વરાહપુરાણમ્

પૃથ્વી, તું મનને એકાગ્ર કરીને મારી વાત સાંભળ, કારણ કે મારા શાસ્ત્રને કોઈ જાણતું નથી, બીજું કોઈ પણ નહીં. મનને એકત્રિત કરીને ફરી સાંભળ—હે પૃથ્વી! અગ્નિ-તીર્થ અત્યંત તેજસ્વી અને સંપૂર્ણ વૈષ્ણવ છે. માત્ર ત્યાં સ્નાન કરવાથી જ તેનો ફળ પ્રાપ્ત થાય છે—આમાં કોઈ સંશય નથી. જો કોઈ ત્યાં વીસ દિવસ અને રાત રોકાય, તો એ મારા લોકને પ્રાપ્ત કરે છે. એ તીર્થમાં જ્ઞાની લોકો મારી ભક્તિને ઓળખે છે, જે સુખદાયી છે. ઉનાળાની ઋતુમાં એ ઠંડુ બની જાય છે—આ એનું નિશાન છે. એ તીર્થના પવિત્ર સ્પર્શથી લોકો સંસારના ભયંકર સાગરથી પાર ઉતરી જાય છે. વાયવ્ય નામનું તીર્થ, જે ધર્મથી જન્મ્યું છે—જે ત્યાં સ્નાન કરે છે અને રોજના જળક્રિયાનો અનુસરણ કરે છે, એ વજપેય યજ્ઞનું પૂર્ણ ફળ પામે છે. દસ કે પાંચ દિવસ સુધી આ નિયમ માન્ય છે. એવો પુરુષ ચાર હાથ લઈને જન્મે છે અને મારા લોકમાં સ્થિત થાય છે. એ તીર્થનું જે નિશાન છે, એ સર્વશ્રેષ્ઠ છે. દ્વાદશી દિવસે એ ઓળખાય છે. એ તીર્થ શક્ર-તીર્થ તરીકે જાણીતું છે, જે સર્વ સંસારથી મુક્તિ આપે છે. શક્ર ત્યાં પોતાના વજ્રને ધારણ કરીને વસે છે—આમાં કોઈ સંશય નથી. જો કોઈ દસ રાત સુધી ઉપવાસ કરે, તો એ મારા લોકને જાય છે. હે સુંદર પૃથ્વી, મનને એકાગ્ર કરીને સાચું સાંભળ. શક્રના પવિત્ર સ્થાનોનું નિશાન તને વર્ણવ્યું છે. ત્યાં વર્ણુણે પાંચ હજાર સાત વર્ષ સુધી તપ કર્યું હતું. જે પુરુષ ત્યાં દૃઢ સંકલ્પથી કંઈ પ્રાપ્ત કરે છે, જીવતો કે મૃત્યુ પછી—એ નિઃસંદેહ ઈચ્છા મુજબ વિહાર કરે છે. બધાં બંધનો ત્યજી, એ મારા લોકને જાય છે. ત્યાં એક જ ધારા સતત વહે છે, જે ક્યારેય બદલાતી નથી. તે કૂબજામ્ર વનમાં, સપ્તસામુદ્રક નામનું શ્રેષ્ઠ સ્થાન છે. ત્યાં મનુષ્યને ત્રણ અશ્વમેધ યજ્ઞનું ફળ મળે છે. પછી, સ્વર્ગમાંથી પડીને, દ્વિજ જાતિમાં જન્મ મળે છે. અથવા તો, અહીં જ, જે વ્યક્તિ આસક્તિથી મુક્ત અને ઇન્દ્રિયજિત છે, એ શરીર ત્યાગે છે. હું એ પવિત્ર તીર્થનું નિશાન કહું છું, સાંભળ હે સુંદર પૃથ્વી. જ્યાં શુદ્ધ ગાંગતા ગંગાના જળ સાથે મળી જાય છે. ત્યાં તે સ્વેચ્છાએ સુગંધિત ફૂલો અને હારનો ભોગ ગ્રહણ કરે છે. જેમ ધૂમકેતુ અને અગ્નિ ત્યાં આનંદ પામે છે, તેમ જ... કોઈ વખત, રાજકુમાર ગુસ્સે થયો અને રાજકન્યાને સંબોધ્યો. તે સુંદર, આકર્ષક અને રાજાઓ તથા ઘરાણાં માટે યોગ્ય છે. સતત સામસામે રહીને, એ સ્ત્રી ભૂતકાળમાં તેના જેવી બની ગઈ. પછી, જ્યારે મેં જોયું કે એ મારા આગળ પડી ગયો છે, તો મારા મનમાં પણ ક્રોધ ઉદ્ભવ્યો. ત્યારે, પત્ની અને પુત્રના વચનો સાંભળીને, કોશલ દેશના પ્રજાપતિએ વિચાર કર્યો—'આ વચન ચોક્કસપણે મારા સમક્ષ બોલવું જોઈએ.' પછી રાજા સ્મિત સાથે પુત્રને કહ્યું: 'હે ભાગ્યશાળી, જે મેં પહેલા પૂછ્યું હતું, એ હવે બોલ.