சுவாமி, இங்கே வழங்கப்பட்டுள்ள வேதமூர்த்தி புராணத்தின் இந்த அத்தியாய வரிசையை, அதன் அர்த்தத்தையும், நிகழ்வுகளின் ஒழுங்கையும் காப்பாற்றி, ஓர் உயிரோட்டமான தமிழ் கதையாகச் சொல்கிறேன்: முரனைச் சந்தித்த தெய்வீக குணமுள்ளோர், தகுதியோடு சொர்க்கத்தில் மகிழ்ந்தனர். முரன், தனியாக யானையில் ஏறி, சரயு நதிக்குத் தன்னைத்தானே இட்டுச் சென்றான். அங்கு அவன், யாகத்திற்காகத் தன்னை அர்ப்பணித்திருந்த ரகு எனும் ஒருவனைக் கண்டான். “இந்த யாகம் நிறுத்தப்படாவிட்டால், நீர் தெய்வங்களை வழிபடக் கூடாது,” என்று கூறப்பட்டது. அப்போது, முனிவர்களில் முதன்மையான, ஞானசாலியான வசிஷ்டர் பேசினார்: “நீ அவனைத் தாக்க விரும்பினால், மரணதெய்வமான அந்தகனையும் அடக்க வேண்டும். அவனை வென்றால், பூமி முழுவதையும் வென்றதுபோலே.” எனவே, முரன் தர்மராஜனை வெல்லப் புறப்பட்டான். பசுவில் ஏறி, அவன் கேசவனிடம் சென்றான். அங்கு, “பெரிய அசுரனை எனக்காக அனுப்பு,” என்று முரன் கூறினான். இதற்கிடையில், அசுரன் முரன் நகரத்திற்கு வந்தான். “தானவர்களின் தலைவா! நீ என்ன செய்கிறாய் என்று சொல்லு. இல்லாவிட்டால், இன்று உன் தலையை வெட்டி தரையிலே வீசுவேன்,” என்று முரன் சவாலிட்டான். “அவனை வென்று அடக்கம் செய்வேன்; இதில் சந்தேகம் இல்லை,” என்று உறுதி கூறினான். “என்னை அடக்குவது, ஸ்வேதத்வீபத்தில் இருப்பவன், அழியாதவன், விஷ்ணுவே,” என்று கூறி, “நானே நேரில் சென்று அவனை அடக்கத் தயாராக இருக்கிறேன்,” என்றான். அங்கு, உலகங்களின் அதிபதி, அனைத்து உயிர்களின் ஆதாரம், புனிதமான விஷ்ணு தங்கி இருந்தார். “ஆனால், தர்மத்தைப் பின்பற்றும் மனிதர்களை இன்னும் அடக்கக் கூடாது. அடக்கல் நேர்மையாக வேண்டுமென்றால், அப்பொழுது யுத்தம் செய்,” என்று அறிவுரை வழங்கப்பட்டது. “ஜனார்த்தனன், நான்கு ரூபங்கள் கொண்டவன், சேஷனின் படுக்கையில் தங்கியிருப்பதை நீ அறிக; அவன் எல்லாப் பக்கமும் பரவி, ஒருவகையில் வெளிப்படாதவனாக இருக்கிறான் என்று கூறப்படுகிறது.” “இந்த உலகத்தின் நாயகன், நான்கு ரூபம் கொண்டவன், எவ்வாறு பரமபதம் போன்றவன் என்பதை இப்போது கேள். வெளிப்படாதவனான வாசுதேவன், பன்னிரண்டு இதழ்கள் கொண்டவன் என நினைவுகூரப்படுகிறான். அந்த பன்னிரண்டு இதழ்கள் எவை? அவற்றின் பெயர்களைச் சொல்,” என்று கேட்டார். அதை ஸனத்குமாரர் கேட்டார்; அவர் அதை எனக்குச் சொன்னார். அவர் உங்களுக்கும் கூறினார்; நீ அதை முறையாக எனக்கு விவரித்து சொல். “முனிவர்களில் சிறந்தவரே! நீ யோகசாஸ்திரங்களை ஆராயும் ஒருவனாக ஆனாய்,” என்று பாராட்டப்பட்டது. மூன்றாவது பெயர் சனகா; நான்காவது சனந்தனன். பஞ்சசிகன் எனும் முனிவரை, யோகத்தில் சிறந்து, பெரும் தவசக்தி கொண்டவனாகக் கண்டனர். அவன் அகம்பாவம் நீங்கி, மகாயோகத்தில் நிலைத்து, கபிலர் முதலியவர்களால் சூழப்பட்டிருந்தான். அவன் யோக ஞானத்தை அறிய விரும்பி, ப்ரஜாபதியிடம் கேட்டான். “இந்த உண்மை யாரிடமும் சொல்வதற்குரியது அல்ல; இது உண்மையே, வேறல்ல. மகா பிதாவே! மகனுக்கும், சீடனுக்கும் வேறுபாடு இல்லை. ஆனாலும், தர்மமும், கர்மமும் இணையும் போது, நான் சொல்வதை கேள்.” “வேதம் கூறுவது: ‘மீதமுள்ளது பாபத்தை நீக்கும்; சீடன் தூய்மையடைவான்.’ ஏன் மீதமுள்ளது பாபத்தை நீக்குகிறது? ஏன் சீடன் அதனால் தூய்மையடைகிறான்? இதை எனக்கு விளக்கிச் சொல்,” என்று கேட்டான். “அதேபோல், மனிதரில் காணப்படும் பயத்தை நீக்கும், பயங்கரமான ஒரு நடைமுறையை நான் உனக்குச் சொல்கிறேன்; கவனமாக கேள்,” என்று முனிவர் கூறினார். “அனைத்து உயிர்களிடமும் கடுமையாக நடப்பது முதலாவது நரகம் என அறியப்படுகிறது. மரங்களை வெட்டுவது இரண்டாவது நரகம். பொருளாசையால் ஏற்படும் சண்டைகள் மூன்றாவது நரகம்,” என்று அறிவுரை கூறப்பட்டது. இவ்வாறு, அந்த வரிசையான நிகழ்வுகள், உரையாடல்கள், ஞானம், தர்மம் பற்றிய போதனைகள், அந்த மஹாபுராணத்தில் விரிவாக எடுத்துரைக்கப்பட்டன.