அயுத்யந்த மஹாத்மாநோ பூய ஏவாதிகோபிதாஃ
அந்த மகான்மார்கள் மீண்டும் மிகுந்த கோபத்துடன் போரிட்டார்கள்.
பராஜீயந்த ஸம்க்ராமே பூயோ பூயஸ்த்வஹர்நிஶம்
அவர்கள் போரில் மீண்டும் மீண்டும், பகலும் இரவும் தோற்கடிக்கப்பட்டார்கள்.
காலே ऽப்யுபாஸத ததா ஸோ ऽஷ்டாதஶபுஜோ ऽவ்யயஃ
அப்போது, சரியான நேரத்தில், பதினெட்டு கரங்களுடன் அழிவில்லாதவன் வழிபட்டான்.
க்ரு'தார்தோ பக்திமாந் மூர்த்நா புஷ்பாஞ்ஜலிமுபாக்ஷிபத்
தன் குறிக்கோளை அடைந்த பக்தன், தலையில் மலர் குவியலை சமர்ப்பித்தான்.
ஹிரண்யகர்பேத்யாதித்யமுபதஸ்தே ஜஜாப ஹ
அவன் ஹிரண்யகர்பன் எனும் பெயரில் சூரியனை வணங்கி, பிரார்த்தனைகளை உச்சரித்தான்.
நநர்த பாவகம்பீரம் தோர்தண்டம் ப்ராமயந் பலாத்
அவன் ஆழ்ந்த உணர்வுடன், வலிமையான தோள்களைச் சுழற்றி, உற்சாகமாக நடனமாடினான்.
ந்ரு'த்யந்தே பாவஸம்யுக்தா ஹரஸ்யாநுவிலாஸிநஃ
நடன உணர்வில் ஈடுபட்டவர்கள், ஹரனைப் பின்பற்றி, அவரும் கூட நடனமாடினர்.
யுத்தாய தாநவைஃ ஸர்வைஸ்த்ரிநேத்ரபுஜபாலிதைஃ
மூன்று கணும், மூன்று கரங்களும் உடையவனால் காப்பாற்றப்பட்ட அனைத்து தானவர்கள் போருக்கு தயார் ஆனார்கள்.
தாநவா நிர்ஜிதாஃ ஸர்வே பலிபிர்பயவர்ஜிதைஃ
அனைத்து தானவர்களும், பயமில்லாமல் வலிமையாக இருந்தும், தோற்கடிக்கப்பட்டார்கள்.
அந்தகஃ ஸுந்தமாஹூய இதம் வசநமப்ரீத்
அந்தகன், சுந்தனை அழைத்து, இவ்வாறு சொன்னான்:
தத்வதாம்யத்ய யத்வாக்யம் தச்ச்ருத்வா யத்க்ஷமம் குரு
இப்போது நான் சொல்ல வேண்டியதை சொல்கிறேன்; அதை நீ கேட்டு, ஏற்றதாக இருப்பதை செய்.
ஸமாஸதே ஹி ஹ்ரு'தயே பத்மாக்ஷீ ஶைலநந்திநீ
பத்மப்பாதி பார்வதி, மலைமகள், என் மனதில் உறைகிறாள்.
தத்ரைநாம் மோஹயிஷ்யாமி ஹரரூபேண தாநவ
அங்கே, தானவனே, நான் ஹரனின் உருவம் எடுத்து அவளை மயக்குவேன்.
ததோ கத்வாத புக்த்வா தாம் ஜேஷ்யாமி ப்ரமதாந் ஸுராந்
பின்னர் சென்று, அவளை அனுபவித்து, பிரமதர்கள் மற்றும் தேவர்களை வெல்லுவேன்.
ஸமஜாயத ஶைலாதிரந்தகஃ ஶங்கரோ ऽப்யபூத்
அவ்வாறு, மலைமகனாக அந்தகன் பிறந்தான்; சங்கேசுவரனும் தோன்றினார்.
ஸம்ப்ராப்தௌ மந்தரகிரிம் ப்ரஹாரைஃ க்ஷதவிக்ரஹௌ
அவர்கள் இருவரும், காயங்களால் உடல் சோர்ந்து, மந்தரமலையை அடைந்தார்கள்.
விவேஶ நிர்விஶங்கேந சித்தேநாஸுரஸத்தமஃ
அசுரர்களில் சிறந்தவன், மனதில் எந்த ஐயமும் இல்லாமல் உள்ளே சென்றான்.
மஹேஶ்வரவபுஶ்ச்ந்நம் ப்ரஹாரைர்ஜர்ஜரச்சவிம்
அவன், பல அடிகளால் காயமடைந்த மகேஸ்வரனின் உருவத்தைப் பார்த்தான்.
தம் த்ரு'ஷ்ட்வா மாலிநீம் ப்ராஹ ஸுயஶாம் விஜயாம் ஜயாம்
அவனைப் பார்த்து, மாலினி, சுயசா, விஜயா, ஜயா ஆகியவர்களிடம் பேசினாள்.
ஶத்ருபிர்தாநவவரைஸ்ததுத்திஷ்டஸ்வ ஸத்வரம்
விரைவாக எழுந்திரு, எதிரிகள் சூழ்ந்தாலும், தானவர்களில் வீரர்களே!
வ்ரணபங்கம் கரிஷ்யாமி ஸ்வயமேவ பிநாகிநஃ
நானே பினாகியின் காயங்களை சிகிச்சை செய்து குணமாக்குவேன்.
இத்யேவமுக்த்வா வசநம் ஸமத்தாய வராஸநாத்
இவ்வாறு கூறி, தன் வார்த்தையை உறுதிப்படுத்தி, உயர்ந்த ஆசனத்திலிருந்து எழுந்தாள்.
ஶூலபாணேஸ்ததஃ ஸ்தித்வா ரூபம் சிஹ்நாநி யத்நதஃ
அப்போது சூலம் பிடித்தவரின் முன் நின்று, அவளது உருவத்தையும் அடையாளங்களையும் கவனமாக பார்த்தாள்.
ஸா ஜ்ஞாத்வா தாநவம் ரௌத்ரம் மாயாச்சாதிதவிக்ரஹ்ம்
அவள், மாயையில் மறைந்துள்ள அந்த கொடிய அசுரனை உணர்ந்தாள்.
தேவ்யாஶ்சிந்திதமாஜ்ஞாய ஸுந்தம் த்யக்த்வாந்தகோ ऽஸுரஃ
தேவியின் எண்ணத்தை அறிந்து, அந்தகன் அசுரன் சுண்டாவை விட்டு விலகினான்.
ஸமாத்ரவத தைதேயோ யேந மார்கேண ஸாகமத்
அந்த தைதியன், அவள் சென்ற பாதையில் விரைந்து ஓடினான்.
தமாபதந்தம் த்ரு'ஷ்ட்வைவ கிரிஜா ப்ராத்ரவத் பயாத்
அவன் விரைந்து வருவதை பார்த்த கிறிஜா, பயத்தில் ஓடினார்.
தத்ராப்யநுஜகாமாஸௌ மதாந்தோ முநிபுங்கவ
அந்த மதத்தில் மயங்கியவன், அங்கேயும் அவளைத் தொடர்ந்து சென்றான், முனிவர்களில் சிறந்தவரே.
தத்பயாதாவிஶத் கௌரீ ஶ்வேதார்ககுஸுமம் ஶுசி
அவனைப் பார்த்து பயந்த கௌரி, தூய வெள்ளை அர்க்கப்பூவில் மறைந்தாள்.
நஷ்டாயாமாத பார்வத்யாம் பூயோ ஹைரண்யலோசநிஃ
பார்வதி மறைந்ததும், ஹிரண்யலோசனி மீண்டும்...