வாமநபுராணம்

नारदः परिपप्रच्छ पुराणं वामनाश्रयम्

நாரதர், வாமனனை மையமாகக் கொண்ட புராணத்தை ஆராய்ந்து கேட்டார்.

वामनत्वं धृतं पूर्वं तन्ममाचक्ष्व पृच्छतः

வாமன வடிவத்தை முன்பு எடுத்ததைக் குறித்து நான் கேட்கும் போது, அதை எனக்கு விளக்கி கூறு.

त्रिदशैर्युयुधे सार्थमत्र मै संशयो महान्

இந்த விஷயத்தில் தேவர்கள் அனைவரும் சேர்ந்து போரிட்டார்கள்; இதில் எனக்கு பெரிய சந்தேகம் உள்ளது.

शङ्करस्य प्रिया भार्या बभुव वरवर्णिनी

சங்கரனுக்கு மிகவும் பிடித்த மனைவி, அழகிய நிறம் உடையவளாக இருந்தாள்.

जाता हिमवतो गेहे गिरीन्द्रस्य महात्मनः

அவள், மகத்தான மலை அரசன் ஹிமவானின் வீட்டில் பிறந்தவள்.

एतन्मे संशयं छिन्धि सर्ववित् त्वं मतो ऽसि मे

என் இந்த சந்தேகத்தை நீக்கி விடு; நீ எல்லாம் அறிந்தவனாக எனக்கு தோன்றுகிறாய்.

व्रतानां विविधानां च विधिमाचक्ष्व मे द्विज

இருமுறை பிறந்தவனே, பலவகை விரதங்களின் முறையை எனக்கு விளக்கி கூறு.

प्रोवाच वदतां श्रेष्ठो नारदं तपसो निधिम

சிறந்த பேச்சாளன், தவத்தில் செல்வம் கொண்ட நாரதரிடம் பேசினார்.

अवधानं स्थिरं कृत्वा शृणुष्व मुनिसत्त्म

உன் மனதை உறுதியாக வைத்து, கேள், முனிவர்களில் சிறந்தவரே.

उवाच वचनं दृष्ट्वा ग्रीष्मकालमुपस्थितम्

கோடை காலம் வந்ததை பார்த்து, அவர் இவ்வாறு சொன்னார்.

यत्र वातातपौ ग्रीष्मे स्थितयोर्नौ गमिष्यतः

கோடையில், காற்றும் வெப்பமும் நிலைத்திருக்க, நாம் இருவரும் பயணிக்கிறோம்.

निराश्रयो ऽहं सुदती सदारण्यचरः शुभे

அழகியவளே, நான் தங்கும் இடமில்லாமல் எப்போதும் காட்டில் சுற்றிக்கொண்டிருக்கிறேன்.

निदाघकालमनयत् समं शर्वेण सा सती

அந்த சதி, சிவனுடன் சேர்ந்து வெயில்காலத்தை கழித்தாள்.

घनान्धकारिताशो वै प्रावृट्कालोषतिरागवान्

மழைக்காலம், மேகங்களால் திசைகளை இருண்டதாக மாற்றி, காதலால் நிரம்பியது.

प्रोवाच वाक्यं देवेशं सती सप्रणयं तदा

அப்போது சதி, பரம தேவனிடம் பாசத்துடன் இவ்வாறு கூறினாள்.

स्फुरन्ति नीलाभ्रगणेषु विद्युतो वाशन्ति केकारवमेव बर्हिणः

கருப்பு மேகக் கூட்டங்களில் மின்னல்கள் பளபளப்பாகத் திகழ, மயில்கள் தங்கள் கெகா சத்தத்துடன் அழைக்கின்றன.

कदम्बसर्ज्जार्जुनकेतकीद्रुमाः पुष्पाणि मुञ्चन्ति सुमारुताहताः

கடம்பு, சர்ஜ, அர்ஜுனா, கேதகி மரங்கள், இனிய காற்றால் தாக்கப்பட்டு, மலர்களை உதிர்க்கின்றன.

यथाश्रयान् योगिगणः समन्तात् प्रवृद्धमूलानपि संत्यजन्ति

எப்படி யோகிகள் தாங்கள் சார்ந்திருந்த ஆழமான வேர் கொண்டவற்றையும் எங்கும் விட்டு விடுகிறார்களோ, அதுபோல.

नूनं समृद्धिं सलिलस्य दृष्ट्वा चरन्ति शूरास्तरुणद्रुमेषु

நீரின் பெருக்கை பார்த்து, வீரர்கள் இளம் மரங்களுக்குள் சஞ்சரிக்கிறார்கள்.

किमत्र चित्रं यदनुज्ज्वलं जनं निषेव्य योषिद् भवति त्वशीला

பிரகாசமில்லாத மக்களைச் சேர்ந்தபின், ஒரு பெண் ஒழுக்கம் இன்றி நடப்பது என்ன அதிசயமோ?

फलैश्च बिल्वाः पयसा तथापगाः पत्रैः सपद्मैश्च महासरांसि

வில்வ மரங்கள் பழங்களைத் தருகின்றன, ஆறுகள் நீரை வழங்குகின்றன, பெரிய ஏரிகள் இலைகளாலும் தாமரைகளாலும் அலங்கரிக்கப்படுகின்றன.

गृहं कुरुष्वात्र महाचजलोत्तमे सुनिर्वृता येन भवामि शंभो

இந்தப் பெரிய நீர்நிலையின் அருகே ஒரு வீடு அமைக்கவும், நான் இங்கு சந்தோஷமாக வாழ முடியும், அன்புள்ள சம்பு.

न मे ऽस्ति वित्तं गृहसंचयार्थे मृगारिचर्मावरणं मम प्रिये

வீட்டுப் பொருட்களுக்கு எனக்கு செல்வம் இல்லை; என் உடை மான் தோல் மட்டுமே, என் அன்பே.

केयूरमेकं मम कम्बलस्त्वहिर्द्वितीयमन्यो भुजगो धनञ्जयः

எனக்கு ஒரு கை வளையல் மட்டும் உள்ளது; என் போர்வை நீயே, மற்றொன்று தனஞ்சயன் என்ற பாம்பு.

नीलो ऽपि नीलाञ्जनतुल्यवर्णः श्रोणीतटे राजति सुप्रतिष्ठः

கரும்பச்சை நிறமுடையவன், கருஞ்சுண்ணம் போல் தோற்றமுடையவன், இடுப்பில் அழகாக உறுதியாக ஒளிர்கிறான்.

अवनितसमवेक्ष्य स्वामिनो वासकृच्छ्रात् परिवदति सरोषं लज्जयोच्छ्वस्य चोष्म्

தலைவரின் தங்கும் இடம் பற்றிய துன்பத்தைப் பார்த்து, அடியாள் கோபத்துடன் வெட்கத்தையும் வெப்பத்தையும் வெளிப்படுத்தி புலம்புகிறாள்.

वृक्षमूले स्थिताया मे सुदुःखेन वदाम्यतः

மரத்தின் வேர் அருகே நின்று, மிகுந்த துயரத்துடன் பேசுகிறேன்.

ततो ऽभवन्नाम तेदश्वरस्य जीमूतकेतुस्त्विति विश्रुतं दिवि

அப்போது அந்தக் குதிரைக்கு ஜீமூதகேது என்று சொர்க்கத்தில் புகழ் பெற்ற பெயர் ஏற்பட்டது.

लोकान्न्दकरी रम्या शरत् समभवन्मुने

உலகங்களை ஒளிரச் செய்யும் அழகான சரத்காலம் வந்தது, முனிவரே.