વરાહપુરાણમ્

માં પુરસ્કૃત્ય દેવસ્ત્વં પૂજ્યસે યૈર્વિધાનતઃ

'મને પ્રથમ સ્થાન આપી, હે દેવ, યોગ્ય રીતથી તારી પૂજા કરે છે.'

કથયસ્વ મહાદેવ સવિધાનં સમાસતઃ

'હે મહાદેવ, યોગ્ય વિધિ સંક્ષિપ્તમાં કહો.'

દેવૈર્જયેતિ સંતુષ્ટઃ કૈલાસનિલયં યયૌ

'દેવતાઓના જયધ્વનિથી પ્રસન્ન થઈ, તે પોતાના કૈલાસના નિવાસે ગયો.'

દેવા અપિ યયુઃ ખં ચ સ્વસ્થાનં તે યથાગતમ્

'દેવતાઓ પણ આકાશમાં અને પોતાના સ્થાન પર પાછા ગયા, જેમ આવ્યા હતા તેમ.'

ચરિતં યચ્ચ દેવસ્ય વિત્તં સમભવદ્ભુવિ

'દેવના જે જે કાર્યો હતા, તે બધું પૃથ્વી પર પ્રસિદ્ધ થયું.'

ઇતિ શ્રીવરાહપુરાણે રુદ્રમાહાત્મ્યં નામ સપ્તનવતિતમોઽધ્યાયઃ

આ રીતે શ્રીવરાહપુરાણમાં 'રુદ્રની મહિમા' નામે સત્તેરમો અધ્યાય પૂર્ણ થયો.

અથ પર્વાધ્યાયઃ યોઽસૌ સત્યતપા નામ લુબ્ધો ભૂત્વા દ્વિજો બભૌ

હવે પર્વત વિષયક અધ્યાય શરૂ થાય છે. ત્યાં સત્યતપ નામનો એક બ્રાહ્મણ હતો, જે લોભી બની ગયો હતો.

દુર્વાસાઃ સંશ્રુતાર્થશ્ચ હિમવન્તં નગં યયૌ

દુર્વાસા, પોતાના સંકલ્પને પૂર્ણ કરવા માટે, હિમવંત પર્વત પર ગયા.

કીદૃશં તન્મમાચક્ષ્વ મહત્કૌતૂહલં વિભો સ હિ સત્યતપા પૂર્વં ભૃગુવંશોદ્ભવો દ્વિજઃ

હે મહાનુભાવ, એ સત્યતપ કયો પ્રકારનો માણસ હતો, એ મને કહો; મને બહુ જ જિજ્ઞાસા છે, કારણ કે સત્યતપ પહેલાં ભૃગુ વંશમાં જન્મેલો બ્રાહ્મણ હતો.

દસ્યુસંસર્ગસમ્ભૂતો દસ્યુવત્સમજાયત

દુષ્ટ લોકોના સંગથી, એ પણ દુષ્ટ જેવો બની ગયો હતો.

બભૌ દુર્વાસસા સમ્યગ્બોધિતશ્ચ વિશેષતઃ

દુર્વાસાએ તેને સારી રીતે સમજાવ્યો પછી, એ ચમકી ઉઠ્યો.

તસ્યાસ્તીરે શિલા દિવ્યા નામ્ના ચિત્રશિલા ધરે

એ નદીના કાંઠે ચિત્રશિલા નામે એક દિવ્ય શિલા છે, હે ધરા.

તત્ર સત્યતપાઃ સ્થિત્વા તપઃ કુર્વન્મહાતપાઃ

ત્યાં સત્યતપ મહાન તપસ્વી બની તપ કરી રહ્યો હતો.

ચિચ્છેદ ચાંગુલીમેકાં વામતર્જનિકાં મુનિઃ

એ મુનિએ પોતાની ડાબી હાથની એક આંગળી કાપી નાખી.

ન લોહિતં ન માંસં તુ ન મજ્જા તત્ર દૃશ્યતે

ત્યાં લોહી, માંસ કે મજ્જા કંઈ જ દેખાયું નહીં.

તસ્મિન્ ભદ્રવટે ચૈકં મિથુનં કિન્નરં સ્થિતમ્ ૯૮.

એ શુભ વટવૃક્ષ પાસે એક કિન્નર દંપતી હાજર હતું.

પ્રભાતે વિમલે પ્રાપ્તમિન્દ્રલોકમિતિ સ્મૃતિઃ

સવારે, શુદ્ધ પ્રકાશમાં, એમ કહેવાય છે કે તેઓ ઇન્દ્રલોક પહોંચ્યા હતા.

પૃષ્ટાઃ કિંચિદિહાશ્ચર્યમપૂર્વં કથ્યતામિતિ

તેમને પૂછવામાં આવ્યું: 'અહીં કંઈક અદભુત અને પહેલું ક્યારેય ન થયેલું કહો.'

સ્થિતં કિન્નરયોસ્તચ્ચ વાક્યં ચેદમુવાચ હ

ત્યાં ઊભા રહીને, કિન્નરોએ આ શબ્દો કહ્યા.

યદેતત્સત્યતપસઃ સમવોચત્તતઃ શુભે

હે શુભે, તેમણે સત્યતપ વિષે જે કહ્યું, તે આ હતું.

પુષ્યભદ્રાનદી તીરે મહદાશ્ચર્યમુત્તમમ્

પુષ્યભદ્રા નદીના કાંઠે એક મહાન અને અદભુત ઘટના બની હતી.

સ્રવણં ભસ્મનશ્ચૈવ શ્રુતં સર્વં શશંસ હ

તેમણે ભસ્મના વહાવા વિશે જે સાંભળ્યું હતું, તે બધું કહી દીધું.

આગચ્છ વિષ્ણો ગચ્છામો હિમવત્પાર્શ્વમુત્તમમ્

'આવો, હે વિષ્ણુ, આપણે હિમવંતના ઉત્તમ કાંઠે જઈએ.'

એવમુક્તસ્તતો વિષ્ણુર્વારાહં રૂપમગ્રહીત્

આ રીતે કહેતાં, પછી વિષ્ણુએ વરાહનું રૂપ ધારણ કર્યું.

વિષ્ણુર્વારાહરૂપેણ ઋષિદૃષ્ટિપથે સ્થિતઃ

વિષ્ણુ વરાહના રૂપમાં ઋષિઓની નજર સામે ઉભા રહ્યા.

તાવદિન્દ્રો ધનુષ્પાણિસ્તીક્ષ્ણસાયકધૃગ્વને ૯૮.

એ સમયે ઇન્દ્ર ધનુષ્ય અને તીક્ષ્ણ બાણ લઈને વનમાં હતો.

ભગવન્નિહ દૃષ્ટસ્તે વરાહઃ પૃથુલો મહાન્

પ્રભુ, અહીં તમે મહાન અને બલવાન વરાહ તરીકે દેખાયા છો.

એવમુક્તો મુનિસ્તેન ચિન્તયામાસ તત્ક્ષણાત્

એમ કહીને, તે ઋષિએ તરત જ મનમાં વિચાર કર્યો.

નો ચેત્કુટુંબઃ ક્ષુધયા સીદત્યસ્ય ન સંશયઃ

નહીંતર, મારા ઘરવાળા ભૂખથી અવશ્ય નાશ પામશે—આમાં કોઈ શંકા નથી.