ఒక రోజు, అతడు ఇద్దరు పిల్లలను చూశాడు—వీరిద్దరూ ఒకేలా, ఒకే ఆకారంలో కనిపించారు. అప్పుడతడు ఆందోళనతో, "నేను అడిగేది నిజమేనా నాకు తెలియదు; దయచేసి నాకది చెప్పు," అని అడిగాడు. "ఇప్పుడు, అతని భాగ్యాల గురించి, అతని చేసిన కార్యాల గురించి కూడా వివరంగా చెప్పు," అని కోరాడు. "ఈ రోజు నాకు చెప్ప，否则 నేను భోజనం చేయను," అని పట్టుదలతో అన్నాడు. "నీవు ఆతురతతో అడిగిన ఈ ప్రశ్న—ఈ బాలుడు ఏమవుతాడు?" అని మరొకరు స్పందించారు. అంతలో, నైపుణ్యంతో కూడిన రథసారధి ఇంద్రునికి సహాయం చేయడానికి వెళ్లాడు. తాను ఇంద్రునికి తోడుగా ఉన్నాడని తెలుసుకుని, తన తేజస్సును మరింత పెంచుకున్నాడు. "ఓ దేవేంద్రా! రా, నేను ఆనందంగా నీకు రథసారధి అవుతాను," అని అతడు ఆహ్వానించాడు. "నీవు గుర్రాలను ఎలా నియంత్రిస్తావు? నా మనసులో సందేహం కలుగుతోంది," అని అడిగాడు. గంధర్వుల తేజస్సుతో, గుర్రాలను నిపుణంగా నడిపే సామర్థ్యం అతనికి ఉండేది. ఆ బ్రాహ్మణుని ప్రతిష్టాత్మకమైన కుమారుడు మాతలి అని పిలవబడేవాడు. మాతలి, శమీకుని కుమారుడు, వెంటనే రథపు పట్టాలు పట్టాడు. లోపలికి ప్రవేశించిన మాతలి, అక్కడ ఒక గొప్ప, పడిపోయిన హలధారిని చూశాడు. అప్పుడు, దేవతలలో శ్రేష్ఠుడైన ఇంద్రుని చేతిలోంచి చంద్రబింబంలా తెల్లగా మెరిసే నేరుగా ఉన్న బాణాన్ని తీసుకున్నాడు. నమస్కరించి, ఆ బాణాన్ని విల్లుపై ఎక్కించాడు. బ్రహ్మ, శివ, విష్ణు పేర్లతో అలంకరించబడిన ఆ బాణాలు యుద్ధంలో అసురులను సంహరించాయి. ఓ నారదా! సహస్రనేత్రుడు (ఇంద్రుడు) అత్యంత పదునైన ఆయుధాలతో శత్రువులను కప్పేశాడు. బలమైన అసురుడు బాణంతో తాకి వెంటనే భూమిపై పడిపోయాడు, పరాజయాన్ని చవి చూశాడు. శత్రు సేన అధిపతులలో చాలామంది నశించడంతో ఆ సైన్యం పూర్తిగా ఓడిపోయింది. అప్పుడు జంభాసురుడు, భయంకరమైన గదను పట్టుకొని, చావు తెలియని దేవేంద్రునిపై దాడికి ముందుకు వచ్చాడు. విష్ణువు ఘాటుగా కుజంభుని చంపగా, అతడు రథం మీద నుంచి నేలపై చనిపోయాడు. కోపంతో, జంభాసురుడు శక్రుడిపై పులి ఏనుగుపై దూకినట్లు పడి వచ్చాడు, అతని మనసు పూర్తిగా కలవరపడి ఉంది. అగ్నిదేవునిచే దత్తమైన యమధండంలాంటి శూలాన్ని పట్టుకొని, శత్రువుపై విసిరాడు. వెంటనే, అతని గదను బూడిదగా మార్చి, జంభాసురుని గుండెల్లో బాణాన్ని గుచ్చాడు. జంభాసురుడు భూమిపై పడిపోతూ జ్ఞానశూన్యుడిగా మారిన దృశ్యాన్ని చూసి, దైత్యులు భయంతో పారిపోయారు. వారు ఇంద్రుని పరాక్రమాన్ని ప్రశంసించగా, గోత్రభిత్ కుమారుడు శివుని పక్కన నిలిచాడు. ఇంతలో, ఓ మహాసురా! రా, రా, వీరా, ఇంటికి రా; మళ్ళీ పర్వతానికి వచ్చి యుద్ధం చేద్దాం అని పిలుపునిచ్చాడు. "నేను యుద్ధ భూమిని వదలను, నా వంశాన్ని నేనే ప్రకటిస్తున్నాను. దేవతలు, దానవులు, గంధర్వులు, ఇంద్రుడు, మహేశ్వరుడు—వీళ్లందరినీ నేను జయిస్తాను," అని ధైర్యంగా ప్రతిజ్ఞ చేశాడు. ఆ తర్వాత, శంభుని రథసారధిని సాంత్వనపరిచి, మధురంగా మాట్లాడాడు. "ప్రమథగణాలు, దేవతలు—వీళ్లన్నిటినీ బాణవర్షంతో సంహరించేవరకు నేను వదిలిపెట్టను," అని చెప్పాడు. వెంటనే, అతడు నీలిరంగు, వేగంగా పరిగెత్తే గుర్రాలను కొరడాతో కొట్టాడు. అవి నడుము వద్ద కుంగిపోతూ, బాధతో, ఆ రథాన్ని తిప్పడం కష్టం అనిపించింది. గాలి వేగంతో ప్రయాణించినా, ఆ ప్రయాణానికి సరిగ్గా ఒక సంవత్సరం పట్టింది. అతడు ఇంద్రుడు, ఉపేంద్రుడు, మహేశ్వరుడు సహా దేవతల్ని తన ఆయుధాలతో కప్పేశాడు. ఆ సమయంలో, చక్రధారి జనార్దనుడు దేవతలను ఉద్దేశించి ఇలా అన్నాడు: "అందువల్ల, విజయాన్ని కోరుకుంటే, నా ఆదేశాన్ని వెంటనే నెరవేర్చండి. శత్రువుని రథాన్ని ధ్వంసం చేసి, అతడిని రథరహితుడిని చేయండి. దేవతల గురువు చూపిన శత్రువును నిర్లక్ష్యం చేయకండి, ఓ దేవతలారా!" ఇలా చెప్పిన వెంటనే, వారు ఇంద్రుడు, చక్రధారి విష్ణువు తోడుగా, వేగంగా యుద్ధానికి దూసుకెళ్లారు.