तं वृणीष्व महाबाहो प्रदास्याम्यविचारयन्
त्वत्पादपङ्कजाभ्यां हि ख्यातिरस्तु सदा मम
अजरश्चामरश्चापि मत्प्रसादाद् भविष्यसि
न कर्मबन्धो भवतो मच्चित्त्स्य भविष्यति
स्वजातिसदृशं दैत्य कुरु धर्ममनुत्तमम्
कथं राज्यं समादास्ये परित्यक्तं जगद्गुरो
हितोपदेष्टा दैत्यानां दानवानां तथा भव
प्रणिपत्य विभुं तुष्टो जगाम नगरं निजम्
निमन्त्रितश्च राज्याय न प्रत्यैच्छत्स नारद
ध्यायन् स्मरन् केशवमप्रमेयं तस्थौ तदा योगविशुद्धदेहः
पराजितश्चापि विमुच्य राज्यं तस्थौ मनो धातरि सन्निवेश्य
अभिषिक्तो जानतापि राजधर्मं सनातनम्
ललो ऽभिषिक्तो दैत्येन प्रह्लादेन निजे पदे
देवादिभिः सह कथं समास्ते तद् वदस्व मे
तपसाराध्य देवेशं शूलपाणिं त्रिलोचनम्
अदाह्यत्वं हुताशेन अक्लेद्यत्वं जलेन च
शुक्रं पुरोहितं कृत्वा समध्यास्ते ततो ऽन्धकः
आक्रम्य वसुधां सर्वां मनुजेन्द्रान् पराजयत्
तैः समं मेरुशिखरं जगामाद्भुतदर्शनम्
समारुह्यामरावत्यां गुप्तिं कृत्वा विनिर्ययौ
आरुह्य वाहनं स्वं स्वं सायुधा निर्ययुर्बहिः
निर्जगामातिवेगेन गजवाजिराथादिभिः
यभविद्याधराद्याश्च स्वं स्वं वाहनमास्थिताः
एकैकस्यापि धर्मत्र परं कौतूहलं मम
वाहनानि समासेन एकैकस्यानुपूर्वशः
श्वेतवर्णो गजपतिर्देवराजस्य वाहनम्
पौण्ड्रको नाम महिषो धर्मराजस्य नारद
शिशुमारो दिव्यगतिः वाहनं वरुणस्य च
अम्बिकापादसंभूतो वाहनं धनदस्य तु
श्वेतानि सौरभेयाणि वृषाण्युग्रजवानि च