ப்ரயாதி தக்ஷிணம் கோரம் தாரகாக்யோ பயங்கரஃ
பயங்கரமான தாரகன் தெற்குப் பகுதியை நோக்கி முன்னேறினான்.
உவாச யாம தைத்யாம்ஸ்தாந் யோத்தும் ஸபலஸம்யுதாந்
அவன் அந்த தைத்யர்களிடம், தங்கள் படைகளுடன் போர் செய்யுமாறு கட்டளையிட்டான்.
ஸமாருரோஹ பகவாந் யதமாதலிவாஜிநம்
பெரியவர் ஆயத்தமாய் இருக்கும் மாதலி தேரில் ஏறினார்.
ஸ்வம் ஸ்வம் வாஹநமாருஹ்ய நிஶ்சேருர்யுத்தகாங்க்ஷிமஃ
ஒவ்வொருவரும் தங்கள் வாகனங்களில் ஏறி, போர் செய்ய ஆவலோடு புறப்பட்டனர்.
வித்யாதரா குஹ்யகாஶ்ச யக்ஷராக்ஷஸபந்நகாஃ
வித்யாதரர்கள், குஹ்யர்கள், யக்ஷர்கள், ராட்சதர்கள், பாம்புகள்—
கஜாநந்யே ரதாநந்யே ஹயாநந்யே ஸமாருஹந்
சிலர் யானைகளிலும், சிலர் தேர்களிலும், மற்றவர்கள் குதிரைகளிலும் ஏறினர்.
ஸமாருஹ்யாத்ரவந் ஸர்வே யதோ தைத்யபலம் ஸ்திதம்
அவர்கள் எல்லோரும் ஏறிக்கொண்டு, தைத்ய படை நிற்கும் இடத்துக்கு விரைந்தனர்.
ஏதஸ்மிந் விஷ்ணுஃ ஸுரஶ்ரேஷ்ட அதிருஹ்ய ஸமப்யகாத்
அந்த நேரத்தில், தேவர்களில் சிறந்த விஷ்ணு, வாகனத்தில் ஏறி முன்னேறினார்.
வவந்த மூர்த்நாவநதஃ ஸஹ ஸர்வைஃ ஸுரோத்தமைஃ
அவன் தலையை குனிந்து, எல்லா உயர்ந்த தேவர்களுடன் கூடியே வணங்கினான்.
பாலயஞ்ஜகநம் விஷ்ணுர்யாதி மத்யே ஸஹஸ்ரத்ரு'க்
ஆயிரம் கண்கள் உடைய விஷ்ணு நடுவில் இருந்து, பின்புறத்தை பாதுகாத்துக் கொண்டே சென்றான்.
தக்ஷிணம் வருணஃ பார்ஶ்வமவஷ்டப்யாவ்ரஜத் பலீ
வலப்புறத்தில், வலிமைமிக்க வருணன் அங்கைக் காப்பாற்றி முன்னேறினார்.
நாநாஸ்த்ரஶஸ்த்ரோத்யததோஃஸமூஹா ஸமாஸஸாதாரிபலம் மஹீத்ரே
விவித ஆயுதங்களும், அம்புகளும் ஏந்திய படைகள், மலைக்குப் பக்கத்தில் எதிரிகளின் படையை எதிர்கொண்டன.
நிர்வ்ரு'க்ஷே பக்ஷிரஹிதே ஜாதோ தேவாஸுரோ ரணஃ
மரமோ பறவையோ இல்லாத இடத்தில், தேவர்களும் அசுரர்களும் போரிடத் தொடங்கினர்.
மஹீதரோத்தமே பூர்வம் யதா வாநரஹஸ்திநோஃ
உயர்ந்த மலைமேல், முன்பு வானரனும் யானையும் போர் செய்ததுபோல் நடந்தது.
ஸம்த்யாநுரக்தஃ ஸத்ரு'ஶோ மேகஃ கே ஸுரதாபஸ
மாலை நேரத்தின் சிவப்பில் தோன்றும் மேகம், வானில் தெரிந்தது, தவமிருக்கும் சிறந்தவரே.
ஶ்ரூயதே த்வநிஶம் ஶப்தஃ சிந்தி பிந்தீதி ஸர்வதஃ
இரவும் பகலும் எங்கும் 'வெட்டு! உடை!' என்ற சப்தம் கேட்கப்பட்டது.
ஜாதோ ருதிரநிஷ்யந்தோ ரஜஃஸயமநாத்மகஃ
தூசுடன் கலந்த இரத்தம் ஓடத் தொடங்கியது; குழப்பம் நிறைந்தது.
அபித்ரவந்தி ஸஹிதாஃ ஸமம் ஸ்கந்தேந தீமதா
அவர்கள் எல்லோரும் புத்திசாலியான ஸ்கந்தனுடன் சேர்ந்து முன்னேறினர்.
தேவாந் நிஜக்நுர்தைத்யாஶ்ச மயகுப்தாஃ ப்ரஹாரிணஃ
மாயா பாதுகாப்பில் இருந்த, கடும் போராளிகள் ஆன தைத்யர்கள் தேவர்களை வீழ்த்தினர்.
நிர்ஜிதாஃ ஸமரே தைத்யைஃ ஸமம் ஸ்கந்தேந நாரத
நாரதா, ஸ்கந்தனுடன் சேர்ந்த தைத்யர்கள் போரில் தேவர்களை தோற்கடித்தனர்.
ஶார்ங்கமாநம்ய பாணைகைர்நிஜகாந ததஸ்ததஃ
அவன் சார்ங்கம் வணங்கி, அம்புகளை மழைபோல் விடுத்து மீண்டும் மீண்டும் தாக்கினான்.
தைதேயாஃ ஶரணம் ஜக்முஃ காலநேமிம் மஹாஸுராம்
தைத்யர்கள் மகா அசுரன் காலநேமியை அடைவதற்காக அடைக்கலம் நாடினார்கள்.
விவ்ரு'த்திமகமத் ப்ரஹ்மந் யதா வ்யாதிருபேக்ஷிதஃ
பிரமனே, கவனிக்கப்படாத நோய் வளர்வது போல, அவர்களின் வலிமை அதிகரித்தது.
தம் தமாதாய சிக்ஷேப விஸ்த்ரு'தே வதநே பலீ
ஒவ்வொருவரையும் பிடித்து, வலிமைமிக்கவன் அகலமாக திறந்த வாயில் எறிந்தான்.
சக்ரைர்வைஶ்வாநராபைஸ்த்வவநிககநயோஸ்திர்யகூர்த்வம் ஸமந்தாத் ப்ராப்தே ऽந்தே காலவஹ்நேர்ஜகதகிலமிதம் ரூபமாஸீத் திதக்ஷோஃ
அக்னிபோல் ஜொலிக்கும் சக்கரங்கள், பூமி வானம் முழுவதும் பரவி, இறுதியில் காலாக்னி வரும்போது, இந்த உலகம் அனைத்தையும் விழுங்க விரும்பும் உருவத்தை எடுத்தது.
போப்லூயந்தஶ்ச தைத்யா ஹரிமமரகணைரர்சிதம் சாருமௌலிம் நாநாஶஸ்த்ராஸ்த்ரபாதைர்விகலிதயஶஸம்சக்ருருத்ஸிக்ததர்பாஃ
தைத்யர்கள் தளர்ந்து, தேவர்களால் போற்றப்படும் அழகிய கிரீடம் உடைய ஹரியை, பலவகை ஆயுதங்களும் அம்புகளும் கொண்டு தாக்கினர்; அவர்களின் புகழ் குறைந்து, அகந்தை அதிகரித்தது.
கோபாதாரக்தத்ரு'ஷ்டிஃ ஸரதகஜஹயாந் த்ரு'ஷ்டிநிர்தூதவீர்யாந் நாராசக்யைஃ ஸுபுங்கைர்ஜலத் இவ கிரீந் சாதயாமாஸ விஷ்ணுஃ
கோபத்தில் கண்கள் சிவந்து, விஷ்ணு தனது பார்வையால் தேர்கள், யானைகள், குதிரைகளின் வலிமையை அசைத்தார்; நன்கு இறகுகள் பொருத்தப்பட்ட நாராசம் அம்புகளால், மேகங்கள் மலைகளை மறைப்பது போல் அவர்களை மூடினார்.
ப்ராரம்பே தாநவேந்த்ரம் ஶதவதநமதோ ப்ரேஷயந் காலநேமிம் ஸ ப்ராயாத் தேவஸைந்யப்ரபுமமிதபலம் கேஶவம் லோகநாதம்
தானவர்களின் தலைவன் சதவதனன், ஆரம்பத்திலேயே, உலகங்களின் ஆண்டனும், தேவர்களின் படைத் தலைவருமான கேசவனை எதிர்த்து காலநேமியை அனுப்பினான்.
ஸோ ऽப்யேநம் ப்ரஸமீக்ஷ்ய தைத்யவிடபப்ரச்சேதநம் மாநிநம் ப்ரோவாசாத விஹஸ்ய தம் ச ஸுசிரம் மேகஸ்வநோ தாநவஃ
மேகமொத்த குரலுடைய அந்த தானவன், தைரியமாகவும், தைத்யர்களை அழிப்பவனாகவும் உள்ள அவனைப் பார்த்து, நீண்ட நேரம் சிரித்தபடி பேசினான்.
ஹிரண்யநயநாந்தகஃ குஸுமபூஜாரதிஃ க்வ யாதி மம த்ரு'ஷ்டிகோசரே நிபதிதஃ கலஃ
ஹிரண்ய வம்சத்தை அழித்தவன், மலரால் பூஜை செய்ய விரும்புபவன், என் பார்வைக்குள் விழுந்த இந்தத் துஷ்டன் எங்கே ஓடப் போகிறான்?