વરાહપુરાણમ્

દૃષ્ટં ચ વિષ્ણ્વાયતનં તેજસા ચોપશોભિતમ્

તેને વિષ્ણુનું મંદિર તેજથી ઝગમગતું દેખાયું.

વત્સાઽયં કોઽત્ર સંચારી કદા કિં તુ પિતા મમ

'આ વાછરડું અહીં કોણ ફરતું છે? ક્યારે અને કેમ? છતાં, એ તો મારા પિતા છે.'

ક્ષણમેકં તથા ચૈનં તસ્ય ચિન્તાન્વિતસ્ય હિ

એમ વિચારીને, થોડો સમય તે તેની ચિંતામાં લીન રહ્યો.

નમો નારાયણાયોક્ત્વા નિષસાદ વરાસને અસંખ્યાતાઃ સમાયાતા યથા દેવી તથૈવ તાઃ

'નમો નારાયણ' કહી, તે ઉત્તમ આસન પર બેઠો; ત્યાં અનેક દેવીઓ આવી પહોંચી, જેમ એ આવી હતી.

ગીતં વાદ્યં ચ નૃત્યં ચ યથાસૌખ્યં વિહૃત્ય ચ

ગીત, વાદ્ય અને નૃત્ય થવા લાગ્યા અને સૌ મનમોજીથી આનંદ માણવા લાગ્યા.

દેવતાદક્ષિણે ભાગે પક્ષિણાં ચ જટાયુષામ્

દેવીના જમણા બાજુએ દેવતાઓ અને ગૃધ્રપક્ષીઓ હતા.

શુકો લેખ્યસમસ્તેષાં મધ્યે કૃત્વા તુ સંવિદમ્

શુકે પોતાની ઈચ્છા જણાવી, તેને બધાના વચ્ચે સ્થાન મળ્યું.

તે સમાશ્વાસ્ય તં પ્રાહુઃ કથમસ્મિન્ભવાન્ગતઃ 171.

તેમણે તેને આશ્વાસન આપ્યું અને પૂછ્યું, 'તું અહીં કેમ અને કેવી રીતે આવ્યો?'

શુકસ્તાન્પ્રત્યુવાચાથ પિતા મે પોતસંસ્થિતઃ

પછી શુકે જવાબ આપ્યો, 'મારા પિતા હજી પણ વહાણ પર છે.'

તસ્ય ત્રાણમભીપ્સન્વૈ હ્યાગતોઽત્ર વરં ગિરિમ્

મારે તેમના રક્ષણ માટે, આ ઉત્તમ પર્વત પર આવ્યો છું.

પક્ષિણ ઊચુઃ પોતાભ્યાશગતિં યાસિ પિતુસ્તવ ગતિં પ્રતિ

પક્ષીઓએ કહ્યું, 'તું તારા પિતાની જેમ વહાણ પાસે જા.'

મમૈવ પાદવિન્યાસે ક્રમયિષ્યે યથા જલમ્

'જ્યાં તું પગ મૂકશે, ત્યાં હું પણ પાણીમાં પગ મૂકીશ.'

મમ ચંચ્વાવગાહેન નઙ્ક્ષ્યન્તિ જલજન્તવઃ

'મારી ચાંચ પાણીમાં ડૂબાડતાં જ જળચર પ્રાણીઓ નાશ પામશે.'

તારયામાસ વેગેન ગત્વા પૃષ્ઠં જટાયુષઃ

તે ઝડપથી પાર લઈ ગયો અને જટાયુના પીઠ પર પહોંચી ગયો.

હૃત્કણ્ઠં ચૈવ ગમ્ભીરં સુખેન સુકૃતી યથા

હૃદય અને ગળામાંથી ઊંડા અવાજે, સુખથી અને યોગ્ય રીતે વાત કરી.

સરોવરં ચ પદ્માઢ્યં મણિરત્નવિભૂષિતમ્

પદ્મોથી ભરેલું અને મણિ-માણકાથી શોભાયમાન એવું સરોવર હતું.

પુષ્પાણ્યાદાય દેવં ચ પૂજયિત્વા સ કેશવમ્ દૃષ્ટ્વા નિલિલ્યે ચૈકાન્તે શુકસ્યાનુમતે સ્થિતઃ

પુષ્પો લઈને, દેવ કેશવની પૂજા કરી, તેણે તેમને જોઈને, તોતાની મંજૂરીથી એકાંતમાં છુપાઈ ગયો.

ક્ષણેન તા યથાપૂર્વં દેવતાશ્ચાગતાઃ પુનઃ 171.

થોડા જ ક્ષણે, એ દેવીઓ ફરી પહેલાં જેવું પાછા આવી ગઈ.

સ્વાગતસ્ય ક્ષુધાર્ત્તસ્ય બ્રહ્મિષ્ઠસ્ય મહાત્મનઃ

ગોકર્ણને, જે ભૂખથી પીડાતો હતો, બ્રહ્મમાં સ્થિર અને મહાન આત્માવાળો હતો, આવકાર આપવા માટે—

ગોકર્ણસ્ય પ્રયચ્છધ્વં યેન તૃપ્તિસ્ત્રિમાસિકી

ગોકર્ણને એ આપો, જેના દ્વારા તે ત્રણ મહિના સુધી તૃપ્ત રહે.

તથા કૃત્વા તમૂચુસ્તા અભયં તેઽસ્તુ મા શુચઃ

એવું કરીને, તેમણે કહ્યું: 'તને કોઈ ભય ન રહે, દુઃખ ન કર.'

ગતાસ્તાઃ પુનરેવં ચ નિત્યમેવ દિને દિને

એ દેવીઓ ત્યાંથી ચાલી ગઈ, અને આવું જ રોજ રોજ આવતી રહી.

પોતાત્તસ્માદુત્તતાર સુવાતેનોપવાહિતઃ

પછી નાવ સારી પવનથી આગળ વધી અને ઉપર ઉઠી.

રત્નાનિ બહુ મૌલ્યાનિ આહૃતાનિ બહૂન્યથ

ઘણા કિંમતી રત્નો અને અન્ય અનેક વસ્તુઓ લાવવામાં આવી.

નિરીક્ષ્યતેઽસ્ય સંવાસો ન દૃષ્ટશ્ચુક્રુશુસ્તતઃ

તેણે ક્યાં છે એ જોવામાં આવ્યું, પણ દેખાયો નહીં; પછી બધાએ રડવાનું શરૂ કર્યું.

વ્રીડાયુતો નિમગ્નોઽયં નિશ્ચિતં મકરાલયે

લાજથી ભરાઈને, તે ચોક્કસ મકરનાં ઘર એટલે કે પાણીમાં ડૂબી ગયો છે.

યથાભાગં ચ રત્નાનાં ભાગં દાસ્યામહે પરમ્

અમે દરેકને રત્નોમાંથી યોગ્ય અને શ્રેષ્ઠ ભાગ આપીશું.

એવં વસન્સ ગોકર્ણો દ્વીપસ્થઃ શોકવિહ્વલઃ 171.

આ રીતે, ગોકર્ણ દ્વીપ પર રહેતો અને દુઃખથી વ્યાકુળ હતો.

શુકેન મન્ત્રમૂઢત્વાત્પિતુરેવં નિવેદિતમ્

મંત્રમાં ગડબડ થવાથી, તોતાએ એ વાત તેના પિતાને કહી.