વરાહપુરાણમ્

તથા કૃત્વા તમૂચુસ્તા અભયં તેઽસ્તુ મા શુચઃ

એવું કરીને, તેમણે કહ્યું: 'તને કોઈ ભય ન રહે, દુઃખ ન કર.'

ગતાસ્તાઃ પુનરેવં ચ નિત્યમેવ દિને દિને

એ દેવીઓ ત્યાંથી ચાલી ગઈ, અને આવું જ રોજ રોજ આવતી રહી.

પોતાત્તસ્માદુત્તતાર સુવાતેનોપવાહિતઃ

પછી નાવ સારી પવનથી આગળ વધી અને ઉપર ઉઠી.

રત્નાનિ બહુ મૌલ્યાનિ આહૃતાનિ બહૂન્યથ

ઘણા કિંમતી રત્નો અને અન્ય અનેક વસ્તુઓ લાવવામાં આવી.

નિરીક્ષ્યતેઽસ્ય સંવાસો ન દૃષ્ટશ્ચુક્રુશુસ્તતઃ

તેણે ક્યાં છે એ જોવામાં આવ્યું, પણ દેખાયો નહીં; પછી બધાએ રડવાનું શરૂ કર્યું.

વ્રીડાયુતો નિમગ્નોઽયં નિશ્ચિતં મકરાલયે

લાજથી ભરાઈને, તે ચોક્કસ મકરનાં ઘર એટલે કે પાણીમાં ડૂબી ગયો છે.

યથાભાગં ચ રત્નાનાં ભાગં દાસ્યામહે પરમ્

અમે દરેકને રત્નોમાંથી યોગ્ય અને શ્રેષ્ઠ ભાગ આપીશું.

એવં વસન્સ ગોકર્ણો દ્વીપસ્થઃ શોકવિહ્વલઃ 171.

આ રીતે, ગોકર્ણ દ્વીપ પર રહેતો અને દુઃખથી વ્યાકુળ હતો.

શુકેન મન્ત્રમૂઢત્વાત્પિતુરેવં નિવેદિતમ્

મંત્રમાં ગડબડ થવાથી, તોતાએ એ વાત તેના પિતાને કહી.

યાતા ઽસ્મિ મથુરાં માર્ગે સમુદ્રે જલમાલિનિ

હું મથુરા ગયો છું; રસ્તામાં, પાણીથી ભરેલા સમુદ્ર પાસે—

અવશ્યં ચ ગમિષ્યેઽહમનુજ્ઞા તુ પ્રદીયતામ્

મારે જરૂર જવું છે; કૃપા કરીને મંજૂરી આપો.

ગચ્છ ત્વં પુત્ર મથુરામવસ્થાં મામકીમિમામ્

પુત્ર, તું મથુરા જા અને મારી હાલની સ્થિતિ જોઈ આવ.

ઇત્યુક્તઃ સ તથેત્યુક્ત્વા પોતારૂઢઃ ખગોત્તમઃ

આ રીતે કહેતાં, તેણે 'જેમ તું કહે તેમ' કહ્યું અને શ્રેષ્ઠ પંખીએ નાવમાં ચઢી લીધું.

શ્રુત્વા તૌ વિષમાવસ્થં મૃતં હૃદિ નિવેશ્ય ચ

આ સાંભળી, બંનેએ તેની દુર્દશા અને મૃત્યુનું દુઃખ દિલથી લગાવ્યું.

અસ્માકં જીવનાર્થાય ત્વયા કાર્યં વિહઙ્ગમ

અમારા જીવતા રહેવા માટે હવે તારે કંઈક કરવું જ પડશે, પંખી.

શુકેન પંજરસ્થેન કથાલાપેન વિદ્યયા

પાંજરામાં રહેલા શુકના વાતચીત અને જ્ઞાનથી,

અથ સાર્થઃ સમાયાતો રત્નપૂર્ણો યથોદધિઃ

પછી રત્નોથી ભરેલો કારવાં દરિયા જેવો આવી પહોંચ્યો.

સર્વૈસ્તૈર્વિંશતિઃ સંખ્યા એકૈકેન સમુદ્રગૈઃ 171.

બધા મળીને વીસ જણા હતા, દરેક સાથે દરિયાઈ લોકો હતા.

પ્રસાદ્ય સર્વે સમ્પૂજ્ય પ્રેષિતાસ્તે ગૃહં યયુઃ

બધાને પ્રસન્ન કરીને, સન્માન આપીને, તેમને વિદાય આપી ઘર મોકલ્યા.

શુશ્રૂષમાણાસ્તં વૈશ્યં યથા સ્વપિતરં તથા

તેમણે એ વૈશ્યની સેવા એમ જ કરી જેમ પોતાના પિતાની કરે.

ઇતિ શ્રીવરાહપુરાણે ભગવચ્છાસ્ત્રે ગોકર્ણમાહાત્મ્યે એકસપ્તત્યધિકશતતમોઽધ્યાયઃ

આ રીતે શ્રીવરાહપુરાણના ગોકર્ણમાહાત્મ્યના એકસત્તરમા અધ્યાયનો અંત થયો.

શ્રીવરાહ ઉવાચ પ્રથમેઽહ્નિ યથા કૃત્યમેવમેવ ત્રયોદશ

શ્રીવરાહે કહ્યું: પહેલાના દિવસે જેવું કરવું હતું, એ જ રીતે તેરમા દિવસે પણ કરાયું.

તા દેવ્યો નૃત્યગીતેષુ કુશલાશ્ચાગમેઽભવન્

એ દેવીઓ નૃત્ય અને ગીતમાં પારંગત બની ગઈ.

ગોકર્ણઃ સર્વભાવેન ગૃહં વિસ્મૃતવાનસૌ

ગોકર્ણે આખા મનથી પોતાનું ઘર ભૂલી ગયું.

વિવર્ણં વદના દીના ભગ્નાલંકારવાસસઃ

તેમના ચહેરા ફિક્કા, દુઃખી, અને આભૂષણ-વસ્ત્રો તૂટેલા દેખાતા હતા.

દૃશ્યન્તે વિકૃતાકારાઃ સવ્રણા રુધિરસ્રવાઃ

તેમના શરીર વિકૃત, ઘા પડેલા અને લોહી વહેતું દેખાતું હતું.

અપુત્રસ્ય ગતિર્નાસ્તિ સ્વર્ગો નૈવ ચ નૈવ ચ

જેનાં સંતાન નથી, તેને ક્યાંય જવાનો માર્ગ નથી, ન સ્વર્ગ મળે, ન બીજું કશું.

એવં જ્ઞાત્વા સ પપ્રચ્છ તાસાં રૂપવિપર્યયમ્

આ જાણીને, તેણે તેમના રૂપમાં આવેલા ફેરફાર વિશે પૂછ્યું.

દેવ્ય ઊચુઃ કાલાત્મકઃ સ ભગવાન્ભુજ્યતે સુકૃતં યતઃ

દેવીઓએ કહ્યું: એ ભગવાન જ સમય છે, જેના કારણે સારા કર્મોનો ફળ મળે છે.