உவாச வசநம் த்ரு'ஷ்ட்வா க்ரீஷ்மகாலமுபஸ்திதம்
கோடை காலம் வந்ததை பார்த்து, அவர் இவ்வாறு சொன்னார்.
யத்ர வாதாதபௌ க்ரீஷ்மே ஸ்திதயோர்நௌ கமிஷ்யதஃ
கோடையில், காற்றும் வெப்பமும் நிலைத்திருக்க, நாம் இருவரும் பயணிக்கிறோம்.
நிராஶ்ரயோ ऽஹம் ஸுததீ ஸதாரண்யசரஃ ஶுபே
அழகியவளே, நான் தங்கும் இடமில்லாமல் எப்போதும் காட்டில் சுற்றிக்கொண்டிருக்கிறேன்.
நிதாககாலமநயத் ஸமம் ஶர்வேண ஸா ஸதீ
அந்த சதி, சிவனுடன் சேர்ந்து வெயில்காலத்தை கழித்தாள்.
கநாந்தகாரிதாஶோ வை ப்ராவ்ரு'ட்காலோஷதிராகவாந்
மழைக்காலம், மேகங்களால் திசைகளை இருண்டதாக மாற்றி, காதலால் நிரம்பியது.
ப்ரோவாச வாக்யம் தேவேஶம் ஸதீ ஸப்ரணயம் ததா
அப்போது சதி, பரம தேவனிடம் பாசத்துடன் இவ்வாறு கூறினாள்.
ஸ்புரந்தி நீலாப்ரகணேஷு வித்யுதோ வாஶந்தி கேகாரவமேவ பர்ஹிணஃ
கருப்பு மேகக் கூட்டங்களில் மின்னல்கள் பளபளப்பாகத் திகழ, மயில்கள் தங்கள் கெகா சத்தத்துடன் அழைக்கின்றன.
கதம்பஸர்ஜ்ஜார்ஜுநகேதகீத்ருமாஃ புஷ்பாணி முஞ்சந்தி ஸுமாருதாஹதாஃ
கடம்பு, சர்ஜ, அர்ஜுனா, கேதகி மரங்கள், இனிய காற்றால் தாக்கப்பட்டு, மலர்களை உதிர்க்கின்றன.
யதாஶ்ரயாந் யோகிகணஃ ஸமந்தாத் ப்ரவ்ரு'த்தமூலாநபி ஸம்த்யஜந்தி
எப்படி யோகிகள் தாங்கள் சார்ந்திருந்த ஆழமான வேர் கொண்டவற்றையும் எங்கும் விட்டு விடுகிறார்களோ, அதுபோல.
நூநம் ஸம்ரு'த்திம் ஸலிலஸ்ய த்ரு'ஷ்ட்வா சரந்தி ஶூராஸ்தருணத்ருமேஷு
நீரின் பெருக்கை பார்த்து, வீரர்கள் இளம் மரங்களுக்குள் சஞ்சரிக்கிறார்கள்.
கிமத்ர சித்ரம் யதநுஜ்ஜ்வலம் ஜநம் நிஷேவ்ய யோஷித் பவதி த்வஶீலா
பிரகாசமில்லாத மக்களைச் சேர்ந்தபின், ஒரு பெண் ஒழுக்கம் இன்றி நடப்பது என்ன அதிசயமோ?
பலைஶ்ச பில்வாஃ பயஸா ததாபகாஃ பத்ரைஃ ஸபத்மைஶ்ச மஹாஸராம்ஸி
வில்வ மரங்கள் பழங்களைத் தருகின்றன, ஆறுகள் நீரை வழங்குகின்றன, பெரிய ஏரிகள் இலைகளாலும் தாமரைகளாலும் அலங்கரிக்கப்படுகின்றன.
க்ரு'ஹம் குருஷ்வாத்ர மஹாசஜலோத்தமே ஸுநிர்வ்ரு'தா யேந பவாமி ஶம்போ
இந்தப் பெரிய நீர்நிலையின் அருகே ஒரு வீடு அமைக்கவும், நான் இங்கு சந்தோஷமாக வாழ முடியும், அன்புள்ள சம்பு.
ந மே ऽஸ்தி வித்தம் க்ரு'ஹஸம்சயார்தே ம்ரு'காரிசர்மாவரணம் மம ப்ரியே
வீட்டுப் பொருட்களுக்கு எனக்கு செல்வம் இல்லை; என் உடை மான் தோல் மட்டுமே, என் அன்பே.
கேயூரமேகம் மம கம்பலஸ்த்வஹிர்த்விதீயமந்யோ புஜகோ தநஞ்ஜயஃ
எனக்கு ஒரு கை வளையல் மட்டும் உள்ளது; என் போர்வை நீயே, மற்றொன்று தனஞ்சயன் என்ற பாம்பு.
நீலோ ऽபி நீலாஞ்ஜநதுல்யவர்ணஃ ஶ்ரோணீதடே ராஜதி ஸுப்ரதிஷ்டஃ
கரும்பச்சை நிறமுடையவன், கருஞ்சுண்ணம் போல் தோற்றமுடையவன், இடுப்பில் அழகாக உறுதியாக ஒளிர்கிறான்.
அவநிதஸமவேக்ஷ்ய ஸ்வாமிநோ வாஸக்ரு'ச்ச்ராத் பரிவததி ஸரோஷம் லஜ்ஜயோச்ச்வஸ்ய சோஷ்ம்
தலைவரின் தங்கும் இடம் பற்றிய துன்பத்தைப் பார்த்து, அடியாள் கோபத்துடன் வெட்கத்தையும் வெப்பத்தையும் வெளிப்படுத்தி புலம்புகிறாள்.
வ்ரு'க்ஷமூலே ஸ்திதாயா மே ஸுதுஃகேந வதாம்யதஃ
மரத்தின் வேர் அருகே நின்று, மிகுந்த துயரத்துடன் பேசுகிறேன்.
ததோ ऽபவந்நாம தேதஶ்வரஸ்ய ஜீமூதகேதுஸ்த்விதி விஶ்ருதம் திவி
அப்போது அந்தக் குதிரைக்கு ஜீமூதகேது என்று சொர்க்கத்தில் புகழ் பெற்ற பெயர் ஏற்பட்டது.
லோகாந்ந்தகரீ ரம்யா ஶரத் ஸமபவந்முநே
உலகங்களை ஒளிரச் செய்யும் அழகான சரத்காலம் வந்தது, முனிவரே.
பத்மாஃ ஸுகந்தம் நிலயாநி வாயஸா ருருர்விஷாணம் கலுஷம் ஜலாஶயஃ
தாமரைகள் மணம் பரப்புகின்றன, பறவைகள் கூடு கட்டுகின்றன, மான் கொம்பு கூர்மையுடன் உள்ளது, நீர்நிலைகள் தூய்மை இல்லாமல் இருக்கின்றன.
நந்தந்தி ஹ்ரு'ஷ்டாந்யபி கோகுலாநி ஸந்தஶ்ச ஸம்தோஷமநுவ்ரஜந்தி
கோமக்கள் வாழும் கிராமங்களும் மகிழ்ச்சியுடன் மகிழ்கின்றன; நல்லோர் சந்தோஷத்தை பின்பற்றுகின்றனர்.
ஸதாம் ச சித்தம் ஹி திஶாம் முகைஃ ஸமம் வைமல்யமாயாந்தி ஶஶங்ககாந்தயஃ
நல்லோரின் மனமும், திசைகளின் முகங்களால், நிலவின் ஒளிபோல் சமமாகத் தெளிவடைகிறது.
ஸதீமாதாய ஶைலேந்த்ரம் மந்தரம் ஸமுபாயயௌ
சதியை அழைத்து, மலைகளின் அரசன் மந்தரனை அணுகினார்.
ரராம ஶம்புர்பகவாந் ஸத்யா ஸஹ மஹாத்யுதிஃ
பெரும் தேஜஸுடைய சம்பு, சதியுடன் சேர்ந்து மகிழ்ந்தார்.
தக்ஷஃ ப்ரஜாபதிஶ்ரேஷ்டோ யஷ்டுமாரபத க்ரதும்
பிரஜாபதிகளில் சிறந்த தக்ஷன், யாகம் நடத்தத் தொடங்கினார்.
ஸகஶ்யபாந் ஸமாமந்த்ர்ய ஸதஸ்யாந் ஸமசீகரத்
அவர் கஶ்யபர்களை அழைத்து, அவர்களைச் சபையின் உறுப்பினர்களாக நியமித்தார்.
ஸஹாநஸூயயாத்ரிம் ச ஸஹ த்ரு'த்யா ச கௌஶிகம்
அனசூயை, அத்ரி, த்ருதி மற்றும் கௌசிகனுடன் சேர்ந்து இருந்தார்.
சந்த்ரயா ஸஹிதம் ப்ரஹ்மந்ந்ரு'ஷிமங்கீரஸம் ததா
சந்திரனும், அங்கீரசர் என்ற முனிவரும் உடன் இருந்தார்கள், பிரம்மனே.
வித்வாந் குணஸம்பந்நாந் வேதவேதாட்கபாரகாந்
அறிவும் நல்ல பண்பும் கொண்டவர்கள், வேதங்களும் அவற்றின் அங்கங்களும் நன்கு அறிந்தவர்கள்.