಗರಾದ ಐವತ್ತು ಮಂದಿ ಸಹೋದರರು ಇದ್ದರು; ಅವರು ವೇದಾಧ್ಯಯನದಲ್ಲಿ ನಿರತರಾಗಿದ್ದರು ಮತ್ತು ಜಿಂಕೆಯ ರೂಪವನ್ನು ಧರಿಸಿದ್ದರು. ಇದನ್ನು ಕೇಳಿದ ಸತ್ಯತಪನು, "ಅವರು ಏಕೆ ಜಿಂಕೆಯ ರೂಪವನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡರು? ದಯಮಾಡಿ ನನಗೆ ವಿವರಿಸು," ಎಂದು ಕೇಳಿದನು. ದೂರ್ವಾಸರು ಉತ್ತರಿಸಿದರು: "ಒಂದು ದಿನ ಅವರು ಅರಣ್ಯಕ್ಕೆ ಹೋಗಿ, ಅಲ್ಲಿ ತಾಯಂದಿರಿಂದ ಬಿಟ್ಟುಹೋಗಿದ್ದ ಪುಟ್ಟ ಜಿಂಕೆಮರಿ ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಕಂಡು, ಪ್ರತಿ ಒಬ್ಬರೂ ಒಂದು ಜಿಂಕೆಮರಿಯನ್ನು ಎತ್ತಿಕೊಂಡು ತಾವು ತಾಯಿಯ ಮಡಿಲಿನಲ್ಲಿ ಇಟ್ಟಂತೆ ತಲೆಯ ಮೇಲೆ ಧರಿಸಿದರು; ಆದರೆ ಅವುಗಳು ಸತ್ತುವಿಟ್ಟವು." ಅನಂತರ, ಎಲ್ಲರೂ ವಿಷಾದಗೊಂಡು ತಮ್ಮ ತಂದೆಯ ಬಳಿಗೆ ಹೋಗಿ, ಜಿಂಕೆಗಳನ್ನು ಕೊಂದ ವಿಷಯವನ್ನು ತಿಳಿಸಿದರು. "ಓ ಮುನಿಗಳೇ, ನಾವು ಐದು ಪುಟ್ಟ ಜಿಂಕೆಗಳನ್ನು ಕೊಂದಿದ್ದೇವೆ; ಇದು ಅನೈಚ್ಛಿಕವಾಗಿದ್ದರೂ, ನಮಗೆ ಪ್ರಾಯಶ್ಚಿತ್ತವನ್ನು ಹೇಳಿ," ಎಂದು ಕೇಳಿದರು. ಸಂವರ್ತನು ಹೇಳಿದನು: "ನನ್ನ ತಂದೆ ಕ್ರೂರ ಸ್ವಭಾವದವರು, ನಾನು ಅವರಿಗಿಂತಲೂ ಹೆಚ್ಚು; ನೀವೀಗ ನನ್ನ ಮಕ್ಕಳು, ಪಾಪಕರ್ಮದಿಂದ ಹುಟ್ಟಿದ್ದೀರಿ. ಈಗ, ನೀವೀಗ ಚರ್ಮವನ್ನು ಉಡುಪಾಗಿ ಧರಿಸಿ, ಪಂಚ ವರ್ಷಗಳವರೆಗೆ ಅರಣ್ಯದಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸಿ, ನಂತರ ಶುದ್ಧರಾಗುತ್ತೀರಿ." ಇದನ್ನು ಕೇಳಿದ ಆ ಮಕ್ಕಳು, ಜಿಂಕೆಚರ್ಮವನ್ನು ಮೇಲಂಗಿಯಾಗಿ ಧರಿಸಿ, ನಿರ್ಭೀತಿಯಿಂದ ಅರಣ್ಯದಲ್ಲಿ ನಿತ್ಯ ಬ್ರಹ್ಮವನ್ನು ಪಠಿಸುತ್ತಾ ವಾಸಿಸಿದರು. ಈ ರೀತಿ ಒಂದು ವರ್ಷ ಕಳೆದಾಗ, ವೀರಧನು ಎಂಬ ರಾಜನು ಆ ಸ್ಥಳಕ್ಕೆ ಬಂದು, ಅವರು ಜಿಂಕೆಯ ರೂಪದಲ್ಲಿದ್ದ ಸ್ಥಳಕ್ಕೆ ಬಂದನು. ಅಲ್ಲಿ, ಒಂದು ಮರದ ಕೆಳಗೆ, ಜಿಂಕೆಚರ್ಮವನ್ನು ಮೇಲಂಗಿಯಾಗಿ ಧರಿಸಿ, ಪಠಣ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದ ಅವರನ್ನು ರಾಜನು ಜಿಂಕೆ ಎಂದು ಭಾವಿಸಿ, ಬಾಣ ಹಾರಿಸಿ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರನ್ನು ಕೊಂದನು. ಅವರನ್ನು ಶರೀರಹೀನವಾಗಿ ಬಿದ್ದಿರುವುದನ್ನು ಕಂಡು, ರಾಜನು ಭಯದಿಂದ ನಡುಗುತ್ತಾ ದೇವರಾತ ಮುನಿಯ ಆಶ್ರಮಕ್ಕೆ ಹೋಗಿ, "ಮಹರ್ಷೇ, ನಾನು ಬ್ರಾಹ್ಮಣ ಹತ್ಯೆಯ ಪಾಪವನ್ನು ಮಾಡಿಕೊಂಡಿದ್ದೇನೆ," ಎಂದು ಹೇಳಿ, ತಾನು ಮಾಡಿದ ಪಾಪವನ್ನು ವಿವರಿಸಿ, ದುಃಖದಿಂದ ಅಳುತ್ತಾ ಕೇಳಿದನು. ಆಗ ದೇವರಾತ ಮುನಿಯು ಆ ರಾಜನಿಗೆ, "ಬಯಪಡುಬೇಡ, ರಾಜನೇ; ನಿನ್ನ ಪಾಪವನ್ನು ನಾನು ನಿವಾರಿಸಿಕೊಡುತ್ತೇನೆ," ಎಂದು ಹೇಳಿದರು. "ಹಾಗೆಯೇ, ಭೂಮಿ ಸೂತಲ ಎಂಬ ಪಾತಾಳದಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿದ್ದಾಗ, ವಿಷ್ಣುವು ವರಾಹ ರೂಪವನ್ನು ಧರಿಸಿ ಭೂಮಿಯನ್ನು ಎತ್ತಿದನು. ಅದೇ ರೀತಿ, ರಾಜನೇ, ನೀನು ಬ್ರಾಹ್ಮಣ ಹತ್ಯೆಯ ಪಾಪದಿಂದ ಪೀಡಿತರಾಗಿದ್ದರೂ, ಜನಾರ್ದನ ಸ್ವಯಂ ನಿನ್ನನ್ನು ರಕ್ಷಿಸುತ್ತಾನೆ," ಎಂದು ದೇವರಾತನು ಹೇಳಿದನು.