વરાહપુરાણમ્

ગંગામાં ડૂબકી લગાવ્યા પછી, તે વ્યક્તિનો આખો શરીર પાણીમાં ભીંજાઈ ગયો. ત્યાં, ગર્ભમાં થતી પીડા અને દુઃખથી વ્યથિત થઈ, તેણે પોતાના હૃદયમાં વિચાર કર્યો: “હું Nisāda ના ગર્ભમાં અને આ નરક જેવી સ્થિતિમાં રહે રહ્યો છું; હું Nisāda ના ગર્ભમાં છું, ગંદકીના ઢગલા વચ્ચે દુઃખ સહન કરું છું. હું મલમૂત્રમાં મિશ્રિત, માંસ અને લોહીના કાદવમાં છું; અનેક રોગો અને અનેક પ્રકારની પીડાઓથી ઘેરાયેલ છું. ક્યાં છે Viṣṇu? ક્યાં છું હું? અને ક્યાં છે ગંગા જલ?” આ રીતે વિચારતા, તે ઝડપથી ગર્ભમાંથી બહાર આવ્યો. એ સમયે Nisādaના ઘરમાં એક દીકરી જન્મી. પણ Viṣṇuની માયાથી ભટકેલી, એ દીકરીને કંઈ જ ખબર ન હતી. એ માયા દ્વારા, તેણે પુત્રો અને પુત્રીઓ જન્માવ્યા. અને જીવતો સતત અહીં-ત્યાં માર્યા જતાં રહેતા. માયાના જાળમાં ફસાઈ, તેને શું કરવું અને શું ન કરવું એ ખબર ન હતી. પછી, કપડાં ધોવા માટે એક પાત્ર લઈને, તે ગંગા જલમાં સ્નાન કરવા Jahnaviમાં પ્રવેશી. ત્યાં, એક તપસ્વી ઋષિ ફરીથી જન્મે છે, હાથમાં દંડ અને કમંડલુ લઈને. અને અગાઉ બતાવવામાં આવેલા કપડા અને અન્ય વસ્તુઓ, ત્યાં જ મુકાયેલાં હતાં—એ Brāhmaṇa, જેમણે પહેલાં Viṣṇુની માયા જાણવાની ઈચ્છા રાખી હતી. તે શરમથી પોતાનું વસ્ત્ર પહેરે છે અને યોગની પ્રથા પર મનન કરે છે. પછી, તે સમયે કરેલી તપસ્યાના ફલથી, તે પોતાને ઓળખે છે. એ રીતે, પોતે જ પોતાના દોષો માટે પસ્તાય છે, અને ધર્મને ભંગ કરનારની જેમ પોતાને ધિક્કારે છે: “Nisāda કુટુંબમાં જન્મ લઈને, મેં ખાવા યોગ્ય અને અયોગ્ય વસ્તુઓ ખાધી છે; પીવા યોગ્ય અને અયોગ્ય પીધું છે, અને વેચવા-ખરીદવા યોગ્ય અને અયોગ્ય વસ્તુઓનું વ્યવહાર કર્યું છે. ઘરમાં, મેં અનુમતિ અને મનાઈવાળી વસ્તુઓ ખાધી છે—આમાં કોઈ સંશય નથી. હવે હું વિચારું છું, બીજું કઈ અપરાધ, અથવા કોણે, કર્યો હશે?” એ વચ્ચે, Nisāda પૃથ્વી પર, ક્રોધથી overcome થઈ, પોતાની પત્ની, જે શુભ અને સમર્પિત છે, તેની શોધ કરે છે: “તમે ક્યાં ગયા, પ્રિયે, બાળકો અને મને ઘરે છોડી? શું તમે મારી પત્નીને જોયી છે, જે ગંગા કિનારે ગઈ છે?” ત્યાં, બધા લોકો પવિત્ર Māyā-તીર્થ પર આવ્યા છે. અહીં, તેના વસ્ત્ર અને કમંડલુ નદીના કિનારે છે. પછી, જ્યારે તે સ્ત્રી સ્નાન કરી રહી હતી, ત્યારે કોઈ મગરએ તેને પકડી લીધો. Nisāda દુઃખી થઈ કહે છે: “ક્યારેય મેં તેને કડક કે અપ્રિય શબ્દ નથી કહ્યું. અથવા કદાચ કોઈ piśāca અથવા દુષ્ટ આત્માએ તેને ભક્ષી લીધી હશે. મેં ભૂતકાળમાં કઈ પાપકર્મ, કઈ ભયાનક કાર્ય કર્યું? મારી પ્રિય અને સદૈવ મનને અનુસરી, તું મારી પાસે આવો. મને, અને મારા ત્રણ પુત્રોને, જે હજુ નાના છે, તું જો. મારા પુત્રો અહીં રડી રહ્યા છે, એ બાળકો તને ખૂબ જ પ્રિય છે. નિશ્ચયે, તું જાણે છે કે હું ભૂખ્યો અને તરસ્યો છું.” આ રીતે Nisāda અહીં-ત્યાં દુઃખથી રડતો રહે છે.