ವರಾಹಪುರಾಣಮ್

ಒಂದು ದಿನ, ಬ್ರಾಹ್ಮಣನು ಒಂದು ನದಿಯ ತೀರದಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಆತನ ಹತ್ತಿರ ಒಂದು ಬೇಟಗಾರನು ಬಂದನು. ಆದರೆ, ಬ್ರಾಹ್ಮಣನು ಆತನನ್ನು ಬ್ರಾಹ್ಮಣಹಂತಕ ಹಾಗೂ ದುಷ್ಕರ್ಮ ಮಾಡುವವನಂತೆ ಕಂಡು, ಅವನಿಗೆ ಉತ್ತರ ನೀಡಲಿಲ್ಲ. ಬೇಟಗಾರನು ಧರ್ಮವನ್ನು ಬಯಸಿ ಅಲ್ಲೇ ಉಳಿದನು; ಬ್ರಾಹ್ಮಣನು riverನಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿ, ಮರದ ಬೇರುಗಳ ಹತ್ತಿರ ಆಶ್ರಯ ಪಡೆದನು. ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ, ಕೆಲ ಸಮಯದ ನಂತರ, ಆ ನದಿಯ ಬಳಿ ಒಂದು ಹಸಿವಾದ ಹುಲಿ ಬಂದಿತು. ಅದು ಶಾಂತ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನನ್ನು ಕೊಲ್ಲಲು ತುದಿಗಾಲಿನಲ್ಲಿ ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಬೇಟಗಾರನು ಆ ಹುಲಿಯನ್ನು ಬಾಣದಿಂದ ಹೊಡೆದು, ಅದನ್ನು ತಕ್ಷಣವೇ ಸಾಯಿಸಿದನು. ಹುಲಿ ಸತ್ತ ನಂತರ, ಆ ಹುಲಿಯ ದೇಹದಿಂದ ಒಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿ ಹೊರಬಂದನು. ಬ್ರಾಹ್ಮಣನು ನೀರಿನಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿದ್ದಾಗ, ಆ ಗೊಂದಲದ ಶಬ್ದವನ್ನು ಕೇಳಿ, "ನಾರಾಯಣಾಯ ನಮಃ!" ಎಂದು ಜೋರಾಗಿ ಉಚ್ಛರಿಸಿದನು. ಹುಲಿ ತನ್ನ ಜೀವವು ಹೊರಡುತ್ತಿರುವಾಗ, ಆ ಮಂತ್ರವು ಅದರ ಗಂಟಲಲ್ಲಿ ಉಳಿದಿತು; ಆ ಮಂತ್ರವನ್ನು ಕೇವಲ ಕೇಳುವುದರಿಂದ, ಹುಲಿ ಪಾಪಗಳಿಂದ ಮುಕ್ತವಾಗಿ, ಶುಭವನ್ನು ಹೊಂದಿತು. ಆ ವ್ಯಕ್ತಿ ಹೇಳಿದನು: "ನಾನು ವಿಷ್ಣುವಿನ ನಿವಾಸಕ್ಕೆ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದೇನೆ; ನಿಮ್ಮ ದಯೆಯಿಂದ, ಬ್ರಾಹ್ಮಣಶ್ರೇಷ್ಠನೇ, ನಾನು ಪಾಪ ಮತ್ತು ದುಃಖದಿಂದ ಮುಕ್ತನಾಗಿದ್ದೇನೆ." ಬ್ರಾಹ್ಮಣನು ಕೇಳಿದನು: "ನೀವು ಯಾರು, ಮಹಾಪುರುಷನೇ?" ಆ ವ್ಯಕ್ತಿ ಉತ್ತರಿಸಿದನು: "ಹಿಂದೆ ನಾನು ದೀರ್ಘಬಾಹು ಎಂಬ ಪ್ರಸಿದ್ಧ ರಾಜನು, ಎಲ್ಲ ಧರ್ಮಗಳಲ್ಲಿ ನಿಪುಣನು ಆಗಿದ್ದೆನು. ವೇದಗಳನ್ನು ತಿಳಿದಿದ್ದೆನು, ಶುಭ-ಅಶುಭವನ್ನು ತಿಳಿದಿದ್ದೆನು. ಬ್ರಾಹ್ಮಣರೊಂದಿಗೆ ನನಗೆ ಯಾವುದೇ ವ್ಯವಹಾರ ಇರಲಿಲ್ಲ—ಬ್ರಾಹ್ಮಣರಿಂದ ಏನು ಪಡೆಯಬೇಕೆಂದು ನಾನು ತಿಳಿಯಲಿಲ್ಲ." ಅವನು ಹೀಗೆ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಆ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು ಕೋಪದಿಂದ, "ನೀವು ಕ್ರೂರ ಹುಲಿ ಆಗಬೇಕು!" ಎಂದು ಭಯಾನಕ ಶಾಪವನ್ನು ಉಚ್ಚರಿಸಿದರು. "ನೀವು ಬ್ರಾಹ್ಮಣರನ್ನು ಅವಮಾನಿಸಿದ್ದರಿಂದ, ಈ ಸತ್ಯದಲ್ಲಿ ನಿಮ್ಮ ಸ್ಮರಣೆ ಮುಗಿಯಲಿ; ಮೃತ್ಯುವಿನ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಮೋಹಿತನಾಗಿ, ಕೇಶವನ ಇಚ್ಛೆಯಿಂದ ನೀವು ಹುಲಿ ಆಗುತ್ತೀರಿ," ಎಂದು ಹೇಳಿದರು. ಹೆಚ್ಚು ಶಾಪವನ್ನು ನೀಡಿದ ನಂತರ, ಆ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು ಮಹರ್ಷಿಗೆ ನಮಸ್ಕರಿಸಿ, ನನಗೆ ಅನುಗ್ರಹ ನೀಡುವ ಸಲುವಾಗಿ ಹೇಳಿದರು: "ಯಾರು ಆರು ಭೋಜನ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ನಿಮ್ಮ ಮುಂದೆ ಬರುತ್ತಾರೋ, ಆ ವ್ಯಕ್ತಿ ನಿಮಗೆ ಕೆಲವು ಕಾಲ ಆಹಾರವಾಗುವನು." "ನೀವು ಬಾಣದಿಂದ ಹೊಡೆಯಲ್ಪಟ್ಟಾಗ, ಜೀವವು ಗಂಟಲಲ್ಲಿ ಉಳಿದಿರುವಾಗ, ಬ್ರಾಹ್ಮಣನ ಬಾಯಿಂದ 'ನಾರಾಯಣಾಯ ನಮಃ' ಎಂಬ ಶಬ್ದವನ್ನು ಕೇಳಿದರೆ, ನೀವು ಸ್ವರ್ಗವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತೀರಿ—ಇದರಲ್ಲಿ ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ." "ವಿಷ್ಣುವಿನ ನಾಮವನ್ನು ಮತ್ತೊಬ್ಬರ ಬಾಯಿಂದ ಕೇಳಿದರೂ, ಬ್ರಾಹ್ಮಣರ ಕೋಪವನ್ನು ಹೊಂದಿರುವವರಿಗೆ ಅದು ಫಲಿಸುತ್ತದೆ." "ಯಾರು ಬ್ರಾಹ್ಮಣರನ್ನು ಗೌರವಿಸಿ, 'ಹರಯೇ ನಮಃ' ಎಂದು ತಮ್ಮ ಬಾಯಿಂದ ಉಚ್ಛರಿಸಿ, ಜೀವವನ್ನು ತ್ಯಜಿಸುತ್ತಾರೋ, ಅವರು ಪಾಪಗಳಿಂದ ಮುಕ್ತರಾಗುತ್ತಾರೆ ಮತ್ತು ಮೋಕ್ಷವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾರೆ." "ಇದು ಸತ್ಯ, ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಸತ್ಯ—ನಾನು ಕೈಯನ್ನು ಎತ್ತಿ ಘೋಷಿಸುತ್ತೇನೆ: ಸಂಚರಿಸುವ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು ದೇವತೆಗಳು; ಪರಮಾತ್ಮನು ಸ್ಥಿರನು." ಹೀಗೆ ಹೇಳಿ, ಆ ರಾಜನು ಪಾಪಗಳಿಂದ ಮುಕ್ತನಾಗಿ ಸ್ವರ್ಗಕ್ಕೆ ಹೋಗಿದ್ದನು; ಬ್ರಾಹ್ಮಣನು ಸದಾ ಸ್ಥಿರವಾಗಿದ್ದು, ಬೇಟಗಾರನನ್ನು ಉದ್ದೇಶಿಸಿ ಹೇಳಿದನು: "ನೀವು ನನ್ನನ್ನು ರಕ್ಷಿಸಿದ್ದರಿಂದ, ಹುಲಿ ನನ್ನನ್ನು ಹಿಡಿಯಲು ಯತ್ನಿಸಿದಾಗ, ನಾನು ನಿಮಗೆ ಸಂತೋಷವಾಗಿದ್ದೇನೆ, ಧರ್ಮಾತ್ಮನೇ; ಏನು ಇಚ್ಛಿಸುವಿರಿ, ನಾನು ಅನುಗ್ರಹ ನೀಡುತ್ತೇನೆ." ಬೇಟಗಾರನು ಹೇಳಿದನು: "ನೀವು ನನ್ನೊಂದಿಗೆ ಮಾತನಾಡಿದರೆ, ಇದೇ ನನಗೆ ಅನುಗ್ರಹ; ಇನ್ನೊಂದು ಅನುಗ್ರಹ ನನಗೆ ಬೇಕಾಗಿಲ್ಲ. ದಯವಿಟ್ಟು ನನಗೆ ಉಪದೇಶ ನೀಡಿ." ಬ್ರಾಹ್ಮಣನು ಹೇಳಿದರು: "ಹಿಂದೆ, ಪಾಪಗಳಿಂದ ತುಂಬಿದ ರೂಪದಲ್ಲಿದ್ದರೂ, ನೀನು ತಪಸ್ಸಿಗಾಗಿ ನನ್ನನ್ನು ಹುಡುಕಿದ್ದೆ; ಈಗ, ದೇವಿಕಾದಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನ, ನನ್ನನ್ನು ದೀರ್ಘಕಾಲ ನೋಡಿದುದರಿಂದ, ವಿಷ್ಣುವಿನ ನಾಮವನ್ನು ಕೇಳಿದುದರಿಂದ, ನೀನು ಪಾಪಗಳಿಂದ ಮುಕ್ತನಾಗಿದ್ದೀಯ; ಈ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ಶುದ್ಧನಾಗಿದ್ದೀಯ—ಇದರಲ್ಲಿ ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ." "ಈಗ, ನನ್ನ ಸಮ್ಮುಖದಲ್ಲಿ, ಒಂದು ಅನುಗ್ರಹವನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸು: ಇಚ್ಛೆಯಂತೆ ತಪಸ್ಸು ಮಾಡು, ಧರ್ಮಾತ್ಮನೇ." ಬೇಟಗಾರನು ಕೇಳಿದನು: "ನೀವು ಹೇಳಿದ ಈ ವಿಷ್ಣು, ನಾರಾಯಣ, ಪ್ರಭು—ಅವನನ್ನು ಮನುಷ್ಯರು ಹೇಗೆ ಸಾಧಿಸಬಲ್ಲರು? ಇದೇ ನನ್ನ ಅನುಗ್ರಹ." ಬ್ರಾಹ್ಮಣನು ಹೇಳಿದರು: "ಯಾರು ಅಚ್ಯುತನಿಗಾಗಿ ಸ್ವಲ್ಪವಾದರೂ ವ್ರತವನ್ನು ಕೈಗೊಂಡರೆ, ಭಕ್ತಿಯೊಂದಿಗೆ ಪರಮವನ್ನು ಸಾಧಿಸುತ್ತಾರೆ." "ಇದನ್ನು ತಿಳಿದು, ನೀನು ಈ ವ್ರತವನ್ನು ಪಾಲಿಸು: ಗುಂಪಿನಿಂದ ಆಹಾರ ಸೇವಿಸಬಾರದು, ಎಲ್ಲೆಡೆ ಸುಳ್ಳು ಮಾತು ಹೇಳಬಾರದು." "ಈ ವ್ರತವನ್ನು ನಾನು ನಿಮಗೆ ನಿಷ್ಕರ್ಷಿಸಿದ್ದೇನೆ, ಬೇಟಗಾರ ಶ್ರೇಷ್ಠನೇ; ಇಲ್ಲಿ, ತಪಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿಸಿಕೊಂಡು, ಇಚ್ಛೆಯಂತೆ ಉಳಿಯು." ಶ್ರೀ ವರಾಹನು ಹೇಳಿದರು: ಹೀಗೆ, ಯೋಚನೆ ಮಾಡಿ, ಬ್ರಾಹ್ಮಣನು ಅನುಗ್ರಹಗಳನ್ನು ನೀಡುವವನಾಗಿ, ಬೇಟಗಾರನು ಮೋಕ್ಷವನ್ನು ಬಯಸಿದ್ದಾನೆ ಎಂದು ತಿಳಿದು, ಮಹರ್ಷಿಯು ಅವನನ್ನು ಮರುಳು ಮಾಡುತ್ತಾ ಅಲ್ಲಿಂದ ಹೊರಟನು. ಶ್ರೀ ವರಾಹನು ಮುಂದುವರೆಸಿದರು: ಆ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಬೇಟಗಾರನು ಶುಭ ಮತ್ತು ಸುಂದರ ಮಾರ್ಗವನ್ನು ಹಿಡಿದು, ಆಹಾರವಿಲ್ಲದೆ ತಪಸ್ಸು ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದನು, ತನ್ನ ಗುರುವನ್ನು ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಸ್ಮರಿಸುತ್ತಿದ್ದನು. ಭಿಕ್ಷೆ ಸಮಯ ಬಂದಾಗ, ಒಣ ಎಲೆಗಳನ್ನು ಸೇವಿಸಿದ್ದನು; ಒಂದು ದಿನ, ಹಸಿವಿನಿಂದ ಬಳಲುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಮರದ ಬೇರುಗಳ ಹತ್ತಿರ ಆಶ್ರಯ ಪಡೆದನು. ಹಸಿವಿನಿಂದ, ಹತ್ತಿರದ ಮರದಿಂದ ಒಂದು ಎಲೆ ತಿನ್ನಬೇಕೆಂದು ಯೋಚಿಸಿದನು; ತಿನ್ನಲು ಮುಂದಾಗುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ದೇಹವಿಲ್ಲದ ಶಬ್ದವು ಕೇಳಿತು: "ಕುಟುಕು ಎಲೆ ತಿನ್ನಬೇಡ!" ಎಂದು ಜೋರಾಗಿ ಹೇಳಿತು. ಆಗ, ಅವನು ಆ ಎಲೆಯನ್ನು ಬಿಟ್ಟು, ಬೇರೆ ಮರದಿಂದ ಬಿದ್ದ ಎಲೆ ತೆಗೆದುಕೊಂಡನು. ಅದನ್ನು ಕೂಡ ಅದೇ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ನಿಷೇಧಿಸಲಾಯಿತು; ಹೀಗಾಗಿ, ಎಲೆ ಕುಟುಕು ಎಂದು ಯೋಚಿಸಿ, ಬೇಟಗಾರನು ಏನೂ ತಿನ್ನಲಿಲ್ಲ. ಉಪವಾಸದಿಂದ, ತಪಸ್ಸು ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದನು, ತನ್ನ ಗುರುವನ್ನು ನಿಷ್ಕಳಂಕವಾಗಿ ಸ್ಮರಿಸುತ್ತಿದ್ದನು; ಬಹು ಕಾಲ ಕಳೆದ ನಂತರ, ಮಹರ್ಷಿಯು ಅಲ್ಲಿಗೆ ಬಂದನು. ದುರ್ವಾಸನು, ಮನಸ್ಸನ್ನು ನಿಯಂತ್ರಿಸಿಕೊಂಡು, ಬೇಟಗಾರನನ್ನು ನೋಡಿದನು—ಅವನಲ್ಲಿ ಸ್ವಲ್ಪ ಜೀವ ಮಾತ್ರ ಉಳಿದಿತ್ತು, ತಪಸ್ಸಿನಿಂದ ಹುಟ್ಟಿದ ಶಕ್ತಿಯಿಂದ ಹೊಳೆಯುತ್ತಿದ್ದನು, ಹೋಮದ ಅಗ್ನಿಯಂತೆ. ಆ ಬೇಟಗಾರನು, ಮಹರ್ಷಿಗೆ ಶಿರಸ್ನಮನ ಮಾಡಿ, "ಸ್ವಾಮಿ, ನಿಮ್ಮ ದರ್ಶನದಿಂದ ನಾನು ಪೂರ್ತಿಯಾಗಿದ್ದೇನೆ," ಎಂದು ಹೇಳಿದರು. "ಈಗ ನನಗೆ ಶ್ರಾದ್ಧ ಸಮಯ ಬಂದಿದೆ—ದಯವಿಟ್ಟು ತಿಳಿಯಿರಿ. ಒಣ ಎಲೆಗಳನ್ನು ಸೇವಿಸಿ, ಮಹರ್ಷಿಯೇ, ನಾನು ನಿಮ್ಮನ್ನು ಸಂತೋಷಪಡಿಸಲು ಇಚ್ಛಿಸುತ್ತೇನೆ," ಎಂದು ಬೇಟಗಾರನು ಹೇಳಿದರು. ದುರ್ವಾಸನು, ಅವನನ್ನು ಶುದ್ಧನಾಗಿ, ಶುದ್ಧ ಮನಸ್ಸು ಮತ್ತು ಆತ್ಮ ನಿಯಂತ್ರಣದಿಂದ ಕಂಡು, ಅವನ ತಪಸ್ಸನ್ನು ಪರೀಕ್ಷಿಸಲು, ಜೋರಾಗಿ ಹೇಳಿದರು: "ನಾನು ಹಸಿವಿನಿಂದ ಬಂದಿದ್ದೇನೆ, ನನ್ನಿಗಾಗಿ ಜೋಳ, ಗೋಧಿ, ಅಕ್ಕಿಯಿಂದ ಚೆನ್ನಾಗಿ ತಯಾರಿಸಿದ ಆಹಾರವನ್ನು ಕೊಡು.