ವರಾಹಪುರಾಣಮ್

ಭಿಕ್ಷೆಯ ಸಮಯ ಬಂದಾಗ, ಆ ವನ್ಯನು ಒಣ ಎಲೆಗಳನ್ನು ತಿಂದು ತೃಪ್ತಿಪಡುತ್ತಿದ್ದನು. ಒಂದು ಬಾರಿ, ಭಾರಿಯಾದ ಹಸಿವಿನಿಂದ ಬಳಲುತ್ತಿದ್ದ ಅವನು, ಒಂದು ಮರದ ಬೇರು ಹತ್ತಿರ ಆಶ್ರಯ ಪಡೆದನು. ಹಸಿವಿನಿಂದ ಕಂಗೆಟ್ಟ ಅವನು, ಹತ್ತಿರದ ಮರದಿಂದ ಒಂದು ಎಲೆಯನ್ನು ತಿನ್ನಬೇಕೆಂದು ನಿರ್ಧರಿಸಿದಾಗ, ಆ ಕ್ಷಣ ಆಕಾಶದಿಂದ ದೇಹವಿಲ್ಲದ ಶಬ್ದವು ಕೇಳಿಬಂದಿತು. ಆ ಶಬ್ದವು, "ವಕ್ರವಾದ ಆ ಎಲೆಯನ್ನು ತಿನ್ನಬೇಡ," ಎಂದು ಜೋರಾಗಿ ಹೇಳಿತು. ಆಗ ಅವನು ಆ ಎಲೆಯನ್ನು ಬಿಟ್ಟು, ಇನ್ನೊಂದು ಮರದಿಂದ ಬಿದ್ದ ಮತ್ತೊಂದು ಎಲೆಯನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡನು. ಆ ಎಲೆಯನ್ನೂ ಅದೇ ರೀತಿ ತಿನ್ನಬಾರದೆಂದು ಆಕಾಶವಾಣಿ ಬಂದಿತು. ಹೀಗೆ, ಯಾವ ಎಲೆಯೂ ಸರಿಯಾಗಿಲ್ಲ ಎಂದು ತಿಳಿದು, ಆ ವನ್ಯನು ಏನನ್ನೂ ತಿನ್ನದೆ ಉಪವಾಸವನ್ನಾಚರಿಸಿದನು. ಹಸಿವಿನ ನಡುವೆಯೂ, ಆತ ತನ್ನ ಗುರುವನ್ನು ನಿರಂತರ ಸ್ಮರಿಸುತ್ತಾ ತಪಸ್ಸು ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದನು, ದೀರ್ಘ ಕಾಲ ಹೀಗೆ ಕಳೆದಿತು. ಅಂತೂ, ಬಹು ದಿನಗಳ ನಂತರ, ಮಹಾತಪಸ್ವಿ ದುರ್ವಾಸರು ಅಲ್ಲಿ ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷರಾದರು. ಆತನು ಬದುಕಿರುವ ಶಕ್ತಿಯ ಸ್ವಲ್ಪ ಭಾಗ ಮಾತ್ರ ಉಳಿದಿದ್ದರೂ, ತಪಸ್ಸಿನಿಂದ ಉಂಟಾದ ಜ್ವಲಿಸುವ ತೇಜಸ್ಸಿನಿಂದ ಕಂಗೊಳಿಸುತ್ತಿದ್ದನು, ಹೋಮದಲ್ಲಿ ಹಾದ ಹವನದ ಹೋಲಿಕೆಯಲ್ಲಿ. ಆ ವನ್ಯನು ಕೂಡ ಮಹರ್ಷಿಯನ್ನು ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ತಲೆಬಾಗಿಸಿ, "ಪ್ರಭೋ, ನಿಮ್ಮ ದರ್ಶನದಿಂದ ನಾನು ಪಾವನನಾದೆ," ಎಂದು ಹೇಳಿದನು. "ನನಗೆ ಈಗ ಶ್ರಾದ್ಧದ ಸಮಯ ಬಂದಿದೆ. ಮಹರ್ಷೇ, ನಾನು ಒಣ ಎಲೆಗಳನ್ನು ಮಾತ್ರ ತಿಂದು ಬದುಕಿದ್ದೇನೆ. ಇವುಗಳಿಂದ ನಿಮ್ಮನ್ನು ತೃಪ್ತಿಪಡಿಸಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸುತ್ತಿದ್ದೇನೆ," ಎಂದು ವನ್ಯನು ವಿನಮ್ರವಾಗಿ ಹೇಳಿದನು. ಅವನ ಪರಿಶುದ್ಧ ಮನಸ್ಸನ್ನು ನೋಡಿ, ದುರ್ವಾಸರು ಅವನ ತಪಸ್ಸನ್ನು ಪರೀಕ್ಷಿಸಲು, "ನಾನು ಹಸಿವಿನಿಂದ ಬಂದಿದ್ದೇನೆ. ನನಗೆ ಜೋಳ, ಗೋಧಿ, ಅಕ್ಕಿ ಮುಂತಾದ ಧಾನ್ಯಗಳಿಂದ ಸಿದ್ಧವಾದ ಉತ್ತಮ ಭೋಜನವನ್ನು ಕೊಡು," ಎಂದು ಹೇಳಿದರು. ಇದನ್ನು ಕೇಳಿದ ವನ್ಯನು ಗಂಭೀರ ಚಿಂತೆಯಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿದನು—"ನಾನು ಹೇಗೆ ಇದನ್ನು ಪೂರೈಸಬಹುದು?" ಎಂದು ಆತನು ಆತಂಕಗೊಂಡನು. ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ, ಆಕಾಶದಿಂದ ಶುಭ್ರವಾದ, ಚಿನ್ನದಂತೆ ಹೊಳೆಯುವ, ಯಶಸ್ಸುಳ್ಳ ಒಂದು ಪಾತ್ರೆ ಬಿದ್ದಿತು. ಅದನ್ನು ಕೈಯಲ್ಲಿ ಹಿಡಿದು, ಕಂಪಿಸುತ್ತಾ ದುರ್ವಾಸರಿಗೆ, "ಮಹರ್ಷೇ, ದಯವಿಟ್ಟು ಇಲ್ಲಿ ನಿರಂತರಿರಿ. ನಾನು ಭಿಕ್ಷೆಗಾಗಿ ಹೋಗಿ ಬರುತ್ತೇನೆ. ಈ ಅನುಗ್ರಹವನ್ನು ನೀಡಿರಿ," ಎಂದು ಕೇಳಿದನು. ಹೀಗೆ ಹೇಳಿ, ಆ ವನ್ಯಶ್ರೇಷ್ಠನು ಸಮೀಪದ ನಗರಕ್ಕೆ ಭಿಕ್ಷೆಗೆ ಹೊರಟನು. ಆ ನಗರದಲ್ಲಿ ಶ್ರೀಮಂತಿಕೆ ಹಾಗೂ ಸ್ತ್ರೀಯರು ತುಂಬಿದ್ದರು. ಅವನು ಅಲ್ಲಿ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದಾಗ, ಸುಂದರ ವೇಶದ ಸ್ತ್ರೀಯರು ಮರಗಳಿಂದ ಹೊರಬಂದು, ಚಿನ್ನದ ಪಾತ್ರೆಗಳಲ್ಲಿ ಭೋಜನವನ್ನು ತುಂಬಿ ಅವನ ಪಾತ್ರೆಗೆ ಹಾಕಿದರು. ಭಿಕ್ಷೆ ಸಿಕ್ಕಿತು ಎಂದು ಸಂತೋಷದಿಂದ ವನ್ಯನು ಮತ್ತೆ ಆಶ್ರಮಕ್ಕೆ ಹಿಂತಿರುಗಿ, ಪ್ರಾರ್ಥನೆಯಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠನಾದ ದುರ್ವಾಸರನ್ನು ನೋಡಿ, ಭೋಜನವನ್ನು ಶುಭ್ರ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ ಇಟ್ಟು, ಮನಸ್ಸನ್ನು ಶಾಂತಗೊಳಿಸಿ, ಮಹರ್ಷಿಗೆ ನಮಸ್ಕರಿಸಿ ಹೇಳಿದನು: "ಪ್ರಭೋ, ನಿಮ್ಮ ಪಾದಗಳನ್ನು ತೊಳೆಯಲು ಅನುಮತಿ ನೀಡಿ. ನಾನು ನಿಮ್ಮ ಕೃಪೆಗೆ ಅರ್ಹನಾದರೆ, ಈ ಸೇವೆಗೆ ಅವಕಾಶ ನೀಡಿ." ದುರ್ವಾಸರು ಅವನ ತಪಸ್ಸನ್ನು ಇನ್ನೂ ಪರೀಕ್ಷಿಸಲು, "ನಾನು ನದಿಗೆ ಹೋಗಲು ಆಗುವುದಿಲ್ಲ, ನೀರು ತರಲು ಪಾತ್ರೆಯೂ ಇಲ್ಲ," ಎಂದು ಹೇಳಿದರು. "ಹುಷಾರಾದ ವನ್ಯನೇ, ನಾನು ಹೇಗೆ ಶೀಘ್ರ ಪಾದತೊಳಿಗೆ ನೀರನ್ನು ತರಲಿ?" ಎಂಬ ಮಹರ್ಷಿಯ ಮಾತು ಕೇಳಿ, ವನ್ಯನು ಮತ್ತೆ ಆಲೋಚನೆಗೆ ಮುಳುಗಿದನು—"ನಾನು ಏನು ಮಾಡಲಿ? ಅವನು ಹೇಗೆ ಭೋಜನ ಮಾಡಲಿ?" ಎಂದು ಆತನು ಚಿಂತಿಸಿದನು. ಹೀಗೆ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಯೋಚಿಸಿ, ಗುರುವನ್ನು ಸ್ಮರಿಸಿ, ಜ್ಞಾನಿಯಾದ ವನ್ಯನು ದೇವಿಕಾ ನದಿಯನ್ನು ಆಶ್ರಯಿಸಿದನು. ಅವನು ದೇವಿಕೆಗೆ, "ನಾನು ವನ್ಯನು, ಪಾಪಿ, ಬ್ರಾಹ್ಮಣಘಾತಕನು. ಆದರೂ ದೇವತೆ, ನಿನ್ನನ್ನು ಸ್ಮರಿಸಿ, ಶರಣಾಗತನಾದೆ. ನನ್ನನ್ನು ರಕ್ಷಿಸು," ಎಂದು ಬೇಡಿಕೊಂಡನು. "ನಾನು ದೇವತೆಯನ್ನು, ಮಂತ್ರವನ್ನು, ಯೋಗ್ಯವಾದ ಪೂಜೆಯನ್ನು ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ನಾನು ನನ್ನ ಗುರುಪಾದಗಳನ್ನು ಮಾತ್ರ ಧ್ಯಾನಿಸುತ್ತೇನೆ, ಸದಾ ಅವನ್ನು ನೋಡುತ್ತೇನೆ," ಎಂದನು. "ನದಿಶ್ರೇಷ್ಠಿ, ನನ್ನಂತವನಿಗೆ ದಯೆ ತೋರಿ, ಮಹರ್ಷಿಯ ಪಾದತೊಳಿಗೆ ನೀರನ್ನು ಶೀಘ್ರವಾಗಿ ತರಿಸು," ಎಂದು ಪ್ರಾರ್ಥಿಸಿದನು. ವನ್ಯನು ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದ ಕೂಡಲೆ, ಪಾಪಹರಿಣಿ ದೇವಿಕಾ ನದಿ ತಕ್ಷಣ ದುರ್ವಾಸರು ಇರುವ ಸ್ಥಳಕ್ಕೆ ಬಂದು, ತಾನೇ ಮಹರ್ಷಿಯ ಪಾದಗಳನ್ನು ತೊಳೆಯಿತು. ಆಕೆ ವೇಗವಾಗಿ ಹರಿದು, ವನ್ಯನ ಆಶ್ರಮದ ಬಳಿಗೆ ಬಂತು. ಈ ಅದ್ಭುತವನ್ನು ಕಂಡ ದುರ್ವಾಸರು ಆಶ್ಚರ್ಯಚಕಿತರಾದರು. ಕೈಪಾದಗಳನ್ನು ತೊಳೆದ ನಂತರ, ಭಕ್ತಿಯಿಂದ, ಜ್ಞಾನದಿಂದ, ಆ ಮಹರ್ಷಿ ಸಂಯಮದಿಂದ ನೀರು ಕುಡಿದು, ಪರಮ ಸಂತೋಷದಿಂದ ಭೋಜನವನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸಿದರು. ಆಗ ದುರ್ವಾಸರು ಹಸಿವಿನಿಂದ ದುರ್ಬಲನಾದ ವನ್ಯನಿಗೆ, "ನಿನಗೆ ವೇದಾಧ್ಯಯನ, ವೇದಗಳ ಸಮಸ್ತ ಸಂಹಿತೆಗಳು, ಬ್ರಹ್ಮಜ್ಞಾನ, ಪುರಾಣಗಳು—all ನೇರವಾಗಿ ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷವಾಗಲಿ," ಎಂದು ಆಶೀರ್ವಾದ ನೀಡಿದರು. ಹೀಗೆ ದುರ್ವಾಸರು ವರವನ್ನು ನೀಡಿ, "ನೀನು ಸತ್ಯತಪಸ್ನೆಂಬ ಮಹರ್ಷಿಯಾಗುವೆ, ತಪಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠನಾಗುವೆ," ಎಂದರು. ವರವನ್ನು ಪಡೆದ ವನ್ಯನು, "ನಾನು ವನ್ಯನು. ನಾನು ಹೇಗೆ ವೇದಗಳನ್ನು ಬೋಧಿಸಬಲ್ಲೆ, ಬ್ರಾಹ್ಮಣ?" ಎಂದು ಪ್ರಶ್ನಿಸಿದನು. ಮಹರ್ಷಿ ದುರ್ವಾಸರು ಹೇಳಿದರು: "ಇಂದು, ಮಹಾತ್ಮನೆ, ನೀನು ಆಹಾರವಿಲ್ಲದೆ ಉಳಿಸಿಕೊಂಡ ಹಳೆಯ ದೇಹವನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿದ್ದೀಯೆ; ಈಗ ನಿನ್ನ ದೇಹ ತಪಸ್ಸಿನಿಂದ ನಿರ್ಮಿತವಾದದು, ವಿಭಿನ್ನವಾಗಿದೆ—ಇದರಲ್ಲಿ ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ." "ನಿನ್ನ ಹಿಂದಿನ ಜ್ಞಾನವು ಈಗ ನಾಶವಾಗಿದೆ; ಈಗ ನೀನು ಪರಿಶುದ್ಧ, ಅವಿನಾಶಿಯಾಗಿದ್ದೀಯೆ. ನಿನ್ನ ದೇಹ ಪವಿತ್ರವಾಗಿದೆ, ಹಳೆಯ ದೇಹ ಬೇರೆ. ಆದ್ದರಿಂದ, ವೇದಗಳು ಹಾಗೂ ಪುರಾಣಗಳು ನಿನಗೆ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷವಾಗುತ್ತವೆ, ಮಹರ್ಷಿಯೇ." ಸತ್ಯತಪಸ್ವಿ ಕೇಳಿದನು: "ಪ್ರಭೋ, ನೀವು ಎರಡು ದೇಹಗಳ ವಿಷಯವನ್ನು ಹೇಳಿದರು; ಅವುಗಳ ವ್ಯತ್ಯಾಸವನ್ನು ವಿವರಿಸಿ, ಬ್ರಹ್ಮಜ್ಞಾನಿಗಳಲ್ಲಿಯ ಶ್ರೇಷ್ಠನೇ." ದುರ್ವಾಸರು ಉತ್ತರಿಸಿದರು: "ಎರಡಲ್ಲ, ಮೂವರು ದೇಹಗಳನ್ನೇ ಹೇಳಬೇಕು; ಪ್ರಾಣಿಗಳಿಗೆ ಅನುಭವದ ಆಧಾರವಾಗಿ ಮೂರು ದೇಹಗಳಿವೆ." "ಮೊದಲನೆಯದು ಅಧರ್ಮದ ಸ್ಥಿತಿ, ವಿವೇಕವಿಲ್ಲದದು; ಎರಡನೆಯದು ವ್ರತಪಾಲನೆಯಿಂದ ಕೂಡಿದ ಧರ್ಮಮಯ ದೇಹ; ಮೂರನೆಯದು ಇಂದ್ರಿಯಗಳಿಗೆ ಅಗೋಚರವಾದದು, ಅದು ಧರ್ಮ-ಅಧರ್ಮಗಳ ಅನುಭವಕ್ಕೆ ಕಾರಣವಾಗುತ್ತದೆ. ಈ ಮೂರು ಭಾಗಗಳನ್ನು ಬ್ರಹ್ಮಜ್ಞಾನಿಗಳು ವಿವರಿಸಿದ್ದಾರೆ: ದುಃಖ, ಧರ್ಮಾನುಭವ, ಸಾಮಾನ್ಯ ಅನುಭವ—ಇವು ಮೂರು ವಿಧಗಳು." "ಹಿಂದಿನ ಸ್ಥಿತಿ—ಅವನ ವನ್ಯನಾಗಿದ್ದಾಗ—ಪಾಪಮಯ ದೇಹ; ಅದನ್ನು ಪಾಪದೇಹವೆಂದು ಕರೆಯುತ್ತಾರೆ. ಈಗ, ಶುಭಕರ್ಮ, ತಪಸ್ಸು, ಸತ್ಯನಿಷ್ಠೆಯಿಂದ, ಧರ್ಮಸ್ವರೂಪದ ಮತ್ತೊಂದು ದೇಹ ನಿನಗೆ ದೊರೆತಿದೆ. ಅದರಿಂದಲೇ ನೀನು ವೇದ-ಪುರಾಣಗಳನ್ನು ತಿಳಿಯಬಲ್ಲೆ." "ಯಾವಾಗ ಎಂಟು ವಿಭಾಗಗಳ ಪರಿವರ್ತನೆ ವ್ಯಕ್ತಿಯಲ್ಲಿ ಸಂಭವಿಸುತ್ತದೆ, ಆಗ ಅವನು ಮೂರು ಸ್ಥಿತಿಗಳನ್ನು ಹೊಂದಿರುತ್ತಾನೆ. ಅವನು ಎಂಟನ್ನು ಮೀರಿ, ಮೂರಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿರನಾಗಿ, ಸದಾ ಶುಭನಾಗಿ, ಆತ್ಮಸ್ಥನಾಗಿ ಸ್ಥಿರನಾಗುತ್ತಾನೆ." "ಯಾವಾಗ ಐದು, ಪುನಃ ಪುನಃ, ಇನ್ನೊಂದು ಐದನ್ನು ತ್ಯಜಿಸುತ್ತವೆ, ಮತ್ತು ಆ ಐದನ್ನೂ ತ್ಯಜಿಸಿದಾಗ, ಒಬ್ಬನು ಏಕಮಾರ್ಗವನ್ನು ಅನುಸರಿಸಿ, ಶಾಶ್ವತ ಬ್ರಹ್ಮವನ್ನು ಪ್ರಾಪ್ತನಾಗುತ್ತಾನೆ." ಹೀಗೆ, ತಪಸ್ಸಿನ ಪವಿತ್ರತೆಯಿಂದ ಪಾಪವನ್ನು ತೊಳೆದ ವನ್ಯನು, ದುರ್ವಾಸರ ಅನುಗ್ರಹದಿಂದ ಸತ್ಯತಪಸ್ವಿಯಾಗಿ ಪರಿವರ್ತನಗೊಂಡನು.