ವರಾಹಪುರಾಣಮ್

ಶಿವನು, ತನ್ನ ತ್ರಿಶೂಲವನ್ನು ಹಿಡಿದಿದ್ದ ದೇವತೆ, ತನ್ನ ಆದಿ ದೇಹವನ್ನು ಪುನಃ ಪುನಃ ಕಂಪಿಸಿದಾಗ, ಅವನ ದೇಹದ ರೋಮಗಳು ಭೂಮಿಗೆ ನೀರಿನಂತೆ ಬೀಳತೊಡಗಿದವು. ಜೊತೆಗೆ ಬೇರೆ ಬೇರೆ ವಸ್ತುಗಳೂ ಭೂಮಿಗೆ ಇಳಿಯಲಾರಂಭಿಸಿದವು. ಆ ವೇಳೆ ಅನೇಕ ವಿನಾಯಕರು, ವಿವಿಧ ರೂಪಗಳಲ್ಲಿ, ಹತ್ತಿರದ ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ಉದಯಿಸಿದರು. ಅವರೆಲ್ಲರೂ ಗಜಮುಖ ಹೊಂದಿದ್ದವರು, ಕಜ್ಜಲದಂತೆ ಅಥವಾ ಕಪ್ಪು ಮೋಡಗಳಂತೆ ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದರು. ಅವರ ಕೈಯಲ್ಲಿ ವಿಭಿನ್ನ ಆಯುಧಗಳು ಹೊಳೆಯುತ್ತಿದ್ದವು. ಇದನ್ನು ಕಂಡ ದೇವತೆಗಳು ಭಯಭೀತರಾಗಿ, ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಚಿಂತೆಗೊಂಡರು. "ಇದು ಏನು ವಿಸ್ಮಯಮಯ ಘಟನೆ?" ಎಂದು ದೇವತೆಗಳು ಪರಸ್ಪರ ಪ್ರಶ್ನಿಸಿಕೊಂಡರು. "ಈ ಮಹಾತ್ಮನು ಒಬ್ಬನೇ ಅಪೂರ್ವವಾದ, ದೊಡ್ಡ ಕಾರ್ಯವನ್ನು ಸಾಧಿಸುತ್ತಿದ್ದಾನೆ. ಇದು ನಮ್ಮ ಇಚ್ಛೆಯ ಫಲವೇ? ಅಥವಾ ಬೇರೆ ಯಾವುದೋ ಶಕ್ತಿ ಇದನ್ನು ಆವರಿಸಿತೇ? ಇದು ಎಲ್ಲಿಂದ ಬಂದಿದೆ?" ಎಂದು ಅವರು ಗಂಭೀರವಾಗಿ ಯೋಚಿಸಿದರು. ದೇವತೆಗಳು ಹೀಗೆ ಚಿಂತಿಸುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಭೂಮಿ ವಿನಾಯಕರ ಕಂಪನದಿಂದ ನಡುಗಿತು. ಆಗ ನಾಲ್ಕು ಮುಖಗಳ ಬ್ರಹ್ಮ ದೇವರು, ತನ್ನ ದಿವ್ಯ ರಥವನ್ನು ಏರಿ, ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ಕಾಣಿಸಿಕೊಂಡು ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದರು: "ಹೇ ದೇವತೆಗಳೇ, ನೀವು ಧನ್ಯರು! ದೇವಾಧಿದೇವ ಮಹಾದೇವನ ಅನುಗ್ರಹ ನಿಮಗೆ ಲಭಿಸಿದೆ. ಈ ಸೃಷ್ಟಿಯ ಪ್ರಭು, ತ್ರಿಣೇತ್ರಧಾರಿ, ಅಪೂರ್ವ ರೂಪಧಾರಿ, ದೇವತೆಗಳ ಶತ್ರುಗಳಾದ ವಿಘ್ನಕರ್ತೃಗಳನ್ನು ವಶಪಡಿಸಿಕೊಂಡು, ನಿಮಗೆ ಕೃಪೆ ತೋರಿದ್ದಾನೆ." ಇದನ್ನೆಲ್ಲ ಹೇಳಿ, ಬ್ರಹ್ಮನು ತ್ರಿಶೂಲಧಾರಿ ಶಿವನನ್ನು ಉದ್ದೇಶಿಸಿ ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದರು: "ನಿನ್ನ ಮುಖದಿಂದ ಉದಯಿಸಿದ ಈ ಗಜಮುಖನು ವಿನಾಯಕರಲ್ಲಿ ಮುಖ್ಯನಾಗಲಿ. ಇತರರು ಅವನಿಗೆ ಅನುಯಾಯಿಗಳಾಗಲಿ." ನಂತರ, "ನೀನು ಕೂಡ ನಿನ್ನ ವರದಿಂದ, ದೇವತೆಗಳ ಮಧ್ಯೆ ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ನಾಲ್ಕು ರೂಪಗಳಲ್ಲಿ ಸಂಚರಿಸು. ಈ ವಿಶಾಲವಾದ ಆಕಾಶವನ್ನು ನೀನೇ ಅನೇಕ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಸ್ಥಾಪಿಸಿದ್ದೀಯ. ನಿನ್ನಂತೆ ಯೋಗ್ಯನಾದವನು ಬೇರೆ ಯಾರೂ ಇಲ್ಲ," ಎಂದು ಹೇಳಿದರು. "ತ್ರಿಶೂಲಧಾರಿಯಾಗಿರುವ ನೀನು ಅವರ ಅಧಿಪತಿಯಾಗು, ಇವರಿಗೆ ಆಯುಧಗಳು ಮತ್ತು ವರಗಳನ್ನು ನೀಡು," ಎಂದು ಬ್ರಹ್ಮನು ಹೇಳಿ ಹೊರಟುಹೋದರು. ಆಗ ತ್ರಿಣೇತ್ರಧಾರಿ ಶಿವನು ತನ್ನ ಮಗನನ್ನು ಉದ್ದೇಶಿಸಿ ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದರು: "ನೀನು ವಿನಾಯಕನು, ವಿಘ್ನವಿನಾಶಕನು, ಗಜಮುಖನಾಗಿರುವ ಗಣೇಶನು, ಭವನಂದನನು. ಈ ಬಲಿಷ್ಠ, ಭಯಾನಕ ದೃಷ್ಟಿಯ ವಿನಾಯಕರು ನಿನ್ನ ಸೇವಕರಾಗಲಿ. ಅವರು ಹವನದ ಒಣ ಬಲಿಗಳನ್ನು ಸೇವಿಸಿ ದೇಹವನ್ನು ಪೋಷಿಸಿ, ಕಾರ್ಯಗಳಲ್ಲಿ ಯಶಸ್ಸನ್ನು ನೀಡುವವರು." "ದೇವತೆಗಳ ಮಧ್ಯೆ, ಯಜ್ಞಗಳಲ್ಲೋ, ಮಹಾಕಾರ್ಯಗಳಲ್ಲೋ, ಮೊದಲಿಗೆ ನಿನ್ನ ಪೂಜಿಸಬೇಕು. ಅಂಥ ಪೂಜೆ ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಕಾರ್ಯದ ಯಶಸ್ಸನ್ನು ನಾಶಮಾಡುವೆ." ಎಂದು ಶಿವನು ಹೇಳಿದರು. ಈ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿದ ಬಳಿಕ, ದೇವತೆಗಳು ಮತ್ತು ಇತರರು, सुवರ್ಣಪಾತ್ರಗಳಿಂದ ಜಲಾಭಿಷೇಕ ಮಾಡಿ, ಅವನನ್ನು ವಿನಾಯಕರಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠನಾಗಿ ಪ್ರತಿಷ್ಠಾಪಿಸಿದರು. ಅವನು ಆ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲೇ ಪ್ರಕಾಶಮಾನನಾದನು. ಅವನನ್ನು ಗಣಾಧಿಪತಿಯಾಗಿ ಅಭಿಷೇಕಿಸುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ನೋಡಿ, ಎಲ್ಲ ದೇವತೆಗಳು ಪವಿತ್ರರಾಗಿ, ತ್ರಿಶೂಲಧಾರಿ ಶಿವನ ಸಮ್ಮುಖದಲ್ಲಿ ಅವನನ್ನು ಸ್ತುತಿಸಿದರು: "ನಮಸ್ಕಾರಗಳು ಗಜಮುಖನಿಗೆ! ನಮಸ್ಕಾರಗಳು ಗಣಾಧಿಪತಿಗೆ! ಓ ವಿನಾಯಕ, ನಮಸ್ಕಾರಗಳು ನಿನಗೆ! ಶೂರತೆಯಲ್ಲಿ ಭಯಂಕರನಾದ ನಿನಗೆ ನಮಸ್ಕಾರಗಳು!" "ವಿಘ್ನವಿನಾಶಕನಾದ ನಿನಗೆ ನಮಸ್ಕಾರಗಳು! ಸರ್ಪವನ್ನು ಕಡಿತಾಗಿ ಧರಿಸಿರುವ ನಿನಗೆ ನಮಸ್ಕಾರಗಳು! ರುದ್ರನ ಮುಖದಿಂದ ಜನಿಸಿದ, ದೊಡ್ಡ ಹೊಟ್ಟೆಯ ನಿನಗೆ ನಮಸ್ಕಾರಗಳು!" "ಎಲ್ಲಾ ದೇವತೆಗಳ ಪೂಜೆಯಿಂದ ನೀನು ಸದಾ ವಿಘ್ನಗಳನ್ನು ದೂರಮಾಡು," ಎಂದು ಸ್ತುತಿಸಿದರು. ಈ ರೀತಿ ದೇವತೆಗಳು ಸ್ತುತಿಸಿದಾಗ, ಮಹಾತ್ಮ ಗಣಾಧಿಪತಿ, ಅಭಿಷೇಕಗೊಂಡು, ರುದ್ರ ಮತ್ತು ಸೋಮನ ಮಗನಾಗಿ ಪ್ರತಿಷ್ಠಿತನಾದನು. ಈ ಮಹತ್ವಪೂರ್ಣ ಘಟನೆ, ರಾಜನೇ, ಚತುರ್ಥೀ ತಿಥಿಯಲ್ಲಿ, ಗಣಾಧಿಪತಿಯ ದಿನದಲ್ಲಿ ಸಂಭವಿಸಿತು. ಆದ್ದರಿಂದ ಈ ಚತುರ್ಥೀ ಎಲ್ಲ ಚಾಂದ್ರ ತಿಥಿಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಶ್ರೇಷ್ಠವಾದದ್ದು. ಯಾರು ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಈ ದಿನ ಎಳ್ಳನ್ನು ಸೇವಿಸಿ ಗಣಪತಿಯನ್ನು ಪೂಜಿಸುತ್ತಾರೋ, ಅವರಿಗೆ ಗಣಪತಿ ತ್ವರಿತವಾಗಿ ಪ್ರಸನ್ನನಾಗುತ್ತಾನೆ — ಇದರಲ್ಲಿ ಸಂಶಯವೇ ಇಲ್ಲ. ಯಾರು ಈ ಸ್ತೋತ್ರವನ್ನು ಪಠಿಸುತ್ತಾರೋ ಅಥವಾ ಸದಾ ಕೇಳುತ್ತಾರೋ, ಅವರಿಗೆ ವಿಘ್ನಗಳು ಉಂಟಾಗುವುದಿಲ್ಲ, ಪಾಪವೂ ಬರದು, ರಾಜನೇ. ಇದಾದ ನಂತರ, ಭೂಮಿ ದೇವಿಯು ಹೀಗೆ ಪ್ರಶ್ನಿಸಿದರು: "ಹೇ ದೇವಾಧಿದೇವ, ನಿಮ್ಮ ದೇಹದ ಸ್ಪರ್ಶದಿಂದ ಬಲಶಾಲಿಯಾದ ನಾಗಗಳು ಹೇಗೆ ದೇಹಧಾರಿಗಳಾದರು? ಇದರ ಕಾರಣವೇನು, ಭೂಮಿಯನ್ನು ಧರಿಸುವವನೇ?" ಶ್ರೀ ವರಾಹ ದೇವರು ಉತ್ತರಿಸಿದರು: ಗಣಾಧಿಪತಿಯ ಜನನದ ಕಥೆಯನ್ನು ಕೇಳಿದ ರಕ್ಷಕನು, ಸತ್ಕಲ್ಪದ ಋಷಿಯನ್ನು ಮೃದುವಾಗಿ ಹೀಗೆ ಕೇಳಿದನು: "ಮಹಾಶಯ, ಗರುಡನ ಆಹಾರವಾಗಬೇಕಾದ ನಾಗಗಳು ಹೇಗೆ ದೇಹವನ್ನು ಪಡೆದರು? ಅವರು ಏಕೆ ವಕ್ರಸ್ವಭಾವಿಗಳಾದರು? ದಯವಿಟ್ಟು ವಿವರಿಸಬೇಕು." ಆಗ ಮಹಾತಪಸ್ವಿ ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದರು: ಬ್ರಹ್ಮನು ಸೃಷ್ಟಿಯನ್ನು ಮಾಡುವಾಗ, ಮರೀಚಿಯು ಸಂತಾನದ ಕಾರಣನಾದನು. ಅವನ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಮೊದಲು ಜನಿಸಿದ ಮಗನು ಕಶ್ಯಪ. ಅವನ ಪತ್ನಿ ದಕ್ಷನ ಪುತ್ರಿಯಾದ ಕದುರೂ, ಶುಭಮುಖವಳಾಗಿದ್ದಳು. ಮರೀಚಿಯು ಅವಳಿಂದ ಬಲಶಾಲಿಯಾದ ಪುತ್ರರನ್ನು ಪಡೆದನು. ಅವರಲ್ಲಿ ಅನಂತ, ವಾಸುಕಿಯು, ಬಲಶಾಲಿಯಾದ ಕಂಬಲ, ಕರ್ಕೋಟಕ, ಮತ್ತೊಂದು ಪದ್ಮ ಎಂಬ ನಾಗ, ಮಹಾಪದ್ಮ, ಶಂಖ, ಜಯಶಾಲಿಯಾದ ಕುಲಿಕ — ಇವರೇ ಕಶ್ಯಪನ ಪ್ರಮುಖ ಸಂತಾನ. ಇವರ ಜನನದಿಂದ ಜಗತ್ತು ನಾಗಗಳಿಂದ ತುಂಬಿಬಿಟ್ಟಿತು. ಇವರು ವಕ್ರ ಸ್ವಭಾವದವರು, ದುಷ್ಟಕರ್ಮಿಗಳು, ತೀಕ್ಷ್ಣ ದಂತ ಮತ್ತು ವಿಷಭರಿತ ಬಾಯಿಯವರು. ಮಾನವರನ್ನು ಕಂಡರೆ ಅಥವಾ ಕಡಿದರೆ ಕ್ಷಣಾರ್ಧದಲ್ಲಿ ಭಸ್ಮಮಾಡುವ ಶಕ್ತಿಯುಳ್ಳವರು. ಹೇ ರಾಜನೇ, ಶಬ್ದವು ಸ್ಪರ್ಶವನ್ನು ಅನುಸರಿಸುವಂತೆ, ಮಾನವರಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿದಿನವೂ ಭಯಾನಕ ನಾಶ ಉಂಟಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ತಮ್ಮ ನಾಶವನ್ನು ಕಂಡು, ಎಲ್ಲ ಪ್ರಾಣಿಗಳು ಪರಿತಪಿಸಿ, ಪರಮ ಆಶ್ರಯವಾದ ದೇವರಿಗೆ ಶರಣಾದವು. ಈ ಕಾರಣಕ್ಕಾಗಿ, ಎಲ್ಲ ಪ್ರಾಣಿಗಳು ಕಮಲಜನನ ವಿಷ್ಣುವನ್ನು, ಬ್ರಹ್ಮನನ್ನು, ಮೊದಲು ಪ್ರಾರ್ಥಿಸಿದವು: "ಹೇ ದೇವಾಧಿದೇವ, ಜಗತ್ತಿನ ಮೂಲ, ಪರಮೇಶ್ವರ, ತೀಕ್ಷ್ಣದಂತ ಮತ್ತು ವಿಷಭರಿತ ನಾಗಗಳಿಂದ ನಮ್ಮನ್ನು ರಕ್ಷಿಸು." "ಪ್ರತಿ ದಿನವೂ, ನಾಗಗಳು ಮಾನವ ಅಥವಾ ಪ್ರಾಣಿಯನ್ನು ದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ ನೋಡಿದ ಮಾತ್ರಕ್ಕೆ ಅವನ್ನು ಭಸ್ಮಮಾಡುತ್ತಾರೆ. ನೀವು ಈ ಜಗತ್ತನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿದ್ದೀರಿ, ಆದರೆ ಈಗ ನಾಗರಿಂದ ನಾಶವಾಗುತ್ತಿದೆ. ಈ ದುಷ್ಟವನ್ನು ತಿಳಿದು, ನೀವು ಬೇಕಾದ ಕ್ರಮ ಕೈಗೊಳ್ಳಿ, ಮಹಾಮತಿವಂತನೇ," ಎಂದು ದೇವತೆಗಳು ಬೇಡಿಕೆ ಇಟ್ಟವು. ಬ್ರಹ್ಮನು ಉತ್ತರಿಸಿದನು: "ನಾನು ನಿಮಗೆ ಖಂಡಿತ ರಕ್ಷಣೆ ನೀಡುತ್ತೇನೆ. ನೀವು ನಿಮ್ಮ ಸ್ವಸ್ಥಾನಗಳಿಗೆ ಹಿಂತಿರುಗಿ, ಭಯಪಡುವುದಿಲ್ಲ." ಹೀಗೆ ಹೇಳಿ, ರೂಪರಹಿತ ಬ್ರಹ್ಮನು ಪ್ರಾಣಿಗಳನ್ನು ಕಳುಹಿಸಿದನು. ಅವು ಸಂತೋಷದಿಂದ ಸ್ವಯಂಭುವಿಗೆ ವಂದಿಸಿ ಹಿಂತಿರುಗಿದವು. ಅವು ಹೋಗಿದ ನಂತರ, ಬ್ರಹ್ಮನು ನಾಗರನ್ನು ಕರೆಯುತ್ತಾ, ಅತ್ಯಂತ ಕೋಪದಿಂದ ವಾಸುಕಿ ಮುಂತಾದವರನ್ನು ಶಾಪಿಸಿದನು: "ನೀವು ನನ್ನಿಂದ ಜನಿಸಿದವರು, ಮಾನವರ ನಾಶವನ್ನು ನಿರಂತರ ಮಾಡುತ್ತಿರುವುದರಿಂದ, ಮತ್ತೊಂದು ಯುಗದಲ್ಲಿ, ನಿಮ್ಮ ತಾಯಿಯ ಭಯಾನಕ ಶಾಪದಿಂದ, ಸ್ವಾಯಂಭುವ ಮನ್ವಂತರದಲ್ಲಿ ಭಯಾನಕ ಮಹಾನಾಶ ಸಂಭವಿಸುತ್ತದೆ." ಈ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ, ಭಯದಿಂದ ನಡುಗಿದ ನಾಗಶ್ರೇಷ್ಠರು ಬ್ರಹ್ಮನ ಪಾದಗಳಿಗೆ ಬಿದ್ದು ಹೀಗೆ ಪ್ರಾರ್ಥಿಸಿದರು: "ನೀವು ನಮ್ಮ ಸ್ವಭಾವವನ್ನು ವಕ್ರಗೊಳಿಸಿದ್ದೀರಿ; ತೀವ್ರ ವಿಷ, ಕ್ರೂರತೆ, ಭಯಾನಕ ದೃಷ್ಟಿಯನ್ನು ನಮಗೆ ನೀಡಿದ್ದೀರಿ. ದೇವರೇ, ನೀವು ಇದನ್ನು ಮಾಡಿದಿರಿ – ಈಗ, ಅಚ್ಯುತ, ದಯವಿಟ್ಟು ಇದನ್ನು ನಿಯಂತ್ರಿಸಿ." ಬ್ರಹ್ಮನು ಉತ್ತರಿಸಿದನು: "ನಾನು ನಿಮ್ಮನ್ನು ವಕ್ರಸ್ವಭಾವದಿಂದ ಸೃಷ್ಟಿಸಿದ್ದರೆ, ನೀವು ಭಯವಿಲ್ಲದೆ ಮಾನವರನ್ನು ಯಾವಾಗಲೂ ನುಂಗಬಾರದೇಕೆ?" ನಾಗರು ಹೇಳಿದರು: "ಹೇ ದೇವಾಧಿದೇವ, ಮಾನವರಿಗೆ ಮತ್ತು ನಮಗೆ ಪ್ರತ್ಯೇಕ ಗಡಿಗಳು, ಪ್ರತ್ಯೇಕ ವಾಸಸ್ಥಾನಗಳನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಿ, ಪ್ರತ್ಯೇಕ ನಿಯಮಗಳನ್ನು ವಿಧಿಸು." ನಾಗರವರ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ, ದೇವರು ಹೀಗೆ ಉತ್ತರಿಸಿದರು...