ವರಾಹಪುರಾಣಮ್

ದೇವತೆಗಳ ಸಮ್ಮುಖದಲ್ಲಿ, ಮಹಾತ್ಮನಾದ ಶಿವನು ಉಮಾದೇವಿಯನ್ನು ನೋಡುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಅವನ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಒಂದು ವಿಚಾರ ಉದಯವಾಯಿತು: “ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ರೂಪಗಳು ಹೇಗೆ ಕಾಣಿಸುತ್ತವೆ?” ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ರೂಪವಿದೆ, ನೀರಿನಲ್ಲಿ ಕೂಡ ರೂಪವಿದೆ, ಅಗ್ನಿಯಲ್ಲಿ ಮತ್ತು ವಾಯುವಿನಲ್ಲಿ ಕೂಡ ರೂಪ ಕಾಣಿಸುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರ ರೂಪವಿಲ್ಲವೆಂದು ಹೇಗೆ ಹೇಳಲಾಗುತ್ತದೆ? ಎಂದು ಆ ದೇವರು ಚಿಂತಿಸಿ, ಸುಮ್ಮನಾಗಿದ್ದ. ಅವನ ದೃಷ್ಟಿಗೆ ಉಮಾದೇವಿ, ಜ್ಞಾನ ಮತ್ತು ಶಕ್ತಿಯ ರೂಪಿಣಿಯಾಗಿದ್ದಳು. ಶಿವನು ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ಕಂಡಿದ್ದುದನ್ನೂ, ಬ್ರಹ್ಮದೇವರು ಹಿಂದೆ ಹೇಳಿದ್ದನ್ನೂ – ಅಂದರೆ ದೇಹವು ದೇಹಧಾರಿಗಳಿಗೆ ಸೇರಿದೆ ಎಂಬುದನ್ನೂ – ಅವನು ನೆನಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ. ಶಿವನ ಹಾಸ್ಯ, ಅವನು ಹಿಂದೆ ಹೇಳಿದ್ದ ಮಾತುಗಳು, ಈ ಎಲ್ಲವೂ ಭೂಮಿ ಮತ್ತು ಇತರ ಮೂಲಭೂತ ತತ್ತ್ವಗಳಿಗೆ ಸಂಬಂಧಪಟ್ಟವು. ಶಿವನ ಆ ಹಾಸ್ಯದಿಂದ, ಪ್ರಕಾಶಮಾನವಾದ, ಅಪಾರ ತೇಜಸ್ಸುಳ್ಳ, ಉಜ್ಜ್ವಲವಾದ ಮುಖದ ಒಂದು ಬಾಲಕನು ಜನ್ಮತಾಳಿದನು. ಅವನು ದಿಕ್ಕುಗಳನ್ನು ಪ್ರಕಾಶಮಾನಗೊಳಿಸಿದನು, ಪರಮೇಶ್ವರನ ಗುಣಗಳನ್ನು ಹೊಂದಿದ್ದನು, ಮತ್ತೊಬ್ಬ ರುದ್ರನಂತೆ ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದನು. ಆ ಬಾಲಕನು ಹುಟ್ಟಿದ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿಯೇ, ಅವನ ತೇಜಸ್ಸು, ರೂಪ, ಕಾಂತಿ ಮತ್ತು ಸೌಂದರ್ಯದಿಂದ ದೇವಿಯರ ಮನಸ್ಸುಗಳು ಅಸ್ಥಿರವಾಗಿದವು. ಮಹಾತ್ಮನಾದ ಆ ಬಾಲಕನ ಪರಮ ರೂಪವನ್ನು ಉಮಾದೇವಿ ತೊಟ್ಟಿಲು ಹಬ್ಬದಂತೆ ಕಣ್ಣೆತ್ತಿ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದಳು. ಆಗ ಶಿವನು, ಹೆಂಗಸುಗಳ ಚಂಚಲ ಸ್ವಭಾವವನ್ನೂ, ಆ ಬಾಲಕನ ಸುಂದರ ಮನೋಹರ ರೂಪವನ್ನೂ ಗಮನಿಸಿ, ಕೋಪಗೊಂಡನು. ಮಹಾದೇವನು ಆ ಬಾಲಕನಿಗೆ ಈ ರೀತಿ ಶಾಪ ನೀಡಿದನು: “ನೀನು ಏನೋ ಹೆಂಗಸಿನಂತೆ ಅನುಮಾನಿತನಾಗುವೆ. ನೀನು ಏಣೆಯ ಮುಖವನ್ನು ಹೊಂದಿರುವೆ, ದೊಡ್ಡ ಹೊಟ್ಟೆಯುಳ್ಳವನಾಗಿರುವೆ. ನಿನ್ನ ಯಜ್ಞೋಪವೀತವೂ, ಕಟಿಬಂಧವೂ ನಾಗಗಳಿಂದಲೇ ಮಾಡಲ್ಪಡುವುದು.” ಈ ರೀತಿ ಶಿವನು ಆ ಬಾಲಕನಿಗೆ ಶಾಪ ನೀಡಿದನು. ಮೂರು ನೇತ್ರಗಳಿರುವ, ತ್ರಿಶೂಲಧಾರಿ ಶಿವನು, ತನ್ನ ದೇಹದ ಅರ್ಧ ಕೋಟಿಯಷ್ಟು ಕೂದಲುಗಳಿಂದ, ಕೋಪದಿಂದ ದೇಹದ ರೋಮ孔ಗಳಿಂದ ಬೆವರು ಹರಿದು, ತನ್ನ ದೇಹವನ್ನು ತಿರುಗಿಸಿ, ಭೂಮಿಗೆ ಆ ಕೂದಲನ್ನು ಬಿಸುಡಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದನು. ಆ ಕೂದಲುಗಳು ಭೂಮಿಗೆ ನೀರಿನಂತೆ, ವಿವಿಧ ವಸ್ತುಗಳಂತೆ ಬಿದ್ದವು. ಆಗ ಅನೇಕ ವಿನಾಯಕರು, ವಿಭಿನ್ನ ರೂಪಗಳಲ್ಲಿ, ಏಣೆಯ ಮುಖವಿರುವವರು, ಗಾಢವಾದ ಮೇಘ ಅಥವಾ ಮಸಿಯಂತೆ ಕಾಣುವವರು, ವಿವಿಧ ಆಯುಧಗಳನ್ನು ಹಿಡಿದು, ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ಉದಯಿಸಿದರು. ಇದನ್ನು ನೋಡಿ ದೇವತೆಗಳು ಆತಂಕಗೊಂಡರು. ಅವರು ಆಶ್ಚರ್ಯದಿಂದ “ಇದು ಏನು? ಈ ಒಬ್ಬನೇ ಅಪೂರ್ವವಾದ ಕಾರ್ಯವನ್ನು ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಾನೆ. ದೇವತೆಗಳ ಇಚ್ಛೆಯ ಪೂರಣವೇ ಇದೋ? ಇಲ್ಲವೇ ಬೇರೆ ಯಾವುದೋ ಕಾರಣ ಇದಕ್ಕಿರುವುದೋ?” ಎಂದು ಚಿಂತಿಸಿದರು. ಅವರ ಚಿಂತನೆಯ ನಡುವೆಯೇ, ಭೂಮಿ ಆ ವಿನಾಯಕರಿಂದ ಕಂಪಿಸಿದಳು. ಆಗ ನಾಲ್ಕು ಮುಖಗಳಿರುವ ಬ್ರಹ್ಮನು, ತನ್ನ ದಿವ್ಯ ರಥದಲ್ಲಿ ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ಏರಿ, ದೇವತೆಗಳಿಗೆ ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದರು: “ಹೇ ದೇವತೆಗಳೇ, ನೀವು ಧನ್ಯರು. ದೇವಾದಿದೇವನಾದ, ಮೂರು ನೇತ್ರಗಳಿರುವ, ಅದ್ಭುತ ರೂಪದ ಪರಮೇಶ್ವರನ ಅನುಗ್ರಹ ನಿಮಗೆ ದೊರೆತಿದೆ. ವಿಘ್ನಗಳುಂಟುಮಾಡುವ ಶತ್ರುಗಳನ್ನು, ದೇವತೆಗಳ ಶತ್ರುಗಳನ್ನು, ಪರಮೇಶ್ವರನು ಜಯಿಸಿದ್ದಾನೆ.” ಹೀಗೆ ಹೇಳಿ, ಬ್ರಹ್ಮನು ತ್ರಿಶೂಲಧಾರಿ ಶಿವನಿಗೆ ಹೇಳಿದರು: “ನಿನ್ನ ಮುಖದಿಂದ ಹುಟ್ಟಿದ ಈವನು ವಿನಾಯಕನ ಮುಖ್ಯನಾಗಲಿ. ಇತರರು ಅವನ ಸೇವಕರಾಗಲಿ.” “ನೀನು ನಿನ್ನ ವರದಿಂದ ದೇವತೆಗಳ ನಡುವೆ ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ನಾಲ್ಕು ರೂಪಗಳಲ್ಲಿ ಸಂಚರಿಸು. ಈ ಆಕಾಶವನ್ನು ನಾನಾ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಸ್ಥಾಪಿಸಿರುವುದೂ ನೀನೇ. ನಿನ್ನಂತೆ ಯೋಗ್ಯನಾಗಿರುವವರು ಬೇರೆ ಯಾರೂ ಇಲ್ಲ.” “ತ್ರಿಶೂಲಧಾರಿ ಪ್ರಭುವಾಗಿ, ಈ ಆಯುಧಗಳನ್ನೂ, ವರಗಳನ್ನೂ ನೀಡು.” ಎಂದು ಬ್ರಹ್ಮನು ಹೇಳಿ ಹೋದ ನಂತರ, ಶಿವನು ತನ್ನ ಪುತ್ರನಿಗೆ ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದರು: “ನೀನು ವಿನಾಯಕ, ವಿಘ್ನಗಳನ್ನು ದೂರಮಾಡುವವನು, ಏಣೆಯ ಮುಖವಿರುವವನು, ಗಣೇಶನಾಗಿರುವೆ, ಭವನಂದನನಾಗಿರುವೆ. ಈ ಭಯಾನಕ, ಕ್ರೂರ ದೃಷ್ಟಿಯ ವಿನಾಯಕರು ನಿನ್ನ ಸೇವಕರು; ಇವರು ಹವನದ ಒಣ ಬಲಿಗಳನ್ನು ಆಹಾರವಾಗಿ ಸೇವಿಸಿ, ಕಾರ್ಯಗಳಲ್ಲಿ ಯಶಸ್ಸನ್ನು ನೀಡುವರು.” “ದೇವತೆಗಳ ನಡುವೆ, ಯಜ್ಞಗಳಲ್ಲಿ ಮತ್ತು ಮಹಾಕಾರ್ಯಗಳಲ್ಲಿ, ನಿನ್ನನ್ನು ಮೊದಲು ಪೂಜಿಸಬೇಕು. ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ, ನೀನು ಆ ಕಾರ್ಯದ ಯಶಸ್ಸನ್ನು ನಾಶಮಾಡುವೆ.” ಪರಮೇಶ್ವರನು ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದ ನಂತರ, ದೇವತೆಗಳೊಂದಿಗೆ, ಚಿನ್ನದ ಪಾತ್ರೆಗಳಲ್ಲಿ ಜಲಾಭಿಷೇಕ ಮಾಡಿದಾಗ, ಅವನು ವಿನಾಯಕರಲ್ಲಿ ಪ್ರಮುಖನಾಗಿ ಪ್ರಕಾಶಮಾನನಾದನು. ಅವನನ್ನು ಗಣಾಧಿಪತಿಯಾಗಿ ಅಭಿಷೇಕಿಸುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ನೋಡಿ, ಎಲ್ಲ ದೇವತೆಗಳು ಪವಿತ್ರರಾದು, ತ್ರಿಶೂಲಧಾರ Shivaನ ಸಮ್ಮುಖದಲ್ಲಿ ಅವನನ್ನು ಸ್ತುತಿಸಿದರು. ದೇವತೆಗಳು ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದರು: “ಓ ಏಣೆಯ ಮುಖವಿರುವವನೇ, ನಮಸ್ಕಾರ! ಓ ಗಣಾಧಿಪತೇ, ನಮಸ್ಕಾರ! ಓ ವಿನಾಯಕ, ನಮಸ್ಕಾರ! ಓ ಪರಾಕ್ರಮದಲ್ಲಿ ಭಯಂಕರನಾದವನೇ, ನಮಸ್ಕಾರ!” “ವಿಘ್ನಗಳನ್ನು ದೂರಮಾಡುವವನೇ, ನಮಸ್ಕಾರ! ನಾಗವನ್ನು ಕಟಿಬಂಧವಾಗಿ ಧರಿಸಿರುವವನೇ, ನಮಸ್ಕಾರ! ರುದ್ರನ ಮುಖದಿಂದ ಹುಟ್ಟಿದ, ದೊಡ್ಡ ಹೊಟ್ಟೆಯುಳ್ಳವನೇ, ನಮಸ್ಕಾರ!” “ಎಲ್ಲ ದೇವತೆಗಳು ನಿನ್ನನ್ನು ಪೂಜಿಸುವುದರಿಂದ, ನೀನು ಸದಾ ವಿಘ್ನಗಳನ್ನು ದೂರಮಾಡು.” ಹೀಗೆ ದೇವತೆಗಳು ಸ್ತುತಿಸಿದಾಗ, ಗಣಾಧಿಪತಿಯಾದ ಮಹಾತ್ಮನು, ಅಭಿಷೇಕಗೊಂಡು, ರುದ್ರ ಮತ್ತು ಸೋಮನ ಪುತ್ರನಾದನು. ಹೇ ರಾಜನೇ, ಈ ಘಟನೆ ಚತುರ್ಥೀ ದಿನ ನಡೆದದ್ದು. ಈ ಕಾರಣದಿಂದಾಗಿ, ಈ ದಿನವು ಎಲ್ಲ ಚಂದ್ರ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠವಾದುದು, ಅತ್ಯುತ್ತಮವಾದುದು. ಯಾರು ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಈ ದಿನ ಎಳ್ಳನ್ನು ಸೇವಿಸಿ ಗಣಪತಿಯನ್ನು ಪೂಜಿಸುವರೋ, ಅವರಿಗೆ ಭಗವಂತನು ತ್ವರಿತವಾಗಿ ಪ್ರಸನ್ನನಾಗುತ್ತಾನೆ – ಇದರಲ್ಲಿ ಸಂಶಯವೇ ಇಲ್ಲ. ಯಾರು ಈ ಸ್ತುತಿಯನ್ನೇ ಪಠಿಸುತ್ತಾರೋ ಅಥವಾ ಸದಾ ಶ್ರವಣ ಮಾಡುತ್ತಾರೋ, ಅವರಿಗೆ ವಿಘ್ನಗಳು ಬರುವುದಿಲ್ಲ, ಪಾಪವೂ ಬರುವುದಿಲ್ಲ, ಓ ರಾಜನೇ. ಈ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ, ಭೂಮಿದೇವಿ ಕೇಳಿದಳು: “ಓ ದೇವಾಧಿದೇವಾ, ನಿಮ್ಮ ದೇಹಸ್ಪರ್ಶದಿಂದ ಬಲವಾದ ನಾಗಗಳು ದೇಹಧಾರಿಗಳಾಗಿದ್ದಾರೆ. ಇದಕ್ಕೆ ಕಾರಣವೇನು? ಓ ಭೂಧರಾ, ಇದನ್ನು ವಿವರಿಸಿ.” ಅದಕ್ಕೆ ಶ್ರೀ ವರಾಹನು ಉತ್ತರಿಸಿದನು: “ಗಣಾಧಿಪತಿಯ ಜನ್ಮದ ಕಥೆಯನ್ನು ಕೇಳಿದ ರಾಜನು, ಮೃದು ಮಾತುಗಳಿಂದ ಆ ಮಹಾತಪಸ್ವಿಗೆ ಪ್ರಶ್ನೆ ಕೇಳಿದನು.” ಪ್ರಾಣಿ ರಕ್ಷಕನು ಹೀಗೆ ಕೇಳಿದನು: “ಮಹಾತ್ಮನೇ, ಗರುಡನ ಆಹಾರವಾಗಬೇಕಿದ್ದ ನಾಗಗಳು ಹೇಗೆ ದೇಹವನ್ನು ಪಡೆದವು? ಅವುಗಳು ಏಕೆ ವಕ್ರರೂಪಿಗಳಾದವು? ದಯವಿಟ್ಟು ವಿವರಿಸು.” ಮಹಾತಪಸ್ವಿಯಾದವರು ಉತ್ತರಿಸಿದರು: “ಬ್ರಹ್ಮನು ಜಗತ್ತನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಮರೀಚಿಯು ಸೃಷ್ಟಿಯ ಕಾರಣನಾಗಿದ್ದನು. ಅವನ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಮೊದಲು ಹುಟ್ಟಿದ ಪುತ್ರನು ಕಶ್ಯಪನು.” ಅವನ ಪತ್ನಿ ದಕ್ಷಿಣ ಪುತ್ರಿಯಾಗಿದ್ದಳು; ಶುದ್ಧ ಮುಗುಳ್ನಗುವವಳಾದ ಕದ್ರೂ ಎಂಬ ಹೆಸರಿನವಳು. ಮರೀಚಿಯು ಅವಳಲ್ಲಿ ಮಹಾಬಲಶಾಲಿಯಾದ ಪುತ್ರರನ್ನು ಪಡೆದನು. ಅವರಲ್ಲಿ ಅನಂತ, ವಾಸುಕಿ, ಮಹಾಬಲಶಾಲಿಯಾದ ಕಂಬಲ, ಕರ್ಕೋಟಕ ಮತ್ತು ಪದ್ಮ ಎಂಬ ಮತ್ತೊಂದು ನಾಗನು ಹುಟ್ಟಿದರು. ಮಹಾಪದ್ಮ, ಶಂಖ ಮತ್ತು ಜಯಿಸಲಾರದ ಕುಲಿಕ – ಇವರೆಲ್ಲರೂ ಕಶ್ಯಪನ ಪ್ರಮುಖ ಸಂತಾನರಾಗಿದ್ದರು. ಅವರ ಜನನದಿಂದ ಜಗತ್ತು ನಾಗಗಳಿಂದ ತುಂಬಿ ಹೋಗಿತು; ವಕ್ರರೂಪಿಗಳು, ದುಷ್ಟಕರ್ಮಿಗಳು, ತೀಕ್ಷ್ಣ ದಂತಗಳುಳ್ಳವರು, ವಿಷಪೂರಿತ ಬಾಯಿಗಳು, ಮಾನವರನ್ನು ಕಂಡೊಡನೆ ಕಚ್ಚಿ, ಕ್ಷಣಮಾತ್ರದಲ್ಲಿ ಭಸ್ಮವನ್ನಾಗಿ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಹೇ ರಾಜನೇ, ಶಬ್ದವು ಸ್ಪರ್ಶವನ್ನು ಅನುಸರಿಸುವಂತೆ, ಮಾನವರಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿದಿನವೂ ಭಯಾನಕವಾದ ನಾಶ ಸಂಭವಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ತಮ್ಮ ನಾಶವನ್ನು ಕಂಡು, ಎಲ್ಲ ಜೀವಿಗಳು ಎಲ್ಲೆಂದರಲ್ಲಿ ಪರಮೇಶ್ವರನಲ್ಲಿ ಆಶ್ರಯ ಪಡೆದರು. ಈ ಕಾರಣದಿಂದಲೇ, ಎಲ್ಲ ಜೀವಿಗಳು ಕಮಲಜನನನಾದ ವಿಷ್ಣುವನ್ನು, ಬ್ರಹ್ಮನೆಂದು ಪ್ರಸಿದ್ಧನಾದ ಪ್ರಾಚೀನನನ್ನು ಪ್ರಾರ್ಥಿಸಿದರು. ದೇವತೆಗಳು ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದರು: “ಓ ದೇವಾಧಿದೇವಾ, ಜಗತ್ತಿನ ಮೂಲ, ಪರಮೇಶ್ವರಾ, ತೀಕ್ಷ್ಣದಂತಗಳಿರುವ ಮಹಾನಾಗಗಳಿಂದ ನಮ್ಮನ್ನು ರಕ್ಷಿಸು, ಓ ಮಹಾಬಲಶಾಲೀ!