વરાહપુરાણમ્

શ્રીવરાહ ઉવાચ તીર્થયાત્રાનિમિત્તેન સ્વર્ગલોકં ગતઃ પુરા

શ્રીવરાહે કહ્યું: એક વખત તીર્થયાત્રા માટે એક રાજા સ્વર્ગ ગયો હતો.

ગતે સ્વર્ગં તુ નૃપતૌ પુત્રો રાજ્યં ચકાર હ

રાજા સ્વર્ગ ગયો પછી, તેના પુત્રએ રાજ્ય સંભાળ્યું.

રાજ્યં ચ કુર્વતસ્તસ્ય આગતો નારદસ્તદા

જ્યારે તે પુત્ર રાજ્ય ચલાવી રહ્યો હતો, ત્યારે નારદ આવ્યા.

પ્રતિગૃહ્ય ચ તત્સર્વં તમુવાચ સ નારદઃ

નારદજી એ બધું સ્વીકારીને તેને કહ્યું.

ઇત્યુક્ત્વા નારદસ્તત્ર તત્રૈવાન્તરધીયત

આવું કહીને નારદજી ત્યાં જ અદૃશ્ય થઈ ગયા.

તદા કિમુક્તમૃષિણા નારદેન પિતુઃ કૃતે

ત્યારે, પિતાજી માટે ઋષિ નારદે શું કહ્યું હતું?

મન્ત્રિણશ્ચ તતો જ્ઞાત્વા પિતુર્મરણમેવ ચ

પછી મંત્રીઓએ પિતાજીનું અવસાન થયું છે એ જાણ્યું.

અતએવોક્તમાનૃણ્યં નારદેન પિતુસ્તવ

આથી જ નારદે કહ્યું કે, તારા પિતાને કોઈ ઋણ બાકી રહ્યું નથી.

વિમતેર્બુદ્ધિરુત્પન્ના ગચ્છામો મથુરાં પુરીમ્ 166.

મનમાં વિચાર આવ્યો: ચાલો, હવે આપણે મથુરા શહેર જઈએ.

સર્વાણિ તત્ર તીર્થાનિ તિષ્ઠન્તિ વિવિધાનિ ચ

ત્યાં બધા તીર્થો અને વિવિધ પવિત્ર સ્થળો હાજર છે.

યુદ્ધં વિમતિના સાર્દ્ધં સ્વયં કર્ત્તું ન શક્નુમઃ

અમે વિમતી સાથે સીધો યુદ્ધ કરી શકતા નથી.

ગતાનિ તત્ર તીર્થાનિ કલ્પગ્રામં વસુન્ધરે

એ તીર્થો ત્યાં, કલ્પગ્રામમાં, પૃથ્વી માતા, પહોંચી ગયા છે.

યાવન્નિરીક્ષયામ્યગ્રં તાવત્તિષ્ઠન્તિ સન્નિધૌ જય વિષ્ણો જયાચિંત્ય જય દેવ જયાચ્યુત

જ્યાં સુધી હું આગળ નજર રાખું છું, ત્યાં સુધી બધા નજીક જ રહે. વિષ્ણુજીની જય, અચિંત્યની જય, દેવની જય, અચ્યૂતની જય!

જય વિશ્વેશ કર્ત્તેશ જય દેવ નમોઽસ્તુ તે તીર્થૈઃ સ્તુતોઽહં વસુધે વચનં ચેદમબ્રુવમ્

વિશ્વના સ્વામી, સર્જનહાર, દેવ, તમારી જય હોય! તીર્થો દ્વારા પ્રશંસિત પૃથ્વી માતા, મેં આ શબ્દો કહ્યા:

વરં વૃણુત ભદ્રં વો યદ્વો મનસિ વર્ત્તતે વરાહ યદિ દેવેશ અભયં દાતુમર્હસિ

તમને જે મનમાં હોય તે શુભ આશીર્વાદ માગો. હે વરાહ, હે દેવોના દેવ, જો શક્ય હોય તો અમને નિર્ભયતા આપો.

સુપાપિના વિમતિના કૃતસ્ત્રાસઃ સુદારુણઃ

ખૂબ જ પાપી વિમતીએ ભયાનક ડર પેદા કર્યો છે.

શ્રીવરાહ ઉવાચ તત્ર તીર્થનિયોગેન આગતો મથુરાં પુરીમ્

શ્રી વરાહે કહ્યું: તીર્થોના સંયોગથી હું મથુરા શહેર આવ્યો હતો.

તત્રાગતે તુ વસુધે યુદ્ધં કૃત્વા તુ તેન વૈ સૂદિતો હિ મયા દેવિ અસ્યગ્રં નિહિતં ભુવિ

હું ત્યાં પહોંચ્યો ત્યારે, પૃથ્વી માતા, મેં તેના સાથે યુદ્ધ કર્યું અને તેને મારી નાખ્યો, દેવી, અને તેનું માથું જમીન પર મૂકી દીધું.

અસેરગ્રેણ તૂદ્ધૃત્ય મૃત્તિકાં વરવર્ણિનિ અસિકુણ્ડેતિ સંજ્ઞા ચ પ્રાપ્તા તેન વસુન્ધરે ।।166.

ત્યાં, તલવારના અગ્રથી માટી ઉપાડી, સુંદરે, એ સ્થળ અસિકુંડ નામે ઓળખાયું, પૃથ્વી માતા.

તત્રાશ્ચર્યં પ્રવક્ષ્યામિ મનઃકર્ણસુખાવહમ્

હવે હું અહીં એક અદ્ભુત વાત કહું છું, જે મન અને કાનને આનંદ આપે છે.

દ્વાદશ્યાં ચ ચતુર્દશ્યાં શ્રદ્દધાના જિતેન્દ્રિયાઃ

દ્વાદશી અને ચતુર્દશી ના દિવસે, જે શ્રદ્ધાળુ અને ઇન્દ્રિયજિત છે—

તસ્મિન્કાલે હ્યહં દેવિ મથુરાયાં સમાગતઃ

એ સમયે, હે દેવી, હું મથુરા શહેરમાં આવ્યો હતો.

તત્ર કૃત્વા ચ હૈરણ્યા મૂર્ત્તયશ્ચ ચતુર્વિધાઃ

ત્યાં મેં ચાર પ્રકારની સોનાની મૂર્તિઓ સ્થાપી હતી.

સુદૃઢાઃ સુદૃશઃ સુભ્રૂ યઃ પશ્યતિ સ મુચ્યતે

જે કોઈ એ મજબૂત, સુંદર અને સુંદર ભ્રૂવાળી મૂર્તિઓને જોયે છે, તે મુક્તિ પામે છે.

વામનસ્ય તૃતીયા વૈ ચતુર્થી રાઘવસ્ય ચ

તૃતીય મૂર્તિ વામનજીની છે અને ચોથી રાઘવજીની છે.

ચતુઃસાગરપર્યન્તા ક્રાન્તા તેન ધરા ધ્રુવમ્

એમણે ચારેય સમુદ્રોથી ઘેરાયેલી ધરતીને ચોક્કસ વિહરેલી હતી.

તત્ર સર્વેષુ તીર્થેષુ અસિકુણ્ડં મહત્તરમ્

ત્યાંના બધા તીર્થોમાં આસિકુંડ સૌથી મહાન છે.

અસિકુણ્ડં સમારભ્ય તીર્થાનુક્રમણિકા વરા

હે શ્રેષ્ઠ, આસિકુંડથી શરૂ કરીને તીર્થોનું વર્ણન કરવામાં આવ્યું છે.

મૂર્ત્તીઃ પશ્યતિ યસ્તાસ્તુ બ્રહ્મભૂયાય કલ્પતે 166.

જે ત્યાંની એ મૂર્તિઓને જુએ છે, તે બ્રહ્મસ્વરૂપ થવા યોગ્ય બને છે.