શ્રી વરાહ પુરાણના આ પવિત્ર શ્લોકોમાં કહેવામાં આવે છે કે, “હે સુંદરે, આ સૃષ્ટિ પ્રાચીન છે અને તેના દ્વારા સમગ્ર જગત—સ્થાવર અને જંગમ—વ્યાપ્ત છે.” આ સર્જન, જે બ્રહ્મા દ્વારા અપ્રગટ જન્મથી શરૂઆતમાં ફેલાયું, એ જ મહાદેવીને બ્રહ્માએ સરાહના શબ્દો અર્પણ કર્યા. બ્રહ્માએ કહ્યું: “હે સત્યનું સ્ત્રોત, હે અવિચલ દેવી, હે શ્રેષ્ઠ અક્ષર, સર્વવ્યાપી, સર્વની માતા, સર્વ પ્રાણીઓની મહાદેવી, તમે વિજયી રહો.” બ્રહ્મા તેમની સર્વજ્ઞતા, સર્વ સિદ્ધિઓની દાત્રી, જ્ઞાન અને વિજ્ઞાનની પ્રદાતા, સર્વનું મૂળ, અને પરમ દેવી તરીકે વંદન કરે છે. બ્રહ્મા કહે છે: “હે દેવી, તમે સ્વાહા છો, સ્વધા છો, સર્વનું મૂળ છો, ઓમમાં સ્થિત છો અને વેદોનું સ્ત્રોત પણ તમે જ છો.” દેવ, દાનવ, યક્ષ, ગંધર્વ, રાક્ષસ, પશુ અને વનસ્પતિ—સૌનું મૂળ પણ તમે જ છો. તમે જ્ઞાન છો, જ્ઞાનની સ્વામી છો, સિદ્ધ અને પ્રસિદ્ધ છો, દેવતાઓની રાણી છો, અને સર્વજ્ઞા હોવા છતાં સર્વ સિદ્ધિઓની પ્રદાતા પણ છો. “તમે સર્વત્ર હાજર છો, નિશંક છો, દુશ્મનોનો નાશ કરતી છો, સર્વ જ્ઞાનની માલિક છો, અને શુભતા લાવતી છો; હું તમને નમન કરું છું.” બ્રહ્મા કહે છે કે, “જે પુરુષ સ્ત્રીના પવિત્ર ચક્ર પછી તમારો સ્તવન કરે છે, તેને તમારી કૃપાથી નિશ્ચિતપણે સર્જન પ્રાપ્ત થાય છે, અને એ સ્ત્રી સ્વરૂપમાં, વિજયી, શુભ અને દુશ્મનોને ભમાવી દેતી થશે.” આ પછી શ્રી વરાહ કહે છે: મહાદેવી, જે માઉન્ટ મંદર પર તપ કરવા ગઈ હતી, એ પરમ રાજશક્તિ, કન્યાવ્રત ધારણ કરીને એકલી વિશાળા નામે સ્થળે તપ કરી રહી હતી. સમય જતા, તપમાં લીન રહેતાં, તેની મનમાં ભારે ઉથલપાથલ થવા લાગી. એ ઉથલપાથલમાંથી, કોમળ નેત્ર, ઘેરા વાળ, ભરપૂર હોઠ, વિશાળ આંખો, સુંદર વસ્ત્ર અને કમરપટ્ટા, ઘંટાના ઝાંકડાં, અને તેજસ્વી સૌંદર્ય ધરાવતી કન્યાઓ જન્મી. એવી કન્યાઓ, દેવીના મનમાં ઉથલપાથલ થતાં, હજારો-લાખો, કરોડો, વિવિધ ચહેરાવાળી, તરત જ પેદા થઈ. માઉન્ટ મંદર પર એ કન્યાઓને જોઈને, શુભ દેવી એ તપથી એક શહેર સર્જ્યું—શહેરમાં સૈંકડો મહેલ હતા, પહોળી રસ્તાઓ, સોનાના મહેલ, ઘરોમાં આંતરિક કુંડ, રત્નોથી બનેલી સીડીઓ, જડિત જાળીદાર બારણાં, અને નજીક જ બગીચા હતા. પર્વત પર અનગણત મહેલ અને કન્યાઓ હતી. હવે હું મુખ્ય કન્યાઓના નામો કહું: વિદ્યુતપ્રભા, ચંદ્રકાંતિ, સુર્યકાંતિ, ગંભીરા, ચારુકેશી, સુજાતા, મુંજકેશિની, ઘૃતાચી, ઉર્વશી, શશિની, ચારુકન્યા, વિશાલાક્ષી, ધન્યા, પીણપયોગધરા, ચંદ્રપ્રભા, પર્વતપુત્રી, સુર્યપ્રભા, અમૃતા, સ્વયંપ્રભા, ચારુમુખી, શિવદૂતી, વિભાવરી, જય, વિજય, જયંતી, અપરાજિતા અને અનેક અન્ય કન્યાઓ. આ બધાં દેવીના સહાયકો હતા, હાથમાં પાશ અને અંકુશ, શુભતા ધરાવતા. એ કન્યાઓથી ઘેરાયેલી, દેવી પોતાના સિંહાસન પર બેઠી. શુદ્ધ ચામરથી પંખીતી કન્યાઓ તેને પંખીતી, તેજસ્વી, કન્યાવ્રત ધારણ કરીને તપ માટે તૈયાર હતી. યુવાન, ભાગ્યશાળી, ગોળ ને ભરપૂર સ્તન ધરાવતી, ચંપા, અશોક, પુન્નાગ, અને નાગ ફૂલોની વણીઓથી શોભાયમાન હતી. દેવીના અંગ-ang પર પૂજા થતી, ઋષિ અને દેવો દ્વારા સન્માનિત, શ્રેષ્ઠ સ્ત્રીઓ અને કન્યાઓ દ્વારા ઘેરાયેલી, દેવી સૌ આનંદ માણતી, તપમાં લીન રહી. એ સમયે, બ્રહ્માના પુત્ર નારદ ત્યાં આવ્યા. બ્રહ્મપુત્ર નારદને અચાનક જોઈ, દેવી વિદ્યુતપ્રભાને કહ્યું: “બેઠવાની જગ્યા આપો, પગ ધોવા અને પાન માટે જલ ઝડપથી લાવો.” દેવીના આદેશથી, વિદ્યુતપ્રભા નારદને આસન, પાદ્ય અને અર્ઘ્ય આપી. પછી, નારદ ઋષિ બેઠા, અને વંદન કર્યા પછી, દેવી આનંદથી તેમને કહ્યું: “સ્વાગત છે, શ્રેષ્ઠ ઋષિ! તમે તમારા લોકમાંથી અહીં કેમ આવ્યા છો? તમે શું ઇચ્છો છો, કહો, જેથી તમારો સમય બગડે નહીં.” દેવીના આ પ્રશ્ન પર, નારદ, જે લોકવિદ્યા ધરાવે છે, જવાબ આપ્યો: “બ્રહ્મલોકથી ઇન્દ્રલોક, અને ત્યાંથી આ ભયાનક પર્વત પર હું આવ્યો છું.” “હે દેવતાઓની દેવી, હું તમને જોવા આવ્યો છું.” એમ કહીને, નારદે દેવીની તરફ દૃષ્ટિ કરી. થોડી ક્ષણ જોઈ, નારદ આશ્ચર્યમાં પડ્યા: “અરે, શું સૌંદર્ય! અરે, શું તેજ! અરે, શું શાંતિ! અરે, શું યુવાવસ્થા!” “દેવીમાં શું અતિરાગ!”—એવું વિચારી, નારદનું મન ચંચલ થયું, કારણ કે દેવ, ગંધર્વ, સિદ્ધ, યક્ષ, કિનર, રાક્ષસ—કોઈમાં આવું સૌંદર્ય નથી. એમ મનમાં વિચારી, નારદ આશ્ચર્યથી ભરાઈ ગયા. પછી, વરદાન આપતી દેવીને નમન કરીને, નારદ આકાશમાં ઉડી, ઝડપથી દૈત્યના રાજા મહિષના શહેર તરફ ગયા. એ શહેર મહિષ નામે, સમુદ્રના કિનારે આવેલું છે—ત્યાં નારદે ભૈંસ રૂપે અસુરને મળ્યા. એ મહાન અસુર, દેવોની સેના વિનાશક, વરદાન પ્રાપ્ત, નારદને ભક્તિથી પૂજ્યા. નારદે આનંદથી, દેવોના શહેરમાં જોઈ, દેવીનું અદ્વિતીય સૌંદર્ય વર્ણન કર્યું. નારદે કહ્યું: “હે દૈત્યરાજ, ધ્યાનથી સાંભળો—આ શ્રેષ્ઠ કન્યા દ્વારા ત્રણેય લોક અને સર્વ પ્રાણીઓ, જંગમ-અજંગમ, વરદાનથી પ્રાપ્ત થયા છે.” “બ્રહ્મલોકથી હું આવ્યો છું, હે દૈત્ય, માઉન્ટ મંદર પર; ત્યાં મેં દેવીનું શહેર જોયું, જ્યાં સૈંકડો કન્યાઓ ભેગી છે.” આ રીતે, બ્રહ્માની કૃપાથી ઉત્પન્ન અને સર્વ સૃષ્ટિને વ્યાપ્ત કરતી, મહાદેવીની કથા, તપ, સૌંદર્ય અને દેવ-દૈત્યમાં પ્રસિદ્ધિ, શ્રદ્ધાપૂર્વક વર્ણવાઈ છે.