दृष्टमात्रस्त्रिणेत्रेण निपपात ततो ऽमबरात्
यदृच्छया निपतितो यन्त्रमुक्तो यथोपलः
निपपातान्तरिक्षात् स वृतः किन्नरचारणैः
अर्द्धपक्वं यथा तालात् फलं कपिभिरावृतम्
निपतस्व हरिक्षेत्रे यदि श्रेयो ऽभिवाञ्छसि
किं तत् क्षेत्रं हरेः पुण्यं वदध्वं शीघ्रमेव मे
साम्प्रतं वासुदेवस्य भावि तच्छङ्करस्य च
एतत् क्षेत्रं हरेः पुण्यं नाम्ना वाराणसी पुरी
वरणायास्तथैवास्यास्त्वन्तरे निपपात ह
वरणायां समभ्येत्य न्यमज्जत यथेच्छया
लुलंस्त्रिणेत्रवह्न्यार्त्तो भ्रमते ऽलातचक्रवत्
नागा विद्याधराश्चापि पक्षिणो ऽप्सरसस्तथा
तावन्तो ब्रह्मसदनं गता वेदयितुं मुने
रम्यं महेश्वरावासं मन्दरं रविकारणात्
प्रसाद्य भास्करार्थाय वाराणस्यामुपानयत्
कृत्वा नामास्य लोलेति रथमारोपयत् पुनः
सबान्धवं सनगरं पुनरारोपयद् दिवि
प्रणम्य केशवं देवं वैराजं स्वगृहं गतः
दिवाकरो भूमितले भवेन क्षिप्तस्तु दृष्ट्या न च संप्रदग्धः
स्वयंभुवा चापि निशाचरेन्द्रस् त्वारोपितः खे सपुरः सबन्धुः
आराधनाय देवाभ्यां हरीशाभ्यां वदस्व तान्
आराधनाय शर्वस्य केशवस्य च धीमतः
तदा स्वपिति देवेशो भोगिभोगे श्रियः पतिः
देवानां मातरश्चापि प्रसुप्ताश्चाप्यनुक्रमात्
सर्वमनुक्रमेणैव पुरस्कृत्य जनार्दनम्
एकादश्यां जगत्स्वामी शयनं परिकल्पयेत्
कृत्वोपवीतकं चैव सम्यक्संपूज्य वै द्विजान्
लब्ध्वा पीताम्बरधरः स्वस्ति निद्रां समानयेत्
कदम्बानां सुगन्धानां कुसुमैः परिकल्पिते
सौवर्णपङ्कजकृते सुखास्तीर्णोपधानके