વરાહપુરાણમ્

અસીતાલવનના દ્વારે, મહાન રથયોદ્ધાઓ ઊભા હતા. અંદર, અનેક પાપી પ્રાણીઓ વિવિધ રીતે કાપવામાં, સળગાવવામાં અને મારવામાં આવી રહ્યાં હતા. કોઈના અંગો તૂટી ગયા હતા, તો કોઈ તીક્ષ્ણ કાંટાઓ પર વીંધી નાખાયા હતા. ત્યાં લોહીના ચાંચવાળા પક્ષીઓ અને અત્યંત ભયાનક વાઘો સતત પીડા પહોંચાડતા હતા. અનેક ક્રોધિત અને હિંસક પ્રાણીઓ મનુષ્યોને ચાવી જતા હતા. અસીતાલવન દુઃખથી પરિપૂર્ણ હતું—કોઈ તલવાર જેવી પાંદડીઓથી કાપાતા, તો કોઈ કાંટાળાં વૃક્ષો પર વીંધાતા. તે જગ્યાએ કૂવો, તળાવ, સરોવર અને નદીઓ હતાં, પણ એ બધાંમાં દુર્ગંધયુક્ત માંસ, કીટકો અને ગંદકી ભરેલી હતી. હજારો પાપી એ દુઃખદાયક માહોલમાં પીડાતા હતા. હાડકાં અને પથ્થરની વરસાદ થતી, લોહીની વાદળીઓ છવાયેલી, અને બધા દિશાઓમાં “હાય, હું તો મરી ગયો!” એવી ચીસો અને રડારા ગૂંજી ઊઠતા. કોઈ જાડા દોરડાંથી બાંધાયેલા, તો કોઈ અલગ અલગ રીતે બાંધાયેલા હતા. ત્યાં જે દૃશ્યો મેં જોયાં, એ યાદ કરતાં જ માનવનું મન કંપી ઊઠે. આ રીતે શ્રી વરાહ પુરાણના અધ્યાયમાં, સંસારના દુઃખદાયક યાતનાઓનું વર્ણન પૂર્ણ થયું. પછી, ફરીથી યમલોકની યાતનાઓનું વર્ણન થાય છે—તેમાં તપ્ત અને અત્યંત તપ્ત, મહારૌરવ અને રૌરવ નામના નરક છે. ત્યાં અંધકાર નામનું એક નરક છે, અને એથી પણ ઘોર અંધકારમય બીજું નરક છે. પ્રથમમાં એકલુ અંધકાર છે, બીજામાં દોઢું અંધકાર છે. પાંચમાં નરકમાં પાંચગણી યાતના, છઠ્ઠામાં છગણી યાતના છે. મૃત્યુ પામેલા પાપી એક દિવસ-રાતમાં એ નગર સુધી પહોંચે છે, જ્યાં માત્ર દુઃખ જ છે—એમાં સુખનો લેશમાત્ર અંશ નથી, દુઃખ પર દુઃખ વધતું રહે છે. ત્યાં મૃત્યુદૂત ઓછી જ જોવા મળે છે, છતાં મૃત્યુ પામેલા ત્યાં છોડાઈ જાય છે. એ જગ્યાએ કોઈ સુખ નથી, કશું જ નથી. જમીન તપ્ત લોખંડના તીક્ષ્ણ કાંટાઓથી ઢંકાઈ છે. ત્યાં ભૂખ અત્યંત છે અને તરસ પણ અત્યંત કઠિન છે. જ્યારે કોઈને પાણી પીવાની ઇચ્છા થાય છે, ત્યારે રાક્ષસો તેને તળાવ તરફ લઈ જાય છે. તે પાણી માટે દોડે છે, પણ ત્યાં રાક્ષસો રાંધેલું માંસ લાવીને આપે છે, અને તળાવમાં અનેક માછલીઓ બધું જ ચાવી જાય છે. થોડું આગળ વધતાં જ, પીડા ભોગવવા માટે તેઓ પડી જાય છે—બેસે, દોડે કે ઉભા રહે, એમ લાગે કે પીડા તેમના માથા પર જ છે. ત્યાં ગંદકીથી ભરેલો ખાડો પણ છે, તથા ભયાનક કુંભીપાક નામનો નરક છે. રાક્ષસો તીક્ષ્ણ નખોથી ક્રૂરતાથી ચીરી નાખે છે. ત્યાં તલવાર જેવી પાંદડીઓનું જંગલ અને તીક્ષ્ણ કાંટાળા વૃક્ષોનું જંગલ પણ છે. એ માર્ગે માણસ સળગે છે, કાપાય છે, વીંધાય છે અને તૂટી જાય છે. ત્યાં કાળાં અને ચિતરાં કૂતરાં છે, જે અત્યંત ભયાનક અને નજીક જવામાં અશક્ય છે. ત્યાં સીમલનું વૃક્ષ પણ છે, જે કાંટાળું અને દુશ્મન સમાન છે. આ બધું દુઃખ અને કષ્ટ એ પાપી મનુષ્યને સહન કરવું પડે છે. આ રીતે, યમલોક અને નરકમાં પાપી આત્માઓને મળતી અસહ્ય યાતનાઓનું વર્ણન થાય છે—જ્યાં માત્ર દુઃખ, કષ્ટ અને પીડા જ છે, અને સુખનો કોઈ અંશ નથી.