वैयाघ्रे च जटाभारं समुद्ग्रन्थ्यान्यचर्मणा
ततो ऽमराणां रजनी भवते दक्षिणायनम्
तल्पे स्वपिति लोकानां दर्शयन् मार्गमुत्तमम्
विनायकश्चुर्थ्या तु पञ्चम्यामपि धर्मराट्
कात्यायनी तथाष्टम्यां नवम्यां कमलालया
एकादश्यां तु कृष्णायां साध्या ब्रह्मन् स्वपन्ति च
स्वपत्सु तत्र देवेषु प्रावृट्कालः समाययौ
वायसाश्च स्वपन्त्येते ऋतौ गर्भभरालसाः
द्वितीया सा शुभा पुण्या अशून्यशयनोदिता
पर्यङ्कस्थं समं लक्ष्म्या गन्धपुष्पादिभिर्मुने
सुरभीणी निवेद्येत्थं विज्ञाप्यो मधुसूदनः
तथास्त्वशून्यं शयनं सदैव अस्माकमेवेह तव प्रसादात्
सत्येन तेनामितवीर्य विष्णो गार्हस्थ्यनाशो मम नास्तु देव
नक्तां भुञ्जीत देवर्षे तैलक्षारविवर्जितमट्
लक्ष्मीधरः प्रीयतां मे इत्युच्चार्य निवेदयेत्
यावद् चवृश्चिकराशिस्थः प्रतिभाति दिवाकरः
तुलास्थेर्ऽके हरिः कामः शिवः पश्चाद्विबुध्यते
सशय्यास्तरणोपेता यथा विभवमात्मनः
यस्मिंश् चीर्णे वियोगस्तु न भवेदिह कस्यचित्
युक्ता मृगशिरेणैव सा तु कालाष्टमी स्मृता
वसते संनिधाने तु तत्र पूजाक्षया स्मृता
स्नातः संपूजयेत् पुष्पैर्धत्तूरस्य त्रिलोचनम्
विप्राय दद्यान्नैवेद्यं सहिरण्यं द्विजोत्तम
धूपयेत् सर्जनिर्यासं नैवेद्यं मधुमोदकैः
प्रीयतां मे हिरण्याक्षो दक्षिणा सतिला स्मृता
धुपं श्रीवासनिर्यासं नैवेद्यं मधुपायसम्
प्रीयतां गवान् स्थासुरिति वाच्यमनिष्ठुरम्
मासि मार्गशिरे स्नानं दध्नार्चा भद्रया स्मृता
नमो ऽस्तु प्रीयतां शर्वस्त्विति वाच्यं च पण्डितैः
धूपो मधुकनिर्यासो नैवेद्यं मधु शष्कुली