શક રાજાને સતત વિનંતી કરવામાં આવી ત્યારે, તેને પ્રશ્ન કરવામાં આવ્યો—"તમારી માનવ સ્વભાવને છોડો અને તમારી ભૂતપૂર્વ વંશાવળીને યાદ કરો." પછી કહેવામાં આવ્યું, "મારી માતા-પિતા પાસે જાઓ, હસતાં ચહેરાવાળી, અને તેમનો આશીર્વાદ મેળવો. તેમનો આદેશ મેળવો અને યોગ્ય રીતે તેમનું સન્માન કરો." "પાછલા જન્મની વાત જાણવી—even દેવતાઓ માટે પણ—અતિ દુર્લભ છે." પછી એ સ્ત્રી, જે દરેક અંગે નિર્દોષ હતી, પોતાની સાસુ અને સસરાની હાજરીમાં બોલી, "હું તમને કંઈક જણાવીશ—કૃપા કરીને ધ્યાનથી સાંભળો. હું Kokāmukha નામના પવિત્ર સ્થળે જવા ઈચ્છું છું; એ માટે તમારી મંજૂરી માંગું છું. આજ સુધી મેં ક્યારેય આપ બંને પાસેથી કંઈ માગ્યું નથી. તમારો પુત્ર હંમેશા માથામાં દુ:ખથી પીડાય છે. તેણે બધાં સુખ-આરામ ત્યજી દીધાં છે અને ખૂબ જ પીડાય છે. મેં આ ખૂબ ગુપ્ત વાત ક્યારેય તમને કહી નથી." "પતિ-પત્ની બંનેએ આ વિષય પર સારી રીતે વિચાર કરવો જોઈએ." પછી પતિએ પોતાની પત્નીની હાથ પકડીને કહ્યું, "હાથી, ઘોડા, રથ, વાહનો અને અપ્સરાસ જેવી સ્ત્રીઓ—આ બધું તારીમાં સ્થિત છે. ધન, આશ્રય અને રાજય પણ તારા પર આધાર રાખે છે. જીવન અને સંતાન પણ તારીમાં જ છે." પછી તેણે પોતાના પિતાના પગ પકડી વિનમ્રતાથી કહ્યું, "હું જલ્દીથી એ મહાન Kokāmukha ખાતે જવા ઈચ્છું છું. એ સ્થળે જઈને, મારા દુ:ખનો અંત આવશે અને પછી તો રાજય, સૈન્ય અને ખજાનો બધું નિશ્ચિત રીતે મારું રહેશે." પુત્રના શબ્દો સાંભળીને શક રાજાએ વેપારીઓ, નગરવાસીઓ, વૈશ્યો અને ઉત્તમ સ્ત્રીઓ—allને સમજાવ્યાં. લાંબા સમય પછી, તેઓ Kokāmukha પહોંચ્યા. ત્યાં પહોંચીને, એ શ્રેષ્ઠ સ્ત્રીએ પોતાના પતિને કહ્યું, "તમે પહેલાં જે પૂછ્યું હતું, એ હવે હું તમને કહું છું." પતિએ પત્નીના વચનો સાંભળ્યા. પછી એ પ્રસિદ્ધ યુવાને કહ્યું, "હવે રાત થઈ ગઈ છે; ચાલો આરામથી સૂઈએ." સવારે, સ્નાન કરીને અને સુંદર વસ્ત્રો પહેરીને તેઓ તૈયાર થયા. પછી એ સ્ત્રીએ કહ્યુ, "હું એક વખત એક શિકારીના હાથમાં આવી—as if a fish caught by a hook. એના પ્રહારમાંથી મારું માથું દુ:ખવા લાગ્યું. હે સૌમ્ય, તમે જે પૂછ્યું હતું, એ હવે મેં કહી દીધું છે." એ નિર્દોષ, સુંદર ચહેરાવાળી સ્ત્રી ફરી બોલી, "આ કારણસર, પ્રિય, મેં આ ગુપ્ત વાત પહેલાં ક્યારેય ખુલાસી નહોતી કરી." પછી તેણે કહ્યું, "ભૂખ અને તરસથી થાકેલી, આકાશમાં ઉડતી ચિલ્લી નામની પંખી હતી. એ વખતે એક શિકારી, જંગલના અનેક પ્રાણીઓનો શિકાર કરનાર, ત્યાં હતો. તેણે આગ સળગાવવાની તૈયારી કરી. એ સમયે, પંખી ઝડપથી ઉડી ગઈ. પણ હું—માસના ભારથી દબાઈને—પલાયન ન કરી શકી. શિકારીએ માંસ ખાધું અને મનમાં આનંદ અનુભવ્યો. એ સમયે, તેણે મને ત્યાં જોઈ લીધું, જ્યારે હું માંસનું ટુકડો ખાઈ રહી હતી. એણે તીર માર્યું અને હું પડી ગઈ. હું લાચાર બની, હે સૌમ્ય, અને અવિરત ભાગ્યના જાળમાં ફસાઈ ગઈ.