पीतवाससमभ्येत्य दानवो वाक्यमब्रवीत्
विजेतुं नाद्य शक्नोमि एतन्मे कारणं वद
साध्यो विप्रवरो धीमान् मृधे देवासुरैरपि
तत्कथं यत्प्रतिज्ञातं तदसत्यं भविष्यति
तस्मात्तवाग्रतो विष्णो करिष्ये कायशोधनम्
शिरःस्नातस्तदा तस्थौ गृणन् ब्रह्म सनातनम्
गच्छ जेष्यसि भक्त्या तं न युद्धेन कथञ्चन
जितो ऽयं त्वत्प्रसादेन शक्रः किमुत धर्मजः
न स्थातुं त्वत्प्रसादेव शक्यं किमु करोम्यज
धर्मं प्रवर्त्तापयितुं तपश्चर्यां समास्थितः
तं पराजेष्यसे भक्त्या तस्माच्छुश्रूष धर्मजम्
अब्रवीद्वचनं हृष्टः समाहूयान्धकं मुनेष
मयोत्सृष्टमिदं राज्यं प्रतीच्छस्व महाभुज
प्रह्लादो ऽपि तदागच्छत् पुण्यं बदरिकाश्रमम्
कृताञ्जलिपुटो भूत्वा ववन्दे चरणौ तयोः
किमर्थं प्रणतो ऽसीह मामजित्वा महासुर
त्वं हि नारायणो ऽनन्तः पीतवासा जनार्दनः
त्वमव्ययो महेशानः शाश्वतः पुरुषोत्तमः
जपन्ति स्नातकास्त्वां च यजन्ति त्वां च याज्ञिकाः
महामीनो हयशिरास्त्वमेव वरकच्छपः
मत्पितुर्नाशनकरो भवानपि नृकेसरी
सूर्यो मृगाङ्को ऽचलजङ्गमाद्यो भवान् विभो नाथ खगेन्द्रकेतो
त्वया व्याप्तं जगत्सर्वं कस्त्वां जेष्यति माधव
नान्यथा त्वं प्रशक्तो ऽसि जेतुं सर्वगताव्यय
भक्त्या त्वनान्यया चाहं त्वया दैत्य पराजितः
दण्डार्थं ते प्रदास्यामि वरं वृणु यमिच्छसि
तन्मे पापं लयं यातु शारीरं मानसं तथा
नरेण यद्यप्यभवद् वरमेतत्प्रयच्छ मे
द्वितीयं प्रार्थय वरं तं ददामि तवासुर
देवार्चने च निरता त्वच्चित्ता त्वत्परायणा